የመጀመሪያዎቹ የወንጌል ስብከት ጥረቶች

በ1855 የጸደይ ወራት ከቤተ ክርስቲያን ሚስዮናውያን ማኅበር ከቄስ ጄ. ኤስ. በርደን (አሁን የቪክቶሪያ፣ ሆንግ ኮንግ ጳጳስ) ጋር ያደረግሁት አንድ ጉዞ ከባድ አደጋዎች ገጥመውት ነበር።

ከሻንጋይ በስተ ሰሜን ሠላሳ ማይል ያህል ርቆ በሚገኘው በታላቁ የያንግትዜ ወንዝ አፍ ላይ፣ ጹንግሚንግና ሃይመን ትልቆቹና ዋነኞቹ የሆኑባቸው የደሴቶች ስብስብ ይገኛል፤ ከዚያም ወንዙን ወደ ላይ ሽቅብ ወጣ ብሎ፣ የወንዙ አፍ ከባሕሩ እየራቀ በሚጠብበት ስፍራ፣ ተሰሚነት ያላት የቱንግቻው ከተማ ትገኛለች፤ እርሷም የጣዖት ተሳላሚዎች መሰብሰቢያ በመሆኑ ዝነኛ ለሆነው ለላንግሻን፣ ማለትም ለተኩላ ተራሮች፣ ቅርብ ናት። በእነዚያ ደሴቶች ላይ ወንጌልን በመስበክ ጥቂት ጊዜ አሳለፍን፤ ከዚያም ወደ ላንግሻን ሄድን፤ በዚያም ለጣዖት አምልኮ በዓል ተሰብስበው ለነበሩ በሺዎች ለሚቈጠሩ ተሳላሚዎች ሰበክን፤ መጻሕፍትንም ሰጠናቸው። ከዚያ ተነሥተን ወደ ቱንግቻው ቀጠልን፤ በዚያ ያጋጠመንን አሳዛኝ ገጠመኝ የሚከተለው ማስታወሻ ይተርካል፦

ሐሙስ፣ ኤፕሪል 26 ቀን 1855።

ከቁርስ በኋላ ራሳችንን ለሰማያዊ አባታችን ጥበቃ አደራ ሰጠን፤ ወደዚህች ታላቅ ከተማ ከመሄዳችን በፊትም በረከቱን ለመንነው። ቀኑ ደመናማና ዝናባማ ነበር። እኛ ልናደርግ እንደ ሞከርነው መንግሥቱን ስንወጋ ሰይጣን ብርቱ ተቃውሞ ሳያስነሣ እንደማይተወን አምነን ነበር፤ ነገር ግን በዚህች ከተማ ክርስቶስን እንድንሰብክና የእውነትን ቃል በሕዝቧ መካከል እንድናሰራጭ የእግዚአብሔር ፈቃድ እንደ ሆነ ፍጹም እርግጠኞች ነበርን። ለእንዲህ ያለች አስፈላጊ ስፍራ የቀሩን መጻሕፍት ጥቂት ብቻ በመሆናቸው አዝነን ነበር፤ ውጤቱ ግን ይህም ቢሆን በእግዚአብሔር መግቦት የሆነ እንደ ነበረ አሳየ።

