መጽሐፍ 2

ምዕራፍ 1

አሁን ያለፈውን ርኵሰቴንና የነፍሴን ሥጋዊ ጥፋቶች አስታውሳለሁ፤ እነርሱን ስለምወዳቸው አይደለም፥ ነገር ግን አምላኬ ሆይ፥ አንተን እወድድህ ዘንድ ነው። ስለ ፍቅርህ ፍቅር ይህን አደርጋለሁ፤ አንተ ትጣፍጠኝ ዘንድ (አንተ የማትጐድል ጣፋጭነት፥ አንተ ብፅዕትና የታመንህ ጣፋጭነት) እጅግ ክፉ የሆኑትን መንገዶቼን በትዝታዬ መራራነት ውስጥ እመረምራለሁ፤ ከአንተ ከአንዱ በጎ ዘወር ብዬ በብዙ ነገሮች መካከል ራሴን ካጣሁበት፥ ተቈራርጬ ከተበተንሁበት ከዚያ መበታተኔ እንደ ገና ትሰበስበኝ ዘንድ። በወጣትነቴ ቀድሞ በታችኛዎቹ ነገሮች ለመጥገብ ተቃጥዬ ነበርና፤ በእነዚህ ልዩ ልዩና ጥላ በሆኑ ፍቅሮችም እንደ ገና ልባክን ደፈርሁ፤ ውበቴ ጠፋ፥ በዓይንህም ፊት ገማሁ፤ ራሴን ደስ እያሰኘሁ፥ በሰዎችም ዓይን ደስ ማሰኘትን እየተመኘሁ።

ምዕራፍ 2

መውደድና መወደድ እንጂ ደስ የሚያሰኘኝ ሌላ ምን ነበር? ነገር ግን የፍቅርን ልክ፥ ከአእምሮ ወደ አእምሮ የሆነውን፥ የወዳጅነትን ብሩህ ድንበር አልጠበቅሁም፤ ይልቁንም ከሥጋ ጭቃማ ምኞትና ከወጣትነት ፍልሐት ጭጋግ ተነሣ፥ ልቤንም አጨለመውና ሸፈነው፤ ስለዚህም የፍቅርን ጥሩ ብርሃን ከፍትወት ጭጋግ መለየት አልቻልሁም። ሁለቱም በውስጤ ተደባልቀው ፈሉ፥ ያልተረጋጋውንም ወጣትነቴን ወደ ርኩስ ምኞቶች ገደል ገፋፉት፥ በአስነዋሪ ኃጢአቶችም አዘቅት ውስጥ አሰጠሙኝ። ቍጣህ በላዬ ተከማችቶ ነበር፥ እኔም አላወቅሁም። የነፍሴ ትዕቢት ቅጣት በሆነው በሟችነቴ ሰንሰለት ኳኳታ ደንቍሬ ነበር፤ ከአንተም ይበልጥ ራቅሁ፥ አንተም ተውኸኝ፤ እኔም ተንገላታሁ፥ ባከንሁ፥ ተበተንሁም፥ በዝሙቶቼም ፈላሁ፥ አንተም ዝም አልህ፤ አንተ የዘገየህ ደስታዬ ሆይ! ያን ጊዜ ዝም አልህ፤ እኔም በትዕቢተኛ ተስፋ መቍረጥና ዕረፍት በሌለው ድካም ወደ ብዙና ብዙ ፍሬ ቢስ የኀዘን ዘር ማሳዎች ከአንተ እየራቅሁ ሄድሁ።

ወይ! ያን ጊዜ አንድ ሰው ምነው ሥርዐት የለሽነቴን ባበረደው፥ የፍጥረትህ ዳርቻዎች የሆኑትን የእነዚህን ጠፊ ውበቶች ለጥቅም ባዋለው ኖሮ! ለደስታቸውም ወሰን ባደረገ ኖሮ! እንዲህም የወጣትነቴ ማዕበል ጸጥ ማለት ባይችል እንኳ ራሱን ወደ ጋብቻ ዳርቻ በጣለ፥ አቤቱ፥ ሕግህ እንደሚያዝዘውም በቤተሰብ ዓላማ ውስጥ በተወሰነ ነበር፤ አንተ በዚህ መንገድ የዚህን የሞታችንን ዘር የምትሠራ፥ ከገነትህም የተከለከሉትን እሾኾች በገርነት እጅ ልታደነዝዝ የምትችል ነህና። ሁሉን ቻይነትህ እኛ ከአንተ ርቀን ሳለን እንኳ ከእኛ የራቀ አይደለምና። አለዚያም ከደመናት የመጣውን ድምፅ ይበልጥ በንቃት ልሰማ በተገባኝ ነበር፤ ነገር ግን እንዲህ በሚያደርጉ በሥጋቸው ላይ መከራ ይሆንባቸዋል፥ እኔም እራራላችሁ ነበር። ደግሞም፦ ከሴት ጋር አለመገናኘት ለሰው መልካም ነው። ደግሞም፦ ያላገባው ጌታን እንዴት ደስ እንዲያሰኘው የጌታን ነገር ያስባል፤ ያገባው ግን ሚስቱን እንዴት ደስ እንዲያሰኛት የዓለምን ነገር ያስባል።

