እግዚአብሔርን የመውደድ ግዴታ

እስካሁን የተነገረው ሁሉ እግዚአብሔርን የመውደድ ግዴታችንንና ፍቅራችንን የመጠየቅ መብቱን ፍጹም ግልጽ አድርጎ ያሳያል። ታዲያ የማያምነው ሰው እንዴት ነው? እግዚአብሔር ወልድን እንደማያውቅ፣ እንዲሁ አብንና መንፈስ ቅዱስንም አያውቅም፤ ለወልድ ክብር እንደማይሰጥ፣ የላከውን አብንም ሆነ የሁለቱም ስጦታ የሆነውን መንፈስ ቅዱስን አያከብርም። እርሱ እግዚአብሔርን ከእኛ ያነሰ ያውቃል፤ ስለዚህ ያነሰ ቢወደው አያስደንቅም። ሆኖም አንድ ነገር ያውቃል፤ ለፈጠረው ራሱን ፈጽሞ ዕዳ እንዳለበት ያውቃል። እኔስ እንዴት ልሆን ነው? አላወቅሁም ብዬ ማመካኘት አልችልምና። እግዚአብሔር ምንም ሳይገባኝ እንደ ፈጠረኝ፣ ፍላጎቴን ሁሉ እንደሚያሟላልኝ፣ በርኅራኄ እንደሚያጽናናኝና በትጋት በተሞላ ጥንቃቄ እንደሚመራኝ አውቃለሁ፤ ይህ ብቻ አይደለም፣ ከዚህም በተጨማሪ እርሱ ቤዛዬ፣ የዘላለም መዳኔ ጀማሪ፣ መዝገቤና ክብሬ እንደ ሆነ አውቃለሁ። እንዲህ ተብሎ እንደ ተጻፈ፦ “ከእርሱ ዘንድ ብዙ ቤዛነት አለ”፤ “የዘላለምን ቤዛነት አግኝቶ አንድ ጊዜ ፈጽሞ ወደ ቅድስት በገዛ ደሙ ገባ።” እርሱ ይጠብቀናል፤ እንዲህ ተብሎ እንደ ተጻፈ፦ “እግዚአብሔር የነውር አልባዎችን ዘመን ያውቃል፥ ርስታቸውም ለዘላለም ይኖራል።” ራሱ እንደ ተናገረውም ያበለጽገናል፦ “የተጨቈነና የተነቀነቀ የተትረፈረፈም መልካም መስፈሪያ በእቅፋችሁ ይሰጣችኋል”፤ በሌላም ስፍራ፦ “አምላክ ሆይ፥ ለሚጠብቁህ ያዘጋጀኸውን ዓይን አላየችም።” ሐዋርያው እንደሚለውም በክብር ይሞላናል፦ “…የሚመጣ መድኃኒትን እርሱንም ጌታን ኢየሱስ ክርስቶስን እንጠባበቃለን፤ … ክቡር ሥጋውን እንዲመስል የተዋረደውን ሥጋችንን ይለውጣል።” ደግሞም፦ “ለእኛም ይገለጥ ዘንድ ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን የአሁኑ ዘመን ሥቃይ ምንም እንዳይደለ አስባለሁ።”፤ ይህም የአሁኑ ዘመን፣ የዚህ ዓለም የመከራ ጊዜ (እንዲህ አጭርና እንዲህ ፈጥኖ አላፊ ሆኖ ሳለ) (የሚታየውን ንቀን ዓይኖቻችንን በማይታዩት ነገሮች ላይ ብቻ ብንተክል) “ወደር የሌለውን የዘላለም ክብር ብዛት” ያደርግልናል።

ስለዚህ ሁሉ ለእግዚአብሔር ምን እመልሳለሁ? ያለኝን ሁሉ ከእርሱ ስለ ተቀበልሁ፣ አእምሮም የተፈጥሮ ሕግም ራሴን ሳልከፋፍል ለእርሱ እንድሰጥና ሁለንተናዬን ለእርሱ ፍቅር እንድቀድስ አጥብቀው ያስሩኛል። እምነትም ደግሞ፣ ማንነቴን ሁሉ ብቻ ሳይሆን ከዚህም በላይ ራሱን መስጠቱን ለልግስናው ዕዳ እንዳለብኝ ይበልጥ ባስተዋልሁ መጠን፣ ከራሴ አብልጬ ልወደው ግድ እንደ ሆነብኝ ይገልጥልኛል።

