ለአገልግሎት መዘጋጀት

እንግዲህ መከራን ለመቀበል ራሴን የማለማመድንና፣ የወንጌል ሥራ እየሠራሁ ብዙ ጊዜ የማሳልፍባቸውን ሰዎች ይበልጥ መርዳት እንድችል የመቈጠብን ሁለት ዓላማ ይዤ፣ ቀደም ብዬ ይቻላል ብዬ ካሰብሁት እጅግ ባነሰ ገንዘብ መኖር እንደምችል ብዙም ሳይቆይ ተረዳሁ። ቅቤን፣ ወተትንና ሌሎችንም እንዲህ ያሉ ቅንጦቶች ብዙም ሳይቆይ መጠቀም ተውሁ፤ አልፎ አልፎ ከሚደረግ ለውጥ በቀር በአብዛኛው በአጃ ዱቄትና በሩዝ በመኖር፣ እጅግ ትንሽ ገንዘብ ለፍላጎቴ በቂ እንደ ሆነ አገኘሁ። በዚህ መንገድ ከገቢዬ ከሦስት እጅ ሁለት እጁን የሚበልጠው ለሌላ ጉዳይ የሚውል ሆነ፤ ልምዴም ይህ ነበር፦ ለራሴ ባነሰ መጠን ባወጣሁና ይበልጥ በሰጠሁ ቁጥር ነፍሴ በደስታና በበረከት ይበልጥ ትሞላ ነበር። ቀኑን ሙሉ፣ በየዕለቱም ሊነገር የማይችል ደስታ የደስታዬ ልምድ ነበር። እግዚአብሔር፣ አዎን አምላኬ፣ ሕያውና ብሩህ እውነት ነበር፤ እኔ ማድረግ የነበረብኝ ሁሉ የደስታ አገልግሎት ብቻ ነበር።

ይሁን እንጂ ከሰው ርዳታ ሁሉ ርቄ ወደ ቻይና መሄድንና በዚያም ለጥበቃ፣ ለሚያስፈልገኝ ነገርና ለማንኛውም ዓይነት ርዳታ በሕያው እግዚአብሔር ብቻ መደገፍን ማሰብ ለእኔ እጅግ ከባድ ጉዳይ ነበር። ለእንዲህ ያለው ሥራ የሰው መንፈሳዊ ጡንቻዎች መጠንከር እንደሚያስፈልጋቸው ተሰማኝ። እምነት ካልደከመ እግዚአብሔር እንደማይጥል ምንም ጥርጥር አልነበረም፤ ነገር ግን የሰው እምነት በቂ ሆኖ ባይገኝስ? በዚያን ጊዜ፦ «ባናምነው፥ እርሱ የታመነ ሆኖ ይኖራል፤ ራሱን ሊክድ አይችልምና» የሚለውን ገና አልተማርሁም ነበር፤ ስለዚህ በአእምሮዬ እጅግ ከባድ ጥያቄ የነበረው እርሱ የታመነ መሆኑ ሳይሆን፣ በፊቴ የተቀመጠውን ሥራ ለመጀመር የሚያበቃ ብርቱ እምነት እኔ ያለኝ መሆኑ ነበር።

በልቤም እንዲህ አልሁ፦ «ቻይና በደረስሁ ጊዜ በማንም ላይ በምንም ነገር ምንም መብት አይኖረኝም፤ ብቸኛው መብቴ በእግዚአብሔር ላይ ይሆናል። ስለዚህ እንግሊዝን ከመልቀቄ በፊት በጸሎት ብቻ ሰውን በእግዚአብሔር በኩል ማንቀሳቀስን መማር እንዴት አስፈላጊ ነው።»

