መጽሐፍ 3

ምዕራፍ 1

ወደ ካርቴጅ መጣሁ፤ በዚያም የርኩስ ፍቅር ድስት በዙሪያዬ በጆሮዬ ይንተከተክ ነበር። ገና አልወደድሁም ነበር፤ ነገር ግን መውደድን እወድድ ነበር፤ ከጥልቅና ከተሰወረ ጕድለትም የተነሣ ጕድለት ባለመሰማቴ ራሴን እጠላ ነበር። መውደድን እየወደድሁ የምወድደውን እፈልግ ነበር፤ ሰላምንና ወጥመድ የሌለበትን መንገድ ጠላሁ። አምላኬ ሆይ፣ በውስጤ የዚያ የውስጥ መብል፣ ማለትም የአንተ ራብ ነበረና፤ ነገር ግን በዚያ ራብ አልተራብሁም፤ ለማይጠፋው ምግብ ናፍቆት ሁሉ አልነበረኝም፤ ይህም በእርሱ ስለ ጠገብሁ አይደለም፤ ይልቁንም ባዶ በሆንሁ መጠን የበለጠ እጸየፈው ነበር። ስለዚህም ነፍሴ ታመመች፣ ቍስልም ሞላባት፤ በሥጋ ስሜት የሚታወቁ ነገሮችን በመንካት ለመፋቅ እየተመኘች በጐስቋላነት ራስዋን ወደ ውጭ ጣለች። ነገር ግን እነዚህ ነፍስ ባይኖራቸው ኖሮ የፍቅር ዓላማ ባልሆኑ ነበር። መውደድና መወደድ ጣፋጭ ሆነልኝ፤ ይልቁንም የምወድደውን ሰው ለመደሰት ባገኘሁ ጊዜ። ስለዚህ የወዳጅነትን ምንጭ በፍትወት ርኵሰት አረከስሁት፤ ብርሃኑንም በምኞት ገሃነም አጨለምሁት፤ እንዲህ ርኩስና የማይገባኝ ሆኜ ሳለሁ፣ ከብዙ ከንቱነት የተነሣ የተዋብሁና የጨዋ ሰው መስዬ ለመታየት እመኝ ነበር። እንግዲህ ልጠመድበት ወደ ተመኘሁት ፍቅር በግንባሬ ወደቅሁ። አምላኬ፣ ምሕረቴ ሆይ፣ ከታላቅ ቸርነትህ የተነሣ ያን ጣፋጭነት በምን ያህል ሐሞት ረጨህልኝ? ተወደድሁ፤ በስውርም ወደ መደሰት እስራት ደረስሁ፤ በቅናትና በጥርጣሬ፣ በፍርሃትና በቍጣ፣ በጠብም በሚያቃጥሉ የብረት በትሮች እገረፍ ዘንድ ኀዘን በሚያመጡ ማሰሪያዎች በደስታ ታሰርሁ።

ምዕራፍ 2

የቴአትር ጨዋታዎችም ማረኩኝ፤ በጐስቋላነቴ ምስሎችና ለእሳቴ በሚሆን ማገዶ የተሞሉ ነበሩ። ሰው ራሱ ሊቀበለው ፈጽሞ የማይወድደውን የሚያሳዝንና አሳዛኝ ነገር እያየ ማዘንን የሚመኘው ስለ ምንድር ነው? ሆኖም እንደ ተመልካች በእነርሱ ማዘንን ይመኛል፤ ይህም ኀዘን ደስታው ነው። ይህ ከጐስቋላ እብደት በቀር ምንድር ነው? ሰው ከእንደዚህ ያሉ ስሜቶች ነጻ ባልሆነ መጠን በእነዚህ ድርጊቶች የበለጠ ይነካልና። ሆኖም ራሱ በገዛ አካሉ መከራን ሲቀበል ጐስቋላነት ይባላል፤ ለሌሎች ሲራራ ግን ምሕረት ነው። ነገር ግን ለተፈጠሩና በመድረክ ለሚታዩ መከራዎች ይህ እንዴት ያለ ርኅራኄ ነው? አድማጩ እንዲረዳ ሳይሆን እንዲያዝን ብቻ ይጠራልና፤ በበለጠ ባዘነ መጠንም የእነዚህን ልብ ወለዶች ተዋናይ የበለጠ ያደንቃል። የእነዚያም ሰዎች መከራ (የጥንት ዘመን ይሁን ወይም ፈጽሞ ልብ ወለድ) ተመልካቹ እስኪያለቅስ ድረስ ባይነካው ተሰላችቶና እየነቀፈ ይሄዳል፤ በስሜት ቢነካ ግን ልቡን ሰጥቶ ይቆያል፤ በደስታም ያለቅሳል።

እንግዲህ ኀዘኖችም ይወደዳሉን? በእውነት ሁሉ ደስታን ይመኛሉ። ወይስ ማንም ጐስቋላ መሆንን የማይወድድ ሲሆን መሐሪ መሆንን ግን ይወድዳልን? ያም ያለ ስሜት ሊሆን ስለማይችል፣ በዚህ ምክንያት ብቻ ስሜቶች ይወደዳሉን? ይህም ደግሞ ከዚያው ከወዳጅነት ጅረት ይፈልቃል። ነገር ግን ያ ጅረት ወዴት ይሄዳል? ወዴትስ ይፈስሳል? ፈቅዶ ወደሚለወጥበትና ወደሚቀየርበት፣ በገዛ ፈቃዱ ከሰማያዊ ጥራቱ ተወርውሮ ወደሚበላሽበት፣ የርኩስ ምኞትን አስፈሪ ማዕበል ወደሚያፈልቀው ወደዚያ የቅጥራን ፈሳሽ ስለ ምን ይሮጣል? እንግዲህ ርኅራኄ ይጣልን? አይደለም። እንግዲያስ ኀዘኖች አንዳንድ ጊዜ ይወደዱ። ነገር ግን ነፍሴ ሆይ፣ በአምላኬ ጥበቃ ሥር፣ ለዘላለም ከሁሉ በላይ ሊመሰገንና ከፍ ከፍ ሊል በሚገባው በአባቶቻችን አምላክ ጥበቃ ሥር ሆነሽ ከርኵሰት ተጠበቂ፤ ከርኵሰት ተጠበቂ። አሁንም መራራትን አልተውሁምና፤ ነገር ግን በዚያን ጊዜ በቴአትር ቤቶች ውስጥ፣ ምንም በጨዋታው ውስጥ ምናባዊ ብቻ ቢሆን፣ አፍቃሪዎች በክፋት እርስ በርሳቸው ሲደሰቱ ከእነርሱ ጋር ደስ ይለኝ ነበር። እርስ በርሳቸው ሲጠፋፉም እጅግ እንደሚራራ ሰው ከእነርሱ ጋር አዘንሁ፤ ሆኖም በሁለቱም ደስ ይለኝ ነበር። አሁን ግን አንዳች ጐጂ ተድላን በማጣቱና የጐስቋላ ደስታ በመጥፋቱ መከራ እንደሚቀበል ከሚታሰበው ይልቅ በክፋቱ ደስ ለሚለው እጅግ እራራለታለሁ። ይህ በእርግጥ እውነተኛው ምሕረት ነው፤ ነገር ግን ኀዘን በእርሱ ደስ አያሰኝም። ለጐስቋሎች የሚያዝን ስለ ፍቅር አገልግሎቱ ቢመሰገንም፣ በእውነት የሚራራ ግን የሚያዝንበት ነገር ባይኖር ይመርጣል። በጎ ፈቃድ ክፉ ፈቃድ ቢሆን (ይህ ፈጽሞ ሊሆን አይችልም)፣ በእውነትና በቅንነት የሚራራ ይራራ ዘንድ ጐስቋሎች እንዲኖሩ ሊመኝ ይችል ነበር። እንግዲህ አንዳች ኀዘን ሊፈቀድ ይችላል፤ አንዱም ግን አይወደድ። ጌታ አምላክ ሆይ፣ አንተ እንዲሁ ነህና፤ ነፍሳትን ከእኛ ይልቅ እጅግ በንጽሕና ትወድዳለህ፤ በማይጠፋም ርኅራኄ ታዝንላቸዋለህ፤ ሆኖም በምንም ኀዘን አትቈስልም። ለዚህም ነገር የሚበቃ ማን ነው?

