በእግዚአብሔር የሚጽናና ማን ነው

በእግዚአብሔር ሐሳብ የሚጽናኑት እነማን እንደ ሆኑ ማሰብ መልካም ነው። እግዚአብሔርን ዘወትር የሚያስቈጡትና “እናንተ ባለ ጠጎች ወዮላችሁ፥ መጽናናታችሁን ተቀብላችኋልና” የተባለላቸው የተዋረዱት አይደሉም፤ ነገር ግን በእውነት፦ “ነፍሴ መጽናናትን እንቢ አለች” ማለት የሚችሉት ናቸው። የውዱን መገኘት ደስታ ገና ያላገኙት ዓይናቸውን በሚመጣው ላይ ቢያደርጉ ተገቢ ነው፤ ከሚያልፈው የተድላ ጅረት አንዳች ለመቀበል የሚንቁትም ለዘላለም በሚኖሩት ደስታዎች በተስፋ በብዛት ይደሰታሉ። እነዚህ ራሳቸውን ሳይሆን የጌታን፥ የያዕቆብን አምላክ ፊት የሚሹ ናቸው። የእግዚአብሔር ሐሳብ እርሱን ለሚናፍቁትና በእያንዳንዱ እስትንፋሳቸው መገኘቱን ለሚያስቡት ጣፋጭ ነው፤ ነገር ግን ለእርሱ ያላቸውን ረሀብ ከማብረድ ይልቅ ያበዛዋል። ይህንም፦ “የሚበሉኝ ገና ይራባሉ” ብሎ አስቀድሞ ተናግሯል፤ የተራበውም ሰው እንደሚናገር ሆኖ፦ “ክብርህ በተገለጠ ጊዜ እጠግባለሁ” ይላል። ነገር ግን ጽድቅን የሚራቡና የሚጠሙ አሁንም እንኳ ብፁዓን ናቸው፤ የሚጠግቡት እነርሱ ብቻ ናቸውና። እናንተ ጠማማና ክፉ ትውልድ ሆይ፥ ወዮላችሁ፤ እርሱን ማሰብ የማትወዱ፥ ይልቁንም መገለጡን የምትፈሩ እናንተ የማታስተውሉና የደነዘዛችሁ ሕዝብ ሆይ፥ ወዮላችሁ። መፍራታችሁ ተገቢ ነው፤ አሁን ከአጥማጁ ወጥመድ አታመልጡምና፤ “ባለ ጠጎች ሊሆኑ የሚፈልጉ … በወጥመድም ይወድቃሉ”፤ ይህም የዲያብሎስ ወጥመድ ነው። በዚያን ቀን፦ “እናንተ ርጉማን፥ … ወደ ዘላለም እሳት ከእኔ ሂዱ” በሚለው በአስፈሪውና ተስፋ በሌለው ፍርድ ሥር መውደቃችሁ አይቀርም። ነገር ግን ቤተ ክርስቲያን ሕማማቱን በማሰብ በየዕለቱ ስታውጅ የምንሰማው ያ የተስፋ ቃል እንዴት ጣፋጭ፥ እንዴትስ ርኅሩኅ ነው፦ “ሥጋዬን የሚበላ ደሜንም የሚጠጣ የዘላለም ሕይወት አለው”፤ ይህም፦ ሞቴን የሚያከብርና በእኔ ምሳሌ በምድር ሳለ ሥጋውን የሚገድል የዘላለም ሕይወት ይኖረዋል፤ ወይም ከእኔ ጋር መከራ ብትቀበሉ ከእኔ ጋር ደግሞ ትነግሣላችሁ ማለት ነው። ቢሆንም እስከ ዛሬ ድረስ ብዙዎች ያንን ቃል ሰምተው አዝነው ዘወር ብለው ይሄዳሉ፤ በከንፈራቸው ባይሆንም በሥራቸው፦ “ይህ የሚያስጨንቅ ንግግር ነው፤ ማን ሊሰማው ይችላል?” ይላሉ። ልባቸውን ንጹሕ አድርገው ለእግዚአብሔር ከመታመን ይልቅ በማይታመን ሀብት ላይ ፍቅራቸውን ማድረግ የሚመርጡ ሰዎች የመስቀሉን