በሀል ዘወትር በሥራ የተጠመደው ደጉ አሠሪዬ ደመወዜ በደረሰ ቁጥር እንዳስታውሰው ይፈልግ ነበር። እኔ ግን ይህን በቀጥታ ላለማድረግ፣ ይልቁንም እግዚአብሔር ነገሩን ወደ አእምሮው እንዲያመጣውና በዚህም ጸሎትን በመመለስ እንዲያበረታታኝ ለመለመን ወሰንሁ። በአንድ ወቅት የሦስት ወር ደመወዝ የሚከፈልበት ቀን ሲቃረብ፣ እንደ ልማዴ ስለ ነገሩ አብዝቼ እጸልይ ነበር። ቀኑ ደረሰ፤ ደጉ ወዳጄ ግን ስለ ጉዳዩ ምንም አላነሣም። መጸለዬን ቀጠልሁ፤ ቀናትም አለፉ፤ እርሱ ግን አላስታወሰም፤ በመጨረሻም አንድ ቅዳሜ ምሽት የሳምንቱን ሒሳቤን ስዘጋ በእጄ ያለችው አንዲት ሳንቲም ብቻ — አንዲት ግማሽ ክራውን — እንደ ሆነች አገኘሁ። ቢሆንም እስከዚያ ጊዜ ድረስ ምንም አላጣሁም ነበር፤ በጸሎትም ቀጠልሁ።

ያ እሑድ እጅግ አስደሳች ቀን ነበር። እንደ ወትሮው ልቤ በበረከት ተሞልቶ ሞልቶ ይፈስስ ነበር። ጠዋት በአምልኮ ሥርዓት ከተሳተፍሁ በኋላ ከሰዓት በኋላዬና ምሽቶቼ፣ በከተማዋ እጅግ ዝቅተኛ ክፍል ውስጥ እጠይቃቸው በነበሩት በልዩ ልዩ የእንግዳ ማደሪያ ቤቶች በወንጌል ሥራ ይሞሉ ነበር። በእንዲህ ያለው ጊዜ ሰማይ በዚህ በምድር የተጀመረ ያህል፣ ሊጠበቅ የሚችለውም ሁሉ ደስታን የመቀበል አቅም መስፋት ብቻ እንጂ ከእኔ ሙላት የበለጠ እውነተኛ ሙላት እንዳልሆነ ሆኖ ይሰማኝ ነበር። በዚያች ሌሊት ከምሽቱ አራት ሰዓት ገደማ የመጨረሻውን አገልግሎቴን ከፈጸምሁ በኋላ፣ አንድ ድሀ ሰው ሚስቱ እየሞተች እንደ ሆነች ነግሮኝ ሄጄ ከእርሷ ጋር እንድጸልይ ለመነኝ። እኔም ወዲያው ተስማማሁ፤ ወደ ቤቱም ስንሄድ፣ አነጋገሩ አየርላንዳዊ መሆኑን ስለ ነገረኝ፣ ለምን ቄሱን እንዳላስጠራ ጠየቅሁት። እንዳስጠራ ነገረኝ፤ ቄሱ ግን አሥራ ስምንት ፔኒ ካልተከፈለው በቀር ለመምጣት እንቢ አለ፤ ቤተሰቡም በረሃብ እየተሰቃየ ስለ ነበር ሰውየው ያን ገንዘብ አልነበረውም። ወዲያውኑ በዓለም ላይ የነበረኝ ገንዘብ ሁሉ ያች ብቸኛ ግማሽ ክራውን እንደ ሆነች፣ እርሷም አንዲት ሳንቲም እንደ ሆነች ወደ አእምሮዬ መጣ፤ ከዚህም በላይ ለእራት ዘወትር የምበላው በውኃ የተበጠበጠ ቀጭን ገንፎ የያዘ ሳሕን እየጠበቀኝ ቢሆንም፣ ለጠዋት ቁርስም የሚበቃ በቤት ቢኖርም፣ ለሚቀጥለው ቀን ምሳ ግን በእርግጥ ምንም እንዳልነበረኝ ታወሰኝ።

