መጽሐፍ 9

ምዕራፍ 1

አቤቱ፥ እኔ ባሪያህ ነኝ፤ እኔ ባሪያህና የሴት ባሪያህ ልጅ ነኝ፤ እስራቴን ሰበርህ። የምስጋናን መሥዋዕት እሠዋልሃለሁ። ልቤና አንደበቴ ያመስግኑህ፤ አዎን፥ አጥንቶቼ ሁሉ። አቤቱ፥ እንደ አንተ ያለ ማን ነው? ይበሉ። ይበሉ፥ አንተም መልስልኝ፥ ነፍሴንም። እኔ መድኃኒትሽ ነኝ በላት። እኔ ማን ነኝ? ምንስ ነኝ? ሥራዬ ያልሆነ፥ ሥራዬ ባይሆንም ቃሌ፥ ቃሌ ባይሆንም ፈቃዴ ያልሆነ ምን ክፋት አለ? አንተ ግን አቤቱ፥ ቸርና መሐሪ ነህ፤ ቀኝህም የሞቴን ጥልቀት ተመለከተች፥ ከልቤም ታች ያንን የርኵሰት ጥልቅ አጐደለች። ስጦታህም ሁሉ ይህ ነበር፤ እኔ የወደድሁትን አለመውደድ፥ አንተ የወደድኸውንም መውደድ። ነገር ግን በእነዚያ ዓመታት ሁሉ ነጻ ፈቃዴ የት ነበረ? ረዳቴና ቤዛዬ ክርስቶስ ኢየሱስ ሆይ፥ አንገቴን ለልዝቡ ቀንበርህ፥ ትከሻዬንም ለቀሊሉ ሸክምህ አስገዛ ዘንድ፥ ከምን ዓይነት ዝቅተኛና ጥልቅ ሥውር ስፍራ በቅጽበት ተጠራ? የእነዚያን የከንቱ ጨዋታዎች ጣዕም ማጣት ወዲያው እንዴት ጣፋጭ ሆነልኝ! እንዳልለያቸው የፈራሁትን አሁን መለየቴ ደስታ ሆነልኝ። እውነተኛና ልዑል ጣፋጭነት ሆይ፥ አንተ ከእኔ አውጥተህ ጣልሃቸዋልና። አወጣሃቸው፥ በእነርሱም ፋንታ አንተ ራስህ ገባህ፤ ለሥጋና ለደም ባይሆንም ከተድላ ሁሉ የምትጣፍጥ፥ ከብርሃን ሁሉ የምታበራ ነገር ግን ከጥልቅ ሁሉ የምትሰወር፥ ከክብር ሁሉ የምትልቅ ነገር ግን በራሳቸው አሳብ ለሚታበዩ ያልሆንህ። አሁን ነፍሴ ሹመትን ከመሻትና ገንዘብን ከማግኘት ከሚነክስ ጭንቀት፥ በእድፍ ከመንከባለልና የምኞትን እከክ ከማከክ ነጻ ወጣች። የሕፃን አንደበቴም ብርሃኔና ባለጠግነቴ ጤናዬም ለሆንኸው ለአምላኬ ለእግዚአብሔር በነጻነት ተናገረህ።

ምዕራፍ 2

በፊትህም ቈረጥሁ፤ የአንደበቴን አገልግሎት ከከንፈር ሥራ ገበያ በሁከት ሳልነቅል በቀስታ ላስወጣው፤ ይኸውም በሕግህና በሰላምህ ሳይሆን በሐሰት ቅዠትና በፍርድ ቤት ግብግብ የሚማሩ ወጣቶች ለእብደታቸው የሚሆን ጦር መሣሪያ ከአፌ ዳግመኛ እንዳይገዙ ነው። በጊዜውም እጅግ ተስማሚ ሆነ፤ እስከ ወይን መከር ዕረፍት ድረስ የቀሩት ጥቂት ቀናት ብቻ ነበሩና፤ እነርሱንም ታግሼ በሥርዓቱ ልሰናበት፥ በአንተም ተዋጅቼ ዳግመኛ ለመሸጥ እንዳልመለስ ቈረጥሁ። አሳባችንም በአንተ ዘንድ የታወቀ ነበረ፤ ከወዳጆቻችን በቀር ለሰዎች ግን አልታወቀም። ለማንም ወደ ውጭ እንዳናወጣው በመካከላችን ተስማምተን ነበርና፤ ምንም እንኳ ከእንባ ሸለቆ ወደ ላይ ለምንወጣውና የመዓርግን መዝሙር ለምንዘምረው ለእኛ፥ ለእኛ እንደሚመክር መስሎ የሚቃወመንን፥ ከፍቅርም የተነሣ ምግቡን እንደሚበላ የሚውጠንን ተንኰለኛ አንደበት የሚቃወሙ የተሳሉ ፍላጾችንና የሚያጠፉ ፍሞችን ሰጥተኸን ነበር።

ልባችንን በፍቅርህ ወግተኸው ነበር፤ ቃሎችህንም በአንጀታችን እንደ ተተከሉ ተሸከምናቸው፤ ከጥቁርነት ብሩሆች፥ ከሙታንም ሕያዋን ያደረግሃቸው የባሪያዎችህ ምሳሌዎች በአሳባችን ማከማቻ ውስጥ ተከማችተው ወደ ጥልቁ እንዳንሰምጥ ያንን የከበደውን ስንፍናችንን አቃጥለው በሉት፤ እጅግም አጥብቀው አነደዱን፥ ስለዚህም ከተቃዋሚዎች ተንኰለኛ አንደበት የሚነፍሰው ነፋስ ሁሉ ይበልጥ ያነደደን እንጂ ያጠፋን አልነበረም። ቢሆንም፥ በምድር ሁሉ ስለ ቀደስኸው ስለ ስምህ ይህ ስእለታችንና አሳባችን የሚያመሰግኑትን ሰዎች ያገኝ ይሆናልና፥ እጅግ ቅርብ የሆነውን ዕረፍት ሳልጠብቅ በሰው ሁሉ ዓይን ፊት የነበረውን የሕዝብ ሙያ አስቀድሞ መተው ትዕቢት መሰለኝ፤ ይህን ሥራዬን የሚመለከቱ ሁሉ፥ ልቀድመው የፈለግሁት የወይን መከር ጊዜ ምን ያህል ቅርብ እንደ ነበረ አይተው፥ ታላቅ ሰው መስሎ ለመታየት እንደ ፈለግሁ አድርገው ስለ እኔ ብዙ ይናገሩ ነበርና። ሰዎች ስለ አሳቤ ቢገምቱና ቢከራከሩ፥ መልካማችንም በክፉ ቢነገር ምን ይጠቅመኝ ነበር?

ደግሞም በዚሁ በጋ ከመጠን በላይ በሆነ የትምህርት ድካም ሳንባዬ መድከም፥ በጭንቅም መተንፈስ መጀመሩ፥ በደረቴም ሕመም መጐዳቱን አሳይቶ ሙሉና ረጅም ንግግርን እንቢ ማለቱ መጀመሪያ አስጨንቆኝ ነበር፤ ይህም አስጨነቀኝ፥ የማስተማርን ሸክም በግድ እንድጥል፥ ወይም ብፈወስና ብድን እንኳ ቢያንስ እንዳቋርጠው ያስገድደኝ ነበርና። ነገር ግን አንተ ጌታ እንደ ሆንህ አይ ዘንድ የዕረፍት ሙሉ ምኞት በእኔ ውስጥ በተነሣና በጸና ጊዜ፥ አምላኬ ሆይ፥ አንተ ታውቃለህ፥ ይህ ሁለተኛና ያልተፈጠረ ምክንያት ስላገኘሁ ደስ ይለኝ ጀመር፤ ስለ ልጆቻቸው ብለው የልጆችህን ነጻነት ፈጽሞ እንዳላገኝ የሚሹትን ሰዎች ቅሬታ በጥቂቱ ያለዝብ ነበርና። እንደዚህ ባለ ደስታ ተሞልቼ ያ ጊዜ እስኪያልቅ ድረስ ታገሥሁ፤ ሀያ ቀን ያህል ሳይሆን አይቀርም፤ ነገር ግን በብርታት ታገሥኋቸው፤ ታገሥኋቸው እላለሁ፥ ቀድሞ የዚህን ከባድ ሥራ ድርሻ ይሸከም የነበረው መጐምጀት ትቶኝ ነበርና፥ እኔም ብቻዬን ቀረሁ፤ ትዕግሥትም በእርሱ ስፍራ ባትገባ ኖሮ በተዋጥሁ ነበር። ምናልባት ከባሪያዎችህ ወንድሞቼ አንዳንዶቹ፥ ልቤ ፈጽሞ ለአገልግሎትህ ተሰጥቶ ሳለ በሐሰት ወንበር ላይ አንዲት ሰዓት እንኳ በመቀመጤ ኃጢአት ሠራሁ ይሉ ይሆናል። እኔም አልከራከርም። ነገር ግን እጅግ መሐሪ ጌታ ሆይ፥ ይህን ኃጢአት ደግሞ ከሌሎቹ እጅግ አስፈሪና ገዳይ ኃጢአቶቼ ጋር በቅዱሱ ውኃ ይቅር አላልኸውምን? አላስተሰረይኸውምን?

ምዕራፍ 3

ቬሬኩንደስ ስለዚህ ስለ ብፅዕናችን በጭንቀት ተዳከመ፤ አጥብቆ ባሰረው እስራት ተይዞ ከእኛ እንደሚለይ አይቶ ነበርና። እርሱ ራሱ ገና ክርስቲያን አልነበረም፤ ሚስቱ ግን ከምእመናን አንዷ ነበረች፤ ሆኖም ከማንኛውም ሰንሰለት ይልቅ በዚህ ነገር አሁን ከጀመርነው ጕዞ አጥብቆ ተከለከለ። እርሱ ሊሆን ከማይችልበት ሁኔታ በቀር በሌላ ሁኔታ ክርስቲያን አልሆንም ይል ነበርና። ቢሆንም በዚያ እስከምንቆይበት ጊዜ ድረስ በገጠር ቤቱ እንድንኖር በትሕትና ፈቀደልን። ጌታ ሆይ፥ የጻድቃንን ዕጣ አስቀድመህ ሰጥተኸዋልና በጻድቃን ትንሣኤ ዋጋውን ትከፍለዋለህ። እኛ ሮም ሳለን በሌለንበት በሥጋ ደዌ ተያዘ፥ በዚያም ክርስቲያንና ከምእመናን አንዱ ሆኖ ከዚህ ሕይወት ተለየ፤ አንተ ግን ለእርሱ ብቻ ሳይሆን ለእኛም ደግሞ ራራህ፤ የወዳጃችንን ታላቅ ቸርነት እያሰብን ከመንጋህ ጋር ልንቈጥረው ባለመቻላችን በማይታገሥ ኀዘን እንዳንሠቃይ። አምላካችን ሆይ፥ ምስጋና ለአንተ ይሁን፤ የአንተ ነን፤ ምክሮችህና መጽናናቶችህ እንዲህ ይነግሩናል፤ በተስፋ ቃልህ የታመንህ ሆይ፥ ከዓለም ትኩሳት በአንተ ስላረፍንበት በካሲኪያኩም ላለው የገጠር ቤቱ ለቬሬኩንደስ በገነትህ ዘላለማዊ ልምላሜ አሁን ትከፍለዋለህ፤ በምድር ላይ ኃጢአቱን ይቅር ብለኸዋልና፥ በዚያ በለመለመው ተራራ፥ ወተትን በሚያፈልቀው ተራራ፥ በራስህ ተራራ።

በዚያን ጊዜ እርሱ ኀዘን ነበረው፥ ነብሪድየስ ግን ደስታ። እርሱም ደግሞ ገና ክርስቲያን ሳይሆን፥ የልጅህ ሥጋ ምትሐት እንደ ሆነ አምኖ በዚያ እጅግ አጥፊ በሆነ ስሕተት ጕድጓድ ውስጥ ወድቆ ነበርና፤ ከዚያ ግን ወጥቶ እኛ እንዳመንነው አመነ፤ ገና የቤተ ክርስቲያንህን ምሥጢራት ያልተቀበለ፥ ነገር ግን እውነትን እጅግ በቅንዓት የሚፈልግ ነበረ። እኛ ከተመለስንና በጥምቀትህ ዳግመኛ ከተወለድን ብዙ ሳይቆይ፥ እርሱም የኩላዊት ቤተ ክርስቲያን ምእመን ሆኖ በአፍሪቃ በወገኖቹ መካከል በፍጹም ንጽሕናና ራስን በመግዛት ሲያገለግልህ፥ ቤተ ሰቡም ሁሉ አስቀድሞ በእርሱ በኩል ክርስቲያን ከሆነ በኋላ፥ ከሥጋ ፈታኸው፤ አሁንም በአብርሃም እቅፍ ይኖራል። በዚያ እቅፍ የሚመሰለው ምንም ይሁን፥ በዚያ ነብሪድየስ የእኔ ጣፋጭ ወዳጄ፥ ጌታ ሆይ፥ የአንተም ልጅ፥ ከባርነት ነጻ የወጣ ሰው ሆኖ በልጅነት የተቀበልኸው ይኖራል፤ በዚያ ይኖራል። ለእንደዚህ ያለች ነፍስ ሌላ ምን ስፍራ አለና? ድሃና ልምድ የሌለኝን እኔን ስለዚያ ስፍራ ብዙ ይጠይቀኝ ነበር፤ በዚያ ይኖራል። አሁን ጆሮውን ወደ አፌ አያቀርብም፥ መንፈሳዊ አፉን ግን ወደ ምንጭህ ያቀርባል፥ የቻለውንም ያህል ይጠጣል፥ እንደ ጥማቱ መጠን ጥበብን፥ ያለ መጨረሻ ብፁዕ ሆኖ። በዚያም እስኪረሳኝ ድረስ የሰከረ አይመስለኝም፤ ጌታ ሆይ፥ እርሱ የሚጠጣህ አንተ ታስበናለህና። እንዲህም በዚያን ጊዜ ነበርን፤ መመለሳችን እንደዚህ ያለ በመሆኑ ያዘነውን ቬሬኩንደስን ወዳጅነት እስከ ፈቀደው ድረስ እያጽናናን፥ እንደ መጠኑ ማለትም እንደ ጋብቻ ኑሮው ምእመን እንዲሆን እየመከርነው፤ ነብሪድየስም እንዲከተለን እየጠበቅን፥ እርሱም እጅግ ቅርብ ስለ ነበረ ሊያደርገው ጥቂት ቀርቶት ነበር፤ እንዲህም፥ እነሆ! እነዚያ ቀናት በመጨረሻ አለፉ፤ ከውስጠኛው መቅኒዬ። ልቤ አንተን አለ፤ ፊትህን ፈለግሁ፤ አቤቱ፥ ፊትህን እፈልጋለሁ ብዬ እዘምርልህ ዘንድ ለዕረፍት ነጻነት ከነበረኝ ፍቅር የተነሣ ረጅምና ብዙ መስለውኝ ነበርና።

ምዕራፍ 4

በአሳብ አስቀድሜ የተፈታሁበት ከንግግር ጥበብ መምህርነቴ በሥራ የምፈታበት ቀን ደረሰ። ተፈጸመም። ልቤን አስቀድመህ ካዳንኸው ስፍራ አንደበቴን አዳንኸው። እኔም ደስ እያለኝ ባረክሁህ፤ ከቤተ ሰቤ ሁሉ ጋር ወደ ገጠሩ ቤት ገለል አልሁ። በዚያ በጽሑፍ ያደረግሁትን፥ ጽሑፌ አሁን ለአገልግሎትህ የተመለመለ ቢሆንም በዚህ የዕረፍት ጊዜ ገና ከትዕቢት ትምህርት ቤት እንደሚያለከልክ ነበረ፤ ከሌሎች ጋር የተከራከርሁትን፥ በፊትህም ብቻዬን ከራሴ ጋር የተከራከርሁትን መጻሕፍቴ ይመሰክራሉ፤ በዚያ ካልነበረው ከነብሪድየስ ጋር የተነጋገርሁትን ደብዳቤዎቼ ይመሰክራሉ። በዚያን ጊዜ ለእኛ ያደረግኸውን ታላቅ በጎነትህን ሁሉ የምተርክበት ጊዜ መቼ ይኖረኛል? በተለይም ወደ ታላቅ ምሕረት ስቸኵል? ትዝታዬ ይመልሰኛልና፥ ጌታ ሆይ፥ በምን ውስጣዊ መውጊያ እንዳለማመድኸኝ፥ የከፍተኛ አሳቤን ተራሮችና ኮረብቶች ዝቅ አድርገህ፥ ጠማማነቴን አቅንተህ፥ ሸካራ መንገዴን አለስልሰህ እንዴት እንዳስተካከልኸኝ፥ እንዲሁም የልቤን ወንድም አሊፒየስን አንድያ ልጅህ ለሆነው ለጌታችንና ለመድኃኒታችን ለኢየሱስ ክርስቶስ ስም እንዴት እንዳስገዛኸው ልናዘዝልህ ደስ ያሰኘኛል፤ እርሱ መጀመሪያ ይህ ስም በጽሑፋችን እንዲገባ አልፈቀደም ነበር። ከእባብ መድኃኒት ከሆኑት ከቤተ ክርስቲያን ጤናማ ቅጠላ ቅጠሎች ይልቅ፥ ጌታ አሁን የሰበራቸውን የትምህርት ቤቶችን ረጃጅም ዝግባዎች እንዲሸቱ ይመርጥ ነበርና።

አምላኬ ሆይ፥ የዳዊትን መዝሙራት፥ እነዚያን የእምነት ዝማሬዎች፥ የሚያብጥ መንፈስን የማይፈቅዱትን የአምልኮ ድምፆች ባነበብሁ ጊዜ በምን ዓይነት ቃላት ተናገርሁህ! ገና ንዑሰ ክርስቲያን፥ በእውነተኛው ፍቅርህም ጀማሪ ሳለሁ፥ በዚያ ገጠር ቤት ሳርፍ፥ አሊፒየስም ንዑሰ ክርስቲያን ሆኖ ከእኔ ጋር ሳለ፥ እናቴም በሴት ልብስ በወንድ እምነት፥ በእርጅና ጸጥታ፥ በእናት ፍቅር፥ በክርስቲያናዊ ቅድስና ከእኛ ጋር ተጣብቃ ሳለች! በእነዚያ መዝሙራት ምን ዓይነት ቃላት አሰማሁህ! በእነርሱም እንዴት ወደ አንተ ነደድሁ፥ ቢቻልም በሰው ልጆች ትዕቢት ላይ በዓለም ሁሉ ልደግማቸው ተቃጠልሁ! ደግሞም በዓለም ሁሉ ይዘመራሉ፤ ከሙቀትህም የሚሰወር የለም። በማኒኪያውያን ላይ በምን ያህል ብርቱና መራራ ኀዘን ተቈጣሁ! ደግሞም ራራሁላቸው፤ እነዚያን ምሥጢራት፥ እነዚያን መድኃኒቶች አያውቁም ነበርና፥ ከእብደታቸውም ሊፈውሳቸው በሚችለው መድኃኒት ላይ አበዱ። ያን ጊዜ በአጠገቤ በሆኑ፥ በዚያም መኖራቸውን ሳላውቅ ፊቴን አይተው ቃሌንም ሰምተው ቢሆን ምንኛ በወደድሁ ነበር፥ በዚያ በዕረፍቴ ጊዜ አራተኛውን መዝሙር ባነበብሁ ጊዜ፥ ያም መዝሙር እንዴት እንደ ሠራብኝ፤ የጽድቄ አምላክ ሆይ፥ በጠራሁህ ጊዜ መለስህልኝ፤ በጭንቀቴ አሰፋህልኝ። አቤቱ፥ ማረኝ ጸሎቴንም ስማ። በእነዚህ ቃላት የተናገርሁትን፥ ይሰሙ እንደ ሆነ ሳላውቅ ቢሰሙት በወደድሁ ነበር፥ ስለ እነርሱ የተናገርሁት እንዳይመስላቸው! በእውነት እንደሚሰሙኝና እንደሚያዩኝ ባውቅ ኖሮ ያንኑ ነገር በዚያውም መንገድ አልናገርም ነበር፤ ብናገረውም በፊትህ ለራሴና በራሴ ከነፍሴ የተፈጥሮ ስሜት በተናገርሁ ጊዜ እንደ ሆነው አድርገው አይቀበሉትም ነበር።