የአገሬው ተወላጆች የሆኑት አስተማሪዎቻችን ወደ ከተማዪቱ እንዳንገባ ሊያግባቡን የቻሉትን ሁሉ አደረጉ፤ እኛ ግን በእግዚአብሔር ርዳታ ምንም ነገር እንዳያግደን ቈርጠን ነበር። ይሁን እንጂ ከጀልባዎቹ በአንዲቱ ውስጥ እንዲቆዩ፣ ባንመለስም ስለ ደረሰብን ነገር የሚችሉትን ሁሉ አጣርተው ወሬውን ይዘው በተቻለ ፍጥነት ወደ ሻንጋይ እንዲሄዱ አዘዝናቸው። ደግሞም በዚያች ሌሊት መመለስ ባንችል እንኳ፣ ዘግይተን ብንመለስ በጀልባ እጦት እንዳንዘገይ ሌላይቱ ጀልባ እንድትጠብቀን አመቻቸን። ከዚያም መጻሕፍታችንን በሁለት ከረጢቶች ውስጥ ከተትን፤ በእንዲህ ያሉ አጋጣሚዎች ዘወትር አብሮን ከሚሄድ አንድ አገልጋይ ጋርም ሰባት ማይል ያህል ርቃ ወደምትገኘው ከተማ ተነሣን። ከመንገዶቹ ሁኔታ የተነሣ በእግር መሄድ የማይታሰብ ነበር፤ ስለዚህ በእነዚህ አካባቢዎች የሚገኘውን ብቸኛ መጓጓዣ፣ ባለ አንድ ጎማ ጋሪዎችን ተጠቀምን። ባለ አንድ ጎማ ጋሪ የሚገፋው አንድ ሠራተኛ ብቻ ስለሚያስፈልገው በሰዎች ትከሻ ከሚሸከመው ወንበር ይረክሳል፤ በሻካራና በጭቃማ መንገዶች ላይ ግን በምንም መንገድ ምቹ መጓጓዣ አይደለም።

ብዙም ሳንሄድ አገልጋዩ ስለ አገሬው ወታደሮች በሰማው ወሬ እጅግ ስለ ፈራ እንዲመለስ ፈቃድ ጠየቀ። ሌላውን ሰው በችግር ውስጥ ማስገባት ስላልፈለግን ወዲያው ፈቀድንለት፤ መጻሕፍቱንም ራሳችን ለመሸከምና የሚያስፈልገንን ሁሉ እንደሚሞላልን ተስፋ ከሰጠን ከእርሱ መንፈሳዊ ብርታትን ብቻ ሳይሆን የአካል ብርታትንም ለመጠበቅ ቈረጥን።

በዚህ ጊዜ አንድ የተከበረ ሰው መጥቶ ወደ ፊት እንዳንሄድ አጥብቆ አስጠነቀቀን፤ ብንሄድም የቱንግቻው ሚሊሻዎች ምን ዓይነት እንደ ሆኑ በኀዘን እንደምናውቅ ነገረን። ስለ ደግ ምክሩ አመሰገንነው፤ ልንቀበለው ግን አልቻልንም፤ ልባችን ጸንቶ ነበርና። ፊታችን ያለው እስራት፣ ወኅኒና ሞት ይሁን ወይም ቅዱሳት መጻሕፍታችንንና በራሪ ጽሑፎቻችንን በሰላም አሰራጭተን ሳንጎዳ መመለስ ይሁን አናውቅም ነበር፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ጸጋ ቱንግቻውን ከዚህ በኋላ ያለ ወንጌል፣ እልፍ አእላፍ ሕዝቧንም ማንም ሳይገደው የሕይወትን መንገድ ሳያውቁ እንዲሞቱ ላለመተው ቈርጠን ነበር።

ከዚህ በኋላ የእኔ ጋሪ ገፊ ወደ ፊት ለመሄድ እንቢ አለ፤ ሌላ መፈለግ ነበረብኝ፤ ደግነቱ ማግኘት አላስቸገረም። ጒዞአችንን ስንቀጥል በጭቃና በዝናብ ውስጥ መጓዙ ፈጽሞ የሚያስደስት አልነበረም፤ ለአንዲትም ቅጽበት ባንወላውልም የሁኔታችን አደገኛነት ከመሰማት ልንቈጠብ አልቻልንም። ከጊዜ ወደ ጊዜ በቅዱሳት መጻሕፍት ተስፋዎችና በመዝሙር ስንኞች እርስ በርሳችን እንበረታታ ነበር። ያ ስንኝ—

