እግዚአብሔር መጠጊያችን

በ1859 መጀመሪያ ትንሽ ለየት ያለ፣ ነገር ግን ግልጽነቱ ያላነሰ የጸሎት መልስ ተሰጠ። ውድ ባለቤቴ በሕመም እጅግ ደከመች፤ በመጨረሻም የመዳን ተስፋ ሁሉ የጠፋ መሰለ። የተሞከረው መድኃኒት ሁሉ ፍሬ ቢስ ሆኖ ነበር፤ ያክማት የነበረው ዶክተር ፓርከርም የሚጠቁመው ሌላ ነገር አልነበረውም። ሕይወቷ በፍጥነት እያለቀ ነበር። ብቸኛው የተስፋ መሠረት፣ በእምነት ለሚቀርብ ነገር ግን ለፈቃዱ ለሚገዛ ጸሎት መልስ እግዚአብሔር ያስነሣት ዘንድ ገና ይወድድ ይሆናል የሚለው ብቻ ነበር።

በሚስዮናውያን መካከል የሚደረገው የተለመደው የጸሎት ስብሰባ ከሰዓት በኋላ ደረሰ፤ እኔም የጸሎት ጥያቄ ላክሁ፤ እጅግም በሞቀ ልብ ተቀበሉት። ልክ በዚህ ጊዜ ገና ያልተሞከረ አንድ መድኃኒት ወደ አእምሮዬ መጣ፤ እርሱን መጠቀሙ ተገቢ ስለ መሆኑ ዶክተር ፓርከርን ለማማከር መፍጠን እንዳለብኝ ተሰማኝ። የጭንቅ ጊዜ ነበር። የገቡት ጆሮ ግንዶች፣ የሰመጡት ዓይኖችና የተጨማደደው ፊት የሞትን መቅረብ ያመለክቱ ነበር፤ እስክመለስ ድረስ ሕይወቷ ይቈያል ወይ የሚለውም እጅግ አጠራጣሪ መሰለ። ወደ ዶክተር ፓርከር ቤት ሁለት ማይል ያህል ነበር፤ እያንዳንዱም ደቂቃ ረጅም መሰለ። ወደዚያ ስሄድ በጸሎት ከእግዚአብሔር ጋር በብርቱ እየታገልሁ ሳለ፣ «በመከራ ቀን ጥራኝ፥ አድንሃለሁ፥ አንተም ታከብረኛለህ» የሚሉት ክቡር ቃላት በኃይል ወደ ነፍሴ መጡ። ወዲያውም በእምነት ልማጸንባቸው ቻልሁ፤ ውጤቱም ጥልቅ፣ ጥልቅ፣ ሊነገር የማይችል ሰላምና ደስታ ሆነ። የርቀት ስሜት ሁሉ ጠፋ። ዶክተር ፓርከር የተጠቆመውን መድኃኒት መጠቀሙን በደስታ ፈቀደ፤ ቤት ስደርስ ግን ይህም ሆነ ሌላ ምንም መድኃኒት ሳይሰጥ የተመኘሁት ለውጥ እንደ ተፈጸመ በአንድ ጊዜ አየሁ። የተጨማደደው የፊቷ መልክ ለረጋ እንቅልፍ ጸጥታ ስፍራውን ለቅቆ ነበር፤ ወደ ጤናና ብርታት መመለሷን የሚያዘገይ አንድም መጥፎ ምልክት አልቀረም።