እነዚህን ቃሎች ይበልጥ በጥንቃቄ ባደመጥሁ ኖሮ፥ ስለ መንግሥተ ሰማያትም ተለይቼ እቅፍህን በበለጠ ደስታ በጠበቅሁ ነበር፤ እኔ ግን ምስኪኑ እንደ ተናወጠ ባሕር ዐረፋ ደፈቅሁ፥ የራሴን ማዕበል ግፊት ተከተልሁ፥ አንተንም ተውሁ፥ ወሰኖችህንም ሁሉ አለፍሁ፤ ነገር ግን ከመቅሠፍትህ አላመለጥሁም። የትኛው ሟች ሊያመልጥ ይችላል? አንተ ሁልጊዜ በምሕረት የምትጨክንብኝ ሆነህ ከእኔ ጋር ነበርህና፥ ያለ ቅልቅል ተድላን እፈልግ ዘንድ ሕገ ወጥ ተድላዎቼን ሁሉ እጅግ መራራ በሆነ ቅልቅል ትረጫቸው ነበር። ነገር ግን እንደዚህ ያለውን ከአንተ በቀር ወዴት እንደማገኝ ማወቅ አልቻልሁም፤ አቤቱ፥ በኀዘን የምታስተምር፥ ልትፈውሰን የምታቈስለን፥ ከአንተም ተለይተን እንዳንሞት የምትገድለን አንተ ሆይ። በሥጋዬ ዕድሜ በዚያ በዐሥራ ስድስተኛው ዓመት፥ የፍትወት እብደት (በሕግህ ባይፈቀድም የሰው አለማፈር ፈቃድ የሚሰጠው) በላዬ በነገሠ ጊዜ፥ እኔም ራሴን ፈጽሞ በሰጠሁት ጊዜ፥ ወዴት ነበርሁ? ከቤትህ ተድላዎችስ ምን ያህል ርቄ ተሰድጄ ነበር? ወዳጆቼም በዚያን ጊዜ ውድቀቴን በጋብቻ ለማዳን አልተጨነቁም፤ የእነርሱ ብቸኛ ጭንቀት እጅግ መልካም አድርጌ መናገርን እንድማርና አሳማኝ ተናጋሪ እንድሆን ብቻ ነበር።

ምዕራፍ 3

በዚያ ዓመት ትምህርቴ ተቋረጠ፤ ሰዋስውንና የንግግር ጥበብን ለመማር ሄጄበት ከነበረው ከማዳውራ (አጐራባች ከተማ ናት) ከተመለስሁ በኋላ፥ ወደ ካርቴጅ ለሚደረገው ለሚቀጥለው ጕዞ ወጪው ይዘጋጅልኝ ነበር፤ ይህም በታጋስት ድሀ ነፃ ዜጋ ብቻ ከነበረው ከአባቴ ገንዘብ ይልቅ በቍርጥ ፈቃዱ ነበር። ይህን ለማን እናገራለሁ? አምላኬ ሆይ፥ ለአንተ አይደለም፤ ነገር ግን በፊትህ ለገዛ ወገኖቼ፥ እነዚህን ጽሑፎቼን ሊያገኙ ለሚችሉት ለጥቂቶቹ የሰው ልጆች ነው። ለምንስ ዓላማ? ይህን የሚያነብ ሁሉ ወደ አንተ መጮኽ ያለብን ከምን ዓይነት ጥልቅ እንደ ሆነ ያስብ ዘንድ ነው። ከሚናዘዝ ልብና ከእምነት ሕይወት ይልቅ ለጆሮህ የቀረበ ምን አለና? ከአቅሙ በላይ ለልጁ ለትምህርቱ ሲል ለሩቅ ጕዞ የሚያስፈልገውን ሁሉ ስለ ሰጠ አባቴን ያላመሰገነ ማን ነበር? ከእርሱ እጅግ የበለጠ አቅም የነበራቸው ብዙ ዜጎች ለልጆቻቸው እንዲህ ያለውን አላደረጉምና። ነገር ግን ይኸው አባት ወደ አንተ እንዴት እንዳደግሁ ወይም ምን ያህል ንጹሕ እንደ ሆንሁ ግድ አልነበረውም፤ አምላክ ሆይ፥ የእርሻህ፥ የልቤ፥ ብቸኛ እውነተኛና በጎ ጌታ የሆንህ አንተ ሆይ፥ ለአንተ እርሻ ምንም ያህል መካን ብሆን፥ በንግግር የበለጸግሁ ብቻ ብሆን ይበቃው ነበር።