እንደምንም ብሎ በልቤ ውስጥ ይፈስስ የነበረው ደስታ ወዲያውኑ ቆመ፤ እኔ ግን ራሴን ከመገሠጽ ይልቅ ድሀውን ሰው መገሠጽ ጀመርሁ፤ እርሱ እንደ ገለጸው ያለ ሁኔታ ውስጥ ነገሮች እንዲደርሱ መፍቀዱ እጅግ ስሕተት እንደ ሆነ፣ ለድሆች ርዳታ ወደሚሰጠው ባለ ሥልጣንም መሄድ እንደ ነበረበት ነገርሁት። እርሱም እንደ ሄደና በማግሥቱ ከጠዋቱ አምስት ሰዓት እንዲመጣ እንደ ተነገረው፣ ነገር ግን ሚስቱ ሌሊቱን ታልፋለች ብሎ እንደ ፈራ መለሰልኝ። «ኧረ፣» አልሁ በልቤ፣ «በዚች ግማሽ ክራውን ፋንታ ሁለት ሽልንግ ከስድስት ፔኒ ቢኖረኝ ኖሮ፣ ከእርሱ አንዱን ሽልንግ ለእነዚህ ድሆች ምንኛ በደስታ እሰጣቸው ነበር!» ግማሽ ክራውኑን መለየት ግን ከአሳቤ እጅግ የራቀ ነበር። የነገሩ እውነተኛ ሐቅ በቀላሉ በእግዚአብሔር ላይ አንድ ሽልንግ ከስድስት ፔኒ ጨምሬ ልታመን መቻሌ፣ ነገር ግን ኪሴ ውስጥ ምንም ገንዘብ ሳይኖር በእርሱ ብቻ ለመታመን ገና አለመዘጋጀቴ እንደ ሆነ ጨርሶ አላሰብሁም ነበር።

መሪዬ ወደ አንድ ጠባብ ግቢ አስገባኝ፤ እኔም በተወሰነ ፍርሃት ተከተልሁት። ከዚያ በፊት በዚያ ስፍራ ደርሼ ነበር፤ በመጨረሻው ጉብኝቴም እጅግ ክፉኛ ተንገላትቼ ነበር፤ በራሪ ጽሑፎቼ ተቀዳደዱ፤ ዳግመኛም እንዳልመጣ እንዲህ ያለ ማስጠንቀቂያ ተሰጠኝ፤ ስለዚህ ከፍ ያለ ስጋት ተሰማኝ። ቢሆንም የግዴታ መንገድ ነበርና ተከትዬው ሄድሁ። በአንድ ጎስቋላ ደረጃ ላይ ወጥቶ ወደ አንዲት ምስኪን ክፍል አስገባኝ፤ ወይ ጉድ፣ በዓይናችን ፊት የተገለጠው ትዕይንት እንዴት ያለ ነበር! አራት ወይም አምስት ድሆች ልጆች በዙሪያው ቆመው ነበር፤ የገቡ ጉንጮቻቸውና ግንባሮቻቸው ቀስ በቀስ በረሃብ የመሞትን ታሪክ በማያሻማ ሁኔታ ይናገሩ ነበር፤ በአንድ ጎስቋላ የጭድ ፍራሽ ላይም አንዲት ድሀ የደከመች እናት ተኝታ ነበር፤ ከጎኗም ሠላሳ ስድስት ሰዓት ብቻ የሆነው አንድ ትንሽ ሕፃን ያቃስት ነበር እንጂ አያለቅስም ነበር፤ እርሱም ደግሞ የደከመና የሚጠፋ ይመስል ነበርና። «ኧረ!» አልሁ በልቤ፣ «በግማሽ ክራውን ፋንታ ሁለት ሽልንግ ከስድስት ፔኒ ቢኖረኝ ኖሮ፣ ከእርሱ አንድ ሽልንግ ከስድስት ፔኒውን ምንኛ በደስታ ይወስዱ ነበር!» ነገር ግን አሁንም ያለኝን ሁሉ ከፍዬ ጭንቀታቸውን ለማቃለል የተሰማኝን ግፊት እንዳልታዘዝ አንድ ጎስቋላ አለማመን ከለከለኝ።

እነዚህን ድሆች ለማጽናናት ብዙ መናገር አለመቻሌ እንግዳ ነገር ሆኖ አይታይም። እኔ ራሴ መጽናናት ያስፈልገኝ ነበር። ቢሆንም ተስፋ መቁረጥ እንደሌለባቸው፣ ሁኔታቸው እጅግ አስጨናቂ ቢሆንም በሰማይ ደግና አፍቃሪ አባት እንዳለ ልነግራቸው ጀመርሁ፤ በውስጤ ግን አንድ ነገር፦ «አንተ ግብዝ! ለእነዚህ ላልተለወጡ ሰዎች በሰማይ ስላለው ደግና አፍቃሪ አባት ትነግራቸዋለህ፤ አንተ ራስህ ግን ያለ ግማሽ ክራውን በእርሱ ለመታመን አልተዘጋጀህም!» አለኝ። ልታነቅ ምንም አልቀረኝም። አንድ ፍሎሪንና ስድስት ፔኒ ቢኖረኝ ኖሮ ከሕሊናዬ ጋር ምንኛ በደስታ በተደራደርሁ ነበር! ፍሎሪኑን በምስጋና ሰጥቼ የቀረውን ባስቀረሁ ነበር፤ ነገር ግን ያለ ስድስቱ ፔኒ በእግዚአብሔር ብቻ ለመታመን ገና አልተዘጋጀሁም ነበር።

