የአዲስ ሚስዮን አስፈላጊነት

«አሳቤ እንደ አሳባችሁ፥ መንገዳችሁም እንደ መንገዴ አይደለምና፥ ይላል እግዚአብሔር። ሰማያት ከምድር ከፍ እንደሚሉ፥ እንዲሁ መንገዴ ከመንገዳችሁ፥ አሳቤም ከአሳባችሁ ከፍ ያለ ነው።»[3] እነዚህ ቃላት ምንኛ እውነት ናቸው! ጌታ ታላቅ በረከትን ከሁሉ በሚሻለው መንገድ እያመጣ ሳለ፣ የማያምን ልባችን ብዙ ጊዜ እንደ ጥንቱ ያዕቆብ «ይህ ሁሉ በእኔ ላይ ሆኖአል» ብሎ ባይናገርም እንኳ እንዲሁ ይሰማዋል። ወይም ጌታ በውኃ ላይ እየተራመደ የተናወጠውን ባሕር ጸጥ ሊያደርግና ወደሚፈልጉት ወደብ ፈጥኖ ሊያደርሳቸው በቀረበ ጊዜ ደቀ መዛሙርቱ እንደ ፈሩት በፍርሃት እንሞላለን። ነገር ግን ተራው የጋራ አስተዋይነት እንኳ መንገዱ ፍጹም የሆነው እርሱ ስሕተት ሊሠራ እንደማይችል ሊነግረን ይገባ ነበር፤ «ስለ እኛ ያለውን ሊፈጽምልን» ተስፋ የሰጠው፣ ጥንቃቄውም እስከ ራሳችን ጠጕር ቍጥር ድረስ የሚዘልቀው፣ ሁኔታዎቻችንንም የሚያዘጋጅልን እርሱ፣ እውነተኛውን ጥቅማችንን የሚያራምደውንና የገዛ ስሙን የሚያከብረውን መንገድ ከእኛ ይልቅ አብልጦ ማወቅ እንዳለበት ሊያስገነዝበን ይገባ ነበር።

«ዕውር አለማመን በእርግጥ ይስታል፤
ሥራውንም በከንቱ ይመረምራል፤
እግዚአብሔር የራሱ ተርጓሚ ነው፤
እርሱም ነገሩን ግልጥ ያደርገዋል።»

በቻይና ያለው የእግዚአብሔር ሥራ ከቀድሞው ሁሉ ይበልጥ ፍሬያማ በሆነበት በዚያ ጊዜ የጤንነቴ መድከም ሥራውን እንድተው ያስገደደኝ መሆኑ ለእኔ ታላቅ ጥፋት መስሎ ታየኝ፤ ብዙ እንክብካቤና ትምህርት የሚያስፈልጋቸውን በኒንግፖ ያሉትን ጥቂት ክርስቲያኖች ትቶ መሄድም ታላቅ ኀዘን ነበር። እንግሊዝ በደረስሁ ጊዜ ደግሞ ሐኪሞች፣ ቢያንስ ለሚመጡት ዓመታት፣ ወደ ቻይና መመለስ እንደማይቻል ሲያረጋግጡልኝ ኀዘኑ አልቀለለም። ያ ከቻይና የራቅሁበት ረጅም ጊዜ፣ እግዚአብሔር የቻይናን የውስጥ ሚስዮን እንደ ባረከው የሚባርከውን ሥራ ለመመሥረት አስፈላጊ እርምጃ እንደ ነበረ በዚያን ጊዜ ፈጽሞ አልተገነዘብሁም ነበር። በሥራው መስክ ሳለሁ በአጠገቤ ያሉት ጉዳዮች ጫና እጅግ ታላቅ ስለ ነበረ፣ ወደ ውስጥ ራቅ ብለው ስላሉት አውራጃዎች ስለሚበልጠው ችግር ብዙ ማሰብ አልቻልሁም ነበር፤ ባስብላቸውም እንኳ ምንም ላደርግላቸው አልችልም ነበር። ነገር ግን ለጥቂት ዓመታት በእንግሊዝ በቆየሁበት ጊዜ፣ በጥናት ክፍሌ ግድግዳ ላይ በተሰቀለው ትልቅ ካርታ ላይ አገሩን በሙሉ በየቀኑ እየተመለከትሁ፣ እኔ ራሴ ለእግዚአብሔር ወደ ሠራሁባቸው ትናንሽ አውራጃዎች እንደ ነበርሁ ሁሉ ወደ ሰፊዎቹ የቻይና የውስጥ ክፍሎችም እንዲሁ ቅርብ ነበርሁ፤ የተጫነው ልብም ጥቂት እፎይታ የሚያገኝበት ብቸኛ መጠጊያ ብዙ ጊዜ ጸሎት ብቻ ነበር።