አባት ሆይ፥ በፍርሃት ተንቀጠቀጥሁ፥ ደግሞም በተስፋና በምሕረትህ ደስታ ነደድሁ፤ ቸሩ መንፈስህ ወደ እኛ ዘወር ብሎ። እናንተ የሰው ልጆች፥ እስከ መቼ ልባችሁ ይከብዳል? ከንቱነትን ለምን ትወዳላችሁ? ሐሰትንስ ለምን ትሻላችሁ? ባለ ጊዜ ሁሉም በዓይኔና በድምፄ ወጣ። እኔ ከንቱነትን ወድጄ ሐሰትንም ፈልጌ ነበርና። አንተም ጌታ ሆይ፥ ቅዱስህን ከሙታን አስነሥተህ በቀኝህም አስቀምጠህ አስቀድመህ አክብረኸው ነበር፤ ከዚያም ከላይ ተስፋውን፥ አጽናኙን፥ የእውነትን መንፈስ ይልክ ዘንድ። እርሱም አስቀድሞ ልኮት ነበር፥ እኔ ግን አላወቅሁም፤ ልኮት ነበር፥ ከሙታን ተነሥቶ ወደ ሰማይ በማረጉ አሁን ከብሮ ነበርና። እስከዚያ ድረስ ግን ኢየሱስ ገና ስላልከበረ መንፈስ ገና አልወረደም ነበርና። ነቢዩም እንዲህ ብሎ ይጮኻል፤ እስከ መቼ ልባችሁ ይከብዳል? ከንቱነትን ለምን ትወዳላችሁ? ሐሰትንስ ለምን ትሻላችሁ? እግዚአብሔር ቅዱሱን እንዳከበረ እወቁ። እስከ መቼ? ብሎ ይጮኻል፤ እወቁ ብሎ ይጮኻል፤ እኔም ይህን ያህል ጊዜ ሳላውቅ ከንቱነትን ወደድሁ ሐሰትንም ፈለግሁ፤ ስለዚህም ሰምቼ ተንቀጠቀጥሁ፥ ራሴ እንደ ነበርሁ ለማስታውሳቸው ለእንደዚህ ያሉ ሰዎች ተነግሮ ነበርና። እውነት አድርጌ በያዝኋቸው በእነዚያ ምትሐቶች ውስጥ ከንቱነትና ሐሰት ነበረና፤ በትዝታዬም ምሬት ብዙ ነገሮችን በትጋትና በብርታት ጮኬ ተናገርሁ። ገና ከንቱነትን የሚወዱና ሐሰትን የሚሹ ምነው በሰሙት ኖሮ! ምናልባት በታወኩና በተፉት ነበር፤ አንተም ወደ አንተ በጮኹ ጊዜ በሰማሃቸው ነበር፤ አሁን ስለ እኛ ወደ አንተ የሚማልድ እርሱ በሥጋ በእውነተኛ ሞት ስለ እኛ ሞቷልና።

ደግሞም አነበብሁ፤ ተቆጡ ኃጢአትንም አታድርጉ። አምላኬ ሆይ፥ በሚመጣው ጊዜ ኃጢአት እንዳልሠራ ስላለፈው ነገር በራሴ ላይ መቈጣትን አሁን የተማርሁ እኔ እንዴት ተነካሁ! አዎን፥ በጽድቅ መቈጣት፤ በራሳቸው ላይ የማይቈጡ፥ በቍጣ ቀንና ቅን ፍርድህ በሚገለጥበት ቀን ቍጣን በራሳቸው ላይ የሚያከማቹ እንደሚሉት በእኔ ፋንታ ኃጢአት የሠራው የጨለማ ሕዝብ የሆነ ሌላ ባሕርይ አልነበረምና። መልካም ነገሮቼም አሁን በውጭ አልነበሩም፥ በዚያም በምድራዊ ፀሐይ በሥጋ ዓይን አልተፈለጉም፤ ከውጭ ደስታን የሚሹ ፈጥነው ከንቱ ይሆናሉና፥ በሚታዩና በጊዜያዊ ነገሮችም ራሳቸውን ያባክናሉ፥ በተራበውም አሳባቸው ጥላቸውን ይልሳሉ። ምነው በራባቸው ቢደክሙና መልካሙን ማን ያሳየናል? ቢሉ! እኛም እንል ነበር፥ እነርሱም ይሰሙ ነበር፤ የፊትህ ብርሃን በላያችን ታተመ። እኛ ለሰው ሁሉ የሚያበራው ያ ብርሃን አይደለንምና፥ ነገር ግን ቀድሞ ጨለማ የነበርን በአንተ ብርሃን እንሆን ዘንድ በአንተ በራልን። ምነው ያንን ዘላለማዊውን ውስጣዊ ነገር ቢያዩ! እኔ ቀምሼው ለእነርሱ ላሳያቸው ባለመቻሌ አዘንሁ፥ ከአንተ ርቆ በውጭ በሚንከራተት ዓይናቸው ልባቸውን ይዘው ወደ እኔ እስከ መጡ ድረስ፥ መልካሙን ማን ያሳየናል? እያሉ። በዚያ በእልፍኜ ውስጥ በራሴ ላይ በተቈጣሁበት፥ በውስጤ በተወጋሁበት፥ አሮጌውን ሰውነቴን አርጄ ለአዲስ ሕይወትም አሳብ ጀምሬ በአንተ ታምኜ በሠዋሁበት፥ በዚያ፥—በዚያ ልትጣፍጠኝ ጀመርህ፥ በልቤም ደስታን ጨመርህ። ይህንንም በውጭ እያነበብሁ በውስጤ እያገኘሁት ጮኽሁ። በዓለማዊ ሀብትም ልበዛ አልፈለግሁም፤ ጊዜን እያባከንሁ በጊዜም እየተባከንሁ፤ በዘላለማዊው ቀላል ባሕርይህ ሌላ እህልና ወይን ዘይትም ነበረኝና።

በሚቀጥለውም ቍጥር በልቤ ታላቅ ጩኸት ጮኽሁ፤ በሰላም ሆይ! ያው እርሱ ሆይ! ምን አለ? እተኛለሁ አንቀላፋማለሁ፤ ሞት ድል በመነሣት ተዋጠ ተብሎ የተጻፈው ቃል በተፈጸመ ጊዜ ማን ይከለክለናልና? አንተም የማትለወጥ ስለሆንህ በፍጹም ያው ነህ፤ በአንተም ድካምን ሁሉ የምትረሳ ዕረፍት አለች፤ ከአንተ ጋር ሌላ የለምና፥ አንተ ያልሆኑትን እነዚያን ብዙ ሌሎች ነገሮች ልንፈልግ አይገባንም፤ ነገር ግን አቤቱ፥ አንተ ብቻህን በተስፋ አኖርኸኝ። አነበብሁ ነደድሁም፤ ለእነዚያ ደንቆሮዎችና ሙታን ምን እንደማደርግ አላገኘሁም፤ እኔ ራሴ ከእነርሱ ነበርሁ፥ መቅሠፍት የሆንሁ፥ በሰማይ ማር በተጣፈጡትና በራስህ ብርሃን በበሩት በእነዚያ መጻሕፍት ላይ መራራና ዕውር ጯሂ፤ በዚህም መጽሐፍ ጠላቶች ላይ በቅንዓት ተበላሁ።

በእነዚያ የዕረፍት ቀናት ያለፈውን ሁሉ መቼ አስታውሳለሁ? ነገር ግን የመቅሠፍትህን ብርታትና የምሕረትህን አስደናቂ ፍጥነት አልረሳሁም፥ ዝምም ብዬ አላልፈውም። በዚያን ጊዜ በጥርስ ሕመም አሠቃየኸኝ፤ መናገር እስከማልችል ድረስ በበረታ ጊዜ፥ የጤና ሁሉ አምላክ ወደ ሆንኸው ወደ አንተ እንዲጸልዩልኝ በዚያ የነበሩትን ወዳጆቼን ሁሉ ልለምን በልቤ ታሰበኝ። ይህንንም በሰም ላይ ጽፌ እንዲያነቡት ሰጠኋቸው። በትሑት ልብ እንደ ተንበረከክን ወዲያው ያ ሕመም ሄደ። ምን ዓይነት ሕመም ነበር? እንዴትስ ሄደ? ጌታዬ አምላኬ ሆይ፥ ደነገጥሁ፤ ከሕፃንነቴ ጀምሮ እንደዚህ ያለ ነገር አጋጥሞኝ አያውቅምና። የጥቅሻህም ኃይል በጥልቅ ደረሰኝ፥ በእምነትም ደስ ብሎኝ ስምህን አመሰገንሁ። ያም እምነት በጥምቀትህ ገና ይቅር ስላልተባሉልኝ ስለ ቀድሞ ኃጢአቶቼ እንዳርፍ አልፈቀደልኝም።

ምዕራፍ 5

የወይን መከር ዕረፍት ባለቀ ጊዜ፥ ለሚላን ሰዎች ለተማሪዎቻቸው ቃላትን የሚሸጥላቸው ሌላ መምህር እንዲፈልጉ አስታወቅኋቸው፤ አንተን ለማገልገል መርጫለሁና፥ በመተንፈስ ችግሬና በደረቴ ሕመምም ለመምህርነቱ አልበቃሁም ነበርና። ለሊቀ ካህናትህ ለቅዱሱ ሰው ለአምብሮስም የቀድሞ ስሕተቴንና የአሁን ምኞቴን በደብዳቤ አስታወቅሁት፤ ይህን ታላቅ ጸጋ ለመቀበል የበለጠ እዘጋጅና የተገባሁ እሆን ዘንድ ከመጻሕፍትህ ምን ባነብ እንደሚሻል ምክሩን ለመንሁት። እርሱም ነቢዩን ኢሳይያስን አዘዘልኝ፤ እንደማስበው፥ ከሌሎቹ ይልቅ ስለ ወንጌልና ስለ አሕዛብ መጠራት አጥርቶ አስቀድሞ የተናገረ ስለሆነ ነው። እኔ ግን በእርሱ ያለውን የመጀመሪያውን ክፍል ስላልተረዳሁ፥ ሁሉም እንደዚያው የሚሆን መስሎኝ፥ በጌታችን ቃላት የበለጠ ስለማመድ ደግሜ እንዳነሣው አስቀመጥሁት።

