ተጨማሪ የጸሎት መልሶች

ስለ እርሱ የተናገርሁት አስደናቂና በጸጋ የተሞላ ማዳን ለእኔ ታላቅ ደስታ፣ እንዲሁም ለእምነቴ ብርቱ ማረጋገጫ ነበር፤ ነገር ግን አሥር ሽልንግ በምንም ያህል ቍጠባ ቢሠራበት ብዙ ርቀት እንደማይሄድ የታወቀ ነው፤ ስለዚህ ገና ያልተከፈለው ትልቁ ገንዘብ እንዲታወስና እንዲከፈል እየለመንሁ በጸሎት መቀጠል አሁንም ቢሆን አስፈላጊ ነበር። ይሁን እንጂ ልመናዎቼ ሁሉ ሳይመለሱ የቀሩ ይመስሉ ነበር፤ ሁለት ሳምንትም ሳይሞላ፣ ቀደም ሲል እጅግ የማይረሳ በሆነው በዚያ እሑድ ምሽት የነበርሁበትን ያህል ሁኔታ ውስጥ ራሴን አገኘሁ። እስከዚያው ድረስ ደመወዜ ጊዜው እንዳለፈበት እግዚአብሔር በቸርነቱ አሠሪዬን እንዲያስታውሰው ይበልጥና ይበልጥ አጥብቄ መለመኔን ቀጠልሁ። እርግጥ ያስጨነቀኝ የገንዘቡ ማጣት አልነበረም — ያ በማንኛውም ጊዜ በመጠየቅ ብቻ ሊገኝ ይችል ነበር — ነገር ግን በአእምሮዬ ውስጥ ቀዳሚው ጥያቄ ይህ ነበር፦ «ወደ ቻይና መሄድ እችላለሁን? ወይስ የእምነቴ ጒድለትና በእግዚአብሔር ፊት ያለኝ የኃይል ማጣት፣ ይህን እጅግ የምወደውን አገልግሎት እንዳልጀምር የሚከለክል ያህል ከባድ እንቅፋት ሆኖ ይገኛል?»

ሳምንቱ ወደ መጨረሻው ሲቃረብ እጅግ ተጨነቅሁ። ማሰብ የነበረብኝ ስለ ራሴ ብቻ አልነበረም፤ ቅዳሜ ምሽት ለክርስቲያን አከራዬ የሚከፈል ገንዘብ ነበረ፤ እርሷም ያለ እርሱ በቀላሉ መኖር እንደማትችል አውቅ ነበር። ታዲያ ስለ እርሷ ስል ስለ ደመወዙ ጉዳይ መናገር አይገባኝም ነበርን? ይህን ማድረግ ግን ቢያንስ ለራሴ የሚስዮን ሥራን ለመጀመር ብቁ እንዳልሆንሁ ማመን ይሆን ነበር። ሐሙስንና ዓርብን ከሞላ ጎደል በሙሉ — አስፈላጊው ሥራዬ ያልያዘውን ጊዜ ሁሉ — ከእግዚአብሔር ጋር በጸሎት አጥብቆ በመታገል አሳለፍሁ። ቢሆንም ቅዳሜ ጠዋትም በዚያው ሁኔታ ውስጥ ነበርሁ። አሁንም አጥብቄ የምጮኸው ዝምታዬን ሰብሬ አሠሪዬን ማነጋገር ግዴታዬ እንደ ሆነ ወይስ የአብን ጊዜ መጠበቅ እንዳለብኝ እንዲመራኝ ነበር። እኔ እስከምረዳው ድረስ፣ የእርሱን ጊዜ መጠበቅ እንደሚሻልና እግዚአብሔር በአንድም ይሁን በሌላ መንገድ ስለ እኔ ጣልቃ እንደሚገባ ማረጋገጫ ተቀበልሁ። ስለዚህ ጠበቅሁ፤ ልቤም አሁን አርፎ ሸክሙ ተወግዶ ነበር።

