ምዕራፍ 14 · 5 ደቂቃ ንባብ · 7 ደቂቃ ማዳመጥ
የእግዚአብሔር መግቦታዊ አመራር
አሁን የጠፋው ንብረት — በሻንጋይ በእግዚአብሔር መግቦት ከቀረችው ጥቂት ገንዘብ በቀር በቻይና የነበረኝ ሁሉ — በአገልጋዬ ሆን ተብሎ እንደ ተሰረቀና እርሱም ይዞት ወደ ሃንግቻው እንደ ሄደ ፍጹም ግልጽ ሆነ። የመጀመሪያው ጥያቄ እርግጥ ይህን ያህል ችግር ላመጣብኝ ሰው መልካም ለማድረግ እንዴት ብሠራ እንደሚሻል ነበር። እንዲቀጣ የሚያደርጉ እርምጃዎችን መውሰድ አስቸጋሪ አይሆንም ነበር፤ ለደረሰብኝ ኪሣራ ካሳ የማግኘቱ ዕድል ግን እጅግ ጠባብ ነበር። ከሁሉ ይበልጥ የከበደኝ አሳብ ግን ሌባው ለመዳኑ የደከምሁለትና የጸለይሁለት ሰው መሆኑ ነበር፤ እርሱን መክሰስም አብረን ያነበብነውን፣ «ክፉውን አትቃወሙ» የሚለውንና ሌሎች ተመሳሳይ ትእዛዛትን የያዘውን የተራራውን ስብከት ትምህርት የሚያጐላ እንደማይሆን ተሰማኝ። በመጨረሻም ነፍሱ ካጣሁት አርባ ፓውንድ ከሚያወጣ ዕቃ እንደምትበልጥ ደምድሜ ይህንኑ ጽፌ ነገርሁት፤ ንስሐ መግባትና በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ማመን እንደሚያስፈልገውም አጥብቄ መከርሁት። የወሰድሁት እርምጃ በእንግሊዝ ለነበሩት ክርስቲያን ወዳጆቼ መልካም ሆኖ ታያቸው፤ ከእነርሱም አንዱ ከጊዜ በኋላ የአርባ ፓውንድ ቼክ እንዲልክልኝ ተመራ — ይህም ከዚያው ደግ ረዳት በኋላ ከተቀበልኋቸው ከብዙ ስጦታዎች የመጀመሪያው ነበር።
በሻንጋይ የቀረችውን ጥቂት ገንዘብ ከተቀበልሁ በኋላ፣ ቀደም ሲል በእሳት ያጣኋቸውን መድኃኒቶች ለመተካት የዶክተር ፓርከርን ርዳታ ለመጠየቅ እንደገና ወደ ኒንግፖ ተነሣሁ። ይህ በመልካም ሁኔታ ከተፈጸመ በኋላ፣ በዚያ አስፈላጊ ማዕከል በሚሠራው ሥራ እጅግ የምወደውን ወዳጄን አቶ በርንስን በቅርቡ እንደምቀላቀል ተስፋ በማድረግ፣ ወደ ስዋቶ ለመሄድ በጉዞ ላይ ሳለሁ አንድ ጊዜ ደግሞ ወደ ሻንጋይ ተመለስሁ። እግዚአብሔር ግን ሌላ ነገር ፈቅዶ ነበር፤ ዝርፊያው ያስከተለው መዘግየትም እንዳሰብሁት ወደ ደቡብ እንዳልጓዝ ለማገድ ልክ የሚበቃ ነበር።
በፖለቲካው አድማስ ላይ ለሚመጣው ጦርነት ቀዳሚ ምልክቶች የሆኑ የማዕበል ደመናዎች ለረጅም ጊዜ ሲሰበሰቡ ቆይተው ነበር፤ በዚህም ዓመት (1856) በኦክቶበር መጀመሪያ በካንቶን አሮው በተባለችው ሎርቻ መርከብ ላይ የተፈጠረው ጉዳይ ጦርነቱ በይፋ እንዲጀመር አደረገ። ብዙም ሳይቆይ ቻይና ከውጭ ኃያላን መንግሥታት ጋር ወደ ሁለተኛ የተራዘመ ትግል በጥልቅ ገባች፤ የሚስዮን ሥራም ቢያንስ በደቡብ በአብዛኛው መቋረጥ ነበረበት። የእነዚህ ነገሮች ወሬ ከአቶ በርንስ ደብዳቤዎች ጋር፣ ወደ ስዋቶ ልሄድ ስነሣ ልክ በጊዜው ሻንጋይ ላይ ደረሰኝ፤ እንዲህ ስለ ተከለከልሁም ልገባበት እጅግ የተመኘሁትን በር በመዝጋቱ የእግዚአብሔር እጅ እንዳለበት ከመገንዘብ ልቈጠብ አልቻልሁም።