«የባሕር አደጋ፣ የየብስ አደጋም፣
ልብህን አያዝለው፤ ጌታህ በአጠገብህ ቅርብ ነው።
ነገር ግን ተፈትነህ ክፉኛ ተጨንቀህ ድፍረትህ ቢዝል፣
ተስፋ ቃሉ ይበቃል፤ ነፍስህንም ያሳርፋል።»

ለሁኔታችን በተለይ የሚስማማ መስሎ ታየ፤ እኔንም እጅግ አጽናናኝ።

በመንገዳችን አንድ ሺህ ያህል ነዋሪዎች ባሉባት አንዲት ትንሽ ከተማ በኩል አለፍን፤ በዚያም በማንዳሪን ቋንቋ ለብዙ ሰዎች ኢየሱስን ሰበክሁ። ስለ እግዚአብሔር ፍቅርና ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ ማስተስረያ ስናገር እንደዚያ ጊዜ ደስ ብሎኝ አያውቅም። ነፍሴ በብዙ ተባረከች፤ በደስታና በሰላም ተሞላች፤ ከወትሮው በተለየ ነጻነትና ቅለት መናገር ቻልሁ። ከዚያም በኋላ ከሰሚዎቻችን አንዱ ስናገርባቸው የነበሩትን እውነቶች አዲስ ለሚመጡት ሰዎች በራሱ የአካባቢ ዘዬ ሲደግምላቸው በሰማሁ ጊዜ ምንኛ ደስ አለኝ! ኦ፣ አንድ ቻይናዊ በራሱ ፈቃድ ለአገሩ ሰዎች እግዚአብሔር እንደሚወዳቸው፣ ኃጢአተኞች እንደ ሆኑ፣ ነገር ግን ኢየሱስ በእነርሱ ፋንታ እንደ ሞተና የበደላቸውን ቅጣት እንደ ከፈለ ሲነግራቸው በመስማቴ ምንኛ አመሰገንሁ! ያች አንዲት ቅጽበት ያለፍንበትን መከራ ሁሉ ካሰችኝ፤ ጌታም የዚያን ሰው ልብ ይለውጥ ዘንድ መንፈስ ቅዱሱን ቢሰጥ፣ የመጣነው በከንቱ እንዳልሆነ ተሰማኝ።

ሕዝቡ ማንበብ ይችሉ ስለ ነበረና ያለ ወንጌል ልንተዋቸው ስላልቻልን ጥቂት አዲስ ኪዳኖችንና በራሪ ጽሑፎችን አደልን። እንዲህ ማድረጋችን መልካም ነበር፤ ቱንግቻው በደረስን ጊዜ የቀሩን መጻሕፍት ልንሸከም የምንችለውን ያህል እንደ ነበሩ አገኘንና።

ወደ ጒዞአችን መጨረሻ ስንቃረብ፣ ወደ ከተማዪቱ ምዕራባዊ ዳር ሰፈር ስንጠጋ፣ ስደት በጀመረ ጊዜ የጥንቶቹ ክርስቲያኖች የጸለዩት ጸሎት ወደ አእምሮዬ መጣ፦ «አሁንም፥ ጌታ ሆይ፥ ዛቻቸውን ተመልከት፥ ለባሮችህም በፍጹም ግልጥነት ቃልህን እንዲናገሩ ስጣቸው።» በዚህ ልመና በሙሉ ልባችን ተባበርን። ወደ ዳር ሰፈሩ ከመግባታችን በፊት በአንድነት እንድንሠራ ዕቅዳችንን አወጣን፤ በእኛ ምክንያት በምንም ችግር ውስጥ እንዳይገቡም ጋሪ ገፊዎቻችንን የት እንዲጠብቁን ነገርናቸው። ከዚያም ወደ ሰማያዊ አባታችን ቀና ብለን ራሳችንን ለጥበቃው አደራ ሰጠን፤ መጻሕፍታችንን ይዘንም ወደ ከተማዪቱ ተነሣን።

