የፍቅር ሁለተኛውና ሦስተኛው ደረጃ

እንግዲህ በመጀመሪያ ሰው እግዚአብሔርን የሚወደው ለእግዚአብሔር ሲል ሳይሆን ለራሱ ሲል ነው። የራሱን አቅም ወሰን መገንዘቡ፣ ያለ እግዚአብሔር እርዳታ ምን ማድረግ እንደማይችል ማወቁና ሕይወቱንና ኃይሉን ከሚደግፈው ከእርሱ ጋር በትክክል መቆሙ ይህ ራሱ አንድ ነገር ነው። ነገር ግን ተከታታይ መከራዎች ደርሰውበት ዘወትር ወደ እግዚአብሔር እንዲጠጋ ቢያስገድዱት፣ የሚፈልገውንም እርዳታ ዘወትር ቢያገኝ፣ በመጨረሻ በረዳቱ ቸርነት ካልተነካና ውሎ አድሮ እርሱን ስለ ራሱ መውደድ ካልጀመረ ልቡ የናስ ወይም የዕብነ በረድ መሆን አለበት። የፈተናዎች መደጋገም ብዙ ጊዜ ወደ እግዚአብሔር እግር ቢያመጣን፣ እርሱን ማወቅ መጀመራችን፣ ስናውቀውም ጣፋጭነቱን ማስተዋላችን በእርግጥ አይቀርም። ብዙም ሳይቆይ ከራሳችን ጥቅም ይልቅ በእርሱ ዘንድ በምናገኘው ጣፋጭነትና ውበት ምክንያት እርሱን በትክክል ወደ መውደድ እንደርሳለን። ሳምራውያን ሴቲቱን እንዳሏት፦ “አሁን የምናምን ስለ ቃልሽ አይደለም፥ እኛ ራሳችን ሰምተነዋልና፤ እርሱም በእውነት ክርስቶስ የዓለም መድኃኒት እንደ ሆነ እናውቃለን።” እንደዚሁም እኛ ለተፈጥሮአዊው ማንነታችን እንዲህ እንላለን፦ ጌታን የምንወደው ስለ አንተ አይደለም፤ እኛ ራሳችን ቀምሰን ምን ያህል ጣፋጭ እንደ ሆነ አግኝተናልና። የዚህ ሕይወት ችግሮች ዋጋቸውን ያስተማሩንን በረከቶች በደስታና በምስጋና ስሜት የሚያውጁ አንድ ዓይነት ቋንቋ ናቸው። ይህ አንዴ ከተማረ በኋላ ትእዛዙን መታዘዝና ባልንጀራችንን እንደ ራሳችን መውደድ እጅግ ቀላል ነው፤ እግዚአብሔርን በእውነት ብንወድ የእርሱ የሆነውን ሁሉ እንወዳለንና፤ ከዚህም በኋላ ለዚህ ትእዛዝ መገዛት ቀላል ነው፦ “በፍቅር መታዘዝ ልባችሁን አንጹ፥ በወንድማማች መዋደድ።” ይህን የመሰለ ትክክለኛ ትእዛዝ፣ ደግሞም ራስ ወዳድነት ስለሌለበት እጅግ የሚጠቅም ትእዛዝ በፈቃደኝነት ልንፈጽም ይገባናል። ይህ ፍቅር በቅዱስ ሥራና በእውነት ብቻ የሚገለጥ ስለ ሆነ እጅግ ንጹሕ ፍቅር ነው፤ የተቀበለውን ስለሚመልስም እጅግ ትክክለኛ ነው። በዚህ ፍቅር የሚወድ እንደ ተወደደ ይወዳል፤ ኢየሱስ ክርስቶስ እኛን እንደ ፈለገን፣ ከእንግዲህ የራሱን ሳይሆን የኢየሱስ ክርስቶስን ነገር ይፈልጋል። “እግዚአብሔርን አመስግኑ፥ ቸር ነውና” ያለው ፍቅር እንዲህ ያለው ፍቅር ነው። እግዚአብሔርን ለእርሱ ቸር ስለ ሆነለት ሳይሆን በራሱ ቸር ስለ ሆነ የሚወድ፣ እግዚአብሔርን በእውነት ለእግዚአብሔር ሲል ይወደዋል፤ መጽሐፍ፦ “መልካም ባደረግህለት ጊዜ ያመሰግንሃል” ብሎ እንደሚናገርለት ሰው አይደለም።