በዚህ መንገድ ለጸሎት መልስ የምወዳትን ከማጣት ስለ ተረፍሁ፣ በዚያው ዓመት በበልግ ወራት የገዛ ሚስቱ በድንገት በሞት ስትለየው ለዶክተር ፓርከር ይበልጥ ርኅራኄና ኀዘን ተሰማኝ። ሐኪሙ እናት ከሌላቸው ልጆቹ ጋር ወዲያውኑ ወደ ግላስጎው መመለስ ስላስፈለገው፣ እርሱ ብቻውን ኃላፊ ለነበረበት በኒንግፖ ለሚገኘው የሚስዮን ሆስፒታል አመራር ጊዜያዊ ዝግጅት መደረግ ነበረበት። በዚህ ሁኔታ ሥራውን፣ ቢያንስ የመድኃኒት መስጫውን ክፍል በተመለከተ፣ እንድረከብ ጠየቀኝ። ለጥቂት ቀናት ጌታን ምሪት ከጠበቅሁ በኋላ፣ ለድጋፉ የሚያስፈልገውን ገንዘብ ለማቅረብ ጸሎትን በሚሰማው አምላክ ታማኝነት ላይ ብቻ በመደገፍ የመድኃኒት መስጫውን ሥራ ብቻ ሳይሆን የሆስፒታሉንም ሥራ ለመረከብ ውስጤ አስገደደኝ።

እስከዚያ ጊዜ ድረስ ሆስፒታሉን ለማስተዳደር የሚያስፈልገው ገንዘብ የሚገኘው ሐኪሙ ለውጭ አገር ሰዎች ከሚሰጠው የሕክምና አገልግሎት ገቢ ነበር፤ እርሱ ሲሄድም ይህ ገቢ ቆመ። ነገር ግን እግዚአብሔር በጌታ በኢየሱስ ስም የምንለምነው ሁሉ እንደሚደረግ አልተናገረምን? መንግሥቱን የምናስፋፋበትን ገንዘብ ሳይሆን አስቀድመን የእግዚአብሔርን መንግሥት እንድንፈልግ፣ ይህም ሁሉ እንደሚጨመርልን አልተነገረንምን? እንዲህ ያሉት የተስፋ ቃሎች በእርግጥ በቂ ነበሩ። ይህን ኃላፊነት ከመረከቤ ከስምንት ቀናት በፊት እንዲህ የማድረግ ጥቂት አሳብ እንኳ አልነበረኝም፤ በአገር ቤት ያሉ ወዳጆችማ ይህን ሊገምቱት ይበልጥ አይችሉም ነበር። ጌታ ግን ፍላጎቱን አስቀድሞ አይቶ ነበር፤ ፍላጎቱንም የሚሞላው ገንዘብ ቀድሞውኑ በመንገድ ላይ ነበር።

አንዳንድ ጊዜ በሆስፒታሉ ውስጥ ተኝተው የሚታከሙ ሕሙማን ከሃምሳ ያላነሱ ነበሩ፤ ከእነዚህም በተጨማሪ በየቀኑ ወደ ተመላላሽ ሕሙማን ክፍል የሚመጡ ብዙ ሰዎች ነበሩ። ሠላሳ አልጋዎች ብዙውን ጊዜ በነጻ ለሚታከሙ ሕሙማንና ለአስታማሚዎቻቸው ይመደቡ ነበር፤ ተመሳሳይ ቍጥር ያላቸውም ከልማዳቸው እስኪፈወሱ ድረስ ለምግባቸው ይከፍሉ ለነበሩ ለኦፒየም አጫሾች ይሰጡ ነበር። በክፍሎቹ ውስጥ ያሉ ሕሙማን ፍላጎቶች ሁሉ በነጻ ይሟሉ ስለ ነበረ፣ ለተመላላሽ ሕሙማን ሥራ ከሚያስፈልጉት የሕክምና መሣሪያዎች በተጨማሪ፣ የዕለቱ ወጪ ከፍተኛ ነበር፤ ከዚህም በላይ ብዙ የአገሬው ተወላጅ ረዳቶች ያስፈልጉ ነበር፤ ይህም የእነርሱን ደመወዝ ይጠይቅ ነበር።