ወደ ምዕራቡ በር በሚወስደው የዳር ሰፈሩ ዋና ጎዳና ላይ ለተወሰነ ርቀት ማንም ሳይነካን ሄድን፤ ሄህ-ኩዌይ-ጺ (ጥቁር ሰይጣኖች) የሚለው ያልተለመደ መጠሪያ ሲሰጠንም አስቆን ነበር። በዚያን ጊዜ ነገሩ አስገርሞን ነበር፤ በኋላ ግን ለዚህ ምክንያት የሆነው ቆዳችን ሳይሆን ልብሳችን እንደ ነበረ ተረዳን። ብዙ ወታደሮችን አልፈን ስንሄድ፣ እነዚህ ብዙ የሰማንላቸው ሰዎች እንደ ሆኑና በጸጥታ ሊቀበሉን ፈቃደኞች እንደሚመስሉ ለአቶ በርደን ነገርሁት። ወደ በሩ ገና ሳንደርስ ግን፣ በከፊል በመስከሩ አሥር እጥፍ የባሰ ጨካኝ የሆነ አንድ ረጅምና ብርቱ ሰው አቶ በርደንን በትከሻዎቹ ጨምድዶ በመያዝ ሚሊሻዎቹ ሁሉ እንዲህ ሰላማዊ እንዳልሆኑ አሳወቀን። ጓደኛዬ ከእርሱ ለመላቀቅ ሞከረ። ምን እንደ ሆነ ለማየት ዞር አልሁ፤ ወዲያውም ከደርዘን የሚበልጡ አረመኔ ሰዎች ከበቡንና በሚያስፈራ ፍጥነት እያጣደፉ ወደ ከተማዪቱ ወሰዱን።

አሁን ከረጢቴ እጅግ መክበድ ጀመረ፤ ለማረፍም ከአንዱ እጄ ወደ ሌላው ማዛወር አልቻልሁም። ብዙም ሳይቆይ ላብ በላብ ሆንሁ፤ ከእነርሱም እኩል መራመድ እጅግ አቃተኝ። ወደ ዋናው ዳኛ እንድንወሰድ ጠየቅን፤ እነርሱ ግን እጅግ በሚያዋርዱ የስድብ ቃላት እየጠሩን፣ የት እንደሚወስዱንና እንደ እኛ ባሉ ሰዎች ላይ ምን እንደሚያደርጉ እንደሚያውቁ ነገሩን። መጀመሪያ አቶ በርደንን የያዘው ሰው ብዙም ሳይቆይ እርሱን ትቶ ወደ እኔ መጣ፤ ዋነኛ አሠቃዬም ሆነ፤ እኔ እንደ ወዳጄ ረጅምም ብርቱም ስላልነበርሁ እርሱን የመቋቋም አቅሜ ያነሰ ነበርና። ደጋግሞ ሊጥለኝ ምንም አልቀረውም ነበር፤ ጠጒሬን ጨመደደ፤ ሊያንቀኝ እስኪደርስ ድረስ ኮሌታዬን ያዘ፤ ክንዶቼንና ትከሻዎቼንም እስኪበልዙ ድረስ ጨምድዶ ያዛቸው። ይህ አያያዝ ብዙ ጊዜ ቢቀጥል ኖሮ ራሴን መሳቴ አይቀርም ነበር። ኃይሌ ከሞላ ጎደል ተሟጦ ሳለ፣ ውድ እናቴ ከቤት በላከችልኝ የመጨረሻዎቹ ደብዳቤዎች በአንዱ የጠቀሰችው አንድ ስንኝ ትዝ ማለቱ ምንኛ ያበረታ ነበር—

«ስለ ብፁዓን መንግሥት እንናገራለን፣
እጅግ ስለ ደመቀችውና ስለ ተዋበችው ስለዚያች አገር፤
ክብሯም ብዙ ጊዜ ይመሰከራል፤
ነገር ግን በዚያ መገኘት እንዴት ይሆን!»