ምዕራፍ 6

ከዚያም ስሜን የማስመዘግብበት ጊዜ በደረሰ ጊዜ ገጠሩን ትተን ወደ ሚላን ተመለስን። አሊፒየስም ከእኔ ጋር በአንተ ዳግመኛ ይወለድ ዘንድ ወደደ፤ ለምሥጢራትህ የሚገባውን ትሕትና አስቀድሞ ለብሶ ነበር፥ ሥጋንም እጅግ በብርታት የሚገዛ ነበር፤ ስለዚህም ባልተለመደ ድፍረት በባዶ እግሩ የኢጣሊያን የበረደውን መሬት ይረግጥ ነበር። ከኃጢአቴ በሥጋ የተወለደውን ብላቴናውን አዴዎዳተስንም ከእኛ ጋር አቈራኘነው። አንተ በመልካም ፈጥረኸው ነበር። ዕድሜው አሥራ አምስት ዓመት ገና አልሞላም ነበር፥ በአእምሮውም ብዙ ከባድና ምሁራን ሰዎችን ይበልጥ ነበር። የሁሉ ፈጣሪ፥ ጕድለታችንንም ለማረም እጅግ የምትችል አምላኬ ጌታ ሆይ፥ ስጦታዎችህን እናዘዝልሃለሁ፤ በዚያ ልጅ ከኃጢአቱ በቀር ምንም ድርሻ አልነበረኝምና። በአንተ ተግሣጽ ያሳደግነውም አንተ እንጂ ሌላ ማንም አላነሳሳንምና። ስጦታዎችህን እናዘዝልሃለሁ። «መምህሩ» የሚባል የእኛ መጽሐፍ አለ፤ በእርሱና በእኔ መካከል የተደረገ ውይይት ነው። በዚያ ከእኔ ጋር ለሚነጋገረው ሰው የተሰጠው ሁሉ፥ በአሥራ ስድስተኛው ዓመቱ የእርሱ አሳብ እንደ ነበረ አንተ ታውቃለህ። ከዚህም በላይ የሚደነቁ ብዙ ሌሎች ነገሮችን በእርሱ አገኘሁ። ያ ችሎታ አስፈራኝ። ከአንተ በቀር የእንደዚህ ያሉትን ድንቆች ሠሪ ማን ሊሆን ይችላል? ፈጥነህ ሕይወቱን ከምድር ወሰድህ፤ እኔም አሁን ስለ ሕፃንነቱ ወይም ስለ ወጣትነቱ ወይም ስለ ራሱ ሁለንተና ምንም ሳልፈራ ያለ ጭንቀት አስበዋለሁ። በጸጋ እኩያችን የሆነውን እርሱን በተግሣጽህ እንዲያድግ ከእኛ ጋር አቈራኘነው፤ ተጠመቅንም፥ ስለ ቀድሞ ሕይወታችንም የነበረው ጭንቀት ከእኛ ጠፋ። በእነዚያም ቀናት ስለ ሰው ልጆች መዳን ያለውን የምክርህን ጥልቀት በማሰብ በሚገኘው አስደናቂ ጣፋጭነት አልጠገብሁም። በዝማሬዎችህና በመዝሙሮችህ፥ በጣፋጭ ዜማ በምትዘምረው በቤተ ክርስቲያንህ ድምፆች እስከ ውስጤ ተነክቼ እንዴት አለቀስሁ! ድምፆቹ ወደ ጆሮዬ ፈሰሱ፥ እውነትም ወደ ልቤ ተንጠባጠበ፥ ከዚያም የአምልኮዬ ስሜት ሞልቶ ፈሰሰ፥ እንባም ወረደ፥ በዚያም ደስተኛ ነበርሁ።

ምዕራፍ 7

የሚላን ቤተ ክርስቲያን ይህን ዓይነት መጽናናትና ምክር መጠቀም የጀመረችው ብዙ ሳይቆይ ነበር፤ ወንድሞች በድምፅና በልብ ስምምነት በቅንዓት እየተባበሩ። አንድ ዓመት ወይም ከዚያ ብዙ ያልበለጠ ጊዜ ነበርና፥ የሕፃኑ የንጉሠ ነገሥቱ የቫለንቲኒያን እናት ዩስቲና አርዮሳውያን ስላሳቱአት ለመናፍቅነቷ ብላ ባሪያህን አምብሮስን አሳደደችው። ምእመናን ሕዝብ ከኤጲስ ቆጶሳቸው ከባሪያህ ጋር ለመሞት ተዘጋጅተው በቤተ ክርስቲያን ይተጉ ነበር። በዚያ እናቴ ባሪያህ የእነዚያን ጭንቀቶችና ትጋቶች ዋና ድርሻ ተሸክማ ለጸሎት ኖረች። እኛ ገና በመንፈስህ ሙቀት ያልሞቅን ሆነን የተደነቀችውንና የታወከችውን ከተማ በማየት ተነሣሣን። ያን ጊዜ ሕዝቡ በኀዘን ድካም እንዳይዝሉ እንደ ምሥራቅ አብያተ ክርስቲያናት ልማድ ዝማሬዎችና መዝሙሮች እንዲዘመሩ በመጀመሪያ ተሠራ፤ ከዚያን ቀን ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ ልማዱ ጸንቷል፤ በሌሎች የዓለም ክፍሎች ያሉ ብዙ (አዎን፥ ሁሉም ማለት ይቻላል) ጉባኤዎችህ በዚህ ተከትለዋል።

ያን ጊዜ ከላይ ለጠቀስሁት ኤጲስ ቆጶስህ የሰማዕታቱ የጌርቫሲዮስና የፕሮታሲዮስ ሥጋ የተሰወረበትን ስፍራ በራእይ ገለጥህለት (እነርሱን ይህን ያህል ዓመታት በሥውር መዝገብህ ሳይፈርሱ አስቀምጠሃቸው ነበር)፥ ከዚያም የሴትን ነገር ግን የንግሥትን ቍጣ ለማብረድ በጊዜው ታወጣቸው ዘንድ። በተገኙና በተቈፈሩ ጊዜ፥ በሚገባም ክብር ወደ አምብሮስ ባዚሊካ በተዛወሩ ጊዜ፥ በርኩሳን መናፍስት የሚሠቃዩት (አጋንንቱ ራሳቸውን እየተናዘዙ) የተፈወሱ ብቻ አልነበሩም፤ ለብዙ ዓመታት ዕውር የነበረ፥ የከተማው ሰው፥ በከተማውም ዘንድ የታወቀ አንድ ሰው፥ የሕዝቡን የተደበላለቀ ደስታ ምክንያት ጠይቆ በሰማ ጊዜ፥ መሪው ወደዚያ እንዲወስደው ፈልጎ ዘሎ ወጣ። ወደዚያም ተወስዶ፥ በፊትህ ሞታቸው የከበረ የቅዱሳንህን ቃሬዛ በመሐረቡ ይነካ ዘንድ እንዲፈቀድለት ለመነ። ይህንም አድርጎ ወደ ዓይኖቹ ባስጠጋው ጊዜ ወዲያው ተከፈቱ። ከዚያ ዝና ተሰራጨ፥ ከዚያ ምስጋናህ ነደደ፥ አበራ፤ ከዚያ የዚያች ጠላት አእምሮ ወደ እምነት ጤንነት ባይመለስም ከማሳደድ ቍጣዋ ግን ተመለሰ። አምላኬ ሆይ፥ ምስጋና ለአንተ ይሁን። እነዚህን ደግሞ እናዘዝልህ ዘንድ ትዝታዬን ከወዴት ወዴት እንዲህ መራኸው? ታላላቅ ቢሆኑም በመርሳት አልፌአቸው ነበር። ቢሆንም ያን ጊዜ የሽቱህ መዓዛ እንዲህ በሸተተ ጊዜ ወደ አንተ አልሮጥንም። ስለዚህ በዝማሬዎችህ መዘመር መካከል አብዝቼ አለቀስሁ፤ ቀድሞ ወደ አንተ ቃተትሁ፥ በመጨረሻም እስትንፋስ ወደዚህ የሣር ቤታችን ሊገባ በሚችልበት መጠን በአንተ ተነፈስሁ።

ምዕራፍ 8

ሰዎችን በአንድ ልብ በአንድ ቤት የምታኖር አንተ፥ የከተማችንን ጐበዝ ኤዎዲየስንም ከእኛ ጋር አቈራኘኸው። እርሱ የቤተ መንግሥት ባለ ሥልጣን ሆኖ ሳለ ከእኛ በፊት ወደ አንተ ተመልሶ ተጠመቀ፤ ዓለማዊ ውትድርናውንም ትቶ ለአንተ ውትድርና ታጠቀ። አብረን ነበርን፥ በቅዱስ አሳባችንም አብረን ልንኖር ነበር። አንተን በበለጠ የምናገለግልበትን ስፍራ ፈለግን፥ አብረንም ወደ አፍሪቃ እንመለስ ነበር፤ ወደዚያም ስንሄድ ኦስቲያ በደረስን ጊዜ እናቴ ከዚህ ሕይወት ተለየች። ብዙ ስለምቸኵል ብዙ እተዋለሁ። አምላኬ ሆይ፥ ዝም ስላልሁባቸው ስለ ቍጥር የሌላቸው ነገሮች ኑዛዜዬንና ምስጋናዬን ተቀበል። ነገር ግን ስለዚያች ባሪያህ ነፍሴ የምትወልደውን ሁሉ አልተውም፤ እርሷ በሥጋ ወደዚህ ጊዜያዊ ብርሃን እወለድ ዘንድ፥ በልብም ወደ ዘላለማዊ ብርሃን እወለድ ዘንድ ወለደችኝ። የእርሷን ስጦታዎች ሳይሆን በእርሷ ያሉትን የአንተን ስጦታዎች እናገራለሁ፤ ራሷን አልፈጠረችም ራሷንም አላሳደገችምና። አንተ ፈጠርሃት፤ አባቷና እናቷም ከእነርሱ ምን ዓይነት ሰው እንደሚወጣ አላወቁም። የክርስቶስህ በትር፥ የአንድያ ልጅህ ተግሣጽ፥ በክርስቲያን ቤት፥ በቤተ ክርስቲያንህ መልካም አባል ዘንድ፥ በፍርሃትህ አሳደጋት። ሆኖም ስለ መልካም ሥነ ሥርዓቷ ከእናቷ ትጋት ይልቅ፥ ታናናሽ ልጆች በትልልቅ ልጃገረዶች ጀርባ እንደሚታዘሉ አባቷን በሕፃንነቱ ያዘለችውን የአንዲት በጣም ያረጀች ሴት አገልጋይ ትጋት ታመሰግን ነበር። ስለዚህ ምክንያት፥ ስለ ታላቅ ዕድሜዋና ስለ መልካም ጠባይዋ፥ በዚያ ክርስቲያን ቤተ ሰብ በጌቶቹ ዘንድ እጅግ ትከበር ነበር። ስለዚህም የጌታዋ ሴቶች ልጆች አደራ ተሰጣት፤ እርሷም በትጋት ተጠነቀቀች፥ አስፈላጊ ሲሆን በቅዱስ ጥብቅነት አጥብቃ እየገታቻቸው፥ በጠንቃቃ ብልሃትም እያስተማረቻቸው። በወላጆቻቸው ማዕድ በልክ ከሚመገቡባቸው ሰዓቶች በቀር፥ በጥም ቢቃጠሉ እንኳ ውኃ እንኳ እንዲጠጡ አትፈቅድላቸውም ነበርና፤ ክፉ ልማድን እየከለከለች ይህንንም ጤናማ ምክር እየጨመረች፤ «አሁን ውኃ የምትጠጡት የወይን ጠጅ በእጃችሁ ስለሌለ ነው፤ ባገባችሁ ጊዜ ግን የጓዳና የቁም ሳጥን እመቤቶች ስትሆኑ ውኃን ትንቃላችሁ፥ የመጠጣት ልማድ ግን ይቀራል።» በዚህ የማስተማሪያ ዘዴና በነበራት ሥልጣን የልጅነትን ስግብግብነት ገታች፥ ጥማቸውንም እንኳ እጅግ መልካም ወደሆነ ልክ ቀረጸችው፥ ስለዚህም የማይገባቸውን ነገር አይፈልጉም ነበር።