በዚህ ሁኔታ ውስጥ መናገር የማይቻል ነበር፤ ይሁን እንጂ የሚገርመው፣ መጸለይ ምንም አያስቸግረኝም ብዬ አሰብሁ። በዚያን ዘመን ጸሎት ለእኔ ደስ የሚያሰኝ ተግባር ነበር፤ በእርሱ የሚጠፋ ጊዜ ፈጽሞ አሰልቺ መስሎ አይታየኝም ነበር፤ ቃላት ማጣትም ምን እንደ ሆነ አላውቅም ነበር። ማድረግ ያለብኝ ተንበርክኬ መጸለይ ብቻ እንደ ሆነና ርዳታም ለእነርሱና ለእኔ በአንድነት እንደሚመጣ ያሰብሁ ይመስለኛል። ሰውየውን፦ «ከሚስትህ ጋር እንድጸልይ መጥቼ እንድጸልይ ለምነኸኛል፤ እንግዲህ እንጸልይ» አልሁት። ተንበረከክሁም። ነገር ግን ገና «በሰማያት የምትኖር አባታችን ሆይ» ብዬ አፌን እንደ ከፈትሁ ሕሊናዬ በውስጤ፦ «በእግዚአብሔር ልታፌዝ ትደፍራለህን? ያች ግማሽ ክራውን በኪስህ ሳለች ተንበርክከህ አባት ብለህ ልትጠራው ትደፍራለህን?» አለኝ። ያን ጊዜ ከዚያ በፊትም ሆነ ከዚያ በኋላ ፈጽሞ ያላጋጠመኝ እንዲህ ያለ የትግል ጊዜ መጣብኝ። ያን የጸሎት ቃል እንዴት እንደ ጨረስሁት አላውቅም፤ የተናገርኋቸው ቃላት የተያያዙ ይሁኑ ወይም የተበታተኑ ልነግር አልችልም፤ ነገር ግን በታላቅ የአእምሮ ጭንቀት ከተንበረከክሁበት ተነሣሁ።

ድሀው አባት ወደ እኔ ዞሮ፦ «ጌታዬ፣ እንዴት ባለ አስከፊ ሁኔታ ውስጥ እንዳለን ታያለህ፤ ልትረዳን ከቻልህ ስለ እግዚአብሔር ብለህ እርዳን!» አለኝ። ልክ በዚያን ጊዜ፦ «ለሚለምንህ ስጥ» የሚለው ቃል በአእምሮዬ ብልጭ አለ፤ በንጉሥ ቃል ውስጥ ደግሞ ኃይል አለ። እጄን ወደ ኪሴ ከትቼ ግማሽ ክራውኑን ቀስ ብዬ አውጥቼ ለሰውየው ሰጠሁት፤ እኔ በአንጻራዊነት ደኅና ኑሮ ስላለኝ እነርሱን መርዳቴ ትንሽ ነገር መስሎ ሊታይ እንደሚችል፣ ነገር ግን ይህችን ሳንቲም በመስጠቴ ያለኝን ሁሉ እንደ ሰጠሁት ነገርሁት፤ ልነግረው የሞከርሁትም ነገር በእርግጥ እውነት እንደ ሆነ — እግዚአብሔር በእውነት አባት እንደ ሆነና ሊታመን እንደሚችል ነገርሁት። ደስታው ሁሉ እንደ ሙሉ ማዕበል ወደ ልቤ ተመለሰ፤ ያን ጊዜ ማንኛውንም ነገር መናገርና ከልቤ ሊሰማኝ ቻልሁ፤ የበረከት እንቅፋቱም ተወገደ — ለዘላለም እንደ ተወገደ አምናለሁ።