በዚያ ቅዳሜ ከቀኑ አሥራ አንድ ሰዓት ገደማ፣ ሐኪሙ የመድኃኒት ማዘዣዎቹን ጽፎ ከጨረሰ በኋላ፣ የዕለቱንም የመጨረሻ ዙር ጉብኝቱን ፈጽሞ፣ እንደ ልማዱ በክንድ መደገፊያ ወንበሩ ላይ ወደ ኋላ ተደግፎ ስለ እግዚአብሔር ነገሮች ማውራት ጀመረ። በእውነት ክርስቲያን ሰው ነበር፤ ብዙ እጅግ አስደሳች የመንፈሳዊ ኅብረት ጊዜያትንም አብረን አሳልፈናል። በዚያን ጊዜ ብዙ ጥንቃቄ የሚያስፈልገው አንድ የመድኃኒት ቅመም የሚፈላበትን ድስት በትጋት እከታተል ነበር። ይህ መሆኑ በእርግጥ ለእኔ መልካም ዕድል ነበር፤ ምክንያቱም ሲነጋገርበት ከነበረው ነገር ጋር ምንም ግልጽ ግንኙነት ሳይኖረው በድንገት፦ «ለመሆኑ ቴለር፣ ደመወዝህ እንደገና አልደረሰም እንዴ?» አለ። ስሜቴ ምን እንደ ነበረ መገመት ይቻላል! መልስ ከመስጠቴ በፊት ሁለት ሦስት ጊዜ ምራቄን መዋጥ ነበረብኝ። ዓይኔን ድስቱ ላይ ተክዬ ጀርባዬንም ለሐኪሙ ሰጥቼ፣ በተቻለኝ መጠን ረጋ ብዬ፣ ጊዜው ካለፈ ጥቂት ጊዜ እንደ ሆነው ነገርሁት። በዚያች ቅጽበት ምንኛ አመሰገንሁ! እግዚአብሔር በእርግጥ ጸሎቴን ሰምቶ፣ በዚህ በታላቁ የችግሬ ጊዜ ከእኔ ምንም ቃል ወይም ፍንጭ ሳይሰጠው ደመወዙን እንዲያስታውስ አደረገው። እርሱም፦ «ኧረ ባታስታውሰኝ በጣም አዝናለሁ! ምን ያህል ሥራ እንደሚበዛብኝ ታውቃለህ፤ ትንሽ ቀደም ብዬ ባስታውሰው ምንኛ ጥሩ ነበር፤ ልክ ዛሬ ከሰዓት በኋላ የነበረኝን ገንዘብ ሁሉ ወደ ባንክ ልኬዋለሁና፤ አለዚያ ወዲያውኑ እከፍልህ ነበር» አለ። ይህ ያልተጠበቀ ንግግር ያመጣብኝን የስሜት መገለባበጥ መግለጽ አይቻልም። ምን እንደማደርግ አላወቅሁም። ደግነቱ ድስቴ ፈልቶ ገነፈለ፤ እኔም ይዤው ከክፍሉ ለመሮጥ በቂ ምክንያት አገኘሁ። ከዚያ በመውጣቴና ሐኪሙ ወደ ቤቱ እስኪመለስ ድረስ ከዓይኑ በመሰወሬ በእውነት ደስ አለኝ፤ ስሜቴን ባለማስተዋሉም እጅግ አመሰገንሁ።

እርሱ እንደ ሄደ ወደ ትንሿ የግል ክፍሌ ሄጄ ለተወሰነ ጊዜ ልቤን በጌታ ፊት ማፍሰስ ነበረብኝ፤ ከዚያም መረጋጋት — ከመረጋጋትም በላይ — ምስጋናና ደስታ ተመለሱልኝ። እግዚአብሔር የራሱ መንገድ እንዳለውና እንደማይተወኝ ተሰማኝ። በቀኑ መጀመሪያ ፈቃዱን ለማወቅ ፈልጌ ነበር፤ እስከምረዳው ድረስም በትዕግሥት እንድጠብቅ መመሪያ ተቀብዬ ነበር፤ አሁንም እግዚአብሔር በሌላ መንገድ ሊሠራልኝ ነበር።