ነገር ግን በዚያ በዐሥራ ስድስተኛው ዓመቴ ትምህርትን ሁሉ ለጊዜው ትቼ (በወላጆቼ የኑሮ ጠባብነት ምክንያት የሥራ ፈትነት ወቅት ጣልቃ ገብቶ ነበርና) ከወላጆቼ ጋር ስኖር፥ የርኩስ ምኞቶች አሜከላ ከራሴ በላይ አደገ፥ የሚነቅለውም እጅ አልነበረም። አባቴ በመታጠቢያ ቤት ወደ ጕልምስና ስደርስ፥ ዕረፍት በሌለው ወጣትነትም ተሞልቼ ባየኝ ጊዜ፥ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የልጅ ልጆቹን እንደሚጠባበቅ ሆኖ በደስታ ለእናቴ ነገራት፤ ዓለም ፈጣሪዋን አንተን የምትረሳበትና በአንተ ፈንታ ፍጥረትህን የምትወድበት በዚያ የስሜቶች ሁከት ደስ እያለው፥ በዚያ በማይታየው የራስ ፈቃድ የወይን ጠጅ ስካር ወደ እጅግ ዝቅተኛ ነገሮች ዘወር ብሎ እየሰገደ። በእናቴ ደረት ውስጥ ግን አንተ መቅደስህን፥ የቅዱስ ማደሪያህንም መሠረት አስቀድመህ ጀምረህ ነበር፤ አባቴ ግን ገና ንኡሰ ክርስቲያን ብቻ ነበር፥ ይህም ከቅርብ ጊዜ ወዲህ። እርሷም በቅዱስ ፍርሃትና መንቀጥቀጥ ደነገጠች፤ እኔም ገና ያልተጠመቅሁ ብሆንም፥ ፊታቸውን ሳይሆን ጀርባቸውን ወደ አንተ የሚያዞሩት የሚሄዱባቸውን ጠማማ መንገዶች ፈራችልኝ።

ወዮልኝ! አምላኬ ሆይ፥ ከአንተ እየራቅሁ ስሄድ አንተ ዝም አልህ ለማለት እደፍራለሁን? በእውነትስ ያን ጊዜ ለእኔ ዝም አልህን? በታማኝህ በእናቴ በኩል በጆሮዬ የዘመርሃቸው እነዚህ ቃሎች ከአንተ በቀር የማን ነበሩ? ከእነርሱ አንዱም እንዳደርገው ወደ ልቤ አልገባም። እርሷ ትመኝ ነበርና፥ በስውርም በብዙ ጭንቀት እንደ መከረችኝ አስታውሳለሁ፤ «አታመንዝር፤ ይልቁንም የሌላውን ሰው ሚስት ፈጽሞ አታርክስ።» እነዚህ ለመታዘዝ የማፍርባቸው የሴት ምክሮች መሰሉኝ። ነገር ግን የአንተ ነበሩ፥ እኔም አላወቅሁም፤ አንተ ዝም እንዳልህ፥ የምትናገረውም እርሷ እንደ ሆነች አሰብሁ፤ አንተ ግን በእርሷ በኩል ለእኔ ዝም አላልህም ነበር፤ በእርሷም ውስጥ በእኔ፥ በልጅዋ፥ በሴት ባሪያህ ልጅ፥ በባሪያህ ተናቅህ። ነገር ግን አላወቅሁም፤ በእንደዚህ ያለ ዕውርነት ተጣድፌ ሮጥሁ፥ ስለዚህም እኩዮቼ በአስነዋሪ ሥራቸው ሲመኩ በሰማሁ ጊዜ፥ በእነርሱ መካከል ያነሰ አለማፈር ስላለኝ አፈርሁ፤ በይበልጥ በተመኩ ቍጥርም ይበልጥ ይዋረዱ ነበር፤ እኔም በሥራው ደስታ ብቻ ሳይሆን በምስጋናውም ደስ አለኝ። ከክፋት በቀር ለነቀፋ የሚገባው ምንድር ነው? እኔ ግን እንዳልነቀፍ ራሴን ከነበርሁት የባሰ አደረግሁ፤ በአንዳች ነገርም እንደ ተዉት ሰዎች ኃጢአት ባልሠራሁ ጊዜ፥ ንጹሕ በሆንሁ መጠን የተናቅሁ እንዳልመስል፥ ወይም ይበልጥ ንጹሕ በሆንሁ መጠን ዋጋ ቢስ እንዳልመስል፥ ያላደረግሁትን እንዳደረግሁ እናገር ነበር።