ዶክተር ፓርከር ሆስፒታሉን ባስረከበኝ ጊዜ የወሩን ደመወዝና የሥራ ወጪዎች የሚሸፍን ገንዘብና ከዚያ ብዙም ያልበለጠ ብቻ ሊተው ችሎ ነበር። ደመወዛቸውን ዋስትና መስጠት ስላልቻልሁ የአገሬው ተወላጅ ሠራተኞቹ ለቀቁ፤ ከዚያም ሁኔታውን ለትንሿ ቤተ ክርስቲያናችን አባላት ነገርኋቸው፤ ከእነርሱም አንዳንዶቹ እንደ እኔው በጌታ ላይ ተደግፈው ሊረዱኝ በፈቃዳቸው ቀረቡ፤ እነርሱም ከእኔ ጋር በአንዳች መንገድ ለገዛ ሥራው እንዲያዘጋጅ እግዚአብሔርን መጠበቅ ቀጠሉ። ቀን በቀን ክምችቱ እየቀነሰ ሄደ፤ ፈጽሞ ሊያልቅም በተቃረበ ጊዜ አንድ ቀን ከእንግሊዝ ከአንድ ወዳጄ የሃምሳ ፓውንድ ቼክ የያዘ አስደናቂ ደብዳቤ ደረሰኝ። ደብዳቤው ላኪው በቅርቡ አባቱን በሞት እንዳጣና ንብረቱን እንደ ወረሰ፣ የግል ወጪውን ለመጨመር ስላልፈለገም አሁን የተተወለትን ገንዘብ የጌታን ሥራ ለማስፋፋት ሊያውለው እንደሚፈልግ ይገልጽ ነበር። ለዚህ ገንዘብ የሚሆን አንድ ልዩ ፍላጎት አውቅ ይሆናል ብሎ ሃምሳውን ፓውንድ አብሮ ላከ፤ ነገር ግን ለራሴ መተዳደሪያም ሆነ ጌታ በሚመራኝ በማንኛውም መንገድ እንድጠቀምበት ነጻነት ሰጠኝ፤ የጠየቀው ገንዘቡ እንዴት ጥቅም ላይ እንደ ዋለና ተጨማሪ ያስፈልግ እንደ ሆነ ማወቅን ብቻ ነበር።

ከውድ ባለቤቴ ጋር ጥቂት ጊዜ ካመሰገንን በኋላ የአገሬው ተወላጅ ረዳቶቼን ወደ ትንሿ የጸሎት ቤታችን ጠርቼ ደብዳቤውን ተረጐምሁላቸው። ምን ያህል ደስ እንዳላቸውና አብረንም እግዚአብሔርን እንዳመሰገንን መናገር አያስፈልገኝም። በተትረፈረፈ ልብ ወደ ሆስፒታሉ ሥራቸው ተመለሱ፤ አምላካችን እንዴት ያለ አምላክ እንደ ሆነ ለሕሙማኑ ነገሩአቸው፤ ጣዖቶቻቸው እንዲህ ረድተዋቸው ያውቁ እንደ ሆነም ጠየቋቸው። በዚህ አስደናቂ ስጦታ ረዳቶቹም ሕሙማኑም በመንፈስ ተባረኩ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም ጌታ ለቤተሰቤ መተዳደሪያና በእኔ ኃላፊነት ሥር የነበሩትን ሌሎች የሚስዮን ሥራ ዘርፎች ለመደገፍ ከሚያስፈልገው በተጨማሪ ተቋሙን ለማካሄድ የሚያስፈልገውን ሁሉ አቀረበ። ከዘጠኝ ወር በኋላ በጤና መታወክ ምክንያት ይህን ኃላፊነት ለመተው በተገደድሁ ጊዜ፣ ሥራውን በተረከብሁበት ጊዜ ከነበረው ይበልጥ ለሆስፒታሉ ድጋፍ የሚሆን ገንዘብ በእጅ ትቼ ለመሄድ ቻልሁ።