ስም መስማት አይችሉም፤ የሕማማቱ ሐሳብ ብቻ እንኳ የማይታገሥ ይመስላቸዋል። እንዲህ ያሉት፦ “እናንተ ርጉማን፥ ለሰይጣንና ለመላእክቱ ወደ ተዘጋጀ ወደ ዘላለም እሳት ከእኔ ሂዱ” የሚለውን የፈራጁን ፍርድ እንዴት ይችሉት ይሆን? እነዚህ ቃላት እንደ ታላቅ ዓለት በሚወድቁባቸው ላይ ይፈጫቸዋል። ቅዱሳን ግን ይባረካሉ። እንደ ሐዋርያው፦ “ብናድር ወይም ተለይተን ብንሆን እርሱን ደስ የምናሰኝ ልንሆን እንቀናለን” ከማለት በቀር ሌላ ምኞት የላቸውም። እነርሱም፦ “እናንተ የአባቴ ቡሩካን፥ ኑ፤ … የተዘጋጀላችሁን መንግሥት ውረሱ” የሚለውን ፍርዳቸውን ይሰማሉ። በዚያን ቀን ልባቸውን በቅንነት ያልጠበቁ ሰዎች፥ ከልባቸው ድንዳኔ የተነሣ እንደ ተናቀና እንደሚደቁስ ሸክም ቈጥረው በትዕቢት ሊሸከሙት እንቢ ያሉት የክርስቶስ ቀንበርና ሸክም ምን ያህል ልዝብና ቀሊል እንደ ሆነ ዘግይተው ይረዳሉ። እናንተ ምስኪን ባሪያዎች ሆይ፥ ለዚህ ዓለም ሀብት እየደከሙ በመድኃኒታችን በኢየሱስ ክርስቶስ መስቀል መመካት አይቻልም፤ ምድራዊ ነገሮችን እየተመኙና ለእነርሱ እየደከሙ በዚያው ጊዜ የጌታችንን ጣፋጭነት መቅመስ አይቻልም። እርሱን ማሰብ ከቶ ደስታችሁ ያልነበረውን እርሱን አንድ ቀን እጅግ አስፈሪ ሆኖ እንደምታገኙት እርግጥ ነው።

የምታምን ነፍስ ግን በፍጹም ልቧ እግዚአብሔርን ትናፍቃለች፤ በእርሱም ሐሳብ ትኖራለች፤ መድኃኒቷን ፊት ለፊት ማየት እስካልቻለች ድረስ በመስቀሉ ነቀፋ ትመካለች። እርሷ እንደ ክርስቶስ ርግብ ናት፤ እርሱ በሰጣት በረከቶች መካከል በእንቅልፍና በዕረፍት ትደሰታለች። ጌታ ኢየሱስ ሆይ፥ የማይነገረውን ጣፋጭነትህን ለሚናፍቅ ልብ በሚገቡት ንጽሕናና ቅንነት ክንፎቿ እንደ ብር ነጭ ናቸው፤ ከዚህም በላይ ከፊትህ በሚያንጸባርቀው ክብር “ላባዎቿ እንደ ወርቅ እንደሚያንጸባርቁ”፥ በቅዱሳንም መነጠቅ ከፊትህ በሚወጣው ብርሃን ተጥለቅልቃ በደስታ እንደምትትረፈረፍ ተስፋ ታደርጋለች። ስለዚህ አሁን በደስታ፦ “ግራው ከራሴ በታች ነው፥ ቀኙም ያቅፈኛል” ማለቷ ተገቢ ነው። ግራው፥ ማንም ታላቅነቱን ሊተካከል የማይችለው፥ ለወደዳቸው ነፍሱን የሰጠበት የዚያ ፍቅር መታሰቢያ ነው። ቀኙ ደግሞ ለገዛ ወገኖቹ ተስፋ የሰጣቸው የብፅዕና ራእይና መለኮታዊ መገኘቱን በሚደሰቱበት ጊዜ የሚሞላቸውና የሚያቀዳጃቸው እርካታ ነው። በመዝሙር፦ “በቀኝህ እስከ ፍጻሜ ድረስ ተድላ አለ” ተብሎ ተጽፏል። ስለዚህ ቀኙ እግዚአብሔርን በማየት የሚገኘው ያ መለኮታዊና ሰውን የመለኮት ባሕርይ ተካፋይ የሚያደርገው፥ ከአእምሮ በላይ የሆነ ደስታ ምሳሌ መደረጉ ተገቢ ነው። እንዲሁም ግራው የተናገርሁለት፥ ከመጠን በላይ ልናስበው የማንችለው የዚያ አስደናቂ ፍቅር መቀመጫ ነው፤ ሙሽራይቱ ይህ ዓመፃ እስኪያልፍ ድረስ ራሷን የምታስደግፈውና የምታርፈው በዚህ እጅ ላይ ነውና። ራሷ ስንል በድካም ወደ ምድራዊ መሳቢያዎች ብቻ እንዳትወድቅ በሙሽራዋ ክንድ ላይ የምታስደግፈውን የነፍሷን ዝንባሌ ማለት እንችላለን፤ ምድራዊውና የሚበሰብሰው የሥጋ ሸክም ነፍስን እጅግ ይከብዳታልና፤ እርሷም ይገባኛል የማትለውን ምሕረት፥ እንዲህ የተትረፈረፈና በሚገባ የተረጋገጠ ፍቅርን፥ እንዲህ የጸናና ግሩም የሆነ ገርነትንና ጣፋጭነትን፥ ያልታሰበውንም እንዲህ ያለ ክብር በማሰላሰል ብታርፍ ሳትወጣባቸው ከማትቀር ሐሳቦች ወደ ታች ይጎትታታል። እነዚህ በእነርሱ የሚያሰላስለውን አእምሮ ከፍ ከፍ ሳያደርጉት፥ ከማይገባ ፍቅር ሁሉ ሳይለዩት፥ በውስጡም ይበልጥ እየጠለቁ ሳይገቡ፥ እነዚህን የላቁ ደስታዎች ሳይተዉ ሊጣፍጡ የማይችሉትን ነገሮች ሁሉ እንዲንቅ ሳያደርጉት መቅረት ይቻላቸዋልን? ጣፋጭነታቸው እንደ ብርቅ መዓዛ ይስባታል፤ እርሷም በደስታ እርምጃዋን ታፋጥናለች፤ ልቧም በፍቅር ይነድዳል። እንዲህ በርኅራኄ እንደ ተወደደች መገንዘቧ፥ ፍቅር ሕይወቷ ራሱ ቢሆንም እንኳ፥ ራሷን እንደ ቀዘቀዘች እንድትቈጥር ያደርጋታል። ምስኪን የትቢያ ቅንጣት በምስጋናና በፍቅር ሙሉ በሙሉ ቢቃጠል፥ ከዚያ እጅግ ከፍ ካለ ስፍራ ለወረደና እጅግ አስደናቂ ለሆነ ፍቅር ምን ያህል ምላሽ ይሆናል? አስቀድሞ የወደደ የሰማይ ግርማ አይደለምን? እርሷን ለማዳን ሥራ ሙሉ በሙሉ እንደ ተሰጠ ራሱን አልገለጠምን? “እግዚአብሔር አንድያ ልጁን እስኪሰጥ ድረስ ዓለሙን እንዲሁ ወዶአልና።” ይህ በግልጽ ስለ እግዚአብሔር አብ የተጻፈ ነው። ደግሞም፦ “ነፍሱን ለሞት አሳልፎ ሰጠ”፤ ይህ ስለ ወልድ የተነገረ ነው። ስለ መንፈስ ቅዱስም እንዲህ እናነባለን፦ “አብ በስሜ የሚልከው … መንፈስ ቅዱስ የሆነው አጽናኝ እርሱ ሁሉን ያስተምራችኋል እኔም የነገርኋችሁን ሁሉ ያሳስባችኋል።” በዚህም እግዚአብሔር እንደሚወደን፥ በሙሉ ማንነቱም እንደሚወደን እናያለን፤ ስለ አንዱና የማይከፈለው፥ ወሰን ስለሌለውና ስለማይመረመረው ህላዌ እንዲህ ለመናገር ብንደፍር፥ ቅድስት ሥላሴ በአንድነት ይወዱናልና።