ከትንሣኤ በኋላ ያለ ፍጹም ፍቅር

እንግዲያስ ከሥጋ ሸክም አስቀድመው ነጻ ስለ ወጡ ነፍሳት ምን እናምናለን? እኔ ወሰን በሌለው የዘላለም ብርሃን ጥልቀትና በሚያበራ ዘላለማዊነት ፈጽመው የተጠመቁ እንደ ሆኑ አምናለሁ። ነገር ግን ልንክደው እንደማንችል ቀድሞ ይኖሩባቸው ከነበሩት ሥጋቶቻቸው ጋር እንደ ገና ለመገናኘት አሁንም የሚመኙና ተስፋ የሚያደርጉ ከሆነ፣ ፈጽመው እንዳልተለወጡ፣ ነገር ግን ምንም እንኳ እጅግ ጥቂት ቢሆን ሥጋቶቻቸው አሁንም በእነርሱ ላይ የተወሰነ ድርሻ እንዳላቸው ግልጽ ነው። ሞት ፈጽሞ ድል በመነሣት እስኪዋጥ ድረስ፣ የዘላለም ክብር የሌሊትን ግዛት ማእዘን ሁሉ እስኪሞላ ድረስ፣ የሰማያዊ ብርሃን ጥራትም በሥጋችን እንኳ እስኪበራ ድረስ፣ እስከዚያ ድረስ ነፍሳችን ራሷን ወደ እግዚአብሔር ፈጽሞ ልትጥልና ፈጽማ ለእርሱ ልትሰጥ አትችልም። እስከዚያ ድረስ የሥጋ ሰንሰለት አሁንም ያግዳቸዋል፤ ምንም እንኳ ለመተው ፈቃዱም ኃይሉም የሌላቸው ተፈጥሮአዊ ፍቅር ብቻ ቢሆን፤ ሥጋችንም እስኪመለስ ድረስ ነፍሳችን ፍጹምነቷ በሆነው በእግዚአብሔር ፈጽማ ልትዋጥ አትችልም። ከእርሱ ጋር ያለው አንድነት በነፍስ ብቻ ሊፈጸም ቢችል ኖሮ፣ ነፍስ ከእንግዲህ ሥጋን ባልተመኘች ነበር፤ ነገር ግን ነፍስ ሥጋን ስትተው ጥቅም ነው፤ እንደ ገና ከእርሱ ጋር ስትገናኝ ደግሞ የበለጠ ጥቅም ነው። በመጨረሻም “የቅዱሳኑ ሞት በእግዚአብሔር ፊት ክቡር ነው።” ሞት እንዲህ የሚመሰገን ከሆነ ሕይወትማ እንዴት ይሆን? ያ ሕይወት! ሥጋ ደካማና ሟች ቢሆንም ለነፍስ ዋጋ ብዙ አስተዋጽኦ ስላደረገ ነፍስ ከሥጋዋ የክብር ጭማሪ እንደምታገኝ ብታስብ ተገቢ ነው። “እግዚአብሔርንም ለሚወዱት … ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ” እናውቃለን፤ እግዚአብሔርን የምትወድ ነፍስም በሕያውነቱ፣ በሞቱና በትንሣኤው ከምስኪንና ደካማ ሥጋዋ ትጠቀማለች — በሕያውነቱ ከእርሷ ጋር የንስሐ ፍሬ በማፍራት፣ በሞቱ ከድካሙ በማረፍ፣ በትንሣኤው ደግሞ ሁለቱ በአንድነት ወደ ደስታ ሁሉ ፍጻሜ በመድረስ። እንግዲያስ ነፍስ ያለ ሥጋ ፍጹም እንደማትሆን ግልጽ ነው፤ በየትኛውም ሁኔታ ሥጋ ለእርሷ በጎነት አስፈላጊ ነውና።

እንግዲያስ ሥጋ ለነፍስ ታማኝ ባልንጀራ ነው፤ ሸክም ቢሆንም ረዳትም ነው፤ መርዳቱን ሲያቆም ማደናቀፉንም ያቆማል፤ እንደ ገና ሲረዳ ደግሞ ከእንግዲህ ሸክም አይደለም። የመጀመሪያው ሁኔታ አድካሚ ቢሆንም ጠቃሚ ነው፤ ሁለተኛው ሥራ የሌለበት ቢሆንም በምንም መንገድ አሰልቺ አይደለም፤ ሦስተኛው ደግሞ ክቡር ነው። ሙሽራው በመኃልየ መኃልይ ነፍስን ወደ እነዚህ ሦስት ሁኔታዎች እንዴት እንደሚጋብዛት ስሙ፦ “ወዳጆች ሆይ፥ ብሉ፤ ጠጡም፤ እጅግ የተወደዳችሁ ሆይ፥ ስከሩ።” እንዲበሉ የሚጋብዛቸው ነፍሳት አሁንም በሥጋቸው የሚደክሙትን ነው፤ በሞት ያረፉትን እንዲጠጡ ያተጋቸዋል፤ እንደ ገና የለበሱትን ደግሞ እንዲሰክሩ፤ እነዚህንም እጅግ የተወደዱ ብሎ በመጥራቱ በፍቅር የተሞሉ መሆናቸውን ያመለክታል፤ ለመጀመሪያዎቹ “ወዳጆች” ብቻ ይላቸዋልና፤ አሁንም በሥጋ ክብደት ሥር የሚደክሙት እንደሚወዱት ፍቅር መጠን ለእርሱ ውድ ናቸው። ከሥጋ ሸክም የተፈቱት ደግሞ ፍቅራቸው ባገኘው ነጻነትና ሙላት ምክንያት ይበልጥ ውድ ናቸው። ነገር ግን ከእነዚህ ሁሉ ጋር ሲነጻጸሩ እጅግ የተወደዱት የከበረውን ሥጋ ልብስ እንደ ገና ለብሰው፣ ወደ ታች ሊጎትታቸው ወይም ወደ ላይ የሚበርሩትን በረራ ሊያግድ ከሚችል ነገር ሁሉ ነጻ ሆነው በደስታ ነጻነት በእግዚአብሔር ፍቅር የተመሠጡት ናቸው። እንዲህ ፍጹም እስኪሆኑ ድረስ እንዲህ ነጻ አይወጡም፤ በመጀመሪያው ሁኔታ ሥጋ መንፈስን ያደክመዋል ወደ ኋላም ይይዘዋል፤ በሁለተኛው ደግሞ ሥጋ የተስፋና የግል ምኞት ነገር ነው፤ ይህም የራስን ነገር የመፈለግ እድፍ አለበት። ታማኝ ነፍስ እንጀራ በመብላት ትጀምራለች፤ ነገር ግን ወዮ፥ “በፊቷ ወዝ”፤ በሥጋ እስካለች ድረስ በፍቅር ሊሠራ በሚገባው እምነት ብቻ ትመላለሳለችና፤ ከሥራ የተለየ እምነት የሞተ ነውና። እንጀራዋ የሆኑትም ሥራዎች እነዚህ ናቸው፤ ጌታ እንዲህ እንዳለ፦ “የእኔስ መብል የላከኝን ፈቃድ አደርግ ዘንድ … ነው።” የሞትን ሥጋ ስታወልቅ የኀዘንን እንጀራ መብላት ታቆማለች፤ በማዕድ መጨረሻም እንደሚሆን የፍቅርን ወይን ጠጅ ረጅም ጉንጭ ትጠጣለች፤ ነገር ግን ይህ ወይን ገና ያልተደባለቀ አይደለም፤ ሙሽራው በመኃልየ መኃልይ “የወይን ጠጄን ከወተቴ ጋር ጠጣሁ” እንዳለ፣ ነፍስ ከእግዚአብሔር ፍቅር ወይን ጋር ወተትን ትቀላቅላለችና፤ ይኸውም በተፈጥሮአዊ ፍቅር ርኅራኄ ከምትወደው ሥጋዋ ጋር እንደ ገና የመገናኘት ምኞት ነው። የምትጠጣውን የመለኮታዊ ፍቅር ኃይል አሁን ትሰማዋለች፤ ነገር ግን ገና ፈጽሞ አልመሰጣትም፤ የተቀላቀለው ወተት ያለዝበዋልና። ስካር መንፈስን ያናውጠዋል፤ ራሱንም ይረሳል፤ ገና ለሚነሣው ሥጋዋ አሁንም የምትናፍቅ ነፍስ ሁኔታ ግን እንዲህ አይደለም። ራሷን የማወቅ ስሜት ፈጽሞ አታጣም። ነገር ግን የጎደላትን ይህን አንድ ነገር መልሳ ባገኘች ጊዜ፣ እርሱን በመምሰል የራሷን መልክ እንኳ አጥታ ራሷን ፈጽማ ወደ እግዚአብሔር እንዳትጥል ምን ይከለክላታል? ምንም እንቅፋት ስለማይቀር፣ “የሚያሰክረኝ ጽዋዬ እንዴት ያማረ ነው” ተብሎ የተጻፈለትን የጥበብን ጽዋ ወደ ከንፈሯ ልታነሣ ትችላለች፤ በእግዚአብሔር ቤት በሞላው ጥጋብ ብትመሰጥስ ማን ይደነቃል? ከጭንቀት ሁሉ ነጻ ሆና በአብ መንግሥት ንጹሕና አዲስ የሆነውን የወልድን ወይን ረጅምና ጸጥ ያለ ጉንጭ ትጠጣለች።