ከሥጋ መለየት! በጌታ ዘንድ ማደር! ከኃጢአት ነጻ መሆን! ሰው በክፋቱ ሊያመጣብን የሚችለው እጅግ የከፋው ነገር መጨረሻውም ይህ ነው።

እየሄድን ሳለ አቶ በርደን ሌላ አጋጣሚ ይኖረን እንደ ሆነ ስላላወቀ ተሸክሟቸው የነበሩትን ጥቂት መጻሕፍት ለመስጠት ሞከረ፤ ነገር ግን የወታደሩ አስፈሪ ቍጣና የእጅ ሰንሰለት እንዲመጣ አጥብቆ መጠየቁ — ደግነቱ በአቅራቢያው አልነበረም — አሁን ባለንበት ሁኔታ መጻሕፍትን ለማደል መሞከር ምንም ጥቅም እንደማያስገኝ አሳመነን። በጸጥታ ከመገዛትና ከያዙን ሰዎች ጋር ከመሄድ በቀር ሌላ የሚደረግ ነገር አልነበረም።

አንድ ሁለት ጊዜ በእኛ ላይ ምን ሊደረግ እንደሚገባ ጠብ ተነሣ፤ ከሚወስዱን ሰዎች ለዘብ ያሉት ወደ ዳኛው ቢሮ ልንወሰድ ይገባናል ሲሉ፣ ሌሎቹ ግን ወደ ማንም ባለ ሥልጣን ሳይቀርቡ ወዲያውኑ ሊገድሉን ይፈልጉ ነበር። አእምሮአችን በፍጹም ሰላም ተጠብቆ ነበር፤ በአንዱ እንዲህ ያለ ጊዜም አንድ ላይ በተገፋን ጊዜ፣ ሐዋርያት ስለ ክርስቶስ መከራ ለመቀበል የተገባቸው ሆነው ስለ ተቈጠሩ ደስ እንዳላቸው እርስ በርሳችን ተሳሰብን። እጄን ኪሴ ውስጥ ማስገባት ስለ ቻልሁ አንድ የቻይና የስም ካርድ (የሰውን ስም የያዘው ትልቁ ቀይ ወረቀት እንዲህ ሊባል ከቻለ) አወጣሁ፤ ከዚያ በኋላም ይበልጥ በአክብሮት ተያዝሁ። ካርዱ ለስፍራው ዋና ባለ ሥልጣን እንዲሰጥና ወደ ቢሮውም እንድንወሰድ አጥብቄ ጠየቅሁ። ከዚህ በፊት ሁለታችንም የእንግሊዝ ልብስ የለበስን ብንሆንም፣ ምንም ብንናገር የውጭ አገር ሰዎች መሆናችንን ልናሳምናቸው አልቻልንም ነበር።

ኦ፣ ሲጎትቱን ያለፍንባቸው እነዚያ ረጃጅምና አድካሚ ጎዳናዎች! መቼም የማያልቁ መሰሉኝ፤ አንድ ማንዳሪን ይኖርበታል በተባለ ስፍራ ስንቆም የተሰማኝን ያህል ምስጋና የተሰማኝ ጊዜ እምብዛም የለም። ፈጽሞ ዝዬ፣ በላብ ተጠምቄ፣ ምላሴም በጕሮሮዬ ተጣብቆ በግድግዳው ላይ ተደገፍሁ፤ አቶ በርደንም ከሞላ ጎደል በዚያው ሁኔታ ውስጥ እንዳለ አየሁ። ወንበር እንዲያመጡልን ጠየቅኋቸው፤ እነርሱ ግን እንድንጠብቅ ነገሩን፤ ሻይ እንዲሰጡን በለመንኋቸውም ጊዜ ያንኑ መልስ ብቻ ተቀበልሁ። በበሩ ዙሪያ ብዙ ሕዝብ ተሰብስቦ ነበር፤ አቶ በርደንም የቀረውን ኃይሉን አሰባስቦ ክርስቶስ ኢየሱስን ሰበከላቸው። ካርዶቻችንና መጻሕፍታችን ወደ ማንዳሪኑ ገብተው ነበር፤ እርሱ ግን ዝቅተኛ ማዕረግ ያለው ሆኖ ተገኘ፤ ለተወሰነ ጊዜ ካስጠበቀንም በኋላ በሥልጣን ወደሚበልጡት አለቆቹ መራን።