የድሀዋ ሴት ሕይወት መዳኑ ብቻ ሳይሆን፣ የእኔም ሕይወት እንደ ዳነ ተገነዘብሁ! በዚያን ጊዜ ጸጋ ባያሸንፍና የእግዚአብሔር መንፈስ ትግል ባይታዘዝ ኖሮ፣ ሕይወቴ እንደ ክርስቲያን ሕይወት ልትከሰከስ ትችል ነበር — ምናልባትም በተከሰከሰች ነበር። በዚያች ሌሊት ወደ ማደሪያዬ ስመለስ ልቤ እንደ ኪሴ እንዴት ቀሎ እንደ ነበር በሚገባ አስታውሳለሁ። ጭር ያሉትና ሰው የሌለባቸው መንገዶች ልገታው ባልቻልሁት የምስጋና መዝሙር አስተጋቡ። ከመተኛቴ በፊት የገንፎ ሳሕኔን ስበላ ለልዑል ግብዣ እንኳ አልለውጠውም ነበር። በአልጋዬ አጠገብ ተንበርክኬ፣ ለድሀ የሚራራ ለእግዚአብሔር ያበድራል የሚለውን የራሱን ቃል ለጌታ አስታወስሁት፤ ብድሬ ረጅም እንዳይሆን ለመንሁት፤ አለዚያ በማግሥቱ ምሳ አይኖረኝምና፤ በውስጤም በውጭዬም ሰላም ሆኖ አስደሳችና ዕረፍት የሞላበት ሌሊት አሳለፍሁ።

በማግሥቱ ጠዋት ለቁርስ የገንፎ ሳሕኔ ቀርቶልኝ ነበር፤ ገና ሳልጨርሰውም የፖስታ አመላላሹ በር ሲያንኳኳ ተሰማ። ወላጆቼና አብዛኞቹ ወዳጆቼ ቅዳሜ ደብዳቤ ከመላክ ይቆጠቡ ስለ ነበር፣ ሰኞ ደብዳቤ መቀበል ልማዴ አልነበረም፤ ስለዚህ የቤቱ አከራይ በሽርጧ በተሸፈነው እርጥብ እጇ ደብዳቤ ወይም ጥቅል ይዛ ስትገባ በመጠኑ ተገረምሁ። ደብዳቤውን ተመለከትሁት፤ የእጅ ጽሑፉን ግን ለይቼ ማወቅ አልቻልሁም። ወይ የማላውቀው ሰው ጽሑፍ ነበር ወይም ሆን ተብሎ የተለወጠ ጽሑፍ ነበር፤ የፖስታ ማኅተሙም ደብዝዞ ነበር። ከየት እንደ መጣ ልለይ አልቻልሁም። ፖስታውን ስከፍት ውስጡ ምንም የተጻፈ ነገር አላገኘሁም፤ ነገር ግን በአንድ ባዶ ወረቀት ውስጥ አንድ ጥንድ የለስላሳ ቆዳ ጓንት ታጥፎ ነበር፤ በመደነቅ ስከፍታቸውም ከውስጣቸው ግማሽ ሶቨሪን መሬት ላይ ወደቀ። «ጌታ ይመስገን!» ብዬ ጮኽሁ፤ «ለአሥራ ሁለት ሰዓት መዋዕለ ንዋይ 400 በመቶ፤ ይህ መልካም ወለድ ነው። የሀል ነጋዴዎች ገንዘባቸውን በእንዲህ ያለ ወለድ ማበደር ቢችሉ ምንኛ ደስ ባላቸው ነበር!» ያን ጊዜና እዚያው፣ ሊከስር የማይችል ባንክ ያጠራቀምሁትን ወይም ያገኘሁትን ገንዘብ እንዲይዝልኝ ወሰንሁ — እስካሁን ድረስ ለመጸጸት ያልተማርሁት ውሳኔ ነው።

አእምሮዬ ወደዚህ ገጠመኝ ምን ያህል ጊዜ እንደ ተመለሰ፣ በኋለኛው ሕይወቴም በችግር ሁኔታዎች ውስጥ ምን ያህል እንደ ረዳኝ ልነግራችሁ አልችልም። በትንሽ ነገር ለእግዚአብሔር ታማኞች ብንሆን፣ በሕይወት ውስጥ በሚመጡት ይበልጥ ከባድ ፈተናዎች የሚጠቅመንን ልምድና ብርታት እናገኛለን።