ይህን ሦስት እጥፍ ግብዣ የምታዘጋጅ ምግቡ ሁሉ ፍቅር የሆነባት ጥበብ ናት። ገና ሊደክሙ ላላቸው እንጀራ ትሰጣለች፤ ዕረፍትን አሁን ለሚያጣጥሙት የሚጠጡትን ወይን ትሰጣለች፤ ወደ መንግሥተ ሰማያት የገቡትንም ታሰክራለች። እንግዶቿ ከበሉ በኋላ ወይን ታቀርብላቸዋለች። በዚህ ሕይወት ሟች ሥጋ ተሸክመን እስከምንደክም ድረስ ድካማችን ያስገኘልንን እንጀራ መብላት አለብን፤ በድካም በልተን መዋጥ አለብን፤ ነገር ግን የመጨረሻ ትንፋሻችንን ገና እንደ ተነፈስን ወዲያው በመንፈሳዊ ሕይወታችን መጠጣት እንጀምራለን፤ ጽዋውን ተቀብለን በብፁዕ ዕረፍት እንጠጣለን። ሁሉ ሲፈጸም፣ ሥጋም ወደ ሕይወት ተነሥቶ ለነፍስ ሲመለስ፣ ከማያልቀው ጽዋ እስኪሰክሩ ድረስ ይጠጣሉ። የእነዚያ ቃላት ትርጉም ይህ ነው፦ “ወዳጆቼ ሆይ፥ ብሉ፤ ጠጡም፤ እጅግ የተወደዳችሁ ሆይ፥ ስከሩ።” በዚህ ሕይወት ብሉ፤ ከሞት በኋላ ትጠጣላችሁ፤ በትንሣኤ መንግሥት ትሰክራላችሁ፤ እናንተ እጅግ የተወደዳችሁ ብዬ ልጠራችሁ የሚገባኝ። ወደ በጉ ሰርግ እራት የተጠሩ፣ በማዕዱ የሚቀመጡ፣ በመንግሥቱም የሚበሉና የሚጠጡ፣ “እድፈት ወይም የፊት መጨማደድ ወይም እንዲህ ያለ ነገር ሳይሆንባት … ክብርት የሆነችን ቤተ ክርስቲያን ለራሱ” ሲያቀርብ፣ እነርሱ በእውነት እንዲህ ያሉ አይደሉምን? ያን ጊዜ እጅግ የተወደዱትን ያሰክራቸዋል፤ “የደስታ ፈሳሽ” ያፈስስላቸዋል፤ ሙሽራው ሙሽራይቱን በፍቅሩና በንጹሕ እቅፉ ባቀፋት ጊዜ የደስታ ፈሳሽ የእግዚአብሔርን ከተማ ደስ ያሰኛታልና፤ ይህንንም “በማዕድ ያስቀምጣቸዋል ቀርቦም ያገለግላቸዋል” ተብሎ የተጻፈለት የእግዚአብሔር ልጅ እንጂ ሌላ እንዳልሆነ እቈጥረዋለሁ። ስለዚህ ጻድቃን ግብዣ እንዲያደርጉ፣ በእግዚአብሔር ፊት ሐሤት እንዲያደርጉ፣ በደስታም እንዲፈነድቁ ተስፋ ሰጥቷል። ከዚያ ፈጽሞ የማይጠግብ ጥጋብ፣ ሊረካ የማይችል ሆኖም እጅግ ጸጥና ሰላማዊ የሆነ ትኩሳት፣ ከማጣት የማይመነጭ ዘላለማዊና ተወዳዳሪ የሌለው የመያዝ ምኞት፣ ከወይን ጠጅ ሳይሆን ከእግዚአብሔርና ከእውነቱ ደስታ የሚመጣ ከልክ ያላለፈ ስካር ይገኛል። ነፍስ እግዚአብሔርን ብቻ ስትወድ፣ ከሁሉም በላይ ስትወደው፣ ለምንም ጥቅም ሳይሆን ስለ ራሱ ብቻ ስትወደው፣ እርሱ ራሱ ዋጋዋ፣ እርሱን ለሚወዱትና ለዘላለም ለሚወዱትም ዘላለማዊ ብድራት እስኪሆን ድረስ አራተኛውን የፍቅር ደረጃ ለዘላለም ደርሳለች።

ከ… የተወሰዱ ቁርጥራጮች