ከቻይና ለረጅም ጊዜ መራቅ የማይቀር መስሎ ስለ ታየ፣ ቀጣዩ ጥያቄ በእንግሊዝ ሳለሁ ቻይናን በተሻለ ሁኔታ እንዴት ላገለግል እችላለሁ የሚል ነበር፤ ይህም ከሟቹ ከቤተ ክርስቲያን ሚስዮናውያን ማኅበር ቄስ ኤፍ. ኤፍ. ጎፍ ጋር ሆኜ ለብሪታንያና ለውጭ አገር መጽሐፍ ቅዱስ ማኅበር በኒንግፖ የዕለት ተዕለት የንግግር ቋንቋ የተዘጋጀውን የአዲስ ኪዳን ትርጉም ለማረም ለብዙ ዓመታት እንድሠማራ መራኝ። ይህን ሥራ በጀመርሁ ጊዜ፣ በአርቆ አለማየቴ፣ መጽሐፉና በዳሩ ላይ ያሉት የማጣቀሻ ጥቅሶች ለአገሬው ክርስቲያኖች ከሚሰጡት ጥቅም በቀር ሌላ ምንም አላየሁም ነበር፤ ነገር ግን ያን ጊዜ ጀምሮ፣ እነዚያ በእግዚአብሔር ቃል የተመገብሁባቸውና የተደሰትሁባቸው ወራት ባይኖሩ ኖሮ፣ እንደ ቻይና የውስጥ ሚስዮን ያለውን ሚስዮን አሁን ባለው መሠረቱ ላይ ለመመሥረት ፈጽሞ ዝግጁ እንደማልሆን ብዙ ጊዜ አይቻለሁ።

ያንን መለኮታዊ ቃል ሳጠና ስኬታማ ሠራተኞችን ለማግኘት የሚያስፈልገው በብዙ ማብራሪያ የተሞላ የርዳታ ልመና ሳይሆን፣ በመጀመሪያ ጽኑ ሠራተኞችን እንዲልክ ወደ እግዚአብሔር የሚቀርብ ጸሎት፣ በሁለተኛ ደረጃም የቤተ ክርስቲያን መንፈሳዊ ሕይወት ሰዎች በቤታቸው መቀመጥ እስኪያቅታቸው ድረስ መጥለቁ እንደ ሆነ ተማርሁ። የሐዋርያት ዘዴ ገንዘብና መሣሪያ ማሰባሰብ ሳይሆን ሄዶ ሥራውን መሥራት እንደ ነበረ አየሁ፤ ይህም «አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ፥ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል።» ባለው በእርሱ በእርግጠኛው ቃል በመታመን ነው።

በዚህ መካከል ለቼኪያንግ ሠራተኞች እንዲሰጡ የቀረበው ጸሎት መልስ እያገኘ ነበር። የመጀመሪያው አቶ ሜዶውስ በወዳጃችን በአቶ በርገር ደግ ትብብርና ርዳታ ከወጣት ሚስቱ ጋር በጃንዋሪ 1862 ወደ ቻይና በመርከብ ተጓዘ። ሁለተኛዋ የጉዞዋ ዋጋ በውጭ አገር ወንጌል ስርጭት ማኅበር ተሸፍኖላት በ1864 እንግሊዝን ለቀቀች። ሦስተኛውና አራተኛው ጁላይ 24 ቀን 1865 ኒንግፖ ደረሱ። አምስተኛው ብዙም ሳይቆይ ተከትሏቸው በሴፕቴምበር 1865 ኒንግፖ ደረሰ። እንዲህም ለአምስቱ ሠራተኞች የቀረበው ጸሎት ሙሉ በሙሉ መልስ አገኘ፤ እኛም ከዚህ የሚበልጡ ነገሮችን ከእግዚአብሔር እንድንጠብቅ ተበረታታን።

