ክርስቲያን ለመውደድ ያለው የላቀ ምክንያት

አማኞች የተሰቀለው ኢየሱስ ምን ያህል እንደሚያስፈልጋቸው በሚገባ ያውቃሉ፤ ፍቅሩን እየመሰከሩና እያደነቁ ሳሉ ግን፥ ይህን ያህል ራሱን ዝቅ ላደረገና ይህን ያህል ታላቅ ለሆነ ፍቅር በምላሹ የሚሰጡት ከራሳቸው በቀር ምንም የሌላቸው መሆኑ አያሳፍራቸውም። እጅግ ብዙና በነጻ እንደ ተወደዱ መገንዘባቸው ፍቅራቸውን ያነሣሣዋል፤ ጥቂት የተወደደ ጥቂት ይወዳልና። አይሁድም ሆኑ አሕዛብ ቤተ ክርስቲያን እንደምትሰማው የፍቅርን ቍስል አይሰማቸውም፤ እርሷ እንዲህ ትላለችና፦ “በአበቦች ደግፉኝ፥ በፍሬዎችም ክበቡኝ፤ እኔ በፍቅር ደክሜአለሁና።” ሰሎሞን እናቱ ያቀዳጀችውን አክሊል ደፍቶ ታየዋለች። የአብ አንድያ ልጅ በመስቀሉ ክብደት ተጭኖ ሲንገዳገድ፤ የግርማ ሁሉ አምላክ በግርፋት መልኩ ተለውጦ በምራቅ ተሸፍኖ፤ የሕይወትና የክብር ራስ በችንካሮች ተሰቅሎ፥ በጦር ተወግቶና ተሰድቦ ውድ ነፍሱን ስለ ወዳጆቹ ሲሰጥ ታየዋለች። ይህን ስትመለከት የፍቅር ሰይፍ ልቧን ሲወጋው ይሰማታል፤ እንዲህም ብላ ትጮኻለች፦

“በአበቦች ደግፉኝ፥ በፍሬዎችም ክበቡኝ፤ እኔ በፍቅር ደክሜአለሁና።” ወደ ውዷ አትክልት የገባችው ሙሽራይቱ ከሕይወት ዛፍ ላይ በደስታ የምትለቅማቸው ሮማኖች የሰማይ እንጀራ ጣዕምና የክርስቶስ ደም ቀለም አላቸው። ሞት የሞት ምት ሲመታ፥ ሞትን ያመጣውም የአሸናፊውን የድል ሰልፍ ሲያደምቅ ታያለች። ድል አድራጊው ከሲኦል ወደ ምድር፥ ከምድርም ወደ ሰማይ በክብር ሲወጣ፥ የተዋጁትም ሠራዊት ሲያጅቡት ታያለች፤ ይህም “በሰማይና በምድር ከምድርም በታች ያሉት ሁሉ በኢየሱስ ስም ይንበረከኩ ዘንድ” ነው። በጥንቱ እርግማን ምድር እሾህንና አሜከላን እንድታበቅል ተፈርዶባት ነበር፤ አሁን ግን በመለኮታዊ በረከት ስለ ታደሰች ሙሽራይቱ በአበቦች እንድትሸፍናት ትጠራታለች፤ “ሥጋዬ እንደ ገና አበበ፤ በፈቃዴም አመሰግነዋለሁ” የሚለውንም ቃል እያሰበች፥ በመስቀሉ ዛፍ ፍሬ፥ መለኮታዊ መዓዛቸውም ውዷን ወደ እርሷ በሚስበው በትንሣኤ አበቦች ኃይሏን ታድሳለች። ያን ጊዜ እርሱ እንዲህ ይላል፦ “ውዴ ሆይ፥ እነሆ፥ ውብ ነሽ፥ ያማርሽም ነሽ።” እርሷም መምጣቱን እንደምትናፍቅ፥ ተስፋዋም በምን ላይ እንደ ተመሠረተ ታሳያለች፤ ተስፋዋ በገዛ ፍጽምናዋ ላይ ሳይሆን ጌታ በባረከው እርሻ በተለቀሙ አበቦች ጣፋጭነት ላይ ነው፤ እነዚህ በናዝሬት ሊወለድና ሊያድግ ለመረጠው ለክርስቶስ ውድ ናቸውና። ሰማያዊው ሙሽራ በመዓዛው ተስቦ፥ በፍሬዎች ያጌጠና በአበቦች የታወደ ሆኖ ሲያገኘው ወደ ልብ እልፍኝ መግባት ደስ ያሰኘዋል። በጕጕት ይመጣል፤ ለማሰላሰል ራሳቸውን በሰጡና የሕማማቱን ፍሬ፥ የትንሣኤውንም የክብር አበቦች በጥንቃቄ ለመሰብሰብ በተጉ ነፍሳት ውስጥ መኖር ደስ ያሰኘዋል። በበደልና በሞት ዘመናት ሁሉ ሲበስል የነበረውና በእነዚህ በመጨረሻዎቹ ቀናት ሊሰበሰብ የደረሰው ያ ውድ አዝመራ የሕማማቱ ፍሬዎች መከር ነው፤ ጸጋ በምድር ላይ ያመጣው የአዲሱ ጸደይ አበቦች የሚፈኩት ግን በትንሣኤው ግርማ ውስጥ ነው። በዘመን ፍጻሜ፥ በአጠቃላዩ ትንሣኤ፥ የፍሬው ብዛት ልክ የሌለው ይሆናል፤ “ክረምት አሁን አልፎአልና፥ ዝናቡም አልፎ ሄደ፤ አበቦችም በምድራችን ተገለጡ።” በእነዚህ ቃላት ሙሽራይቱ እንዲህ ማለቷ ነው፦ የአሮጌውን ዓለም በረዶ ሰብሮ ለሁሉ ጸደይን ከመለሰውና “እነሆ፥ ሁሉን አዲስ አደርጋለሁ” ካለው ከእርሱ ጋር በጋው ተመልሷል። በሞት የተዘራው ሥጋው በትንሣኤ አበበ፤ በእርሱም ምሳሌ ደረቅና ራቁት ወይም በረዶ የያዛቸው የነበሩት ሜዳዎቻችንና ሸለቆዎቻችን ለሕይወትና ለሙቀት ዳግመኛ ተወለዱ።

