አራተኛው የፍቅር ደረጃ

ወደ አራተኛው የፍቅር ደረጃ ከፍ ሊል የሚችል፣ ራሱንም ለእግዚአብሔር ሲል ብቻ የሚወድ ሰው ብፁዕ ነው። “አቤቱ፥ ጽድቅህ እንደ ረጃጅም ተራሮች ነው።” ይህ አራተኛው የፍቅር ደረጃም እንዲሁ ነው፤ “እግዚአብሔር ያድርበት ዘንድ የወደደው ታላቅ ተራራ” ነው። “ወደ እግዚአብሔር ተራራ ማን ይወጣል?” “እንደ ርግብ ክንፍን ማን በሰጠኝ? ወደዚያ በበረርሁ ባረፍሁም ነበር።” “ስፍራው በሰላም ነው፤ ማደሪያውም በጽዮን ነው።” “ስደቴ ስለ ረዘመ ወዮልኝ።” እኔ የተሠራሁበት ይህ ሥጋና ደም፣ ይህ ትቢያና ጭቃ ወደዚያ መውጣት የሚችለው መቼ ይሆን? ይህች ነፍሴ በእግዚአብሔር ፍቅር ተመሥጣ ራሷን እንደ ተሰበረ ገል የምትቆጥረው፣ እግዚአብሔርን የምትናፍቀው፣ በእርሱም ውስጥ ራሷን የምታጣው መቼ ይሆን? “ከጌታ ጋር የሚተባበር ግን አንድ መንፈስ ነው” ተብሎ ተጽፏልና። እንዲህ ብላ የምትጮኸውስ መቼ ይሆን፦ “ሥጋዬና ልቤ አለቁ፤ አንተ የልቤ አምላክ ነህ፤ ለዘላለምም ዕድል ፋንታዬ የሆንህ አምላክ ነህ”? በዚህ ሟች ሕይወቱ አንድ ጊዜ እንኳ፣ ለአንዲት አፍታ እንኳ፣ እንዲህ ያለውን ነገር የቀመሰ ሰው ቅዱስና ብፁዕ ነው፤ ይህ የሰው ደስታ አይደለምና፤ ከራስ ባዶ እንደ ሆኑ፣ እንዳልነበሩም ሆኖ ራስን እንዲህ ማጣት የዘላለም ሕይወት ነው። አንድ ምስኪን ሟች ሰው ለአንዲት አፍታ፣ ሳያውቀውም በሚመስል ሁኔታ ወደዚህ ቢደርስ፣ ይህ ክፉ ዘመን ደስታውን በመቅናት የሚያዘገይና የሚያመርር ይመስላል። ይህ የሞት ሥጋ ወደ ታች ይጎትተዋል፤ የሕይወት ጭንቀትና ሥጋት ወደ ኋላ ይስቡታል፤ የሥጋ መበስበስ ድጋፉን ይከለክለዋል፤ ለባልንጀራው ያለበት ግዴታም ወደ ታች እንዲወርድ በታላቅ ድምፅ ይጠራዋል፤ እርሱም እንዲህ ብሎ ይጮኻል፦ “አቤቱ፥ ተገፍቻለሁ፤ አንተ ስለ እኔ መልስ”፤ ወይም እንዲህ፦ “እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ! ለዚህ ሞት ከተሰጠ ሰውነት ማን ያድነኛል?”

እግዚአብሔር ሁሉን ለራሱ እንደ ሠራ በቅዱሳት መጻሕፍት እናነባለን። ስለዚህ ፍጥረታቱ ቢያንስ በመጠኑ እንኳ ከፈጣሪያቸው አሳብ ጋር ራሳቸውን ማስማማት ይገባቸዋል። የራሳችንን ሳይሆን ደስ የሚያሰኘውን ብቻ እየፈለግን ራሳችንን ፈጽመን ለእርሱ ልናቀርብ ይገባናል። በየዕለቱ “ፈቃድህ በሰማይ እንደ ሆነች እንዲሁ በምድር ትሁን” ብለን እንደምንጸልየው፣ ደስታን የምናገኘው የራሳችንን ጥቅም በመፈለግ ሳይሆን ፈቃዱ በእኛ ውስጥ በመፈጸሙ ነው። ንጹሕና ቅዱስ ፍቅር ሆይ! እጅግ ጣፋጭና ብፁዕ ፍቅር ሆይ! ራሷን ከማይፈልግ ነፍስ የሚወጣ ፍጹም መገዛት ሆይ፤ ስለ ራስ አንዳች አሳብ ስለሌለበት እጅግ ፍጹም ነህ፤ የነፍስ ስሜት ሁሉ መለኮታዊ ስለ ሆነ እጅግ ጣፋጭና ርኅሩኅ ነህ!