ያ ምሽት፣ የቅዳሜ ምሽቶቼ ብዙውን ጊዜ እንደሚያልፉት፣ ቃሉን በማንበብና በማግሥቱ በልዩ ልዩ የእንግዳ ማደሪያ ቤቶች እናገራቸዋለሁ ብዬ የጠበቅኋቸውን ርእሶች በማዘጋጀት አለፈ። ምናልባት ከወትሮው ትንሽ ዘግየት ብዬ ቆየሁ። በመጨረሻም ከምሽቱ አራት ሰዓት ገደማ፣ ምንም ዓይነት የሚያቋርጠኝ ነገር ስላልነበረ፣ ካፖርቴን ለብሼ ወደ ቤት ለመሄድ ተዘጋጀሁ፤ አከራዬ በጊዜ ወደ መኝታዋ ትገባ ስለ ነበር፣ በዚያ ሰዓት በራሴ ቁልፍ ከፍቼ መግባት እንዳለብኝ ማወቄ ይልቁንም አስደስቶኝ ነበር። ለዚያች ሌሊት በእርግጥ ምንም ርዳታ አልነበረም፤ ምናልባት ግን እግዚአብሔር እስከ ሰኞ ድረስ ስለ እኔ ጣልቃ ይገባ ይሆናል፤ ቢቻለኝ ኖሮ ቀደም ብዬ ልሰጣት የነበረውን ገንዘብ በሳምንቱ መጀመሪያ ለአከራዬ መክፈል እችል ይሆናል ብዬ አሰብሁ።

የጋዝ መብራቱን ላጠፋ ስዘጋጅ፣ በመኖሪያ ቤቱና በሕክምና ክፍሉ መካከል ባለው የአትክልት ቦታ ውስጥ የሐኪሙን የእግር ኮቴ ሰማሁ። በአንድ ነገር እጅግ እንደ ተዝናና ሰው ለብቻው ከልቡ ይስቅ ነበር። ወደ ሕክምና ክፍሉ ገብቶ የሒሳብ መዝገቡን ጠየቀ፤ የሚገርመውም ከሀብታም ታካሚዎቹ አንዱ የሐኪም ሒሳቡን ለመክፈል ገና አሁን እንደ መጣ ነገረኝ — ይህ እንግዳ ነገር አይደለምን? ይህ ከእኔ ጉዳይ ጋር ግንኙነት ሊኖረው እንደሚችል ፈጽሞ አልታየኝም፤ ቢታየኝ ኖሮ ምናልባት እፈር ነበር፤ ነገር ግን ነገሩን ጉዳዩ እንደማይመለከተው ተመልካች ሆኜ ብቻ ስመለከተው፣ በሀብት የሚንበሸበሽ ሰው በማንኛውም ቀን በቼክ በቀላሉ ሊከፍለው የሚችለውን የሐኪም ሒሳብ ለመክፈል ከምሽቱ አራት ሰዓት በኋላ መምጣቱ እኔንም እጅግ አዝናናኝ። ይህ ነገር በአእምሮው ሳለ እንደምንም ብሎ ማረፍ አቅቶት፣ ዕዳውን ለመክፈል በዚያ ባልተለመደ ሰዓት እንዲመጣ ግድ ሆኖበት የነበረ ይመስላል።

ሒሳቡ በሥርዓቱ በመዝገቡ ላይ ተከፍሏል ተብሎ ተመዘገበ፤ ሐኪሙም ሊሄድ ሲል በድንገት ዞሮ፣ ገና የተቀበላቸውን የባንክ ኖቶች ከፊሉን እየሰጠኝ፣ እኔን በሚያስደንቅና በሚያስመሰግን ሁኔታ፦ «ለመሆኑ ቴለር፣ እነዚህን ኖቶች ብትወስዳቸው ይሻላል፤ ዝርዝር የለኝም፤ ቀሪውን ግን በሚቀጥለው ሳምንት እሰጥሃለሁ» አለኝ። እንደገና ስሜቴ ሳይታወቅ ተተውሁ፤ ወደ ትንሿ የግል ክፍሌም ተመልሼ፣ ከሁሉ በኋላ ወደ ቻይና መሄድ እንደምችል በደስታ ልብ ጌታን አመሰገንሁ።

ለእኔ ይህ ገጠመኝ ቀላል ነገር አልነበረም፤ በቻይናም ሆነ በሌላ ስፍራ በታላቅ ችግር ሁኔታዎች ውስጥ አንዳንድ ጊዜ እርሱን ማስታወሴ ትንሽ ያልሆነ መጽናናትና ብርታት ሆኖልኛል።

