የፍቅር የመጀመሪያው ደረጃ

ፍቅር ዓለም ሁሉ ከሚያውቃቸውና መዘርዘር ከማያስፈልጋቸው ከአራቱ ተፈጥሮአዊ ስሜቶች አንዱ ነው። እንግዲህ ከሁሉ አስቀድሞ የተፈጥሮን ጀማሪ መውደድ ተፈጥሮአዊም ትክክልም ነው፤ ታላቂቱ የሆነችው ፊተኛይቱ ትእዛዝም፦ “ጌታ አምላክህን … ውደድ” የምትል ናት። ነገር ግን ተፈጥሮ ለእንዲህ ያለ ትእዛዝ እጅግ ልልና ደካማ ናት፤ ራሷን በመውደድ መጀመር ግድ ይሆንባታል፤ ይህም ሰው ራሱን አስቀድሞና ከሁሉ በላይ የሚወድበት ሥጋዊ የሚባለው ፍቅር ነው፤ እንዲህ ተብሎ እንደ ተጻፈ፦ “ነገር ግን አስቀድሞ ፍጥረታዊው ቀጥሎም መንፈሳዊው ነው እንጂ መንፈሳዊው መጀመሪያ አይደለም።” በመጀመሪያ የምንወደው በተፈጥሮ እንጂ በትእዛዝ አይደለም — “ማንም የገዛ ሥጋውን ከቶ የጠላ የለም።” ነገር ግን ይህ ፍቅር ከመጠን በላይ ቢያድግ፣ በዳርቻዎቹ መካከል እንደሚፈስስ ወንዝ ሞልቶ ቢፈስስና በዙሪያው ያሉትን ምድሮች ቢያጥለቀልቅ፣ ያን ጊዜ ፍትወተ ሥጋ ይሆናል፤ ይህም ግድብ ይቃወመዋል፦ “ባልንጀራህን እንደ ነፍስህ ውደድ።” ተፈጥሮአችንን የሚካፈል ፍቅራችንንም ሊካፈል ይገባዋል። ስለዚህ ማንም የወንድሞቹን ፍላጎት፣ እንዲያውም ደስታቸውን እስኪያስብ ድረስ ሊወዳቸው ካልቻለ፣ ይህን ይማር ዘንድ በእነዚያው ነገሮች ራሱን ይካድ። ሰው ለባልንጀራው እኩል ማሰብን ብቻ ቢጠነቀቅ፣ ስለ ራሱ የፈለገውን ያህል ያስብ። ሰው ሆይ፣ ራስ ወዳድነትህ ወደ ጥፋትህ እንዳይወስድህ፣ ተፈጥሮህንም በነፍስህ ጠላቶች፣ ማለትም በምኞቶችህ፣ እጅ እንዳትጥል፣ በሕልውናህ ሕግና በሕሊናህ በአንተ ላይ የተጣለው ልጓምና ትክክለኛ ወሰን ይህ ነው። ከጠላቶችህ ጋር ከመካፈል ከባልንጀሮችህ ጋር መካፈልህ እጅግ ይሻላል፤ ጠቢቡም እንደሚመክረው ሰው ምኞቶቹን ቢክድ፣ በምግብና በልብስ ቢረካ፣ መንፈስን ለሚዋጉ የሥጋ ነገሮች ያለውንም ፍቅር ለመግታት ፈቃደኛ ቢሆን፣ ለነፍሱ ጠላት የሚከለክለውን ለባልንጀራው መስጠት ብዙም እንደማያስቸግረው አስባለሁ። ለራሱ የሚከለክለውን ለወንድሞቹ ከቀደሰበት ቅጽበት ጀምሮ ፍቅሩ በፍትሕና በልክ ወሰን ውስጥ ይያዛል። ራስ ወዳድነት ሰፋ ያለ ክልል በመያዝ በጎ አድራጊነት ይሆናል።

ነገር ግን ለባልንጀራችን በማካፈላችን ራሳችን ወደ ችግር ብንደርስስ? መፍትሔአችን ምንድር ነው? ጸሎት ነው። ሳይነቅፍ በልግስና ለሁሉ የሚሰጠውን እርሱን በመታመን መለመን ብቻ ይበቃናል፤ እርሱ “እጁን ይከፍታል፥ ሕያዋንንም ሁሉ በበረከት ያጠግባል”፤ ለብዙ ሰዎች ከሚያስፈልጋቸው በላይ የሚሰጥ እርሱ፣ እጅግ አስፈላጊ የሆነውን ለሚለምነው በፈቃዱ እንደሚሰጠው ልንጠራጠር አንችልምና፤ እንዲህ ተብሎ ተጽፏልና፦ “አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ፥ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል።” እግዚአብሔር በዚህ ቃል ራሱን ለሚክድና ባልንጀራውን ለሚወድ አስፈላጊውን ሊሰጠው ራሱን ያስራል፤ የምኞቶቻችን ባሪያ ከመሆን ይልቅ የንጽሕናንና የመጠንን ቀንበር መሸከም፣ ይህ የእግዚአብሔርን መንግሥት አስቀድሞ መፈለግና ከኃጢአት ግፍ እንዲያድነን እርሱን መለመን ነውና፤ ተፈጥሮአችንን ከሚካፈሉት ጋር ተፈጥሮአዊ በረከቶቻችንን መካፈልም ጽድቅ ነው። ነገር ግን ለባልንጀራችን ያለን ፍቅር ፈጽሞ ትክክል ይሆን ዘንድ እግዚአብሔር በእርሱ ውስጥ ድርሻ ሊኖረው ይገባል፤ ባልንጀራችንን ልንወደው በሚገባን መጠን በእግዚአብሔር ካልሆነ በቀር መውደድ አይቻልም። እግዚአብሔርን የማይወድ ደግሞ በእርሱ ምንም ሊወድ አይችልም። ስለዚህ እግዚአብሔርን በመውደድ መጀመር፣ በእርሱም ባልንጀራችንን መውደድ ይገባናል። እግዚአብሔር የሌሎቹ ነገሮች ሁሉ ጀማሪ እንደ ሆነ እንዲሁ ለእርሱ ያለን ፍቅር ጀማሪ ነው — ከዚያም በላይ — ተፈጥሮን እንደ ፈጠረ እንዲሁ ይደግፋታል፤ ያለ እርሱ ልትገኝም ልትጸናም አትችልምና። ይህን ፈጽመን እናውቅ ዘንድ፣ ለራሳችንም አንዳች እንዳንቈጥር፣ እግዚአብሔር በጥበቡና በፍቅሩ ጥልቀት ለመከራ አስገዛን። ደካሞችና ችግረኞች ስለ ሆንን ወደ እግዚአብሔር ለመመለስ እንገደዳለን፤ በእርሱም ስንድን ለስሙ ክብር እንሰጣለን። የራሱ ቃላት እነዚህ ናቸው፦ “በመከራ ቀን ጥራኝ፤ አድንሃለሁ፥ አንተም ታከብረኛለህ።” በዚህ መንገድ በተፈጥሮው እንስሳዊና ሥጋዊ የሆነ፣ ከራሱ በቀር ምንም የማይወድ ሰው፣ ችሎታው ሁሉ — ቢያንስ ለበጎ ነገር ያለው ችሎታው ሁሉ — ከእግዚአብሔር እንደ ሆነ፣ ያለ እርሱም ምንም ማድረግ እንደማይችል በማስተዋል፣ ራሱን በመውደድ በኩል እግዚአብሔርን ወደ መውደድ ይደርሳል።