እንግዲህ ከምን ዓይነት ጓደኞች ጋር በባቢሎን አደባባዮች እንደ ተመላለስሁ፥ እንደ ሽቱና እንደ ውድ ቅባት አልጋ በጭቃዋ ውስጥ እንደ ተንከባለልሁ እይ። በመካከሏም ይበልጥ አጥብቄ እንድጣበቅ፥ የማይታየው ጠላት ረገጠኝ፥ አሳተኝም፥ በቀላሉ የምሳሳት ነበርሁና። የሥጋዬ እናትም (ከባቢሎን መካከል አስቀድማ የሸሸች፥ ነገር ግን በዳርቻዎቿ ገና በዝግታ ትሄድ የነበረች) ስለ ንጽሕና ስትመክረኝ፥ ከባሏ ስለ እኔ የሰማችውን ነገር፥ ይኸውም አሁን ጎጂ፥ ለወደፊትም አደገኛ መሆኑ የተሰማትን፥ (እስከ ሥሩ ሊቈረጥ ካልቻለ) በጋብቻ ፍቅር ወሰን ውስጥ ትገታው ዘንድ አላሰበችበትም። ይህንን አላሰበችበትም፥ ሚስት ለተስፋዎቼ እንቅፋትና ማሰናከያ እንዳትሆን ፈርታለችና። እናቴ በአንተ ያኖረቻቸውን የሚመጣውን ዓለም ተስፋዎች አይደለም፤ ነገር ግን ሁለቱም ወላጆቼ እንዳገኘው እጅግ የሚመኙትን የትምህርትን ተስፋ ነው፤ አባቴ ስለ አንተ ምንም አሳብ ስላልነበረው፥ ስለ እኔም ከንቱ ሐሳብ ብቻ ስለ ነበረው፤ እናቴ ደግሞ እነዚያ የተለመዱት የትምህርት ጎዳናዎች እንቅፋት እንደማይሆኑ ብቻ ሳይሆን አንተን ለማግኘት ርዳታም እንደሚሆኑ ስለ ቈጠረች። የወላጆቼን ጠባይ እንደ ተቻለኝ አስታውሼ እንዲህ እገምታለሁና። በዚያን ጊዜም ጊዜዬን በጨዋታ እንዳሳልፍ፥ በወደድሁትም ነገር ሁሉ እስከ ልቅነት ድረስ ልጓሙ ከተገቢው ጥብቅነት ልክ ሁሉ በላይ ላላልኝ። በሁሉም ነገር ውስጥ፥ አምላኬ ሆይ፥ የእውነትህን ብርሃን ከእኔ የሚከልል ጭጋግ ነበረ፤ በደሌም ከስብ እንደሚወጣ ፈለቀ።

ምዕራፍ 4

አቤቱ፥ ስርቆት በሕግህ ይቀጣል፥ ኃጢአት ራሱም በማይደመስሰው በሰዎች ልብ በተጻፈው ሕግ። የትኛው ሌባ ሌባን ይታገሣልና? ባለጠጋ ሌባ እንኳ ከድህነት የተነሣ የሚሰርቀውን አይታገሥም። እኔ ግን ለመስረቅ ተመኘሁ፥ ሰረቅሁም፤ ይህንንም በረኃብ ወይም በድህነት ተገድጄ ሳይሆን፥ በጽድቅ ከመሰላቸትና በኃጢአት ከመቀማጠል የተነሣ ነው። የሰረቅሁት በቂ ያለኝን፥ እጅግም የተሻለ ያለኝን ነውና። የሰረቅሁትንም ልደሰትበት አልፈለግሁም፥ ነገር ግን በስርቆቱና በኃጢአቱ ራሱ ደስ አለኝ። ከወይን ቦታችን አጠገብ ፍሬ የተሸከመ፥ በቀለሙም በጣዕሙም የማያጓጓ የፒር ዛፍ ነበረ። ይህን ለመነቅነቅና ለመዝረፍ ከእኛ መካከል ጥቂት ባለጌ ጐበዞች በሌሊት በመሸ ጊዜ (እንደ ጎጂው ልማዳችን እስከዚያ ሰዓት ድረስ በአደባባይ ጨዋታችንን አስረዝመን) ሄድን፥ ብዙ ሸክምም ወሰድን፤ ለመብላት ሳይሆን፥ ጥቂት ብቻ ቀምሰን ለዐሳማዎች ልንጥለው ነው። ይህንም ያደረግነው የተከለከለ ስለ ሆነ ብቻ የወደድነውን ለማድረግ ነው። አምላክ ሆይ፥ ልቤን እይ፥ በጥልቁ ጕድጓድ ታች ሳለ የራራህለትን ልቤን እይ። አሁንም እነሆ፥ ከክፋቱ በቀር ለክፋት ምንም ፈተና ሳይኖረኝ በከንቱ ክፉ እሆን ዘንድ በዚያ ምን ይፈልግ እንደ ነበር ልቤ ይንገርህ። ርኩስ ነበረ፥ እኔም ወደድሁት፤ መጥፋትን ወደድሁ፥ የገዛ በደሌን ወደድሁ፤ የበደልሁበትን ነገር ሳይሆን በደሌን ራሱን ወደድሁ። ከሰማይ ጠፈርህ ወደ ፍጹም ጥፋት የወደቀች ርኩስ ነፍስ፤ በኀፍረቱ በኩል አንዳች ሳትፈልግ ኀፍረቱን ራሱን የፈለገች!

