ሰው በጸጋ ቢፈጠርም

§12. ሰው በጸጋ ቢፈጠርም፣ እግዚአብሔር መርሳቱን አስቀድሞ አውቆ ሰውን ስለ እርሱ እንዲያሳስቡት የፍጥረትን ሥራዎች ደግሞ አዘጋጀ። ከዚህም በላይ ሕግንና ነቢያትን ሠራ፤ አገልግሎታቸውም ለዓለም ሁሉ የታሰበ ነበር። ሰዎች ግን የገዛ ምኞታቸውን ብቻ ተከተሉ።

የመለኮታዊው መልክ ጸጋ በራሱ እግዚአብሔር ቃልን፣ በእርሱም አብን ለማሳወቅ በቂ ቢሆንም፣ እግዚአብሔር የሰዎችን ድካም አውቆ ለቸልተኝነታቸው እንኳ አስቀድሞ አዘጋጀ፤ ይኸውም እግዚአብሔርን በራሳቸው ለማወቅ ግድ ባይላቸው በፍጥረት ሥራዎች አማካይነት ሠሪውን ካለማወቅ እንዲድኑ ነው። 2. ነገር ግን የሰዎች ቸልተኝነት ቀስ በቀስ ወደ ታችኞቹ ነገሮች ስለሚወርድ፣ እግዚአብሔር ለዚህ ድካማቸው ደግሞ እንደ ገና አዘጋጀ፤ ሕግንና ነቢያትን፣ የሚያውቋቸውን ሰዎች፣ ላከ፤ ይኸውም ወደ ሰማይ ቀና ብለው ፈጣሪያቸውን ለማወቅ ዝግጁ ባይሆኑ እንኳ በአጠገባቸው ካሉት ትምህርት እንዲያገኙ ነው። ሰዎች ስለ ላይኞቹ ነገሮች ከሰዎች ይበልጥ በቀጥታ ሊማሩ ይችላሉና። 3. ስለዚህ ወደ ሰማይ ከፍታ በመመልከትና የፍጥረትን ስምምነት በማስተዋል ገዢውን፣ የአብን ቃል፣ ማወቅ ይችሉ ነበር፤ እርሱ በሁሉ ላይ ባለው በገዛ መግቦቱ አብን ለሁሉ ያሳውቃል፤ ሁሉም በእርሱ አማካይነት እግዚአብሔርን እንዲያውቁ ለዚህ ዓላማ ሁሉን ያንቀሳቅሳል። 4. ወይም ይህ ቢከብዳቸው ቢያንስ ቅዱሳን ሰዎችን አግኝተው በእነርሱ አማካይነት ስለ እግዚአብሔር፣ ሁሉን ስለ ሠራው፣ የክርስቶስ አባት ስለ ሆነው፣ ሊማሩ ይችሉ ነበር፤ የጣዖታት አምልኮም ክህደት እንደ ሆነና በርኵሰት ሁሉ የተሞላ እንደ ሆነ ሊማሩ ይችሉ ነበር። 5. ወይም ሕጉን በማወቅ እንኳ ከዓመፅ ሁሉ ተከልክለው በበጎነት ሕይወት ሊኖሩ ይችሉ ነበር። ሕጉ ለአይሁድ ብቻ አልነበረምና፤ ነቢያትም ለእነርሱ ብቻ አልተላኩም፤ ነገር ግን ወደ አይሁድ ቢላኩም በአይሁድም ቢሰደዱም፣ ለዓለም ሁሉ የእግዚአብሔርን እውቀትና የነፍስን አካሄድ የሚያስተምሩ ቅዱስ ትምህርት ቤት ነበሩ። 6. የእግዚአብሔር ቸርነትና ሰውን መውደዱ ይህን ያህል ታላቅ ሆኖ ሳለ—ሰዎች ግን በጊዜያዊ ተድላና በአጋንንት በሚላኩ ቅዠቶችና ማታለያዎች ተሸንፈው ራሳቸውን ወደ እውነት ቀና አላደረጉም፤ ይልቁንም ከአካሄዳቸው የተነሣ ነባቢያን መስለው እንዳይታዩ፣ አእምሮ የለሾች ተብለው እንዲቆጠሩ ራሳቸውን በክፋትና በኃጢአት ይበልጥ ጫኑ።