ይህን በሰማንና እንደገና በሕዝብ ወደ ተጨናነቁት ጎዳናዎች ሊያስወጡን ማሰባቸውን ባወቅን ጊዜ፣ አንዲትም እርምጃ ላለመንቀሳቀስ ፈጽመን እንቢ አልን፤ ወንበሮችም እንዲመጡልን አጥብቀን ጠየቅን። ከጥቂት ማንገራገር በኋላ ይህ ተደረገ፤ በወንበሮቹ ላይ ተቀመጥን፤ ተሸክመውም ወሰዱን። በመንገድ ላይ ወንበሮቹ በሰጡን ዕረፍት እጅግ ደስ ስላለንና የሰይጣን ክፋት ቢኖርም ኢየሱስን መስበክ በመቻላችን እጅግ ስላመሰገንን ደስታችን በፊታችን ላይ ይነበብ ነበር፤ ስናልፍም አንዳንዶች ክፉ ሰዎች እንደማንመስል ሲናገሩ ሰማን፤ ሌሎች ደግሞ ያዘኑልን ይመስሉ ነበር። ወደ ዳኛው ቢሮ በደረስን ጊዜ ወዴት እየተወሰድን እንደ ሆነ ግራ ገባኝ፤ የከተማውን ቅጥር በሮች የሚመስሉ ታላላቅ በሮችን አልፈን ብንሄድም አሁንም በከተማዪቱ ውስጥ እንደ ነበርን ግልጽ ነበር። ሁለተኛ በሮች ደግሞ የተወሰድንበት ስፍራ ወኅኒ ቤት እንደ ሆነ አሳብ አሳደሩብን፤ ነገር ግን «ሚንግ ጪ ፉ ሙ» (የሕዝብ አባትና እናት) የሚል ጽሑፍ ያለበት ትልቅ ሰሌዳ ስናይ ወደ ትክክለኛው ስፍራ እንደ ተወሰድን ተሰማን፤ ይህ ማንዳሪኖቹ ለራሳቸው የሚሰጡት መጠሪያ ነበርና።