ምዕራፍ 5

በሚያማምሩ አካላት፥ በወርቅና በብር፥ በሁሉም ነገሮች ውስጥ መሳብ አለና፤ በሥጋ ንክኪም መስማማት ብዙ ኃይል አለው፥ እያንዳንዱም ሌላ ስሜት በመጠኑ የተስማማ የራሱ ነገር አለው። ዓለማዊ ክብርም፥ የማሸነፍና የመግዛትም ኃይል የራሳቸው ውበት አላቸው፤ ከዚህም የበቀል ጥማት ይመነጫል። ነገር ግን እነዚህን ሁሉ ለማግኘት፥ አቤቱ፥ ከአንተ ልንለይ ወይም ከሕግህ ዘወር ልንል አይገባንም። እዚህ የምንኖረው ሕይወትም በራሱ ልዩ ስምምነትና በዚህ በታች ካሉት ውብ ነገሮች ሁሉ ጋር ባለው መጣጣም የራሱ መማረክ አለው። የሰው ወዳጅነትም ከብዙ ነፍሳት በሚፈጠረው አንድነት ምክንያት በጣፋጭ ማሰሪያ የተወደደ ነው። በእነዚህ ሁሉና በመሰሎቻቸው ምክንያት ኃጢአት ይሠራል፤ ወደ እነዚህ ዝቅተኛ ደረጃ ወዳላቸው በጎ ነገሮች ልክ በሌለው ዝንባሌ የተሻሉትና የላቁት ይተዋሉና፤—አንተ ጌታ አምላካችን፥ እውነትህም፥ ሕግህም። እነዚህ ዝቅተኛ ነገሮች ደስታቸው አላቸውና፥ ነገር ግን ሁሉን እንደ ፈጠረ እንደ አምላኬ አይደሉም፤ ጻድቅ በእርሱ ደስ ይለዋልና፥ እርሱም የልበ ቅኖች ደስታ ነውና።

እንግዲህ አንድ ወንጀል ለምን እንደ ተሠራ ስንጠይቅ፥ ዝቅተኛ በጎ ነገሮች ካልናቸው ከእነዚያ አንዱን የማግኘት ምኞት ወይም እነርሱን የማጣት ፍርሃት እንደ ነበረ ካልታየ በቀር አናምንም። እነርሱ ውብና ያማሩ ናቸውና፤ ምንም እንኳ ከእነዚያ ከላቁትና ብፅዕና ከሚሰጡት በጎ ነገሮች ጋር ሲነጻጸሩ የተናቁና ዝቅተኛ ቢሆኑም። አንድ ሰው ሌላውን ገደለ፤ ለምን? ሚስቱን ወይም ርስቱን ወዶ ነው፤ ወይም ለራሱ መተዳደሪያ ሊዘርፍ ነው፤ ወይም በእርሱ ምክንያት እንደዚህ ያለውን ነገር እንዳያጣ ፈርቶ ነው፤ ወይም ተበድሎ ለመበቀል ተቃጥሎ ነው። ማንም ያለ ምክንያት በመግደል ብቻ ደስ ብሎት ነፍስ ይገድላልን? ይህንን ማን ያምናል? ስለዚያ ስለ ቍጡና አረመኔ ሰው፥ በከንቱ ክፉና ጨካኝ ነበረ ስለ ተባለለት እንኳ ምክንያቱ ተሰጥቶአል፤ «በሥራ ፈትነት ምክንያት» (ይላል) «እጅ ወይም ልብ እንዳይደክም።» ይህስ ለምን ዓላማ ነው? በዚያ የበደል ልምምድ ከተማይቱን ይዞ ክብርን፥ ግዛትን፥ ባለጠግነትን ያገኝ ዘንድ፥ ከሕጎችም ፍርሃት፥ ከቤት ችግር ከሚመጣበትም ጭንቀት፥ ከክፋቶቹም ኅሊና ነፃ ይወጣ ዘንድ ነው። እንግዲህ ካቲሊን ራሱ እንኳ የገዛ ክፋቶቹን አልወደደም፥ ነገር ግን ስለ እርሱ ሲል ያደረጋቸውን ሌላ ነገር ወደደ።

ምዕራፍ 6

እንግዲህ እኔ ምስኪኑ፥ አንተ የእኔ ስርቆት ሆይ፥ አንተ የጨለማ ሥራ ሆይ፥ በዚያ በዕድሜዬ በዐሥራ ስድስተኛው ዓመት በአንተ ምን እንዲህ ወደድሁ? ስርቆት ስለ ሆንህ የምትወደድ አልነበርህም። ነገር ግን እንዲህ የምናገርህ አንዳች ነገር ነህን? የሰረቅናቸው ፒሮች ውብ ነበሩ፥ የአንተ ፍጥረት ነበሩና፥ አንተ ከሁሉ የምትበልጥ ውብ፥ የሁሉ ፈጣሪ፥ አንተ በጎ አምላክ፤ አምላክ፥ ልዑል በጎና እውነተኛ በጎዬ። እነዚያ ፒሮች ውብ ነበሩ፥ ነገር ግን ምስኪኒቱ ነፍሴ የተመኘቻቸው እነርሱን አልነበረም፤ የተሻሉ ብዙ ነበሩኝና፥ እነዚያንም የለቀምኋቸው ለመስረቅ ብቻ ነበር። ከለቀምኋቸው በኋላ ጣልኋቸውና፥ በዚያ ያለኝ ግብዣ ልደሰትበት ደስ ያለኝ የገዛ ኃጢአቴ ብቻ ነበር። ከእነዚያ ፒሮች ጥቂቱ ወደ አፌ ቢገባ እንኳ ያጣፈጠው ኃጢአቱ ነበር። አሁንም፥ አቤቱ አምላኬ፥ በዚያ ስርቆት ደስ ያሰኘኝ ምን እንደ ሆነ እጠይቃለሁ፤ እነሆም ምንም ውበት የለውም፤ በፍትሕና በጥበብ እንዳለው ዓይነት ውበት ማለቴ አይደለም፤ በሰው አእምሮና ትዝታ፥ በስሜቶቹና በእንስሳዊ ሕይወቱም እንዳለው ዓይነትም አይደለም፤ ከዋክብትም በምሕዋሮቻቸው እንደሚከብሩና እንደሚያምሩ አይደለም፤ ወይም የሚጠፋውን በመወለዱ የሚተካ የጽንስ ሕይወት የሞላበት ምድር ወይም ባሕር አይደለም፤ አይደለም፥ የሚያታልሉ ክፋቶች ያላቸው ያ ሐሰተኛና ጥላ የሆነ ውበት እንኳ አይደለም።

ትዕቢት እንዲሁ ከፍታን ትመስላለችና፤ አንተ ብቻ ግን በሁሉ ላይ ከፍ ያልህ አምላክ ነህ። የሥልጣን ምኞት ክብርንና ግርማን እንጂ ምን ይፈልጋል? አንተ ብቻ ግን ከሁሉ በላይ የምትከበርና ለዘላለም የተመሰገንህ ነህ። የኃያላን ጭካኔ ሊፈራ ይሻል፤ ነገር ግን ከኃይሉ ምን ሊነጠቅ ወይም ሊወሰድ ከሚችለው ከአንድ አምላክ በቀር የሚፈራ ማን ነው? መቼ፥ ወይስ የት፥ ወይስ ወዴት፥ ወይስ በማን? የሴሰኞች ልስላሴ እንደ ፍቅር ሊቈጠር ይሻል፤ ነገር ግን ከፍቅርህ የሚለሰልስ ምንም የለም፤ ከሁሉም በላይ ብሩህና ውብ ከሆነው ከእውነትህም ይልቅ በጤንነት የሚወደድ አንዳች የለም። የማወቅ ጕጕት የእውቀትን ምኞት ይመስላል፤ አንተ ግን ሁሉን በፍጹም ታውቃለህ። አዎን፥ አለማወቅና ስንፍና ራሳቸው በየዋህነትና ጕዳት አልባነት ስም ይሸፈናሉ፤ ከአንተ ይልቅ ቅን የሆነ ምንም አይገኝምና፤ ኃጢአተኛውን የሚጐዱት የገዛ ሥራዎቹ ናቸውና ከአንተስ ይልቅ ጕዳት የሌለው ምንድር ነው? አዎን፥ ስንፍና ማረፍን ትሻለች፤ ነገር ግን ከጌታ በቀር የጸናች ዕረፍት ምንድር ናት? ቅምጥልነት ብልጽግናና ሙላት ተብሎ ሊጠራ ይሻል፤ አንተ ግን የማይጠፉ ተድላዎች ሙላትና የማያልቅ ብዛት ነህ። አባካኝነት የልግስናን ጥላ ታሳያለች፤ አንተ ግን የበጎ ነገር ሁሉ እጅግ የተትረፈረፈ ሰጪ ነህ። ስስት ብዙ ነገሮችን ሊይዝ ይሻል፤ አንተም ሁሉን ትይዛለህ። ቅናት ስለ ብልጫ ትከራከራለች፤ ከአንተ የሚበልጥ ምን አለ? ቍጣ በቀልን ይፈልጋል፤ ከአንተ ይልቅ በጽድቅ የሚበቀል ማን ነው? ፍርሃት የተወደዱትን ነገሮች አደጋ ላይ በሚጥሉ ባልተለመዱና በድንገተኛ ነገሮች ይደነግጣል፥ ስለ ደኅንነታቸውም አስቀድሞ ያስባል፤ ነገር ግን ለአንተ ያልተለመደ ወይም ድንገተኛ ምንድር ነው? ወይስ የምትወደውን ከአንተ የሚለይ ማን ነው? ወይስ ከአንተ በቀር የማይናወጥ ደኅንነት ወዴት አለ? ኀዘን የምኞቱ ደስታ ለሆኑት ለጠፉት ነገሮች ይማቅቃል፤ ከአንተ ምንም ሊወሰድ እንደማይችል ከእርሱም ምንም እንዲወሰድ አይፈልግምና።