ይሁን እንጂ (ባሪያህ ለልጇ ለእኔ እንደ ነገረችኝ) የወይን ጠጅ ፍቅር ሾልኮ ገብቶባት ነበር። እንደ ልማዱ፥ እንደ ጨዋ ልጃገረድ ወላጆቿ ከበርሜሉ የወይን ጠጅ እንድትቀዳ ባዘዟት ጊዜ፥ ዕቃውን ከአፉ በታች ይዛ፥ ወይኑን ወደ ማሰሮው ከማፍሰሷ በፊት በከንፈሮቿ ጫፍ ጥቂት ትቀምስ ነበርና፤ ከዚያ የሚበልጠውን ተፈጥሮአዊ ስሜቷ እምቢ ይል ነበርና። ይህንም ያደረገችው መጠጥን ከመመኘት ሳይሆን ከወጣትነት ትርፍ ኃይል የተነሣ ነበር፤ ይህም በጨዋታ ቅብጠት ይገነፍላል፤ በወጣቶችም መንፈስ በሽማግሌዎች ክብደት ይገታ ዘንድ ልማድ ነው። እንዲሁም በዚያች ጥቂት ላይ በየቀኑ ጥቂት ጥቂት በመጨመር (ጥቂቱን ነገር የሚንቅ በጥቂት በጥቂቱ ይወድቃልና)፥ በወይን ጠጅ ሊሞላ የቀረበውን ትንሿን ጽዋዋን በስስት እስክትጨልጥ ድረስ በዚህ ልማድ ወደቀች። ያን ጊዜ ያቺ ልባም አሮጊትና ያ ጽኑ ክልከላዋ ወዴት ነበሩ? አቤቱ፥ የምትፈውስ እጅህ ባትጠብቀን ኖሮ በስውር ደዌ ላይ አንዳች ነገር ይረባ ነበርን? አባት፥ እናትና አሳዳጊዎች በሌሉበት፥ አንተ ግን በዚያ ሳለህ፥ የፈጠርህ፥ የምትጠራ፥ በእኛ ላይ በተሾሙትም በኩል ለነፍሳችን መዳን አንዳች የምትሠራ ሆይ፥ አምላኬ ሆይ፥ ያን ጊዜ ምን አደረግህ? እንዴት አዳንሃት? እንዴትስ ፈወስሃት? ከሌላ ነፍስ ጠንካራና የሚዋጋ ነቀፋን፥ ከስውር ግምጃ ቤትህ እንደሚወጣ የቀዶ ሕክምና ቢላ አውጥተህ፥ በአንድ ንክኪ ያን ርኩስ ነገር ሁሉ አላስወገድህምን? ከእርስዋ ጋር ወደ ጓዳው ትወርድ የነበረች አንዲት ገረድ፥ (እንደሚሆነው) ብቻቸውን ሳሉ ከትንሿ እመቤቷ ጋር በቃል ስትጣላ፥ በዚህ ጥፋቷ እጅግ በመረረ ስድብ ነቀፈቻት፥ ሰካራም ብላ ጠራቻት። በዚህም ነቀፋ እስከ ልቧ ተወግታ የጥፋቷን ርኩሰት አየች፤ ወዲያውም ኰነነችው፥ ተወችውም። አቍላማጭ ወዳጆች እንደሚያጠምሙ እንዲሁ ነቃፊ ጠላቶች ብዙ ጊዜ ያቀናሉ። ነገር ግን በእነርሱ በኩል አንተ የምትሠራውን ሳይሆን እነርሱ ራሳቸው ያሰቡትን ትከፍላቸዋለህ። ያቺ ገረድ በቍጣዋ ወጣቲቱን እመቤቷን ልታናድዳት እንጂ ልታርማት አልፈለገችምና፤ በስውርም አደረገችው፥ ወይም የጠባቸው ጊዜና ስፍራ እንዲሁ ስላገኛቸው፥ ወይም ዘግይታ በመግለጧ እርስዋ ራሷ ቍጣ እንዳይደርስባት በመፍራት። አንተ ግን፥ ጌታ ሆይ፥ በሰማይና በምድር ያለውን ሁሉ የምትገዛ፥ እጅግ ጥልቅ ፈሳሾችንና የዘመናትን የተገዛ የማዕበል ሁከት ወደ ዓላማህ የምትመልስ፥ በአንዲቱ ነፍስ ሕመም ሌላይቱን ፈወስህ፤ ይህን የሚያስተውል ማንም፥ ሊታረም የወደደው ሌላ ሰው በቃሉ በታረመ ጊዜ እንኳ፥ ለገዛ ኃይሉ እንዳይቈጥረው።

ምዕራፍ 9

እንዲህ በጨዋነትና በመጠን ያደገች፥ በወላጆቿ ለአንተ ይልቅ በአንተ ለወላጆቿ የተገዛች፥ ለጋብቻ በደረሰች ጊዜ ለባል ተሰጠች፤ እንደ ጌታዋም አገለገለችው፤ በኑሮዋም አንተን እየሰበከችለት ለአንተ ልታገኘው ተጋች፤ በዚያም ኑሮ አንተ አስጌጥሃት፥ በባሏ ዘንድ በአክብሮት የምትወደድና የምትደነቅ አደረግሃት። የመኝታዋንም መበደል ስለዚህ ነገር ከባሏ ጋር ፈጽሞ እንዳትጣላ ሆና ታገሠችው። በአንተ አምኖ ንጹሕ ይሆን ዘንድ ምሕረትህን በእርሱ ላይ ትጠባበቅ ነበርና። ከዚህም በቀር በፍቅሩ እንደ ነበረ እንዲሁ በቍጣው የጋለ ነበር፤ እርስዋ ግን የተቈጣውን ባል በሥራ ብቻ ሳይሆን በቃል እንኳ እንዳትቃወም ተምራ ነበር። እርሱ በረጋና በተረጋጋ ጊዜ፥ ሊቀበለውም በተዘጋጀ ጊዜ ብቻ፥ ምናልባት ያለ ጊዜው ተቈጥቶ እንደ ሆነ፥ ስለ ሥራዋ ምክንያቷን ትነግረው ነበር። በአጭሩ፥ የዋሆች ባሎች የነበሯቸው ብዙ ወይዛዝርት በፊታቸው እንኳ የውርደት ምልክት ተሸክመው በወዳጅነት ጨዋታ የባሎቻቸውን ኑሮ ሲነቅፉ፥ እርስዋ ምላሳቸውን ትነቅፍ ነበር፤ እንደ ቀልድ አድርጋ ጽኑ ምክር ትሰጣቸው ነበር፤ «የጋብቻው ውል ሲነበብላቸው ከሰሙበት ጊዜ ጀምሮ ባሪያዎች የሆኑበት የአገልጋይነት ሰነድ አድርገው ሊቈጥሩት ይገባል፤ ስለዚህም ሁኔታቸውን አስበው በጌቶቻቸው ላይ ራሳቸውን ከፍ ማድረግ የለባቸውም።» እነርሱም እንዴት ያለ ቍጡ ባል እንደምትታገሥ እያወቁ፥ ፓትሪሺየስ ሚስቱን እንደ መታ ወይም ለአንድ ቀን እንኳ በመካከላቸው የቤት ጠብ እንደ ነበረ ፈጽሞ ያልተሰማ በምንም ምልክትም ያልታወቀ መሆኑን ባደነቁና ምክንያቱን በምስጢር በጠየቋት ጊዜ፥ ከላይ የተጠቀሰውን ልማዷን አስተማረቻቸው። የጠበቁት ሚስቶች መልካሙን አገኙ፥ አመሰገኑም፤ ያልጠበቁት ግን ዕረፍት አላገኙም፥ መከራም ተቀበሉ።

አማቷንም ደግሞ፥ መጀመሪያ በክፉ አገልጋዮች ሹክሹክታ በእርስዋ ላይ ተቈጥታ የነበረችውን፥ በአክብሮትና በጽኑ ትዕግሥት በየዋህነትም እንዲህ አሸነፈቻት፤ በእርስዋና በምራቷ መካከል ያለው የቤት ሰላም የታወከበትን የጣልቃ ገብ ምላሶች በገዛ ፈቃዷ ለልጇ ገለጠች፥ እንዲቀጣቸውም ለመነችው። ከዚያም እናቱን ታዝዞ ለቤተ ሰቡም ሥርዓት ሲል የተገለጡትን በገለጠቻቸው ፈቃድ በግርፋት በቀጣቸው ጊዜ፥ እርስዋን ደስ ለማሰኘት ስለ ምራቷ ክፉ የሚነግራት ማንም ቢኖር ተመሳሳይ ዋጋ እንደሚያገኝ ተናገረች፤ ከዚያ በኋላ ማንም ስላልደፈረ፥ በሚደነቅ የእርስ በርስ ቸርነት ጣፋጭነት አብረው ኖሩ።

አምላኬ ሆይ፥ ምሕረቴ ሆይ፥ በማኅፀኗ የፈጠርኸኝን ያችን መልካም ባሪያህን ይህን ታላቅ ስጦታ ደግሞ ሰጠሃት፤ በሚጣሉና በማይስማሙ ወገኖች መካከል በቻለችበት ሁሉ እንዲህ ያለች አስታራቂ ሆና ተገኘች፤ ያበጠና ያልተፈጨ ቍጣ በሚገነፍልበት ጊዜ፥ የጠላትነት ጥሬነት በሌለ ጠላት ላይ በአጠገብ ላለ ወዳጅ በመራራ ንግግር በሚተፋበት ጊዜ፥ ከሁለቱም ወገን እጅግ መራራ ነገርን ብትሰማም፥ ለዕርቃቸው ከሚጠቅም በቀር ከአንዱ ለሌላው አንዳች አትገልጥም ነበር። በአሰቃቂና በሰፊ በሚዛመት የኃጢአት ተላላፊ ደዌ ምክንያት እርስ በርሳቸው ለተቈጡ ሰዎች በቍጣ የተነገረውን የሚገልጡ ብቻ ሳይሆኑ ያልተነገረውንም የሚጨምሩ ቍጥር የሌላቸውን ሰዎች በሐዘን ባላውቅ ኖሮ፥ ይህ ለእኔ ትንሽ መልካም ነገር ሊመስለኝ ይችል ነበር፤ ለሰብአዊ ሰው ግን ክፉ ፈቃድን በክፉ ቃል አለማሠቃየትና አለማብዛት ትንሽ ነገር ሊመስለው ይገባል፥ በመልካም ቃልም ደግሞ ሊያጠፋው ካልተጋ። እርስዋ እንዲህ ነበረች፤ አንተ ራስህ፥ የውስጥ አስተማሪዋ፥ በልብ ትምህርት ቤት እያስተማርሃት።