ለወራት የቀረበው ጽኑ ጸሎትና ጥቂት ያልሆኑ ያልተሳኩ ጥረቶች፣ ለቻይና የውስጥ ክፍል ወንጌል ስርጭት ለየት ያለ ሚስዮን የግድ አስፈላጊ እንደ ሆነ ጥልቅ እምነት አሳደሩብኝ። በዚህ ጊዜ ከተወደደው ወዳጄና የሥራ ባልደረባዬ ከሟቹ ከቄስ ኤፍ. ኤፍ. ጎፍ ጋር በየቀኑ በጸሎትና በምክክር የምረዳዳ ብቻ ሳልሆን፣ ከአቶና ከወይዘሮ በርገርም እጅግ የከበረ ርዳታና ምክር አገኝ ነበር፤ እኔና የተወደደችው ባለቤቴ (በዚህ ወሳኝ ወቅት ማስተዋሏና መንፈሳዊነቷ ዋጋ የማይወጣላቸው ነበሩ) ከእነርሱ ጋር ብዙ ቀናት በጸሎት እየተመካከርን አሳለፍን። በአገር ቤት ያሉትን የሚስዮን ሥራዎች ልንነካ እንችላለን የሚለው ከባድ ችግር አስቀድሞ ታይቶ ነበር፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ላይ በቀላል መታመን ማንኛውንም ነባር ሥራ ሳይጐዳ ተስማሚ ሠራተኞች ሊነሡና ሊደገፉ እንደሚችሉ ተደመደመ። እግዚአብሔር የሚያስፈልጉትን ሠራተኞች ከእርሱ እንድለምንና ከእነርሱም ጋር እንድወጣ የሚፈልገው እኔን እንደ ሆነ የሚያድግ እምነትም ነበረኝ። ነገር ግን ለረጅም ጊዜ አለማመን የመጀመሪያውን እርምጃ እንዳልወስድ አገደኝ።

አለማመን ሁልጊዜ ምንኛ እርስ በርሱ የሚጋጭ ነው! ስለ ሠራተኞች «በጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ስም» ብጸልይ እንደሚሰጡኝ ምንም ጥርጥር አልነበረኝም። ለእንዲህ ያለው ጸሎት መልስ ለጉዞአችን የሚያስፈልገው ገንዘብ እንደሚሰጥ፣ ወንጌል ባልደረሰባቸው የግዛቱ ክፍሎችም በሮች በፊታችን እንደሚከፈቱ ምንም ጥርጥር አልነበረኝም። ነገር ግን በዚያን ጊዜ ለራሴ የሚጠብቅ ኃይልና ጸጋ እንዲሰጠኝ እግዚአብሔርን መታመን ገና አልተማርሁም ነበር፤ ስለዚህ ከእኔ ጋር ለመሄድ የሚዘጋጁትን ሌሎችን እንዲጠብቅ እርሱን መታመን አለመቻሌ አያስደንቅም። ከእንዲህ ያለ ሥራ ጋር የግድ በሚያያዙት አደጋዎች፣ ችግሮችና ፈተናዎች መካከል በአንጻራዊነት ልምድ የሌላቸው አንዳንድ ክርስቲያኖች ሊወድቁና አቅማቸው የማይችለውን ሥራ እንዲጀምሩ ስላበረታታኋቸው በምሬት ሊወቅሱኝ ይችላሉ ብዬ ፈራሁ።

ታዲያ ምን ማድረግ ነበረብኝ? የደም ዕዳ ስሜት እየበረታና እየበረታ ሄደ። ሠራተኞቹ ያልተነሡት — ወደ ቻይና ያልሄዱት — እኔ ስለ እነርሱ ለመለመን እምቢ ስላልሁ ብቻ ነበር፤ በየቀኑም አሥር ሺዎች ክርስቶስ ወደሌለበት መቃብር ያልፉ ነበር! የምትጠፋዋ ቻይና ልቤንና አእምሮዬን እጅግ ስለ ሞላች፣ ጤንነቴ እስኪፈርስ ድረስ በቀን ዕረፍት፣ በሌሊትም ብዙ እንቅልፍ አልነበረኝም። የተወደደውና የተከበረው ወዳጄ አቶ ጆርጅ ፒርስ (በዚያን ጊዜ በአክሲዮን ገበያ ይሠራ ነበር) ስለ ጋበዘኝ ጥቂት ቀናት ከእርሱ ጋር ለማሳለፍ ወደ ብራይተን ሄድሁ።