ነፍስ ከአንተ ዘወር ስትል፥ ወደ አንተ እስክትመለስ ድረስ ንጹሕና ያልረከሰ ሆኖ የማታገኘውን ከአንተ ውጭ ስትፈልግ እንዲህ ታመነዝራለች። ከአንተ የሚርቁና በአንተ ላይ ራሳቸውን ከፍ የሚያደርጉ ሁሉ እንዲህ በጠማማነት አንተን ይመስላሉ። ነገር ግን አንተን እንዲህ በመምሰላቸው እንኳ አንተ የፍጥረት ሁሉ ፈጣሪ እንደ ሆንህ ያመለክታሉ፤ ስለዚህም ከአንተ ፈጽሞ የሚሸሹበት ስፍራ የለም። እንግዲህ በዚያ ስርቆት ምን ወደድሁ? በምንስ ነገር ጌታዬን በብልሹነትና በጠማማነት እንኳ መሰልሁት? በኃይል ስላልቻልሁ በስውር እንኳ ከሕግህ በተቃራኒ ማድረግ ፈለግሁን? እስረኛ ሆኜ ሳለሁ ያልተፈቀዱልኝን ነገሮች ያለ ቅጣት በማድረግ፥ የሁሉን ቻይነትህ የጨለመ አምሳል የሆነውን ጐደሎ ነፃነት እመስል ዘንድ? እነሆ፥ ከጌታው የሚሸሽ፥ ጥላንም የሚያገኝ ባሪያህ። ወይ መበስበስ፥ ወይ የሕይወት ጭራቅነት፥ የሞትም ጥልቀት! የማይገባኝን፥ ስለማይገባኝ ብቻ ልወደው ቻልሁን?

ምዕራፍ 7

ትዝታዬ እነዚህን ነገሮች ሲያስታውስ ነፍሴ በእነርሱ ስለማትደነግጥ ለእግዚአብሔር ምን እመልሳለሁ? አቤቱ፥ እወድድሃለሁ፥ አመሰግንሃለሁ፥ ለስምህም እናዘዛለሁ፤ እነዚህን እጅግ ታላላቅና አስከፊ ሥራዎቼን ይቅር ብለኸኛልና። ኃጢአቶቼን እንደ በረዶ ያቀለጥኸው መሆኑን ለጸጋህና ለምሕረትህ እሰጣለሁ። ያላደረግሁትን ክፉ ነገር ሁሉ ደግሞ ለጸጋህ እሰጣለሁ፤ ኃጢአትን ስለ ራሱ እንኳ የወደድሁ እኔ ምን የማላደርገው ነበር? አዎን፥ ሁሉ ይቅር እንደ ተባለልኝ እናዘዛለሁ፤ በገዛ ፈቃዴ የሠራኋቸውን ክፋቶች፥ በአንተም መሪነት ያልሠራኋቸውን። ደካማነቱን መዝኖ ንጽሕናውንና ቅንነቱን ለገዛ ኃይሉ ለመስጠት የሚደፍር ሰው ማን ነው? ወደ አንተ ለሚመለሱ ኃጢአትን ይቅር የምትልበት ምሕረትህ ብዙም ያላስፈለገው ይመስል አንተን ጥቂት ይወድድ ዘንድ? በአንተ ተጠርቶ ድምፅህን የተከተለ፥ ስለ ራሴ ሳስታውስና ስናዘዝ የሚያነባቸውንም ነገሮች ያስወገደ ማንም ቢኖር፥ እኔን አይናቀኝ፤ እኔ ታምሜ ሳለሁ በዚያ ሐኪም ተፈውሻለሁና፤ እርሱ ያልታመመው ወይም ይልቁንም ጥቂት የታመመው በዚያው ሐኪም ርዳታ ነውና፤ ስለዚህም አንተን እንዲሁ፥ አዎን ከዚያም በላይ ይውደድህ፤ እኔ ከእንደዚህ ያለ ጥልቅ የኃጢአት ክሳት ሲያድነኝ ባየው በእርሱ ራሱ ከዚያው ከመሰለ የኃጢአት ክሳት እንደ ተጠበቀ ያያልና።