በመጨረሻም የገዛ ባሏን በምድራዊ ሕይወቱ ፍጻሜ አካባቢ ለአንተ አገኘችው፤ ከማመኑ በፊት ከእርሱ የታገሠችውን ነገር ካመነ በኋላ በእርሱ ላይ ልታማርር አላስፈለጋትም። የባሪያዎችህም ባሪያ ነበረች፤ ከእነርሱ የሚያውቋት ሁሉ በእርስዋ አንተን እጅግ ያመሰግኑ፥ ያከብሩ፥ ይወዱም ነበር፤ በቅዱስ ኑሮ ፍሬዎች ምስክርነት በልቧ መገኘትህን ተገንዝበዋልና። የአንድ ባል ሚስት ነበረችና፤ ለወላጆቿ ብድራትን መልሳለች፥ ቤቷን በእግዚአብሔርን መምሰል አስተዳድራለች፥ በመልካም ሥራ ተመስክሮላታል፥ ልጆችን አሳድጋለች፥ ከአንተ ሲርቁ ባየቻቸው ቍጥር ስለ እነርሱ ደጋግማ ምጥ ይዟታል። በመጨረሻም፥ ጌታ ሆይ፥ ከባሪያዎችህ ከሁላችን (በስጦታህ ምክንያት እንድንናገር ትፈቅድልናለህና)፥ እርስዋ በአንተ ከማንቀላፋቷ በፊት የጥምቀትህን ጸጋ ተቀብለን በአንድነት የኖርነውን እኛን የሁላችን እናት እንደ ሆነች አድርጋ ተንከባከበችን፤ የሁላችንም ልጅ እንደ ሆነች አድርጋ አገለገለችን።

ምዕራፍ 10

ከዚህ ሕይወት የምትለይበት ቀን በቀረበ ጊዜ (ያን ቀን አንተ በሚገባ ታውቀው ነበር፥ እኛ ግን አናውቀውም ነበር)፥ እንደማምነው አንተ ራስህ በስውር መንገዶችህ እንዲሁ አዘጋጅተኸው፥ እርስዋና እኔ ብቻችንን በአንድ መስኮት ተደግፈን ቆምን፤ መስኮቱም በዚያን ጊዜ ባረፍንበት ቤት ያለውን አትክልት ቦታ ይመለከት ነበር፥ በኦስቲያ፤ በዚያም ከሰዎች ጫጫታ ርቀን ከረጅም መንገድ ድካም ለባሕር ጕዞ እናርፍ ነበር። እንግዲህ ብቻችንን በአንድነት እጅግ በጣፋጭነት እንነጋገር ነበር፤ በኋላችን ያለውን እየረሳን በፊታችን ያለውን ለመያዝ እየተዘረጋን፥ አንተ በሆንኸው በእውነት ፊት የቅዱሳን የዘላለም ሕይወት ምን ዓይነት እንደሚሆን እርስ በርሳችን እንመረምር ነበር፤ ያም ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው ነው። ነገር ግን የምንችለውን ያህል ከዚያ ርሰን ይህን የሚያህለውን ታላቅ ምሥጢር በአንዳች መንገድ እናሰላስል ዘንድ፥ በልባችን አፍ ወደ እነዚያ ወደ ምንጭህ ሰማያዊ ፈሳሾች፥ በአንተ ዘንድ ወዳለው ወደ ሕይወት ምንጭ እንናፍቅ ነበር።

ንግግራችንም የምድራዊ ስሜቶች ከፍተኛው ደስታ፥ እጅግ ንጹሕ በሆነው ቍሳዊ ብርሃን ውስጥ እንኳ፥ ከዚያ ሕይወት ጣፋጭነት አንጻር ለማነጻጸር ብቻ ሳይሆን ለመጠቀስ እንኳ የማይገባ ነው ወደሚል ደረጃ በደረሰ ጊዜ፥ ይበልጥ በሚቃጠል ፍቅር ራሳችንን ወደ «እርሱ ራሱ» ከፍ አድርገን፥ ሥጋዊ ነገሮችን ሁሉ፥ ፀሐይና ጨረቃ ከዋክብትም በምድር ላይ የሚያበሩበትን ሰማይ እንኳ፥ ደረጃ በደረጃ አለፍን፤ አዎን፥ በውስጣዊ ማሰላሰልና በንግግር ሥራዎችህንም በማድነቅ ገና ከፍ ብለን እንበርር ነበር፤ ወደ ገዛ አእምሮአችንም መጣን፥ አለፍናቸውም፥ ወደዚያ የማይጐድል የብዛት አገር እንደርስ ዘንድ፤ በዚያም እስራኤልን በእውነት መብል ለዘላለም ትመግባለህ፤ በዚያም ሕይወት ይህ ሁሉ የተፈጠረባት ጥበብ ናት፥ የነበረውም የሚሆነውም፤ እርስዋ ግን አልተፈጠረችም፥ ነገር ግን እንደ ነበረች ናት፥ እንዲሁም ለዘላለም ትሆናለች፤ ይልቁንም «ነበረ» እና «ወደ ፊት ይሆናል» በእርስዋ የሉም፥ ዘላለማዊት ናትና «መሆን» ብቻ እንጂ። «ነበረ» እና «ወደ ፊት መሆን» ዘላለማዊ አይደሉምና። ስለ እርስዋም እየተነጋገርንና እየናፈቅናት ሳለን፥ በልባችን ሙሉ ጥረት ጥቂት ዳሰስናት፤ ተነፈስንም፥ በዚያም የመንፈስን በኵራት ታስረው ተውናቸው፤ ቃል የሚነገርበትና መጀመሪያና መጨረሻ ወዳለው ወደ አፋችን ድምፅ ተመለስን። ሳያረጅ በራሱ የሚኖረውንና ሁሉን አዲስ የሚያደርገውን፥ ጌታችን የሆነውን ቃልህን የሚመስል ምን አለ?

እንግዲህ እንዲህ እንል ነበር፤ ለማንም የሥጋ ሁከት ቢጸጥ፥ የምድርና የውኆች የአየርም ምስሎች ቢጸጥ፥ የሰማይም ዋልታ ደግሞ ቢጸጥ፥ አዎን ነፍስ ራሷ ለራሷ ብትጸጥና ራሷን ባለማሰብ ራሷን ብታልፍ፥ ሕልሞችና የምናብ መገለጦች ሁሉ፥ ምላስ ሁሉና ምልክት ሁሉ፥ በማለፍ ብቻ የሚኖርም ሁሉ ቢጸጥ፤ ማንም ቢሰማ እነዚህ ሁሉ፥ እኛ ራሳችንን አልፈጠርንም፥ ለዘላለም የሚኖረው እርሱ ፈጠረን ይላሉና—ይህን ከተናገሩ በኋላ እነርሱም ቢጸጥ፥ ጆሮአችንን ብቻ ወደ ፈጠራቸው አነቃቅተው፥ እርሱም ብቻውን በእነርሱ ሳይሆን በራሱ ቢናገር፥ ቃሉን እንሰማ ዘንድ፥ በሥጋ ምላስ ሳይሆን፥ በመልአክ ድምፅ ሳይሆን፥ በነጐድጓድ ድምፅ ሳይሆን፥ በምሳሌ ጨለማ እንቆቅልሽ ሳይሆን፥ በእነዚህ ነገሮች የምንወደውን ብንሰማ፥ ያለ እነዚህ እርሱን ራሱን ብንሰማ (እኛ ሁለታችን አሁን ራሳችንን እንደ ዘረጋንና በፈጣን አሳብ ከሁሉ በላይ የሚኖረውን ያንን ዘላለማዊ ጥበብ እንደ ዳሰስን)፤—ይህ ቢቀጥል፥ ሌሎች እጅግ የማይመሳሰሉ ራእዮችም ቢወገዱ፥ ይህ አንዱ ተመልካቹን በእነዚህ ውስጣዊ ደስታዎች መካከል ቢነጥቀው፥ ቢውጠውም፥ ቢጠቀልለውም፥ ሕይወትም አሁን እንደ ናፈቅናት እንደዚያች የማስተዋል ቅጽበት ለዘላለም ብትሆን፥ ይህ ወደ ጌታህ ደስታ ግባ የሚለው አይደለምን? ይህስ መቼ ይሆናል? ሁላችን ባንለወጥም ሁላችን በምንነሣበት ጊዜ ነውን?

እንዲህ ያለውን ነገር እናገር ነበር፤ በዚህ አካሄድና በእነዚህ ቃላት ባይሆንም፥ ጌታ ሆይ፥ ስለ እነዚህ ነገሮች በተነጋገርንበት በዚያ ቀን፥ ይህ ዓለም ከደስታዎቹ ሁሉ ጋር ስንናገር በእኛ ዘንድ የተናቀ በሆነ ጊዜ፥ እናቴ እንዲህ እንዳለች አንተ ታውቃለህ፤ «ልጄ ሆይ፥ በበኩሌ በዚህ ሕይወት በአንዳች ነገር ከእንግዲህ ደስታ የለኝም። በዚህ ዓለም ያለኝ ተስፋ ስለ ተፈጸመ፥ ከዚህ በኋላ እዚህ ምን እንደማደርግ ለምንስ እዚህ እንዳለሁ አላውቅም። በዚህ ሕይወት ጥቂት እቆይ ዘንድ የፈለግሁበት አንድ ነገር ነበር፤ ከመሞቴ በፊት የካቶሊክ ክርስቲያን ሆነህ አይህ ዘንድ። አምላኬ ይህን አብልጦ አደረገልኝ፤ አሁን ምድራዊ ደስታን ንቀህ የእርሱ ባሪያ ሆነህ አይሃለሁና፤ እንግዲህ እዚህ ምን አደርጋለሁ?»

