ማጠቃለያ

እግዚአብሔር እጅግ ሊወደድ እንደሚገባው፣ ይልቁንም ያለ ልክ ሊወደድ እንደሚገባው እመሰክራለሁ። አስቀድሞ የወደደው እርሱ ነው፤ እርሱ እንዲህ ታላቅ፣ እኛ ደግሞ እንዲህ ታናናሽ ሆነን፣ ከእኛ በኩል ምንም ዓይነት መብት ሳይኖር፣ እንዳለን አድርጎ ከልክ በላይ ይወደናል። ስለዚህ ለእግዚአብሔር ያለን ፍቅር ትክክለኛው ልኩ ልክን ሁሉ ማለፍ ነው፤ የፍቅራችን ዓላማ የሆነው እግዚአብሔር ወሰን የሌለው ስለ ሆነ፣ በፍቅር ለእርሱ ያለብንን ዕዳ እንዴት ልንመዝነው ወይም ልንለካው እንችላለን? ከዚህም በላይ ፍቅራችን የውዴታ መባ አይደለም፤ የዕዳ ክፍያ ነው። ደግሞም የሚወደን ያለና የሚኖር፣ ዘላለማዊና ወሰን የለሽ የሆነው፣ መለኮታዊው ፍቅር፣ ታላቅነቱ ወሰን ጥበቡም ዳርቻ የሌለው፣ “አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ” ሰላም የሆነው እግዚአብሔር ስለ ሆነ — እላለሁ፣ የሚወደን እንዲህ ያለ አምላክ ስለ ሆነ — ይህን ያህል እንወደዋለን፣ ከዚህ በላይ ግን አንወደውም ማለት ይቻለናልን? “አቤቱ፥ ኃይሌና መከታዬ፥ መጠጊያዬና መድኃኒቴ ሆይ፥ እወድድሃለሁ”፤ ነፍሴ የምትሻው ሁሉ፣ ልቤም የሚመኘው ሁሉ ለእኔ አንተ ነህ። አምላኬና ረዳቴ ሆይ፣ በኃይሌ ሁሉ እወድድሃለሁ፤ እንደሚገባህ መጠን ሳይሆን እንደ ጥቂቱ አቅሜ። የመውደድን ኃይል አብልጠህ በሰጠኸኝ ጊዜ አብልጬ እወድድሃለሁ፤ ነገር ግን ልትወደድ በሚገባህ መጠን ፈጽሞ፣ ፈጽሞ አይደለም። ዓይኖችህ ስንፍናዬንና አቅመ ቢስነቴን ያያሉ፤ ነገር ግን ማድረግ የሚገባቸውን ማድረግ ባይችሉ እንኳ የሚችሉትን የሚያደርጉትን በመጽሐፍህ እንደምትጽፋቸው አውቃለሁ። እግዚአብሔር እንዴት ሊወደድ እንደሚገባውና በምን ስጦታዎች ፍቅራችንን እንደ ተገባው ለማስረዳት በቂ አልተናገርሁምን? ስጦታዎቹን የምጠቅሰው በስማቸው ብቻ ነው፤ የእነርሱን ብልጫ ማን ሊገልጸው፣ ማን ሊያስተውለው፣ ማን ሊሰማው ይችላልና?