የእነዚህ አበቦች ልምላሜ፥ የፍሬዎቹ ፍጽምና፥ እንዲህ ያለ ግሩም መዓዛም የሚያውደው የዚህ አትክልት ውበት ሁሉን አዲስ ያደረገውን የእርሱን አባት ደግሞ ደስ ያሰኙታል፤ እርሱንም እየባረከ እንዲህ ይላል፦ “እነሆ፥ የልጄ ሽታ እግዚአብሔር እንደ ባረከው አበባ እንደ ሞላበት እርሻ ሽታ ነው”፤ በእውነትም አበባ የሞላበት ነው፤ ሁላችንም ከሙላቱ ተቀብለናልና። ሙሽራይቱ ግን በፈለገች ጊዜ በነጻነት መጥታ አበቦችንና ፍሬዎችን ልትለቅም ትችላለች፤ ሙሽራው በመጣ ጊዜ የልቧ ትንሽ አልጋ እጅግ ጣፋጭ መዓዛ ሲያውድ እንዲያገኘው በእነርሱ የሕሊናዋን እልፍኝ ታስጌጣለች። እኛም እንዲሁ ክርስቶስ ወደ እኛ እንዲመጣና በእኛ እንዲኖር ብንሻ፥ ልባችንን በሞቱና በትንሣኤው ሐሳብ፥ በእነርሱም ያረጋገጠልንን ምሕረትና ኃይል በታማኝነት በማስታወስ ልንሞላው ይገባናል። ዳዊት፦ “ይህን ሁለት ነገር ሰማሁ፤ ኃይል የእግዚአብሔር ነው፤ አቤቱ፥ ምሕረትም ያንተ ነው” ሲል ይህን ማለቱ ነበር። ክርስቶስም ይህን ከመጠን በላይ አረጋግጧል፤ ኃጢአታችንን ለማስተስረይ ከሞተ በኋላ ስለ መጽደቃችን ከሙታን ተነሣ፤ ለመጽናናታችንም መንፈስ ቅዱስን ላከ። ወደ ፊትም መዳናችንን ሊፈጽም ይመለሳል። በሞቱ የምሕረቱን ማረጋገጫ፥ በትንሣኤው የኃይሉን ማረጋገጫ፥ በቀሩትም የሁለቱን አንድነት ማረጋገጫ እናገኛለን።

ሙሽራይቱ በመዓዛማ አበቦች እንድትደገፍና መልካም ሽታ ባላቸው ፍሬዎች እንድትበረታ የምትለምነው ፍቅሯ እንዳይቀዘቅዝ ወይም እንዳይዝል ስለምትፈራ ነው፤ እንዲህ ያሉትን ማነቃቂያዎች የምትሻው ግን ወደ ውዷ እልፍኝ እስክትገባ ድረስ ብቻ ነው። ያን ጊዜ የናፈቀቻቸውን መሳሞች ሲያለብሳት ይሰማታል፤ እንዲህም ትላለች፦ “ግራው ከራሴ በታች ነው፥ ቀኙም ያቅፈኛል”። ያን ጊዜ የቀኝ እጁ እቅፍ ከጣፋጭነት ሁሉ ምን ያህል እንደሚበልጥ፥ በመምጣቱ መጀመሪያ ቀናት ያሻሻት የግራው እቅፍ ከእርሱ ጋር ሊወዳደር እንደማይችል ይሰማታል። “ሕይወትን የሚሰጥ መንፈስ ነው፤ ሥጋ ምንም አይጠቅምም” የሚለውንም ትረዳለች። “መንፈሴ ከማር ይልቅ ይጣፍጣል፤ ርስቴም ከማርና ከማር ወለላ ይልቅ ይጣፍጣል” የሚለውን ቃሉን ትርጉም ትገነዘባለች። ደግሞም “መታሰቢያዬ ለዘላለም ትውልድ ነው” ተብሎ ከተጻፈ፥ ይህ በሙሽራው መገኘት ገና ያልጠገቡት ምርጦች ዘመኑ እየሮጠ ሳለ ቢያንስ ምሳሌው አሁን መጽናኛ እንደሚሆናቸው ለማሳየት ነው። “የማያልቅ ጣፋጭነትህን መታሰቢያ ያወራሉ” ተብሎ ከተጻፈም፥ ይህ በግልጽ የሚያመለክተው ዘማሪው ቀደም ብሎ፦ “ትውልድ ለትውልድ ሥራህን ያመሰግናል” ብሎ የተናገረላቸውን ነው። በምድር ያለው የሙሽራው መታሰቢያ ብቻ ነው፤ በሰማይ ግን ዘላለማዊ መገኘቱ አለ። ይህኛው ቀድመው ወደ ወደብ የደረሱት ክብር ነው፤ ያኛው ደግሞ ገና ከማዕበል ጋር የሚታገሉት መጽናኛ ነው።