ወደዚህ መድረስ ለነፍስ መለኮታዊ መሆን ነው፤ ትንሽ የውኃ ጠብታ ከወይን ጠጅ ጋር ሲደባለቅ ጣዕሙንና መልኩን ይዞ የጠፋ እንደሚመስል፣ የብረት ዘንግም ወደ እቶን ሲጣል ባሕርዩን አጥቶ የእሳትን ባሕርይ የሚለብስ እንደሚመስል፣ ወይም በፀሐይ ጨረር የተሞላ አየር ከመብራት ይልቅ ራሱ ብርሃን የሆነ እንደሚመስል ነው። የቅዱሳን ተፈጥሮአዊ ሕይወትም እንዲሁ ነው፤ ቀልጦ ወደ እግዚአብሔር ፈቃድ የሚያልፍ ይመስላል። በሰው ውስጥ ሰብዓዊ ብቻ የሆነ ነገር ቢቀር፣ እንግዲያስ እግዚአብሔር ሁሉ በሁሉ እንዴት ይሆናል? ይህ ማለት የሰው ተፈጥሮ ይጠፋል ማለት አይደለም፤ ነገር ግን ሌላ ውበት፣ የላቀ ኃይልና ክብር ያገኛል ማለት ነው። ይህ መቼ ይሆን? ይህንን ማየትና ማወቅ ለማን ይሰጥ ይሆን? መቼ መጥቼ በእግዚአብሔር ፊት እታያለሁ? አምላኬ ጌታዬ ሆይ፥ ልቤ እንዲህ አለህ፦ “ፊቴ ፈለገህ፤ አቤቱ፥ ፊትህን እፈልጋለሁ።” እንደ እኔ ላለው ሰው ቅዱስ መቅደስህን ማየት ይሰጠው ይሆን?

በዚህ ሕይወት ልብ ስለ ሥጋ በመጠኑ ማሰብ ግድ ይሆንበታል፤ አእምሮም ጤናውና ኃይሉ ሳይጎድሉ እንዲጠበቁ መትጋት አለበት፤ ኃይላችን እንዲህ ተከፋፍሎ እስካለ ድረስ በእግዚአብሔርና እርሱን በማሰላሰል ፈጽሞ ማረፍ የማይቻል፣ “ጌታ አምላክህን በፍጹም ልብህ በፍጹም ነፍስህም በፍጹም ኃይልህም ውደድ” የሚለውንም ትእዛዝ ፍጹም በሆነ መንገድ መጠበቅ የማይቻል ይመስለኛል። መንፈሳዊና የማይሞት፣ ንጹሕና ጸጥ ያለ፣ በሁሉ ነገር ለመንፈስ የሚታዘዝና የሚገዛ አካል እስክንለብስ ድረስ አራተኛውን የፍቅር ደረጃ ልንይዝ፣ ወይም ይልቁንም እርሱ እንዲይዘን፣ ተስፋ ልናደርግ አንችልም፤ ይህም የእኛ ሥራ ሳይሆን እርሱን ደስ ለሚያሰኙት የሚሠራ የእግዚአብሔር ኃይል ሥራ ብቻ ነው። የዚህ ሥጋ ሸክምም ሆነ ፈተናዎቹ በማይጫኗት ጊዜ ነፍሳችን ወደዚህ ፍጹም ፍቅር በቀላሉ ትደርሳለች፤ ያን ጊዜ ምንም ሳያስራት በጌታ ወዳለው ደስታዋ ትዘልላለች። ነገር ግን የቅዱሳን ሰማዕታት ነፍሳት ድል የነሡባቸውን ሥጋቶቻቸውን ከመተዋቸው በፊት ይህን ብፅዕና ቢያንስ በጥቂቱ እንዳልቀመሱ እንጠራጠራለንን? ይህን በእርግጥ እናውቃለን፦ ሕይወታቸውን አሳልፈው እንዲሰጡና የደረሰባቸውን ሥቃይ እንዲታገሡ ኃይል ይሰጣቸው ዘንድ ታላቅ ፍቅር ነፍሳቸውን ሞልቶ አስደስቷቸዋል። ቢሆንም የድላቸው ደስታ በዚህ ምክንያት መቀነሱ አይቀርም።