ለጸሎት መልስ የተሰጠው ግን የገንዘብ ስጦታ ብቻ አልነበረም — የብዙዎች ሕይወት ተረፈ፤ በሽታቸው ተስፋ የሌለው ደረጃ ላይ የደረሰ የሚመስሉ ሰዎች ተፈወሱ፤ በከባድና አደገኛ ቀዶ ጥገናዎችም ስኬት ተሰጠ። በእጅግ አመቺ ባልሆነ ሁኔታ እግሮቹ የተቈረጡለት አንድ ምስኪን ሰው ቍስሎቹ በፍጥነት ስለ ተሻሻሉ ሁለቱም ቍስሎች ከሁለት ሳምንት ባነሰ ጊዜ ዳኑ። ከእነዚህም የበለጠ ዘላቂ ጥቅሞች ተሰጡ። ብዙዎች የክርስትና እውነት እንደ ሆነ አመኑ፤ ጥቂት ያልሆኑ ሰዎች ጌታን በእምነትና በጸሎት ፈለጉ፤ በኃጢአት የታመመችውን ነፍስ የሚፈውሰውን የታላቁን ሐኪም ኃይልም ቀመሱ። ከላይ በተጠቀሱት ዘጠኝ ወራት ውስጥ ከሆስፒታሉ ዐሥራ ስድስት ሕሙማን ተጠመቁ፤ ከሠላሳ የሚበልጡ ሌሎችም በከተማዪቱ ካሉት የክርስቲያን አብያተ ክርስቲያናት ወደ አንዷ ወይም ወደ ሌላዋ ለመግባት ዕጩዎች ሆኑ።

እንዲህ 1860 በየአቅጣጫው በተከፈቱ በሮች ጀመረ፤ ነገር ግን ጊዜና ጉልበት እነርሱን በተሻለ መንገድ ለመጠቀም እጅግ አጭር ነበሩ። ለተወሰነ ጊዜ የተጨማሪ ሠራተኞች ርዳታ በጣም የሚሰማ ፍላጎት ሆኖ ነበር፤ በጃንዋሪም የመከሩን ጌታ ወደዚህ የታላቁ የዓለም እርሻ ልዩ ክፍል ተጨማሪ ሠራተኞችን እንዲልክ እጅግ በተለየ ጸሎት ለመንነው። በእንግሊዝ ለሚኖሩ ዘመዶቼ ጃንዋሪ 16 ቀን 1860 በጻፍሁት ደብዳቤ የልባችንን ጥልቅ ናፍቆት እንዲህ ገለጥሁ፦—

ከሚያስፈልጋቸው መተዳደሪያ የበለጠ ሳይፈልጉ መጥተው እዚህ ለመሥራት ፈቃደኛ የሆኑ፣ እግዚአብሔርን በቻይና ለማገልገል የሚሹ ትጉና ራሳቸውን የሰጡ ወጣቶችን ታውቃላችሁን? ኦ፣ ምነው አራት ወይም አምስት እንዲህ ያሉ ረዳቶች ቢኖሩ! ምናልባት በስድስት ወር ውስጥ በቻይንኛ መስበክ ይጀምራሉ፤ ለጸሎትም መልስ ለመተዳደሪያቸው የሚያስፈልገው ገንዘብ ይገኛል።

ነገር ግን በዚያን ጊዜ ሊረዳን የመጣ ማንም አልነበረም፤ ዶክተር ፓርከር በሌለበት ጊዜ ሆስፒታሉን በመንከባከብና ሌሎቹን የሚስዮን ተግባሮቼን መፈጸም በመቀጠል በደረሰብኝ የማያቋርጥ የአካልና የአእምሮ ውጥረት ጤናዬ በፍጥነት መታወክ ጀመረ፤ ለተወሰነ ጊዜ ወደ እንግሊዝ መመለስ አስፈላጊ ይሆን እንደ ሆነም ከባድ ጥያቄ ሆነ።