እሁድ ጁን 25 ቀን 1865፣ ሚሊዮኖች እውቀት በማጣት እየጠፉ ሳሉ በገዛ ደኅንነታቸው ደስ የሚላቸውን ሺህ ወይም ከዚያ በላይ የሆኑ ክርስቲያኖች ጉባኤ ማየት ስላልቻልሁ፣ በታላቅ መንፈሳዊ ሥቃይ ውስጥ ሆኜ ብቻዬን ወደ ባሕሩ ዳርቻ አሸዋ ወጣሁ፤ በዚያም ጌታ አለማመኔን ድል ነሣ፤ እኔም ለዚህ አገልግሎት ራሴን ለእግዚአብሔር ሰጠሁ። ስለ ውጤቱና ስለሚያስከትለው ነገር ሁሉ ኃላፊነቱ በእርሱ ላይ ማረፍ እንዳለበት ነገርሁት፤ የእርሱ ባሪያ እንደ መሆኔ መታዘዝና እርሱን መከተል የእኔ ድርሻ እንደ ሆነ፣ እኔንና ከእኔ ጋር የሚሠሩትን መምራት፣ መንከባከብና ማሰማራት ግን የእርሱ እንደ ሆነ ተናገርሁ። ወዲያውኑ ሰላም ወደ ተጫነው ልቤ እንደ ፈሰሰ መናገር ያስፈልገኛልን? እዚያው በዚያው ሃያ አራት የሥራ ባልደረቦችን ለመንሁት — ሚስዮናዊ ለሌለባቸው ለአሥራ አንዱ የውስጥ ክፍለ ሀገራት ለእያንዳንዳቸው ሁለት ሁለት፣ ለሞንጎሊያም ሁለት፤ ልመናዬንም ይዤው በነበረው መጽሐፍ ቅዱስ ገጽ ዳር ላይ ጽፌ፣ ለወራት ርቆት የነበረውን ዕረፍት በሚያጣጥም ልብ፣ ጌታም የገዛ ሥራውን እንደሚባርክና እኔም በበረከቱ ተካፋይ እንደምሆን በማረጋገጥ ወደ ቤት ተመለስሁ። ከዚህ ቀደም በዚያን ጊዜ ሚስዮናዊ ላልገባባቸው ለአሥራ አንዱ ክፍለ ሀገራት ሠራተኞች እንዲነሡ፣ እንዲላኩና የሚያስፈልጋቸው እንዲሟላላቸው ጸልዬ ነበር፤ ሌሎችም እንዲጸልዩ ለምኜ ነበር፤ ነገር ግን መሪያቸው ለመሆን ራሴን አሳልፌ አልሰጠሁም ነበር።

በዚህ ጊዜ ገደማ በተወደደችው ባለቤቴ ርዳታ የቻይና መንፈሳዊ ፍላጎትና ጥሪዋ የተባለውን ትንሽ መጽሐፍ ጻፍሁ። እያንዳንዱ አንቀጽ በጸሎት የተዘፈቀ ነበር። የእጅ ጽሑፉን በማረም ውድ ርዳታ በሰጠውና የ3000 ቅጂዎችን የኅትመት ወጪ በሸፈነው በአቶ በርገር ርዳታ ቅጂዎቹ ብዙም ሳይቆዩ ተሰራጩ። አጋጣሚ በፈቀደልኝ መጠን ስለ ታሰበው ሥራ በአደባባይ ተናገርሁ፤ በተለይም በ1865 በፐርትና በሚልድሜይ ጉባኤዎች ላይ ተናገርሁ፤ ስለ ሥራ ባልደረቦችም መጸለዬን ቀጠልሁ፤ እነርሱም ብዙም ሳይቆዩ ተነሡ፤ ተገቢው የደብዳቤ ልውውጥ ከተደረገ በኋላም በዚያን ጊዜ በምሥራቅ ለንደን ወደ ነበረው ቤቴ ተጋበዙ። አንዱ ቤት ሳይበቃ ሲቀር የአጠገቡ ቤት ነዋሪ ለቆ ሄደ፤ እኔም ልከራየው ቻልሁ፤ ያም በተራው ባልበቃ ጊዜ በአቅራቢያው ተጨማሪ ማረፊያ ተገኘ። ብዙም ሳይቆይ በርካታ ወንዶችና ሴቶች የቅድመ ዝግጅት ሥልጠና እየወሰዱ ነበር፤ ነፍሳትን የመማረክ ብቃታቸውን በተወሰነ መጠን የሚፈትን የወንጌል ስርጭት ሥራም ይሠሩ ነበር።