ካርዶቻችን እንደገና ወደ ውስጥ ተላኩ፤ ከጥቂት ቆይታ በኋላም ቼን ታ ላኦ-ዪ (ታላቁ የተከበሩ አባት ቼን) ፊት ቀረብን፤ እርሱም ቀደም ሲል የሻንጋይ ታኦ-ታይ (አገረ ገዢ) እንደ ነበረና ስለዚህም የውጭ አገር ሰዎችን በጨዋነት መያዝ ምን ያህል አስፈላጊ እንደ ሆነ እንደሚያውቅ ታወቀ። በፊቱ ስንቀርብ ከሕዝቡ አንዳንዶቹ ተንበርክከው እስከ መሬት ሰገዱ፤ የወሰደኝም ሰው እኔም እንዲሁ እንዳደርግ በምልክት ነገረኝ፤ ግን አልተሳካለትም። የቱንግቻው ከፍተኛ ባለ ሥልጣን የሚመስለውና በቆቡ ላይ ብርሃን የማያሳልፍ ሰማያዊ አዝራር ያደረገው ይህ ማንዳሪን ሊቀበለን ወጣ፤ በተቻለውም መንገድ ሁሉ የአክብሮት ምልክት አሳየን። ወደ አንድ ውስጠኛ ክፍል፣ ይበልጥ ግላዊ ወደ ሆነ ክፍል ወሰደን፤ ነገር ግን ብዙ ጸሐፊዎች፣ ተላላኪዎችና ሌሎች ከፊል ባለ ሥልጣናት ተከተሉት። የጉብኝታችንን ዓላማ ነገርሁት፤ የመጻሕፍቶቻችንንና የበራሪ ጽሑፎቻችንን ቅጂዎች እንድሰጠው ፈቃድ ለመንሁት፤ እርሱም አመሰገነኝ። አዲስ ኪዳንን ከብሉይ ኪዳን ክፍል (ከዘፍጥረት እስከ ሩት) ጋርና አንዳንድ በራሪ ጽሑፎችን ስሰጠው ስለ እነርሱ ጥቂት ለማስረዳትና የትምህርታችንንም አጭር ማጠቃለያ ለመስጠት ሞከርሁ። . . . እርሱም እጅግ በጥሞና አዳመጠ፤ በዚያ የነበሩት ሌሎቹ ሁሉ እንዲሁ እንዳደረጉ የታወቀ ነው። ከዚያም ጥቂት መስተንግዶ እንዲቀርብ አዘዘ፤ ይህም እጅግ የተወደደ ነበር፤ እርሱ ራሱም ከእኛ ጋር ተቋደሰ።

ረጅም ጊዜ ከቆየን በኋላ ከመመለሳችን በፊት ከተማዪቱን ትንሽ እንድናይና ያመጣናቸውን መጻሕፍት እንድናድል ፈቃድ ጠየቅነው። ለዚህም በደግነት ፈቀደልን። ከዚያም ወደ ከተማዪቱ ስንገባ እጅግ አክብሮት በጎደለው ሁኔታ እንደ ተያዝን፣ ነገር ግን ወታደሮቹ ከዚህ የተሻለ ስለማያውቁ ለነገሩ ብዙ ግምት እንዳልሰጠነው ነገርነው። ቢሆንም እንዲህ ያለው ገጠመኝ እንዲደገም ስላልፈለግን ከዚያ በኋላ ማንም እንዳያስቸግረን ትእዛዝ እንዲሰጥ ጠየቅነው። ይህንንም ለማድረግ ቃል ገባ፤ በተቻለውም የአክብሮት ምልክት ሁሉ እስከ መኖሪያ ቤተ መንግሥቱ በር ድረስ ሸኘን፤ በአክብሮት መያዛችንንም እንዲያረጋግጡ ብዙ ተላላኪዎችን ላከ። መጻሕፍታችንን በሚገባና በፍጥነት አደልን፤ ከከተማዪቱም በታላቅ ክብር ወጣን። ተላላኪዎቹ ረጅሙን የጠጒር ሹሩባቸውን የሚጠቀሙበት መንገድ አስቆን ነበር። ጎዳናው በሕዝብ በተዘጋ ጊዜ ሹሩባቸውን እንደ ጅራፍ አድርገው በቀኝም በግራም በሰዎቹ ትከሻ ላይ ያሳርፉት ነበር!

ባለ አንድ ጎማ ጋሪዎቻችንን ለማግኘት ትንሽ ተቸገርን፤ በመጨረሻ ግን አግኝተናቸው ለወንበር ተሸካሚዎቹ ከፍለን አሰናበትናቸው፤ ትሑት መጓጓዣዎቻችንን ተሳፍረንም፣ ከዳኛው ቢሮ የመጣ አንድ አጃቢ እስከ ግማሽ መንገድ ድረስ አብሮን እየሄደ፣ ወደ ወንዙ ተመለስን። ምሽቱ ገና ሲጀምር በሰላም ወደ ጀልባዎቹ ደረስን፤ ስለ ቸር ጥበቃውና ስለ ርዳታውም ሰማያዊ አባታችንን ከልብ አመሰገንን።