እኔ ግን ጐስቋላው በዚያን ጊዜ ማዘንን እወድድ ነበር፤ የማዝንበትንም እፈልግ ነበር፤ በሌላው ሰው፣ ያውም በተፈጠረና በተመሰለ ጐስቋላነት፣ እንባ ያስለቀሰኝ ትወና እጅግ ደስ ያሰኘኝ፣ በብርቱም የሳበኝ እርሱ ነበር። ከመንጋህ የባዘነ፣ ጥበቃህንም ያልታገሠ ምስኪን በግ ሆኜ በርኩስ ደዌ መለከፌ ምን ያስደንቃል? ከዚህም የኀዘን ፍቅር መጣ፤ ወደ ውስጤ ጠልቆ የሚገባ አይደለም፤ ማየት የምወድደውን መቀበል አልወደድሁምና፤ ይልቁንም ልብ ወለዳቸውን ስሰማ ቆዳውን በቀላሉ የሚቧጭር ነበር፤ ከዚያም እንደ መርዘኛ ጥፍሮች ጭረት የነደደ እብጠት፣ መግልና የበሰበሰ ቍስል ይከተሉ ነበር። አምላኬ ሆይ፣ እንዲህ ያለው ሕይወቴ ሕይወት ነበርን?

ምዕራፍ 3

የታመነ ምሕረትህም ከሩቅ በላዬ ያንዣብብ ነበር። አንተን ትቼ ወደ ከዳተኛው ጥልቅ፣ ወደሚያታልለውም የአጋንንት አገልግሎት ያደርሰኝ ዘንድ፣ ቅዱስ ያልሆነ የማወቅ ጕጕትን ተከትዬ በምን ያህል ከባድ ኃጢአት ራሴን አጠፋሁ! ክፉ ሥራዬን ለእነርሱ ሠዋሁ፤ በዚህ ሁሉም ገረፍኸኝ! የአንተ በዓላት በቤተ ክርስቲያንህ ቅጥር ውስጥ ሲከበሩ እንኳ፣ ፍሬው ሞት የሚገባውን ነገር ለመመኘትና ለመፈጸም ደፈርሁ፤ ስለዚህም በከባድ ቅጣት ገረፍኸኝ፤ ይህም ከበደሌ ጋር ሲነጻጸር ምንም አልነበረም፤ አንተ እጅግ የበዛህ ምሕረቴ፣ አምላኬ፣ ከእነዚያ አስፈሪ አጥፊዎች መጠጊያዬ ሆይ፤ በመካከላቸው አንገቴን አደንድኜ ተቅበዘበዝሁ፤ ከአንተ የበለጠ እየራቅሁ፣ የአንተን ሳይሆን የራሴን መንገድ እየወደድሁ፣ የተቅበዝባዥን ነጻነት እየወደድሁ።

የተመሰገኑ የሚባሉት እነዚያ ትምህርቶችም በፍርድ ቤቶች ክርክር ለመብለጥ ያለሙ ነበሩ፤ ይበልጥ ተንኰለኛ በሆነ መጠን ይበልጥ ይመሰገናል። የሰው ዕውርነት እንዲህ ነው፤ በዕውርነቱ እንኳ ይመካል። አሁንም በንግግር ጥበብ ትምህርት ቤት አለቃ ሆንሁ፤ በዚህም በትዕቢት ደስ አለኝ፤ በእብሪትም ተነፋሁ፤ ነገር ግን (ጌታ ሆይ፣ አንተ ታውቃለህ) እጅግ የረጋሁ ነበርሁ፤ በመካከላቸው ከኖርሁባቸው ከእነዚያ «አፍራሾች» ማፍረስም ፈጽሞ የራቅሁ ነበርሁ (ይህ ክፉ ምልክት ያለበት ዲያብሎሳዊ ስም የጀግንነት ምልክት ነበርና)፤ እንደ እነርሱ ባለመሆኔም በማያሳፍር ኀፍረት አፍር ነበር። ከእነርሱ ጋር ኖርሁ፤ አንዳንድ ጊዜም በወዳጅነታቸው ደስ ይለኝ ነበር፤ ሥራቸውን ግን ሁልጊዜ እጸየፍ ነበር—ይኸውም የእነርሱን «ማፍረስ»፤ በእርሱም የእንግዶችን ጨዋነት በከንቱ ፌዝ እያወኩ በልቅነት ያሳድዱ ነበር፤ በዚያም የተንኰል ሣቃቸውን ይመግቡ ነበር። ከእነዚህ ይልቅ የአጋንንትን ሥራ የሚመስል ምንም የለም። እንግዲህ ከ«አፍራሾች» ይልቅ በእውነት ምን ሊባሉ ይችላሉ? እነርሱ ራሳቸው አስቀድመው ፈርሰዋል፣ ፈጽመውም ጠምመዋል፤ አታላይ መናፍስት በስውር ያፌዙባቸዋል ያስቱአቸውማል፤ እነርሱም በዚያው በሌሎች ማፌዝንና ሌሎችን ማታለልን ይወድዳሉ።