ምዕራፍ 8

እንግዲህ (ምስኪን ሰው!) አሁን ከማፍርበት ነገር ያን ጊዜ ምን ፍሬ ነበረኝ? ይልቁንም ስለ ስርቆቱ ስል በወደድሁት በዚያ ስርቆት፤ እርሱም ምንም አልነበረም፥ ስለዚህም የወደድሁት እኔ ይበልጥ ምስኪን ነኝ። ነገር ግን ብቻዬን አላደረግሁትም ነበር፤ ያን ጊዜ እንደዚህ ነበርሁ፥ አስታውሳለሁ፥ ብቻዬን ብሆን ፈጽሞ ባላደረግሁት ነበር። እንግዲህ በዚያ አብረውኝ ያደረጉትን የተባባሪዎቼን ጓደኝነት ደግሞ ወደድሁን? እንግዲያስ ከስርቆቱ በቀር ሌላ ነገርን አልወደድሁምን? አዎን፥ ይልቁንም ሌላ ምንም ነገር አልወደድሁም፤ ያ የጓደኝነት ሁኔታም ምንም አልነበረምና። በእውነት ምንድር ነው? ልቤን ከሚያበራውና የጨለማ ማዕዘኖቹን ከሚገልጠው በቀር ማን ሊያስተምረኝ ይችላል? ልጠይቅ፥ ልመረምርና ላስብ ወደ አእምሮዬ የመጣው ምንድር ነው? የሰረቅኋቸውን ፒሮች ወድጄና ልደሰትባቸው ተመኝቼ ቢሆን ኖሮ፥ የስርቆቱ ተግባር ብቻ ደስታዬን ለማግኘት ቢበቃ፥ ብቻዬን ባደረግሁት ነበር፤ የምኞቶቼንም ማሳከክ በተባባሪዎች መነሣሣት ማቀጣጠል ባላስፈለገኝ ነበር። ነገር ግን ደስታዬ በእነዚያ ፒሮች ውስጥ ስላልነበረ፥ የኃጢአት ባልንጀሮች ጓደኝነት ባመጣው በበደሉ ራሱ ውስጥ ነበረ።

ምዕራፍ 9

እንግዲህ ይህ ስሜት ምን ነበር? በእውነት እጅግ ርኩስ ነበርና፤ ይህም ለነበረኝ ለእኔ ወዮልኝ። ነገር ግን ምን ነበር? ስሕተቱን የሚያስተውል ማን ነው? የምናደርገውን ብዙም ያላሰቡትንና እጅግም የጠሉትን ማታለላችን፥ ልባችንን እንደ ኮረኰረ ያለ ጨዋታ ነበር። እንግዲህ ብቻዬን እንዳላደርገው ደስታዬ ለምን እንዲህ ዓይነት ሆነ? ማንም ብዙውን ጊዜ ብቻውን ስለማይስቅ ነውን? ብዙውን ጊዜ ማንም አይስቅም፤ ነገር ግን እጅግ የሚያስቅ ነገር ለስሜቶቻቸው ወይም ለአእምሮአቸው ቢገለጥ፥ ማንም ከእነርሱ ጋር በሌለ ጊዜ ሳቅ አንዳንድ ጊዜ ሰዎችን ብቻቸውን ያሸንፋል። እኔ ግን ይህን ብቻዬን አላደረግሁትም ነበር፤ ብቻዬን ብሆን ፈጽሞ ባላደረግሁት ነበር። እነሆ አምላኬ፥ በፊትህ የነፍሴ ሕያው ትዝታ ይኸው፤ የሰረቅሁት ሳይሆን መስረቄ ደስ ያሰኘኝን ያን ስርቆት ብቻዬን ብሆን ፈጽሞ ባልሠራሁት ነበር፤ ብቻዬንም ማድረጉ ባላስደሰተኝ፥ ባላደረግሁትም ነበር። ወይ እጅግ ወዳጅነት የለሽ ወዳጅነት! አንተ የማትመረመር የነፍስ አታላይ፥ ከቀልድና ከልቅነት የተነሣ ክፋትን ለማድረግ የምትስገበገብ፥ ያለ ራሴ ጥቅም ምኞት ወይም በቀል የሌሎችን ጕዳት የምትጠማ፤ ነገር ግን «ኑ እንሂድ፥ እናድርገው» ሲባል፥ አሳፋሪ አለመሆን ያሳፍረናል።

ምዕራፍ 10

ያን የተጠማዘዘና የተወሳሰበ ቋጠሮ ማን ሊፈታ ይችላል? ርኩስ ነው፤ ስለ እርሱ ማሰብን፥ እርሱንም መመልከትን እጠላለሁ። ነገር ግን አንተን እናፍቃለሁ፥ አንተ ጽድቅና ንጽሕና ሆይ፥ ለንጹሓን ዓይኖች ሁሉ ውብና ያማርህ፥ የማያሰለች እርካታ ያለህ። በአንተ ዘንድ ፍጹም ዕረፍትና የማይታወክ ሕይወት አለ። ወደ አንተ የሚገባ ወደ ጌታው ደስታ ይገባል፤ አይፈራምም፥ በሁሉ የላቀ በሆነው ውስጥም እጅግ መልካም ይሆንለታል። አምላኬ ሆይ፥ ከአንተ ተንሸራትቼ ራቅሁ፥ በእነዚህ በወጣትነቴ ዘመናት ከአንተ ከመደገፊያዬ እጅግ ተቅበዝብዤ ባዘንሁ፥ ለራሴም ምድረ በዳ ሆንሁ።