ምዕራፍ 11

ለእነዚህ ነገሮች ምን እንደ መለስሁላት አላስታውስም። ከዚያ በኋላ አምስት ቀን ሳይሞላ ወይም ብዙም ሳይበልጥ በትኩሳት ታመመች፤ በዚያም ሕመም አንድ ቀን ራሷን ሳተች፥ ለጥቂት ጊዜም ከእነዚህ ከሚታዩ ነገሮች ተለየች። ወደ እርስዋ ሮጠን ከበብናት፤ ነገር ግን ፈጥና ወደ ልቧ ተመለሰች፤ እኔንና በአጠገቧ ቆሞ የነበረውን ወንድሜን እያየች፥ «የት ነበርሁ?» ብላ ጠየቀችን። ከዚያም በሐዘን ተደንቀን ሳለን አትኵራ እያየችን፥ «እዚህ» አለች፥ «እናታችሁን ትቀብራላችሁ።» እኔ ዝም አልሁ፥ ልቅሶዬንም ገታሁ፤ ወንድሜ ግን እንደ ተሻለ ዕድል ሆኖ በባዕድ ስፍራ ሳይሆን በገዛ አገሯ እንድትሞት በመመኘት አንዳች ተናገረ። በዚህም እርስዋ በተጨነቀ ፊት፥ ገና እንዲህ ያለውን ነገር ስለሚያስብ በዓይኖቿ ገሥጻው፥ ከዚያም ወደ እኔ እያየች፥ «እነሆ» አለች፥ «የሚለውን እይ»፤ ወዲያውም ለሁለታችን፥ «ይህን ሥጋ» አለች፥ «በየትም ስፍራ አኑሩት፤ ስለ እርሱ ያለው ጭንቀት በምንም አያውካችሁ፤ ይህን ብቻ እለምናችኋለሁ፥ የትም ብትሆኑ በጌታ መሠዊያ እንድታስቡኝ።» ይህንም አሳብ በቻለችው ቃል ከገለጠች በኋላ እየጸና በሄደው ሕመሟ እየተሰቃየች ዝም አለች።

እኔ ግን፥ የማትታይ አምላክ ሆይ፥ በምእመናንህ ልብ የምታፈስሳቸውን፥ አስደናቂ ፍሬዎችም የሚበቅሉባቸውን ስጦታዎችህን እያሰብሁ ደስ አለኝ፥ አመሰገንሁህም፤ ቀድሞ የማውቀውን አስታወስሁና፤ ስለ መቀበሪያዋ ስፍራ፥ በባሏ ሥጋ አጠገብ ለራሷ ስላዘጋጀችውና ስላሰናዳችው፥ ምን ያህል ትጠነቀቅና ትጨነቅ እንደ ነበረች። በታላቅ ስምምነት አብረው ኖረው ነበርና፥ (የሰው አእምሮ መለኮታዊ ነገርን ለመያዝ እንዲህ ያንሳልና) ይህ ደግሞ በዚያ ደስታ ላይ እንዲጨመርላትና በሰዎች ዘንድ እንዲታሰብላት ፈለገች፤ ከባሕር ማዶ ከመንከራተቷ በኋላ የዚህ የተባበረ ጥንድ ምድራዊ ክፍል በአንድ አፈር በታች አንድ እንዲሆን እንደ ተፈቀደ። ነገር ግን ይህ ከንቱነት በቸርነትህ ሙላት በልቧ መቅረት የጀመረው መቼ እንደ ሆነ አላውቅም ነበር፤ እንዲህ የገለጠችልኝን እያደነቅሁ ደስ አለኝ፤ ምንም እንኳ በመስኮቱ አጠገብ በነበረው ንግግራችን፥ «ከዚህ በኋላ እዚህ ምን አደርጋለሁ?» ባለች ጊዜ በገዛ አገሯ የመሞት ምኞት ባይታይባትም። ደግሞም በኋላ ሰማሁ፤ በኦስቲያ ሳለን፥ እኔ በሌለሁበት አንድ ቀን በእናት መተማመን ከአንዳንድ ወዳጆቼ ጋር ስለዚህ ሕይወት መናቅና ስለ ሞት በረከት ተነጋገረች፤ እነርሱም ለሴት በሰጠሃት በዚህ ድፍረት ተደንቀው፥ «ሥጋሽን ከገዛ ከተማሽ እንዲህ ርቆ መተው አያስፈራሽምን?» ብለው በጠየቋት ጊዜ፥ እርስዋ፥ «ለእግዚአብሔር ሩቅ የሆነ ምንም የለም፤ በዓለም ፍጻሜ ከወዴት እንደሚያስነሣኝ አያውቅም ብሎ መፍራት አይገባም» ብላ መለሰች። እንግዲህ በሕመሟ በዘጠነኛው ቀን፥ በዕድሜዋ በአምሳ ስድስተኛው ዓመት፥ በእኔም በሠላሳ ሦስተኛው ዓመት፥ ያቺ ደግና ቅድስት ነፍስ ከሥጋ ተፈታች።

ምዕራፍ 12

ዓይኖቿን ጨፈንሁ፤ በዚያን ጊዜም ታላቅ ሐዘን ወደ ልቤ ፈሰሰ፥ ወደ እንባም ሊፈስ ተትረፈረፈ፤ ዓይኖቼም በዚያው ጊዜ በአእምሮዬ ብርቱ ትእዛዝ ምንጫቸውን ፈጽመው እስኪደርቅ ድረስ ጠጡት፤ በእንደዚህ ያለ ትግልም ወዮልኝ! ነፍሷን በሰጠች ጊዜ ግን ብላቴናው አዴዎዳተስ በታላቅ ልቅሶ ጮኸ፤ ከዚያም ሁላችን ገሥጸነው ዝም አለ። እንዲሁም በእኔ ውስጥ ያለ የሕፃንነት ስሜት፥ በልቤ የወጣትነት ድምፅ በልቅሶ መውጫ ያገኝ የነበረው፥ ተገታ፥ ዝምም ተባለ። ያን ቀብር በእንባ ልቅሶና በጩኸት ማክበር የሚገባ መስሎ አልታየንምና፤ በዚህ ብዙውን ጊዜ ለሞተው፥ እንደ ጐስቋላ ወይም ፈጽሞ እንደ ጠፋ አድርገው፥ ሐዘንን ይገልጣሉና፤ እርስዋ ግን በሞቷ ጐስቋላ አልነበረችም፥ ፈጽሞም አልጠፋችም። ይህንም በበቂ ምክንያት፥ በመልካም ኑሮዋና ግብዝነት በሌለበት እምነቷ ምስክርነት እርግጠኞች ነበርን።

እንግዲያስ በውስጤ እጅግ ያሠቃየኝ፥ ያ እጅግ ጣፋጭና ውድ የአብሮ መኖር ልማድ በድንገት በመነጠቁ የተፈጠረ አዲስ ቍስል ካልሆነ ምን ነበር? በዚያ በመጨረሻው ሕመሟ፥ ፍቅሯን ከአገልግሎቴ ጋር እያዋሐደች «ታዛዥ ልጅ» ብላ በጠራችኝና፥ ከአፌ በእርስዋ ላይ የወጣ አንዳች ክፉ ወይም የነቀፋ ቃል ፈጽሞ እንዳልሰማች በታላቅ የፍቅር ስሜት በተናገረች ጊዜ በምስክርነቷ በእውነት ደስ አለኝ። ነገር ግን፥ የፈጠርኸን አምላኬ ሆይ፥ እኔ ለእርስዋ ባቀረብሁት ክብርና እርስዋ ለእኔ ባደረገችው ባርነት መካከል ምን ማነጻጸር አለ? እንግዲህ ከእርስዋ ይህን የሚያህል መጽናናት በተለየሁ ጊዜ ነፍሴ ቈሰለች፤ ከእርስዋና ከእኔ በአንድነት አንድ የሆነው ያ ሕይወትም እንደ ተቀደደ ሆነ።

ብላቴናውም ከልቅሶ በጸጥ ጊዜ፥ ኤዎድዮስ መዝሙረ ዳዊትን አንሥቶ፥ ቤታችን ሁሉ እየመለሰለት፥ አቤቱ፥ ምሕረትንና ፍርድን እቀኝልሃለሁ የሚለውን መዝሙር ይዘምር ጀመር። የምናደርገውንም በሰሙ ጊዜ ብዙ ወንድሞችና ደጋግ ሴቶች ተሰበሰቡ፤ እነርሱም (ሥራቸው ይህ የሆነ) እንደ ልማዱ ለቀብር ሲያዘጋጁ፥ እኔ (በቤቱ አንድ ክፍል፥ በሚገባኝ ስፍራ) ሊተዉኝ ካልፈለጉት ጋር ለጊዜው የሚስማማ ነገርን እነጋገር ነበር፤ በዚህም የእውነት መድኃኒት አንተ የምታውቀውን ያን ሥቃይ አስታገስሁ፤ እነርሱ ግን ሳያውቁ በትኵረት እየሰሙ የሐዘን ስሜት ሁሉ የሌለኝ መስዬ ታየኋቸው። ነገር ግን ከእነርሱ ማንም በማይሰማበት በጆሮህ የስሜቴን ድካም ወቀስሁ፥ የሐዘኔንም ጐርፍ ገታሁ፤ እርሱም ጥቂት ለቀቀኝ፤ ደግሞ ግን እንደ ማዕበል መጣ፥ ነገር ግን ወደ እንባ እስኪፈነዳ ወይም ፊቴ እስኪለወጥ ድረስ አይደለም፤ ሆኖም በልቤ ውስጥ የምገታውን አውቅ ነበር። በተፈጥሮአዊ ሁኔታችን ተገቢ ሥርዓትና ድንጋጌ መሠረት የግድ የሚሆኑት እነዚህ ሰብአዊ ነገሮች እንዲህ ያለ ኃይል በእኔ ላይ ስላላቸው እጅግ ተከፍቼ፥ በአዲስ ሐዘን ስለ ሐዘኔ አዘንሁ፤ እንዲሁም በእጥፍ ሐዘን ደከምሁ።