ምዕራፍ 4

በእንደዚህ ያሉት መካከል፣ በዚያ ባልረጋው ዕድሜዬ፣ የንግግር ጥበብ መጻሕፍትን ተማርሁ፤ በእርሱም ከተኰነነና ከከንቱ ክብር ዓላማ የተነሣ፣ በሰው ከንቱነት ደስ በመሰኘት፣ ታዋቂ ለመሆን ተመኘሁ። በተለመደው የትምህርት ሂደት የሲሴሮን አንድ መጽሐፍ አገኘሁ፤ ንግግሩን ሁሉም ማለት ይቻላል ያደንቃሉ፤ ልቡን ግን እንዲሁ አይደለም። ይህ መጽሐፉ ወደ ፍልስፍና የሚያነሣሣ ምክር ይዟል፤ ስሙም «ሆርቴንሲየስ» ይባላል። ይህ መጽሐፍ ግን ፍቅሬን ለወጠው፤ ጌታ ሆይ፣ ጸሎቴንም ወደ አንተ መለሰ፤ ሌላ ዓላማና ምኞትም እንዲኖረኝ አደረገ። ከንቱ ተስፋ ሁሉ ወዲያው ዋጋ ቢስ ሆነብኝ፤ በማይታመን በሚያቃጥል ምኞትም የጥበብን ዘላለማዊነት ናፈቅሁ፤ ወደ አንተም እመለስ ዘንድ አሁን መነሣት ጀመርሁ። ምላሴን ለመሳል አይደለም (ያንን በእናቴ ገንዘብ የምገዛው ይመስለኝ ነበር፤ በዚያ በአሥራ ዘጠነኛው ዓመቴ፣ አባቴ ከሁለት ዓመት በፊት ሞቶ ነበርና)፤ ያን መጽሐፍ የተጠቀምሁበት ምላሴን ለመሳል አልነበረም፤ ወደ እኔም ያፈሰሰው ጉዳዩን እንጂ የአጻጻፉን ስልት አልነበረም።

አምላኬ ሆይ፣ ያን ጊዜ እንዴት ተቃጠልሁ! ከምድራዊ ነገሮች ወደ አንተ ለመውጣት እንዴት ተቃጠልሁ! በእኔ የምታደርገውንም አላወቅሁም ነበር። ጥበብ በአንተ ዘንድ ነውና። የጥበብ ፍቅር ግን በግሪክ «ፍልስፍና» ይባላል፤ በእርሱም ያ መጽሐፍ አቃጠለኝ። በፍልስፍና የሚያስቱ አሉ፤ በታላቅና በለስላሳ በተከበረም ስም የራሳቸውን ስሕተት እየቀቡና እየሸፈኑ፤ በዚያና በቀደሙት ዘመናት እንደዚህ የነበሩት ሁሉ ማለት ይቻላል በዚያ መጽሐፍ ተነቅፈዋል ተገልጠዋልም። በዚያም በበጎውና በትጉሁ ባሪያህ በኩል የተሰጠው የመንፈስህ ጤናማ ምክር ግልጽ ሆኖአል፤ እንደ ክርስቶስ ትምህርት ሳይሆን፥ እንደ ሰው ወግና እንደ ዓለማዊ እንደ መጀመሪያ ትምህርት ባለ በፍልስፍና በከንቱም መታለል ማንም እንዳይማርካችሁ ተጠበቁ። በእርሱ የመለኮት ሙላት ሁሉ በሰውነት ተገልጦ ይኖራልና። በዚያን ጊዜ (የልቤ ብርሃን ሆይ፣ አንተ ታውቃለህ) የሐዋርያት መጻሕፍት ስላልታወቁኝ፣ በዚያ ምክር ደስ ያለኝ በዚህ ብቻ ነበር፤ ይህንን ወይም ያንን ወገን ሳይሆን ምንም ትሁን ጥበብን ራስዋን ለመውደድ፣ ለመፈለግ፣ ለማግኘት፣ ለመያዝና ለማቀፍ በእርሱ በብርቱ ተነሣሣሁ፣ ተቀጣጠልሁ፣ ነደድሁም፤ እንዲህ የነደድሁትንም የከለከለኝ ይህ ብቻ ነበር፤ የክርስቶስ ስም በእርሱ ውስጥ አልነበረም። ጌታ ሆይ፣ እንደ ምሕረትህ ይህን ስም፣ የአዳኜን የልጅህን ይህን ስም፣ ለስላሳው ልቤ ከእናቴ ወተት ጋር በአምልኮ ጠጥቶ በጥልቅ አከማችቶት ነበርና፤ ያ ስም የሌለበት ማንኛውም ነገር ምንም ያህል የተማረ፣ የተዋበ ወይም እውነት ቢሆን ፈጽሞ አልያዘኝም።

ምዕራፍ 5

እንግዲህ ምን እንደሆኑ አይ ዘንድ ልቡናዬን ወደ ቅዱሳት መጻሕፍት ለማዘንበል ወሰንሁ። ነገር ግን እነሆ፣ በትዕቢተኞች የማይስተዋል፣ ለሕፃናትም ያልተገለጠ፣ መግቢያው ዝቅ ያለ፣ ውስጡ ግን ከፍ ያለ፣ በምሥጢራትም የተሸፈነ ነገር አያለሁ፤ እኔም ወደ እርሱ ልገባ ወይም ፍለጋውን ለመከተል አንገቴን ላጐነብስ የምችል አልነበርሁም። አሁን እንደምናገረው ወደ እነዚያ መጻሕፍት በዞርሁ ጊዜ አልተሰማኝምና፤ ይልቁንም ከቱሊ ግርማ ጋር ሊነጻጸሩ የማይገባቸው መሰሉኝ፤ ያበጠው ትዕቢቴ ከትሕትናቸው ሸሸ፤ ስለታም አእምሮዬም ውስጣቸውን ሊወጋ አልቻለም። ሆኖም እነርሱ ከታናሹ ጋር አብረው የሚያድጉ ነበሩ። እኔ ግን ታናሽ መሆንን ናቅሁ፤ በትዕቢትም ተነፍቼ ራሴን እንደ ታላቅ ቈጠርሁ።

ምዕራፍ 6

ስለዚህ በትዕቢት ወደሚቃዡ፣ እጅግ ሥጋውያንና ለፍላፊዎች ወደሆኑ ሰዎች መካከል ወደቅሁ፤ በአፋቸውም የዲያብሎስ ወጥመዶች ነበሩ፤ በስምህ፣ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ስምና በአጽናኛችን በጰራቅሊጦስ በመንፈስ ቅዱስ ስም ፊደላት ቅይጥ የተለወሱ። እነዚህ ስሞች ከአፋቸው አልተለዩም፤ ነገር ግን እንደ ድምፅና እንደ ምላስ ጩኸት ብቻ ነበር፤ ልባቸው ከእውነት ባዶ ነበርና። ሆኖም «እውነት፣ እውነት» እያሉ ይጮኹ ነበር፤ ስለ እርሱም ብዙ ይነግሩኝ ነበር፤ በእነርሱ ግን አልነበረም፤ ስለ አንተ ብቻ ሳይሆን (አንተ በእውነት እውነት ነህና)፣ ስለ ፍጥረታትህ ስለ እነዚያ የዚህ ዓለም ንጥረ ነገሮች እንኳ ሐሰትን ተናገሩ። እኔም ስለ እነርሱ እውነትን የተናገሩትን ፈላስፎች እንኳ ስለ አንተ ፍቅር ብዬ ማለፍ ይገባኝ ነበር፤ አባቴ ሆይ፣ ፍጹም በጎ የሆንህ፣ የተዋቡ ነገሮች ሁሉ ውበት ሆይ። እውነት ሆይ፣ እውነት ሆይ፣ እነርሱ በብዙ ጊዜና በልዩ ልዩ መንገድ፣ በብዙና በግዙፍ መጻሕፍትም ስለ አንተ ሲያስተጋቡልኝ፣ ምንም ማስተጋባት ብቻ ቢሆን፣ ያን ጊዜ እንኳ የነፍሴ ቅልጥም እንዴት ከውስጥ ናፈቀህ? አንተን ለተራብሁት ለእኔ፣ በአንተ ፈንታ ፀሐይንና ጨረቃን ያቀረቡባቸው ሳህኖች እነዚህ ነበሩ፤ እነርሱም የተዋቡ ሥራዎችህ ናቸው፤ ነገር ግን ሥራዎችህ እንጂ አንተ ራስህ አይደሉም፤ የመጀመሪያ ሥራዎችህም አይደሉም። መንፈሳዊ ሥራዎችህ ከእነዚህ ሥጋዊ ሥራዎች ይቀድማሉና፤ እነዚህ ሰማያውያንና የሚያበሩ ቢሆኑም። እኔ ግን ለእነዚያ ለመጀመሪያ ሥራዎችህ እንኳ አልተራብሁም አልተጠማሁምም፤ ነገር ግን ለአንተ ለራስህ፣ መለወጥ በአንተ ዘንድ ለሌለ፣ በመዞርም የተደረገ ጥላ በአንተ ዘንድ ለሌለ ለእውነት ነው፤ እነርሱ ግን አሁንም በእነዚያ ሳህኖች የሚያብረቀርቁ ቅዠቶችን አቀረቡልኝ፤ በዓይኖቻችን አእምሮአችንን ከሚያታልሉ ከእነዚያ ቅዠቶች ይልቅ ይህችን ፀሐይ (ቢያንስ ለዓይናችን እውነተኛ ናትና) መውደድ በተሻለ ነበር። ሆኖም አንተ እንደሆኑ ስላሰብሁ ተመገብኋቸው፤ በጕጕት አይደለም፤ በእነርሱ እንዳለህ አልጣፈጥኸኝምና፤ አንተ እነዚህ ከንቱ ነገሮች አልነበርህምና፤ እኔም በእነርሱ አልተመገብሁም፤ ይልቁንም ደከምሁ። በሕልም የሚታይ ምግብ ነቅተን የምንበላውን ምግብ እጅግ ይመስላል፤ ሆኖም የተኙት በእርሱ አይመገቡም፤ ተኝተዋልና። እነዚያ ግን አሁን እንደ ነገርኸኝ በምንም መንገድ አንተን አይመስሉም ነበር፤ ሥጋዊ ቅዠቶች፣ የሐሰት አካላት ነበሩና፤ በሥጋ ዓይናችን የምናያቸው እነዚህ እውነተኛ አካላት፣ ሰማያውያን ይሁኑ ምድራውያን፣ ከእነርሱ እጅግ እርግጠኞች ናቸው፤ እነዚህን አራዊትና ወፎች እንደ እኛ ይለዩአቸዋል፤ በምናባችን ከምንስላቸውም ይልቅ እነርሱ እርግጠኞች ናቸው። ደግሞም በእነርሱ ተነሥተን ህልውና የሌላቸውን ሌሎች ግዙፍና ወሰን የለሽ አካላት ከምንገምት ይልቅ እነርሱን በበለጠ እርግጠኝነት በምናባችን እንስላቸዋለን። በዚያን ጊዜ በእንደዚህ ያለ ባዶ አሰር ተመገብሁ፤ አልተመገብሁምም። አንተ ግን የነፍሴ ፍቅር ሆይ፣ ብርቱ እሆን ዘንድ አንተን በመፈለግ የምዝልህ፣ በሰማይ ቢሆኑም የምናያቸው እነዚያ አካላት አይደለህም፤ በዚያ የማናያቸውም አይደለህም፤ አንተ ፈጥረሃቸዋልና፤ ከታላላቆቹ ሥራዎችህም መካከል አትቈጥራቸውም። እንግዲህ ፈጽሞ የሌሉ አካላት ቅዠቶች ከሆኑት ከእነዚያ ከቅዠቶቼ ምን ያህል ትርቃለህ! ከእነርሱ ይልቅ ያሉት አካላት ምስሎች እጅግ እርግጠኞች ናቸው፤ አካላቱ ራሳቸውም ይበልጥ እርግጠኞች ናቸው፤ አንተ ግን እነርሱ አይደለህም፤ የአካላት ሕይወት የሆነችው ነፍስም አይደለህም። እንግዲህ የአካላት ሕይወት ከአካላቱ ይልቅ የተሻለና እርግጠኛ ነው። አንተ ግን የነፍሳት ሕይወት፣ የሕይወቶች ሕይወት ነህ፤ በራስህ ሕይወት አለህ፤ አትለወጥምም፤ የነፍሴ ሕይወት ሆይ።

እንግዲህ ያን ጊዜ ለእኔ ወዴት ነበርህ? ከእኔስ ምን ያህል ትርቅ ነበር? በእውነት ከአንተ እጅግ ርቄ እባዝን ነበር፤ በአሰር ከመገብኋቸው ከእሪያዎቹ አሰር እንኳ ተከልክዬ ነበር። የባለቅኔዎችና የሰዋስው መምህራን ተረቶች ከእነዚህ ወጥመዶች ምን ያህል ይሻላሉ! ስንኞችና ግጥሞች፣ «የምትበርረው ሜዲያም»፣ ህልውና ከሌላቸው ነገር ግን አማኙን ከሚገድሉ፣ ከአምስቱ የጨለማ ዋሻዎች ጋር ከሚዛመዱና በልዩ ልዩ መንገድ ከተሸፈኑ ከእነዚህ ሰዎች አምስት ንጥረ ነገሮች በእውነት ይበልጥ ይጠቅማሉና። ስንኞችንና ግጥሞችን ወደ እውነተኛ ምግብ ልለውጣቸው እችላለሁና፤ «የምትበርረውን ሜዲያ» ምንም ብዘምር አላጸናሁትም፤ ሲዘመርም ብሰማ አላመንሁትም፤ እነዚያን ነገሮች ግን አመንሁ። ወዮ፣ ወዮ፣ በምን ደረጃዎች ወደ ሲኦል ጥልቅ ወረድሁ! ከእውነት ጕድለት የተነሣ እየደከምሁና እየተናወጥሁ፤ አምላኬ ሆይ (ገና ሳልናዘዝ ለማረኸኝ ለአንተ እናዘዛለሁ)፣ ከአራዊት እበልጥ ዘንድ በፈቀድህልኝ በአእምሮ ማስተዋል ሳይሆን በሥጋ ስሜት ፈልጌህ ነበርና። አንተ ግን ከውስጠኛው ክፍሌ ይልቅ ለእኔ የቀረብህ ነበርህ፤ ከከፍተኛውም ከፍታዬ በላይ ከፍ ያልህ ነበርህ። በሰሎሞን የተመሰለችውን ያቺን ደፋር ሴት አገኘኋት፤ እርስዋ አላዋቂ ናት፤ ምንም አታውቅም፤ በቤትዋ ደጅ ተቀምጣ እንዲህ ትላለች፤ የተሰወረውን እንጀራ በደስታ ብሉ፤ የተሰረቀውንም ጣፋጭ ውኃ ጠጡ፤ እርስዋም አሳተችኝ፤ ነፍሴ በሥጋ ዓይኔ ውስጥ በውጭ ስትኖር፣ በእርሱም የዋጥሁትን የዚያን ምግብ ስታመሰኳ አግኝታታለችና።