ከጊዜ በኋላ በለንደን ሆስፒታል የሕክምና ትምህርት ለመከታተል ሀልን ብለቅ የሚመረጥ ሆኖ የታሰበበት ጊዜ ተቃረበ። በዚያ ጥቂት ጊዜ ካሳለፍሁ በኋላ በቻይና የሕይወቴ ሥራ እንደሚጀመር የማምንበት በቂ ምክንያት ነበረኝ። ነገር ግን እግዚአብሔር ጸሎትን ለመስማትና ለመመለስ፣ በግማሽ የሚታመነውንና በግማሽ የሚፈራውን ልጁን ለመርዳት ባለው ፈቃደኝነት ምንም ያህል ደስ ቢለኝም፣ በታማኝነቱ ላይ የማረፍ ችሎታዬን ይበልጥ ሳላሳድግና ሳልፈትን ወደ ቻይና መሄድ እንደማልችል ተሰማኝ፤ ይህንንም ለማድረግ የሚያስችል ግልጽ አጋጣሚ በእግዚአብሔር አሠራር ተሰጠኝ።

የተወደደው አባቴ በለንደን የምቆይበትን ወጪ ሁሉ ሊሸፍን ቃል ገብቶ ነበር። ነገር ግን በቅርቡ በደረሰበት ኪሳራ ምክንያት፣ ወደ ፊት መሄድ ለእኔ አስፈላጊ በመሰለበት በዚያን ጊዜ ይህን መሸከም ለእርሱ ብዙ መሥዋዕትነት እንደሚያስከፍለው አውቅ ነበር። በቅርቡ ከቻይና ወንጌል ስርጭት ማኅበር ኮሚቴ ጋር ተዋውቄ ነበር — በመጨረሻ ወደ ቻይና የሄድሁት ከዚሁ ማኅበር ጋር ነበር — በተለይም ከጸሐፊው፣ ከተከበረውና እጅግ ከምወደው ወዳጄ ከአቶ ጆርጅ ፒርስ ጋር ተዋውቄ ነበር፤ እርሱም በዚያን ጊዜ በአክሲዮን ገበያ ይሠራ ነበር፤ አሁን ግን[1] እርሱ ራሱ ለብዙ ዓመታት ሚስዮናዊ ሆኖ ቆይቷል። ኮሚቴውም የአባቴን ሐሳብ ሳያውቅ በለንደን በምቆይበት ጊዜ ወጪዬን ለመሸፈን በደግነት አቀረበልኝ። እነዚህ ሐሳቦች መጀመሪያ በቀረቡልኝ ጊዜ ምን ማድረግ እንዳለብኝ በሚገባ ግልጽ ሆኖ አልታየኝም ነበር፤ ስለዚህ ለአባቴና ለጸሐፊዎቹ ስጽፍ፣ ማንኛውንም እርምጃ ከመወሰኔ በፊት ስለ ጉዳዩ ለመጸለይ ጥቂት ቀናት እንደምወስድ ነገርኋቸው። ለአባቴ ይህ ሐሳብ ከማኅበሩ እንደ ቀረበልኝ ጠቀስሁለት፤ ለጸሐፊዎቹም ደግሞ እርሱ ስላቀረበው ርዳታ ነገርኋቸው።

ከዚያም በኋላ እግዚአብሔር እንዲመራኝ በጸሎት ስጠብቀው፣ ሁለቱንም ሐሳቦች ያለ ችግር እንቢ ማለት እንደምችል በአእምሮዬ ግልጽ ሆነልኝ። የማኅበሩ ጸሐፊዎች ለሚያስፈልገኝ ነገር ራሴን ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ላይ እንደ ጣልሁ አያውቁም፤ አባቴም ሌላውን ሐሳብ እንደ ተቀበልሁ ያስባል። ስለዚህ ሁለቱንም ሐሳቦች እንደማልቀበል ጻፍሁ፤ ማንም ሰው በእኔ ምክንያት ምንም ዓይነት ኀላፊነት ወይም ጭንቀት ሳይኖርበት እኔ በቀላሉ በእግዚአብሔር እጅ እንዳለሁ፣ ልቤን የሚያውቀው እርሱም ወደ ቻይና እንድሄድ ሊያበረታታኝ ከፈለገ፣ እዚሁ በአገሬ ሳለሁ በእርሱ ብቻ ለመደገፍ የማደርገውን ጥረት እንደሚባርከው ተሰማኝ።