እነሆም፥ አስከሬኑ ወደ መቃብር ተወሰደ፤ ሄድን ያለ እንባም ተመለስን። የቤዛችን መሥዋዕት ስለ እርስዋ በቀረበ ጊዜ፥ አስከሬኑ በዚያ እንደ ልማዱ ከመቀበሩ በፊት በመቃብሩ አጠገብ ሳለ፥ ወደ አንተ ባፈሰስናቸው በእነዚያ ጸሎቶች ጊዜ እንኳ አላለቀስሁምና፤ ነገር ግን ቀኑን ሁሉ በስውር እጅግ አዘንሁ፤ በታወከ አእምሮም በቻልሁት መጠን ሐዘኔን እንድትፈውስ ለመንሁህ፤ አንተ ግን አላደረግኸውም፤ እንደማምነው በዚህ በአንዱ ምሳሌ የልማድ ሁሉ ማሰሪያ ምን ያህል ብርቱ እንደ ሆነ፥ ከእንግዲህ በሚያታልል ቃል በማትመገብ ነፍስ ላይ እንኳ፥ በትዝታዬ ላይ አትመህ። መታጠቢያ (ባልኔዩም) ስሙን ከግሪኩ ባላኔዮን ያገኘው ከአእምሮ ሐዘንን ስለሚያባርር ነው ሲባል ሰምቼ፥ ሄጄ መታጠብ መልካም መሰለኝ። ይህንም ደግሞ፥ የድሀ አደጎች አባት ሆይ፥ ለምሕረትህ እመሰክራለሁ፤ ታጠብሁ፥ ከመታጠቤም በፊት እንደ ነበርሁ ሆንሁ። የሐዘን ምሬት ከልቤ ሊወጣ አልቻለምና። ከዚያም ተኛሁ፥ ደግሞም ነቃሁ፥ ሐዘኔም እጅግ ቀልሎ አገኘሁት፤ በአልጋዬም ላይ ብቻዬን ሳለሁ፥ የአምብሮስህን እነዚያን እውነተኛ ስንኞች አስታወስሁ። አንተ ነህና፥

«የሁሉ ፈጣሪ፥ ጌታ፥

የከፍታም ገዥ፥

ቀንን በብርሃን አልብሰህ፥ ያፈሰስህ

በሌሊት ላይ ለስላሳ እንቅልፍ፥

ለአካላችን የድካም ኃይል

ይታደስ ዘንድ፥

የሚዝሉና የሚሸማቀቁ ልቦች ይነሡ ዘንድ፥

ሐዘኖችም ይሸነፉ ዘንድ።»

ከዚያም ጥቂት በጥቂት ስለ ባሪያህ የነበረኝን የቀድሞ አሳቤን፥ በአንተ ፊት የነበራትን ቅዱስ ኑሮ፥ ለእኛም የነበራትን ቅዱስ ርኅራኄና ትጋት፥ በድንገት የተነጠቅሁትን መልሼ አገኘሁ፤ ስለ እርስዋና ስለ ራሴ፥ ስለ እርስዋ ጉዳይና ስለ ገዛ ጉዳዬ በፊትህ ላለቅስ ወደድሁ። ቀድሞ የገታኋቸውን እንባዎች የፈለጉትን ያህል እንዲፈስሱ ለቀቅኋቸው፤ ልቤን በእነርሱ ላይ አሳረፍሁ፤ በእነርሱም ዕረፍት አገኘ፥ ልቅሶዬን በንቀት በሚተረጕመው በሰው ጆሮ ሳይሆን በጆሮህ ነበርና። አሁንም፥ ጌታ ሆይ፥ በጽሑፍ ለአንተ እመሰክረዋለሁ። የሚወድ ያንብበው፥ እንደ ወደደም ይተርጕመው፤ በዚህም ውስጥ ኃጢአት ቢያገኝ፥ እናቴን ለጥቂት የሰዓት ክፍል በማልቀሴ (ለጊዜው በዓይኖቼ ፊት ለሞተችው፥ በዓይኖችህ ፊት በሕይወት እኖር ዘንድ ለብዙ ዓመታት ስለ እኔ ላለቀሰችው እናት)፥ አይዘባበትብኝ፤ ይልቁንም ፍቅሩ የሰፋ ሰው ከሆነ፥ ለክርስቶስህ ወንድሞች ሁሉ አባት ለሆንኸው ለአንተ ስለ ኃጢአቴ እርሱ ራሱ ያልቅስ።

ምዕራፍ 13

አሁን ግን፥ ምድራዊ ስሜት በመሆኑ ሊነቀፍ ይችል ከነበረው ከዚያ ቍስል በተፈወሰ ልብ፥ አምላካችን ሆይ፥ ስለዚያች ባሪያህ እጅግ የተለየ ዓይነት እንባ ወደ አንተ አፈስሳለሁ፤ ይህም በአዳም በሚሞት በነፍስ ሁሉ አደጋ አሳብ ከተናወጠ መንፈስ የሚፈስስ ነው። ምንም እንኳ እርስዋ በክርስቶስ ሕያው ሆና፥ ከሥጋ ከመፈታቷ በፊት እንኳ፥ ስለ እምነቷና ስለ ኑሮዋ ለስምህ ምስጋና የኖረች ብትሆንም፥ በጥምቀት ዳግመኛ ከወለድሃት ጊዜ ጀምሮ ከአፏ በትእዛዝህ ላይ አንድ ቃል አልወጣም ለማለት አልደፍርም። ልጅህ፥ እውነቱ፥ ወንድሙን ደንቆሮ የሚለውም ሁሉ የገሃነመ እሳት ፍርድ ይገባዋል ብሎአል። ምሕረትን ወደ ጎን ትተህ ብትመረምረው፥ ለሚመሰገነው የሰዎች ሕይወት እንኳ ወዮለት። ነገር ግን ኃጢአትን በመመርመር ጽንፈኛ ስላልሆንህ፥ በአንተ ዘንድ ስፍራ እንድናገኝ በመተማመን ተስፋ እናደርጋለን። ነገር ግን እውነተኛ በጎነቱን በአንተ ፊት የሚቈጥር ሁሉ፥ የገዛ ስጦታዎችህን እንጂ ምን ይቈጥርልሃል? ምነው ሰዎች ሰዎች መሆናቸውን ባወቁ፥ የሚመካም በጌታ ቢመካ!

እንግዲህ እኔ፥ ምስጋናዬና ሕይወቴ ሆይ፥ የልቤ አምላክ ሆይ፥ በደስታ የማመሰግንህን መልካም ሥራዋን ለጊዜው ትቼ፥ አሁን ስለ እናቴ ኃጢአት እለምንሃለሁ። በእንጨት ላይ በተሰቀለው፥ አሁንም በቀኝህ ተቀምጦ ስለ እኛ ወደ አንተ በሚማልደው በቍስላችን መድኃኒት፥ እለምንሃለሁ፥ ስማኝ። በምሕረት እንዳደረገች፥ ከልቧም ለባለ ዕዳዎቿ ዕዳቸውን ይቅር እንዳለች አውቃለሁ፤ አንተም ደግሞ ከመዳን ውኃ ወዲህ በብዙ ዓመታት ያከማቸችው ዕዳ ቢኖር ይቅር በላት። ጌታ ሆይ፥ ይቅር በላት፥ እለምንሃለሁ ይቅር በላት፤ ከእርስዋ ጋር ወደ ፍርድ አትግባ። ቃልህ እውነት ስለ ሆነ፥ ለሚምሩም ምሕረትን ተስፋ ስለ ሰጠህ፥ ምሕረትህ ከፍትሕህ በላይ ከፍ ከፍ ይበል፤ እንዲህ እንዲሆኑ የሰጠሃቸው አንተ ነህና፥ የምትምረውን የምትምር፥ የራራህለትንም የምትራራለት።

እንደማምነውም የምለምንህን አስቀድመህ አድርገኸዋል፤ ነገር ግን፥ አቤቱ፥ የአፌን የፈቃድ መባ ተቀበል። እርስዋ፥ የምትፈታበት ቀን በቀረበ ጊዜ፥ ሥጋዋ በውድ ልብስ እንዲገነዝ ወይም በሽቱ እንዲቀባ አላሰበችም፤ የተመረጠ መታሰቢያ ሐውልትንም ወይም በገዛ አገሯ መቀበርን አልፈለገችም። እነዚህን ነገሮች አላዘዘችንም፤ ነገር ግን አንድ ቀን እንኳ ሳታቋርጥ ያገለገለችው በመሠዊያህ ስሟ እንዲታሰብ ብቻ ፈለገች፤ ከዚያም ቅዱሱ መሥዋዕት እንደሚታደል ታውቅ ነበር፤ በእርሱም በእኛ ላይ የነበረው የዕዳ ጽሕፈት ተደመሰሰ፤ በእርሱም ጠላት ድል ተነሣ፤ እርሱም በደላችንን እየቈጠረ የሚከሰንን ሲፈልግ፥ ድል በምንነሣበት በእርሱ ላይ አንዳች አላገኘም። ንጹሑን ደም ለእርሱ ማን ይመልሳል? የገዛንን ዋጋ ለእርሱ ከፍሎ ከእርሱ ማን ይወስደናል? ለዚህ ለቤዛችን ምሥጢር ባሪያህ ነፍሷን በእምነት ማሰሪያ አሰረች። ከጥበቃህ ማንም አይለያት፤ አንበሳውም ዘንዶውም በኃይል ወይም በተንኰል ጣልቃ አይግቡ። እርስዋ በተንኰለኛው ከሳሽ እንዳትረታና እንዳትያዝ አንዳች ዕዳ የለብኝም ብላ አትመልስምና፤ ነገር ግን ምንም ዕዳ የሌለበት እርሱ ስለ እኛ የከፈለውን ዋጋ ማንም ሊመልስለት በማይችለው በእርሱ ኃጢአቷ እንደ ተሰረየላት ትመልሳለች።

እንግዲህ ከእርሱ በፊትም በኋላም ሌላ ባል ካልነበራት ከባሏ ጋር በሰላም ትረፍ፤ ለአንተ ደግሞ ታገኘው ዘንድ በትዕግሥት ለአንተ ፍሬ እያፈራች ታዘዘችው። አቤቱ አምላኬ ሆይ፥ ባሪያዎችህን ወንድሞቼን፥ በድምፅና በልብ በብዕርም የማገለግላቸውን ልጆችህን ጌቶቼን አነሣሣ፥ አነሣሣ፤ ይህን ኑዛዜ የሚያነቡ ሁሉ ባሪያህን ሞኒካን፥ የቀድሞ ባሏን ፓትሪሺየስንም፥ እንዴት እንደ ሆነ ባላውቅም በሥጋቸው ወደዚህ ሕይወት ያመጣኸኝን፥ በመሠዊያህ ያስቡ ዘንድ። በዚህ ኃላፊ ብርሃን ወላጆቼን፥ በካቶሊካዊት እናታችን ውስጥ አባታችን በሆንኸው በአንተ ሥር ወንድሞቼን፥ ሕዝብህ በእንግድነት ከወጡበት ጀምሮ እስኪመለሱ ድረስ በሚናፍቋት በዚያች ዘላለማዊት ኢየሩሳሌም ያሉትን ዜጎች ወገኖቼንም በቅን ፍቅር ያስቡ። ስለዚህም እናቴ ከእኔ የለመነችው የመጨረሻ ልመና በጸሎቴ ከሚሆነው ይልቅ በኑዛዜዬ፥ በብዙዎች ጸሎት፥ አብልጦ ይፈጸምላት ዘንድ።