ምዕራፍ 7

ከዚህ ሌላ በእውነት ያለውን አላወቅሁምና፤ እነርሱም «ክፉ ከወዴት ነው?» «እግዚአብሔር በሥጋዊ ቅርጽ የተወሰነ ነውን? ጠጕርና ጥፍርስ አለውን?» «በአንድ ጊዜ ብዙ ሚስቶች የነበሯቸው፣ ሰዎችንም የገደሉ፣ ሕያዋን ፍጥረታትንም የሠዉ ጻድቃን ሊባሉ ይገባልን?» ብለው ሲጠይቁኝ፣ በአእምሮ ስለታምነት እንደሆነ ሆኜ ሞኞች አታላዮችን ለመቀበል ተገፋፋሁ። በዚህም እኔ ባለማወቄ እጅግ ታወክሁ፤ ከእውነትም እየራቅሁ ወደ እርሱ የምቀርብ መሰለኝ፤ ክፉ ነገር አንድ ነገር ፈጽሞ መሆን እስኪያቆም ድረስ የበጎ ነገር መጕደል ብቻ እንደሆነ ገና አላወቅሁም ነበርና፤ የዓይኑ እይታ እስከ አካላት ብቻ፣ የአእምሮዬም እስከ ምናብ ብቻ የሚደርስ እኔ ይህን እንዴት አይ ነበር? እግዚአብሔር መንፈስ እንደሆነ አላወቅሁም፤ በርዝመትና በስፋት የተዘረጉ ክፍሎች ያሉት፣ ወይም ህልውናው ግዝፈት የሆነ አይደለም፤ ግዝፈት ሁሉ በክፍሉ ከሙሉው ያንሳልና፤ ወሰን የሌለው ቢሆንም፣ በተወሰነ ስፍራ በተገደበው ክፍሉ ወሰን ከሌለው ሙሉነቱ ማነስ ግድ ነው፤ ስለዚህም እንደ መንፈስ፣ እንደ እግዚአብሔር በየስፍራው ሁሉ ሙሉ አይደለም። እግዚአብሔርንም የምንመስልበት፣ በእውነትም በእግዚአብሔር መልክ ተፈጠርን የምንባልበት በእኛ ያለው ምን እንደሆነ ፈጽሞ አላወቅሁም።

በልማድ ሳይሆን ከሁሉን ቻዩ ከእግዚአብሔር እጅግ ቅን ሕግ የሚፈርደውን ያን እውነተኛ የውስጥ ጽድቅ አላወቅሁም፤ በእርሱም የስፍራዎችና የዘመናት ልማዶች እንደ እነዚያ ዘመናትና ስፍራዎች ተሠርተዋል፤ እርሱ ራሱ ግን ሁልጊዜና በየስፍራው ያው ነው፤ በአንድ ስፍራ አንድ ነገር፣ በሌላው ሌላ አይደለም፤ በእርሱም አብርሃምና ይስሐቅ፣ ያዕቆብና ሙሴ ዳዊትም፣ በእግዚአብሔርም አፍ የተመሰገኑ ሁሉ ጻድቃን ነበሩ፤ ነገር ግን በሰው ፍርድ በሚፈርዱ፣ የሰውን ዘር ሁሉ የሥነ ምግባር ልማድ በራሳቸው ጥቃቅን ልማድ በሚለኩ ሞኞች ሰዎች ዘንድ ዓመፀኞች ተብለው ተፈረደባቸው። ይህም በጦር መሣሪያ ቤት ውስጥ ለእያንዳንዱ ብልት የሚስማማውን የማያውቅ ሰው ራሱን በእግር ገምባሌ እንደሚሸፍን፣ ወይም የራስ ቍርን እንደ ጫማ ለመጫማት እንደሚፈልግ፣ አልገጠሙኝም ብሎም እንደሚያማርር ነው፤ ወይም ሥራ በይፋ ከቀትር በኋላ በሚቆምበት ቀን፣ ጠዋት ስለ ተፈቀደለት ሱቁን ክፍት እንዳያደርግ በመከልከሉ እንደሚቈጣ፤ ወይም በአንድ ቤት ውስጥ የጠጅ አሳላፊው እንዲነካው ያልተፈቀደለትን ነገር አንድ ባሪያ በእጁ ሲይዝ ቢያይ፤ ወይም ከቤት ውጭ የተፈቀደው በማዕድ ቤት ውስጥ ሲከለከል ቢያይ፤ በአንድ ቤትና በአንድ ቤተሰብ ውስጥ ያው ነገር በየስፍራውና ለሁሉ ስላልተመደበ እንደሚቈጣ ነው። ቀድሞ ለጻድቃን ሰዎች የተፈቀደው አሁን እንዳልተፈቀደ፣ ወይም እግዚአብሔር ስለ ጊዜያዊ ምክንያቶች ለእነርሱ አንድ ነገር፣ ለእነዚህም ሌላ እንዳዘዘ፣ ሁለቱም ያንኑ ጽድቅ እየታዘዙ፣ ሲሰሙ የሚበሳጩት እንደዚህ ያሉ ናቸው፤ ነገር ግን በአንድ ሰው፣ በአንድ ቀንና በአንድ ቤት ውስጥ ለተለያዩ ብልቶች የተለያዩ ነገሮች እንደሚስማሙ፣ ቀድሞም የተፈቀደ ነገር ከተወሰነ ጊዜ በኋላ እንደማይፈቀድ፣ በአንዱ ማዕዘን የተፈቀደው ወይም የታዘዘው በሌላው በትክክል እንደሚከለከልና እንደሚቀጣ ያያሉ። እንግዲህ ፍትሕ ልዩ ልዩ ወይም ተለዋዋጭ ነውን? አይደለም፤ ነገር ግን የሚገዛቸው ዘመናት ዘመናት ናቸውና እኩል አይፈስሱም። ነገር ግን ዘመናቸው በምድር ላይ ጥቂት የሆነ ሰዎች፣ ባልተለማመዷቸው በቀደሙ ዘመናትና በሌሎች ሕዝቦች የነበሩትን የነገሮች ምክንያቶች ከተለማመዷቸው ከእነዚህ ጋር በስሜታቸው ማስማማት ስለማይችሉ፣ በአንድ አካል፣ ቀን ወይም ቤተሰብ ውስጥ ግን ለእያንዳንዱ ብልት፣ ወቅት፣ ክፍልና ሰው የሚስማማውን በቀላሉ ስለሚያዩ፣ አንዱን ይቃወማሉ፣ ለሌላው ይገዛሉ።