ይህን ሊሆን የሚችል ነገር መጋፈጥ ከባድ ነበር። እያደገች ያለችው ቤተ ክርስቲያንና ሥራው የእኛን መኖር የሚፈልጉ ይመስሉ ነበር፤ በጌታ በእውነት መውደድን ከተማርናቸው ሰዎች መለየትም ትንሽ ፈተና አልነበረም። በቅርቡ በተደራጀችው ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሠላሳ ወይም አርባ የአገሬው ተወላጅ ክርስቲያኖች ተሰብስበው ነበር፤ በሰው የተሞሉት ስብሰባዎችና የአማኞቹ ሞቅ ያለ ትጋት ሁሉ ብዙ ተስፋ ያለውን የወደፊት ጊዜ ያመለክቱ ነበር። ይሁን እንጂ በመጨረሻ በተደጋጋሚ የሕመም ጥቃት ፈጽሜ ስለ ተዳከምሁ የማገገሜ ብቸኛ ተስፋ ወደ እንግሊዝ በሚደረግ የባሕር ጉዞና ይበልጥ በሚያበረታው አየሯ ለአጭር ጊዜ በመቆየት ላይ ያለ መሰለ፤ ይህ ግድ በዚያን ጊዜ የሚያሠቃይ ቢመስልም፣ «እንደ ፈቃዱ ምክር ሁሉን የሚሠራ» የሆነው የእርሱ ታማኝነትና ፍቅራዊ እንክብካቤ የሚገለጥበት ሌላ አጋጣሚ ብቻ ሆኖ ተገኘ።

እንደ ቀድሞው ሁሉ ጌታ በርዳታው ከእኛ ጋር ነበር። ለጉዟችን የሚያስፈልገው ገንዘብ ተሰጠ፤ ያውም እጅግ በልግስና ስለ ተሰጠ በትርጉም ወይም በሌላ የሥነ ጽሑፍ ሥራ የሚረዳና ጌታ ለሚስዮኑ መስፋፋት ለሚያስነሣቸው ረዳቶች ቋንቋውን የሚያስተምር አንድ የአገሬው ተወላጅ ክርስቲያን ይዘን ለመምጣት ቻልን። የሥራ ባልደረቦች እንደሚሰጠን አንዳችም ጥርጣሬ አልነበረንም፤ ለብዙ ወራት አስቀድመን በትጋትና በእምነት ጸሎት ከእርሱ እንድንለምናቸው ተረድተን ነበርና።

ቻይናን ከመልቀቃችን አንድ ቀን በፊት በእንግሊዝ ለምናውቀውና በዚያች ሩቅ አገር ሳለን ዘወትር በጌታ እጆቻችንን ያበረታ ለነበረው ለወዳጃችን ለክቡር ደብሊው. ቲ. በርገር እንዲህ ብለን ጻፍን፦—

«በሥነ ጽሑፍ ሥራ እንዲረዳን፣ ደግሞም ጌታ ከእኛ ጋር እንዲመለሱ የሚያነሣሣቸውን ሰዎች የአካባቢውን ቋንቋ ያስተምራል ብዬ ተስፋ በማድረግ፣ አንድ ወጣት ቻይናዊ ወንድም ይዘን እየመጣን ነው።»

በጉዞውም ሁሉ ወደ እግዚአብሔር የምናቀርበው የልባችን ጩኸት በአገር ቤት የምንቆይበትን ጊዜ ለቻይና መልካም እንዲሆን እንዲመራውና በቼኪያንግ ክፍለ ሀገር የሚሠሩ ቢያንስ አምስት ረዳቶችን ለማስነሣት መሣሪያ እንዲያደርገው ነበር።

ጌታ እነዚህን የትጋትና የእምነት ጸሎቶች ለመመለስ የወደደበትን መንገድ፣ ያጐናጸፋቸውንም «እጅግ አብልጦ» የሆነ መልስ አሁን በአጭሩ እንዘረዝራለን።

---