በኒንግፖ ሳለሁ ከዶክተር ፓርከር ጋር በዚያች ከተማ የቻይና ወንጌል ስርጭት ማኅበርን ይወክሉ ከነበሩት ከአቶ ጆን ጆንስ ጋር ተዋውቄ ነበር። ወደ ስዋቶ እንዳልመለስ ስለ ተከለከልሁ አሁን እነዚህን ወንድሞች በኒንግፖ ሥራ ለመቀላቀል ወሰንሁ፤ ወዲያውም ጉዞውን ጀመርሁ። በሁለተኛው ቀን ከሰዓት በኋላ፣ ከሻንጋይ ሠላሳ ማይል ያህል ርቀን ሳለን፣ እኔና አቶ ጆንስ ወደ ታላቂቱና አስፈላጊዋ ወደ ሱንግኪያንግ ከተማ ቀረብን፤ እኔም የወንዙን ዳርቻ ሞልተው ወደ ከተማዪቱ በሮች የሚወስዱትን መንገዶች ላጨናነቁት ብዙ ሕዝብ ወንጌልን ለመስበክ ወደ የብስ ስለ መውረድ ተናገርሁ።
በጀልባው ላይ ከነበሩት መንገደኞች መካከል በጉዞዎቹ ብዙ ጊዜ ወደ ውጭ አገር የሄደ፣ እንግሊዝንም እንኳ የጎበኘና በዚያም ፒተር በሚባል ስም ይጠራ የነበረ አንድ አስተዋይ ሰው ነበረ። እንደሚጠበቀው ስለ ወንጌል ጥቂት ሰምቶ ነበር፤ የሚያድነውን ኃይሉን ግን ከቶ አላወቀም ነበር። በቀደመው ምሽት ስለ ነፍሱ መዳን ወደ ልባዊ ውይይት አስገብቼው ነበር። ሰውየው በጥሞና አዳመጠ፤ እስከ እንባም ድረስ ልቡ ተነካ፤ ነገር ግን አሁንም የተወሰነ ውጤት አልታየም ነበር። ስለዚህ አብሮኝ እንዲሄድና ስሰብክ እንዲሰማ እንዲፈቀድለት በጠየቀ ጊዜ ደስ አለኝ።
ከቻይናዊው ወዳጄ ጋር ወደ የብስ ስንወርድ የሚታደሉትን በራሪ ጽሑፎችና መጻሕፍት ለማዘጋጀት ወደ ጀልባው ክፍል ገባሁ፤ በድንገትም ከውጭ የተሰማ የውኃ መፍለቅለቅ ድምፅና ጩኸት አስደነገጠኝ። ዘልዬ ወደ ጀልባው ወለል ወጣሁ፤ ሁኔታውንም በአንድ ዕይታ ተረዳሁት። ፒተር የለም! ሌሎቹ ሰዎች ሁሉ በጀልባው ላይ ነበሩ፤ እርሱ የጠፋበትን ስፍራ ምንም ማድረግ እንደማይችሉ ሆነው ይመለከቱ ነበር፤ ሊያድኑት ግን አንዳችም ጥረት አላደረጉም። በተቃራኒ አቅጣጫ የሚፈስ የማያቋርጥ የውኃ ሞገድ ቢኖርም ብርቱ ነፋስ የቻይናዋን ጀልባ በፍጥነት ወደ ፊት ይገፋት ነበር፤ ዝቅ ብሎ የተዘረጋውና ቍጥቋጦ የሌለው ዳርቻም እየሰጠመ ያለውን ሰው ምን ያህል ርቀት ወደ ኋላ እንደ ተውነው የሚያመለክት አንዳችም ምልክት አልነበረውም።
ወዲያውኑ ሸራውን አወረድሁ፤ ላገኘው ተስፋ በማድረግም ከጀልባው ወደ ውኃው ዘልዬ ገባሁ። ሳይሳካልኝ ቀርቶ በሚያሠቃይ ጭንቀት ዙሪያዬን ተመለከትሁ፤ በአጠገቤም መንጠቆዎች የተገጠሙለት ልዩ የመጎተቻ መረብ ያላት አንዲት የዓሣ አጥማጆች ጀልባ አየሁ፤ ያም መረብ ሰውየውን እንደሚያወጣው አውቅ ነበር።
«ኑ!» ብዬ ጮኽሁ፤ ተስፋ በልቤ ውስጥ እንደገና ሕያው ሆነ። «ኑ፤ ይህን ስፍራ ወዲያውኑ በመረባችሁ ጎትቱ፤ አንድ ሰው እዚሁ እየሰጠመ ነው!»