እነዚህን ነገሮች ያን ጊዜ አላወቅሁም፣ አላስተዋልሁምም፤ በየአቅጣጫው ዓይኔን መቱ፤ እኔ ግን አላየኋቸውም። ስንኞችን እደርስ ነበር፤ በእነርሱም እያንዳንዱን የቅኔ እግር በየስፍራው ሳይሆን በተለያዩ ስልቶች በተለያየ መንገድ አኖር ነበር፤ በአንድ ስልትም እንኳ ያንኑ እግር በየስፍራው አላኖርም። ሆኖም የደረስሁበት ጥበብ ራሱ ለእነዚህ ለተለያዩ ሁኔታዎች የተለያዩ መርሆች አልነበሩትም፤ ሁሉን በአንድ ያጠቃልል ነበር እንጂ። አሁንም ቢሆን በጎዎችና ቅዱሳን ሰዎች የታዘዙት ያ ጽድቅ እግዚአብሔር ያዘዛቸውን ነገሮች ሁሉ በአንድ በእጅጉ በላቀና በከፍታ እንዴት እንደሚይዝ፣ በምንም ክፍል እንዳልተለወጠ አላየሁም፤ ምንም በተለያዩ ዘመናት ሁሉን በአንድ ጊዜ ባያዝዝ፣ ለእያንዳንዱ የሚስማማውን ከፍሎ ቢያዝዝም። እኔም በዕውርነቴ ቅዱሳን አባቶችን ነቀፍሁ፤ እግዚአብሔር እንዳዘዛቸውና እንዳነሣሣቸው በዚያን ጊዜ የነበሩትን ነገሮች በተጠቀሙበት ብቻ ሳይሆን፣ እግዚአብሔር በእነርሱ እንደ ገለጠው የሚመጡትን ነገሮች አስቀድመው በተናገሩበትም ጭምር።

ምዕራፍ 8

እግዚአብሔርን በፍጹም ልቡ፣ በፍጹም ነፍሱ፣ በፍጹም አሳቡም መውደድ፣ ባልንጀራውንም እንደ ራሱ መውደድ በምንም ዘመንና ስፍራ ዓመፅ ሊሆን ይችላልን? ስለዚህ እንደ ሰዶም ሰዎች ኃጢአት ያሉት ተፈጥሮን የሚቃወሙ ርኩሳን በደሎች በየስፍራውና በየዘመኑ ሁሉ ሊጠሉና ሊቀጡ ይገባል፤ ሕዝቦች ሁሉ ያን ቢያደርጉ፣ ሰዎች እንዲህ እርስ በርሳቸው እንዲያጐሳቍሉ ባልፈጠረው በእግዚአብሔር ሕግ ሁሉም በዚያው ወንጀል በደለኞች ይሆናሉ። እርሱ ደራሲዋ የሆነባት ያችው ተፈጥሮ በምኞት ጠማማነት ስትረክስ፣ በእግዚአብሔርና በእኛ መካከል ሊኖር የሚገባው ኅብረት እንኳ ይጣሳልና። በሰዎች ልማድ ላይ የሚደረጉ በደሎች ግን በየስፍራው እንደ ሰፈነው ልማድ ሊርቁ ይገባል፤ ይኸውም በማንኛውም ከተማ ወይም ሕዝብ ልማድ ወይም ሕግ የተስማሙበትና የጸናው ነገር፣ የአገሩ ሰው ይሁን እንግዳ፣ በማንም ሥርዓት የለሽ ፈቃድ እንዳይጣስ ነው። ከሙሉው ጋር የማይስማማ ክፍል ሁሉ አስነዋሪ ነውና። ነገር ግን እግዚአብሔር በማንኛውም ሕዝብ ልማድ ወይም ስምምነት ላይ አንድ ነገር እንዲደረግ ሲያዝዝ፣ ምንም ቀድሞ በእነርሱ ተደርጎ ባያውቅ፣ ሊደረግ ይገባል፤ ቢቋረጥም ሊመለስ ይገባል፤ ታዝዞ የማያውቅም ቢሆን አሁን ሊታዘዝ ይገባል። ንጉሥ በሚገዛው መንግሥት ውስጥ ከእርሱ በፊት ማንም ያላዘዘውን፣ እርሱም ራሱ ቀድሞ ያላዘዘውን ማዘዝ የተፈቀደ ከሆነ፣ እርሱንም መታዘዝ የመንግሥትን የጋራ ጥቅም ሊቃወም ካልቻለ (እንዲያውም ባይታዘዝ ይቃወመው ነበር፤ መሳፍንትን መታዘዝ የሰው ኅብረተሰብ የጋራ ስምምነት ነውና)፣ የፍጥረታቱ ሁሉ ገዥ የሆነውን እግዚአብሔርን በሚያዝዘው ሁሉ እንዴት ይልቅ ያለ ማመንታት ልንታዘዘው ይገባናል! በሰው ኅብረተሰብ ሥልጣናት መካከል ታላቁ ሥልጣን ከታናሹ ይልቅ እንደሚታዘዝ፣ እንዲሁ እግዚአብሔር ከሁሉ በላይ ሊታዘዝ ይገባዋልና።

እንዲሁም በግፍ ሥራዎች ነው፤ በስድብ ወይም በጕዳት ለመጕዳት ምኞት ባለበት፤ እነዚህም ወይ ለበቀል፣ እንደ ጠላት በጠላቱ ላይ፤ ወይ የሌላውን ጥቅም ለማግኘት፣ እንደ ወንበዴ በመንገደኛ ላይ፤ ወይ አንዳች ክፉን ለማስወገድ፣ በሚፈሩት ሰው ላይ እንደሚደረግ፤ ወይ በቅናት፣ ዕድሉ ያነሰ በበለጠው ላይ፣ ወይም በአንዳች ነገር የበለጸገ ከእርሱ ጋር እኩል መሆኑን በሚፈራው ወይም በሚያዝንበት ላይ፤ ወይም በሌላው ሥቃይ ደስ በመሰኘት ብቻ፣ እንደ ሰይፈኞች ፍልሚያ ተመልካቾች ወይም በሌሎች ላይ እንደሚያፌዙና እንደሚሣለቁ። እነዚህ ከሥጋ ምኞት፣ ከዓይን ምኞት ወይም ከመግዛት ምኞት፣ ወይ በተናጠል፣ ወይ ሁለቱ ተጣምረው፣ ወይ ሦስቱም በአንድነት የሚፈልቁ የኃጢአት ራሶች ናቸው፤ እንዲሁም ሰዎች በሦስቱና በሰባቱ ላይ፣ በዚያ ዐሥር አውታር ባለው በገና፣ በዐሥሩ ትእዛዛትህ ላይ፣ ልዑልና እጅግ ጣፋጭ አምላክ ሆይ፣ በክፉ ይኖራሉ። ነገር ግን ልትረክስ በማትችለው በአንተ ላይ ምን ርኩስ በደል ሊሆን ይችላል? ወይም ልትጐዳ በማትችለው በአንተ ላይ ምን የግፍ ሥራ ሊሆን ይችላል? ነገር ግን ሰዎች በራሳቸው ላይ የሚያደርጉትን ትበቀላለህ፤ በአንተ ላይ ሲበድሉ በገዛ ነፍሳቸው ላይ ክፉ ያደርጋሉና፤ ኃጢአትም ራስዋን ትዋሻለች፤ አንተ የፈጠርኸውንና የሠራኸውን ተፈጥሮአቸውን በማበላሸትና በማጣመም፣ ወይም የተፈቀዱትን ነገሮች ያለ ልክ በመጠቀም፣ ወይም ባልተፈቀዱት ነገሮች ተፈጥሮን ወደሚቃወም አጠቃቀም በመቃጠል፤ ወይም በልብና በምላስ በአንተ ላይ እየተቈጡ የመውጊያውን ብረት እየተቃወሙ በደለኞች ሆነው ይገኛሉ፤ ወይም የሰውን ኅብረተሰብ አጥር ጥሰው፣ የሚያገኙት ዓላማ ወይም የሚቀየሙበት ነገር እንዳላቸው መጠን፣ በራስ ፈቃድ በሚደረጉ ኅብረቶች ወይም መለያየቶች በድፍረት ደስ ሲላቸው። የሕይወት ምንጭ ሆይ፣ ብቸኛውና እውነተኛው የዓለም ፈጣሪና ገዥ የሆንህ፣ አንተ ስትተው፣ በራስ ፈቃድ ትዕቢትም አንድ የሐሰት ነገር ከሁሉ ተመርጦ ሲወደድ እነዚህ ነገሮች ይደረጋሉ። እንግዲህ በትሑት አምልኮ ወደ አንተ እንመለሳለን፤ አንተም ከክፉ ልማዳችን ታነጻናለህ፤ ለሚናዘዙትም ኃጢአታቸውን ትምራለህ፤ የእስረኛውንም ጩኸት ትሰማለህ፤ ለራሳችን ከሠራናቸው ሰንሰለቶችም ትፈታናለህ፤ ይህም ከአንተ ይልቅ፣ ከሁሉ በጎ ይልቅ፣ የግል ጥቅማችንን በመውደድ፣ ብዙ በመመኘት ሁሉን እያጣን፣ ከንቱ የሆነውን የነጻነትን ቀንድ በአንተ ላይ ባናነሣ ነው።