ነገር ግን እስቲ እናስብ፤ የክርስትና እምነት ቀን ገና ሳይመጣ፣ እግዚአብሔር ሥጋችንን ለብሶ በመስቀል ላይ ከመሞቱ፣ ወደ ሲኦል ከመውረዱና ወደ አብ ከማረጉ በፊት፣ ይኸውም ለእኛ ያለው የፍቅሩ ሙላት ከመብራቱ በፊት፣ ከብዙ ዘመን አስቀድሞ፣ ሰው ጌታ አምላኩን በፍጹም ልቡ፣ በፍጹም ነፍሱ፣ በፍጹም ኃይሉ፣ ይኸውም በሁለንተናው፣ ማስተዋልና ፈቃድ እንደ ተሰጠው ፍጥረት ሊወድ በሚችለው ፍቅር ሁሉ እንዲወድ ታዝዞ ነበር። እግዚአብሔር የገዛ ሥራውንና ስጦታዎቹን ለራሱ መጠየቁ ግፍ ሊሆን ይችላልን? የመውደድን ችሎታ ደግሞ የተቀበለው ሥራ የሠራውን እግዚአብሔርን ለምን አይወድም? ያለውንስ ሁሉ ያገኘው ከእግዚአብሔር ብቻ ከሆነ በኃይሉ ሁሉ ለምን አይወደውም? ደግሞም አስብ፤ ሰው ቀድሞ አንዳች መብት ሳይኖረው ከምንም ወደ መኖር የተጠራ ብቻ አይደለም፤ ወደ ታላቅ ክብር ከፍ ይል ዘንድ ነው እንዲህ የተጠራው። በዚህም እርሱን በሙሉ ልንወደው ያለብንን ግዴታና ፍቅራችንን የመጠየቅ መብቱን ይበልጥ በግልጽ እናያለን። ከዚህም በላይ ሰው እንደሚጠፉ እንስሶች ደረጃ በወረደ ጊዜ እግዚአብሔር ጣልቃ ገብቶ ወደ ቀድሞ ስፍራው መልሶ አላዳነውምን? ይህስ የቸርነቱና የምሕረቱ ድንቅ አይደለምን? በኃጢአት ከተፈጠርንበት ክብር ወድቀን ሣር እንደሚበላና የማስተዋል ብርሃን እንደሌለው በሬ እንስሳ ሆነን ነበርና። ሁለንተናዬን ለፈጣሪዬ ዕዳ ካለብኝ፣ ለቤዛዬ — ደግሞም ለእንዲህ ያለ ቤዛ — ምን ያህል ዕዳ አለብኝ! መፍጠር ከመቤዠት እጅግ ያነሰ ሥራ ነበር፤ እግዚአብሔር ቃሉን መናገር ብቻ ነበረበት፣ ሁሉም ተፈጠረ፤ አንድ ቃል የፈጠረውን ውድቀት ለመጠገን ግን ምን ያህል ድንቅ ሥራዎችን መሥራት፣ ምን ያህል ጭካኔን፣ እንዲያውም ምን ያህል ውርደትን መቀበል ግድ ሆነበት!

እንግዲህ ስላደረገልኝ ሁሉ ለእግዚአብሔር ምን እመልሳለሁ! በመፍጠሩ ራሴን ለራሴ ሰጠኝ፤ ራሱን ለእኔ በሰጠ ጊዜ ግን ራሴን ለራሴ መልሶ ሰጠኝ፤ አስቀድሞ ተሰጥቼ ከዚያም ተመልሼ ስለ ተሰጠሁ፣ ራሴን ለእርሱ እጥፍ ዕዳ አለብኝ። ነገር ግን ራሱን ስለ ሰጠኝ ለእግዚአብሔር ምን ዕዳ አለብኝ? ሁለንተናዬን ሺህ ጊዜ ደጋግሜ ብሰጠው እንኳ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ሲነጻጸር ያ ምን ይሆናል?