«ቬህ ቢን» (ምቹ አይደለም) የሚል ርኅራኄ የሌለው መልስ መጣ።
«ስለ ምቹነት አታውሩ!» ብዬ በጭንቀት ጮኽሁ፤ «ሰው እየሰጠመ ነው እያልኋችሁ ነው!»
«ዓሣ በማጥመድ ተይዘናል» ብለው መለሱ፤ «ልንመጣ አንችልም።»
«ዓሣ ማጥመዳችሁን ተዉት» አልሁ፤ «የብዙ ቀን ዓሣ ማጥመድ ከሚያስገኝላችሁ የበለጠ ገንዘብ እሰጣችኋለሁ፤ ብቻ ኑ — አሁኑኑ ኑ!»
«ምን ያህል ገንዘብ ትሰጠናለህ?»
«አሁን በዚህ ላይ ለመከራከር ጊዜ የለንም! ኑ፤ አለዚያ ጊዜው ያልፋል። አምስት ዶላር እሰጣችኋለሁ» (በዚያን ጊዜ በእንግሊዝ ገንዘብ ሠላሳ ሽልንግ ያህል ይሆን ነበር)።
«በዚያ አናደርገውም» አሉ ሰዎቹ። «ሃያ ዶላር ስጠን፤ እንጎትታለን።»
«ያን ያህል የለኝም፤ እባካችሁ ቶሎ ኑ፤ ያለኝንም ሁሉ እሰጣችኋለሁ!»
«ያ ምን ያህል ይሆናል?»
«በትክክል አላውቅም፤ ዐሥራ አራት ዶላር ገደማ።»
በመጨረሻ፣ ያውም ቢሆን እጅግ በዝግታ፣ ጀልባዋ እየተቀዘፈች መጣች፤ መረቡም ተጣለ። የጠፋውን ሰው አስከሬን ለማውጣት ከአንድ ደቂቃ ያነሰ ጊዜ በቃ። ሰውየውን ወደ ሕይወት ለመመለስ ጥረት እየተደረገ ሳለ፣ የተጋነነው ክፍያቸው በመዘግየቱ ዓሣ አጥማጆቹ ጮኹ፤ ተቈጡም። ነገር ግን ሁሉ ከንቱ ሆነ — ሕይወቱ አልፋ ነበር።
ይህ ሁኔታ ለእኔ እጅግ አሳዛኝና ትርጉም የሞላበት ነበር፤ ከዚህ እጅግ የሚያሳዝን እውነታንም ያመለክት ነበር። እነዚያ ዓሣ አጥማጆች ቢጠቀሙበት ኖሮ ሊያድኑት የሚችሉበት መሣሪያ በእጃቸው ስለ ነበረ፣ በእውነቱ ለዚህ ምስኪን ቻይናዊ ሞት በደለኞች አልነበሩምን? በእርግጥ በደለኞች ነበሩ። ቢሆንም ከናታን የሚበልጥ «ያ ሰው አንተ ነህ።» ብሎ እንዳይመልስልን፣ በእነርሱ ላይ ፍርድ ከመስጠታችን በፊት ቆም እንበል። ሥጋን ለማዳን ቸል ማለት ይህን ያህል የልብ ድንዳኔ፣ ይህን ያህል ክፉ ነገር ከሆነ፣ እንግዲያስ ነፍስን እንድትጠፋ የሚተዋትና እንደ ቃየል «የወንድሜ ጠባቂው እኔ ነኝን?» የሚለው ሰው እንዴት ይልቅ የሚብስ ቅጣት የሚገባው ይሆን? ጌታ ኢየሱስ ያዝዛል፤ እኔን ያዝዛል፤ ወንድሜ ሆይ፣ አንተን ያዝዛል፤ እኅቴ ሆይ፣ አንቺንም ያዝዛል። «ሂዱ» ይላል፤ «ወደ ዓለም ሁሉ ሂዱ ወንጌልንም ለፍጥረት ሁሉ ስበኩ።» ታዲያ ለእርሱ፣ «አይ፣ ምቹ አይደለም» እንለዋለንን? ዓሣ በማጥመድ ተይዘን ልንሄድ እንደማንችል ለእርሱ እንነግረዋለንን? መሬት ስለ ገዛን ልንሄድ እንደማንችል? አምስት ጥምድ በሬዎች ስለ ገዛን፣ ወይም ሚስት ስላገባን፣ ወይም ይበልጥ በሚያስደስቱ ሌሎች ጉዳዮች ስለ ተጠመድን ልንሄድ እንደማንችል? ብዙም ሳይቆይ «እያንዳንዱ በሥጋው የተሠራውን በብድራት ይቀበል ዘንድ ሁላችን በክርስቶስ በፍርድ ወንበር ፊት ልንገለጥ ይገባናል።» ወንጌል ላልደረሳቸው ቻይናውያን እናስብ፣ እንጸልይላቸው፣ እንድከምላቸውም፤ አለዚያ በገዛ ነፍሳችን ላይ እንበድላለን። ይህን የተናገረው ማን እንደ ሆነ እናስብ፦ «ወደ ሞት የሚጐተቱትንና ለመታረድ የተዘጋጁትን ከማዳን ብትከለከል፥ እነሆ፥ ይህን አላወቅንም ብትል፥ ልብን የሚመዝን እርሱ አያስተውለውምን? ነፍስህንም የሚጠብቅ እርሱ አያውቀውምን? ለሰውም ሁሉ እንደ ሥራው አይመልስለትምን?»
በእኩለ ሌሊት ጨለማ ውስጥ ከመቄዶንያ፣
የእልፍ አእላፋት ጩኸት እንደ አንድ ድምፅ ይሰማል፤
ተስፋ የቈረጡት ድምፅ ያለው ዝምታ
በሚያስፈራ ጸሎት አንደበተ ርቱዕ ሆኗል፤
የነፍስ እጅግ መራራ ጩኸት፦
«ተሻገርና እርዳን፤ አለዚያ እንሞታለን።»
ምንኛ በኀዘን ያስተጋባል፣
የምድር እኩሌታ መቄዶንያ ናትና፤
እነዚህ ወንድሞች ወንድሞቻቸውን ይጣራሉ፤
ሁሉንም በሚወዳቸው ፍቅር፣
በዓለሙም ሁሉ ሕይወት እየማለዱ ይጮኻሉ፦
«እናንተ ሕያዋን ሆይ፣ እነሆ፣ እንሞታለን!»
ዓለም የሚማረከው ከመቄዶንያ ከሚሰማው ዋይታ
በተለዩ በሌሎች ድምፆች ነው፤
የትርፍ ጩኸት በዙሪያው ይንከባለላል፤
ወይም ሰዎች ለራሳቸው ተሸጠዋል፤
የባዕዱንም ጩኸት ሊያዳምጡ አይችሉም፦
«ስሙን፤ እርዱንም፤ እንዳንሞት!»
ሆኖም ከዚያ ከመቄዶንያ ጩኸት ጋር
የክርስቶስ ሠረገላ ራሱ ወደ ፊት ይገሠግሣል፦
«እመጣለሁ፤ ቀኔን ሊጠባበቅ የሚወድ
በዚያ ምድረ በዳ መንገዴን ያዘጋጅ፤
ድምፄ በጩኸታቸው ውስጥ ይጮኻል፤
እናንተ እንዳትሞቱ የሚሞቱትን እርዱ።»
ኢየሱስ ሆይ፣ ስለ ሰዎች የሰው ልጅ የሆንህ፣
አዎን፣ ከመቄዶንያ የሚሰማው ጩኸት የአንተ ነው፤
ኦ፣ በመንግሥትህና በኃይልህ፣
በመምጣትህም ሰዓት ክብር፣
ጩኸታቸውን እንዲሰሙ ልብንና ፈቃድን አንቃ፤
እኛ እንዳንሞት እነርሱን እንድንረዳ እርዳን።
ምዕራፍ 14 ተጠናቋል
የእግዚአብሔር መግቦታዊ አመራር