ምዕራፍ 9

በእነዚህ የርኵሰትና የግፍ በደሎች፣ በብዙ ኃጢአቶችም መካከል፣ በአጠቃላይ እየገፉ ያሉ ሰዎች ኃጢአቶች አሉ፤ እነዚህም በትክክል በሚፈርዱ ዘንድ በፍጹምነት መለኪያ ይነቀፋሉ፤ ሰዎቹ ግን እንደሚያድገው እህል ልምላሜ ስለ ወደፊት ፍሬ ተስፋ ይመሰገናሉ። ደግሞም የርኵሰትን ወይም የግፍን በደል የሚመስሉ፣ ነገር ግን ኃጢአት ያልሆኑ አሉ፤ አምላካችን ጌታ ሆይ፣ አንተን ወይም የሰውን ኅብረተሰብ አያስቀይሙምና፤ ይኸውም ለአንድ ዘመን የሚስማሙ ነገሮች ለሕይወት አገልግሎት ሲገኙ፣ ከመሰብሰብ ምኞት እንደሆነ ሳናውቅ፤ ወይም ነገሮች ለማቅናት ሲባል በተሾመ ባለ ሥልጣን ሲቀጡ፣ ከመጕዳት ምኞት እንደሆነ ሳናውቅ ነው። እንግዲህ በሰው ፊት የተነቀፉ ብዙ ሥራዎች በምስክርነትህ ተቀባይነት አላቸው፤ በሰዎች የተመሰገኑ ብዙዎችም (አንተ ምስክር ሆነህ) ይኰነናሉ፤ የሥራው መልክ፣ የአድራጊው አሳብና የዘመኑ የማይታወቅ ግዴታ እያንዳንዳቸው ይለያያሉና። ነገር ግን ያልተለመደና ያልታሰበ ነገርን በድንገት ስታዝዝ፣ አዎን፣ ቀድሞ ከልክለኸው ብትሆንም፣ ለጊዜውም የትእዛዝህን ምክንያት ብትሰውር፣ የአንዳች የሰዎች ኅብረተሰብ ሥርዓትንም ቢቃወም፣ አንተን የሚያገለግል የሰዎች ኅብረተሰብ ጻድቅ ስለሆነ ሊደረግ እንደሚገባ ማን ይጠራጠራል? ትእዛዛትህን የሚያውቁ ግን ብፁዓን ናቸው! ሁሉ በባሪያዎችህ ተደርጓልና፤ ወይ ለጊዜው የሚያስፈልገውን አንዳች ነገር ለማሳየት፣ ወይ የሚመጡትን ነገሮች አስቀድሞ ለማመልከት።

ምዕራፍ 10

እነዚህን ነገሮች ሳላውቅ በእነዚያ በቅዱሳን ባሪያዎችህና ነቢያትህ ላይ አፌዝሁ። በእነርሱ ላይ በማፌዜስ ምን አተረፍሁ? በአንተ መፌዘን እንጂ፤ ሳላስተውል ደረጃ በደረጃ ወደ እነዚያ ሞኝነቶች ተሳብሁ፤ በለስ ስትቀጠፍ እንደምታለቅስ፣ እናትዋም ዛፍ የወተት እንባ እንደምታፈስ እስካምን ድረስ። ያቺን በለስ ግን (በገዛ በደሉ ሳይሆን በሌላው በደል የተቀጠፈችውን) አንድ የማኒኪያውያን ቅዱስ በልቶ ከአንጀቱ ጋር ቢቀላቅላት፣ ከእርስዋ መላእክትን ይተነፍሳል፤ አዎን፣ በጸሎቱ በእያንዳንዱ ማቃሰትና ጩኸት የመለኮት ቅንጣቶች ይፈነዳሉ፤ እነዚያም የልዑልና የእውነተኛው አምላክ ቅንጣቶች በአንዳች «የተመረጠ» ቅዱስ ጥርስ ወይም ሆድ ነጻ ባይወጡ ኖሮ በዚያች በለስ ታስረው ይቀሩ ነበር! እኔም ጐስቋላው፣ ለእነርሱ ከተፈጠሩላቸው ከሰዎች ይልቅ ለምድር ፍሬዎች የበለጠ ምሕረት ሊደረግ እንደሚገባ አመንሁ። ማኒኪያዊ ያልሆነ አንድ የተራበ ሰው ቢለምን፣ የሚሰጠው ቍራሽ የሞት ፍርድ እንደ ተፈረደበት ይቈጠር ነበርና።

ምዕራፍ 11

እጅህንም ከላይ ላክህ፤ ነፍሴንም ከዚያ ጥልቅ ጨለማ አወጣሃት፤ እናቴ፣ ታማኝ አገልጋይህ፣ እናቶች ስለ ልጆቻቸው ሥጋዊ ሞት ከሚያለቅሱት ይልቅ ስለ እኔ ወደ አንተ ታለቅስ ነበርና። እርስዋ ከአንተ ባገኘችው እምነትና መንፈስ የወደቅሁበትን ሞት አስተዋለችና፤ ጌታ ሆይ፣ አንተም ሰማሃት፤ ሰማሃት፤ በምትጸልይበት ስፍራ ሁሉ እየፈሰሱ ከዓይኖችዋ በታች ያለውን መሬት ያራሱትን እንባዎችዋን አልናቅህም፤ አዎን፣ ሰማሃት። የስሕተቴን ስድብ እየተጸየፈችና እየጠላች ትሸሸው የጀመረችውን፣ ከእርስዋ ጋር እንድኖርና በቤት ውስጥ በአንድ ማዕድ እንድበላ እንድትፈቅድልኝ ያጽናናሃት ያ ሕልም ከወዴት ነበር? እርስዋ በአንድ የእንጨት መለኪያ ላይ ቆማ ራስዋን አየች፤ አንድ የሚያበራ ወጣትም ደስ ብሎት በፈገግታ ወደ እርስዋ ሲመጣ አየች፤ እርስዋ ግን ታዝን ነበር፣ በኀዘንም ተውጣ ነበር። እርሱም (ልማዳቸው እንደሆነ ለማስተማር እንጂ ለመማር ሳይሆን) የኀዘንዋንና የዕለት እንባዋን ምክንያት በጠየቃት ጊዜ፣ እርስዋም ስለ ጥፋቴ እንደምታለቅስ በመለሰችለት ጊዜ፣ እንድትረጋጋ አዘዛት፤ እንድታይና እንድታስተውልም ነገራት፤ «እርስዋ ባለችበት በዚያ እኔም ደግሞ እንዳለሁ»። በተመለከተችም ጊዜ በዚያው መለኪያ ላይ በአጠገብዋ ቆሜ አየችኝ። ጆሮዎችህ ወደ ልብዋ ስለ ነበሩ እንጂ ይህ ከወዴት ነበር? አንተ ሁሉን የምትችል ቸር ሆይ፣ ለእያንዳንዳችን እርሱን ብቻ እንደምትጠብቅ፣ ለሁላችንም አንድ ብቻ እንደሆንን የምትጠነቀቅልን!

ይህም ደግሞ ከወዴት ነበር? ይህን ራእይ በነገረችኝ ጊዜ፣ እኔም ትርጕሙን «ይልቁንም እርስዋ አንድ ቀን እኔ የሆንሁትን ለመሆን ተስፋ እንዳትቈርጥ» ወደሚል ላጣምመው በፈለግሁ ጊዜ፣ እርስዋ ወዲያው ያለ አንዳች ማመንታት መለሰች፤ «አይደለም፤ ‹እርሱ ባለበት አንቺም ደግሞ› አልተባልሁምና፤ ነገር ግን ‹አንቺ ባለሽበት እርሱም ደግሞ› ተብዬአለሁ።» ጌታ ሆይ፣ እስከማስታውሰው ድረስ (ይህንንም ብዙ ጊዜ ተናግሬአለሁ) እናዘዝልሃለሁ፤ በነቃችው እናቴ በኩል የመጣው መልስህ—በሐሰተኛው ትርጕሜ አሳማኝነት አለመታወኳ፣ መታየት የሚገባውንም፣ እርስዋ ከመናገርዋ በፊት እኔ በእርግጥ ያላስተዋልሁትን፣ ፈጥና ማየቷ—ያን ጊዜ እንኳ ከሕልሙ ራሱ የበለጠ አነቃነቀኝ፤ በሕልሙም ለቅድስቲቱ ሴት እጅግ ቆይቶ የሚፈጸም ደስታ፣ ለአሁኑ ጭንቀትዋ መጽናኛ ይሆን ዘንድ፣ እጅግ አስቀድሞ ተመልክቶ ነበር። ዘጠኝ ዓመት የሚያህል አልፏልና፤ በእርሱም በዚያ ጥልቅ ጕድጓድ ጭቃና በሐሰት ጨለማ ተንከባለልሁ፤ ብዙ ጊዜ ለመነሣት ሞከርሁ፤ ነገር ግን በበለጠ ክብደት ተወረወርሁ። በዚያ ጊዜ ሁሉ ያቺ ንጽሕት፣ እግዚአብሔርን የምትፈራ፣ ልከኛ መበለት (አንተ እንደምትወድዳቸው ያለች)፣ አሁን በተስፋ ይበልጥ ተበረታታ ሳለች፣ ልቅሶዋንና ዋይታዋን በምንም ሳታላላ፣ በጸሎቷ ሰዓታት ሁሉ ስለ እኔ ወደ አንተ ማልቀስን አላቋረጠችም። ጸሎቶችዋም ወደ ፊትህ ገቡ፤ አንተ ግን አሁንም በዚያ ጨለማ ደጋግሜ እንድጠቀለል ፈቀድህ።

ምዕራፍ 12

በዚያም መካከል ሌላ መልስ ሰጠሃት፤ ያንንም አስታውሳለሁ፤ ለአንተ ልናዘዝ ይበልጥ ወደሚያስገድዱኝ ነገሮች እየቸኰልሁ ብዙውን አልፋለሁና፤ ብዙውንም አላስታውስም። እንግዲህ በአንድ ካህንህ በኩል ሌላ መልስ ሰጠሃት፤ እርሱም በቤተ ክርስቲያንህ ያደገ፣ በመጻሕፍትህም በሚገባ የተማረ አንድ ኤጲስ ቆጶስ ነበር። ይህች ሴትም ከእኔ ጋር ይነጋገር ዘንድ፣ ስሕተቶቼን እንዲያስተባብል፣ ክፉውን እንዲያስተወኝና በጎውን እንዲያስተምረኝ በለመነችው ጊዜ (ይህን ለመቀበል የተዘጋጁ ሰዎችን ሲያገኝ ያደርገው ነበርና)፣ እምቢ አለ፤ በኋላ እንዳስተዋልሁትም በጥበብ ነበር። ገና የማልማር እንደሆንሁ፣ በዚያ የኑፋቄ አዲስነት እንደ ተነፋሁ፣ እርስዋም እንደ ነገረችው፣ በሚያጠምዱ ጥያቄዎች ብዙ ያልሠለጠኑ ሰዎችን አስቀድሜ እንዳወክሁ መለሰላትና። «ነገር ግን ለጥቂት ጊዜ ተዪው» (አለ)፤ «ስለ እርሱ ወደ እግዚአብሔር ብቻ ጸልዪ፤ እርሱ ራሱ በማንበብ ያ ስሕተት ምን እንደሆነ፣ ኃጢአተኛነቱም ምን ያህል ታላቅ እንደሆነ ያገኛል።» በዚያው ጊዜ እርሱ ራሱ ሕፃን ሳለ በተታለለች እናቱ ለማኒኪያውያን እንደ ተሰጠ፣ መጻሕፍታቸውንም ሁሉ ማለት ይቻላል ማንበብ ብቻ ሳይሆን ብዙ ጊዜ እንደ ገለበጠ፣ (ከማንም ክርክርና ማስረጃ ሳያገኝ) ያ ወገን ምን ያህል ሊርቁት የሚገባ እንደሆነ እንዳየ፣ እንደ ራቀውም ነገራት። ይህን በተናገረ ጊዜ፣ እርስዋም ሳትረካ፣ ያየኝና ይነጋገረኝ ዘንድ በልመናና በብዙ እንባ ይበልጥ ስትወተውተው፣ እርሱ በልመናዋ ጥቂት ተበሳጭቶ፣ «ሂጂ፤ እግዚአብሔር ይባርክሽ፤ የእነዚህ እንባዎች ልጅ ይጠፋ ዘንድ አይቻልምና» አለ። ይህንም መልስ (ከእኔ ጋር ስትነጋገር ብዙ ጊዜ እንደ ተናገረችው) ከሰማይ የተሰማ ያህል ተቀበለችው።