Mwamba Uliopigwa

“Kwa maana waliunywa mwamba wa roho uliowafuata; na mwamba ule ulikuwa ni Kristo.”

KATIKA sura hii mtume anawaonya ndugu zake kwa uzito mkubwa juu ya kuasi, na juu ya kuvunjikiwa kwa haki zao za kiroho kunakofuata uasi huo. Maonyo yake ameyatoa katika matukio makuu ya historia ya safari ya Waisraeli kutoka Misri hadi nchi ya Kanaani. Anazungumza juu ya kutoka kwa makabila kumi na mawili mahali pa utumwa wao, chini ya bendera ya Mungu iliyoinuliwa; juu ya kubatizwa kwao wawe wa Musa katika wingu na katika bahari, Yehova alipoidhihirisha nguvu zake kwa utukufu kwa kuyahifadhi maisha yao kati ya maboma ya maji yaliyowazunguka kama kuta imara za kaburi, huku wingu likiwa limetulia juu yao usiku ule wote mzito, kama jiwe la marumaru lifunikalo kaburi; juu ya kutokea kwao salama ng’ambo ya pili ya gharika ile, mfano wa ufufuo, wakimwacha Farao na jeshi lake walale majini hata asubuhi ya siku ya mwisho, watakapofufuka pasipo magari yao wala farasi zao; juu ya kuruzukiwa kwao kwa muujiza jangwani, kwa mkate kutoka mbinguni, na maji kutoka katika mwamba uliopigwa, ambavyo anaviita chakula cha roho na kinywaji cha roho, kwa sababu vilikuwa mfano wa mauti ya Kristo ya kujitoa dhabihu, ambayo ndiyo uzima wa kiroho wa ulimwengu; na juu ya kukosa shukrani kwao baadaye na kumsahau Mungu, licha ya maokoleo na rehema hizo kuu, manung’uniko yao, ibada zao za sanamu, uasherati wao, na kumjaribu kwao Kristo, ambako kwa ajili yake waliangamizwa na tauni, wakauawa na nyoka za moto, wakapigwa na malaika wa Bwana, na wakaanguka kwa hesabu ya watu elfu ishirini na tatu kwa siku moja. “Basi mambo hayo yote,” aongeza, “yaliwapata wao kwa jinsi ya mfano, yakaandikwa ili kutuonya sisi, tuliofikiliwa na miisho ya zamani; basi anayejidhania kuwa amesimama na aangalie asianguke.” Hivyo anayafunua makaburi ya wenye dhambi wa kale, na kuileta mbele ya ndugu zake mizoga ya wale “walioanguka jangwani;” anaileta katika makusanyiko yetu matakatifu, na kuitundika juu ya mimbari, juu ya birika la ubatizo, na juu ya meza ya ushirika, iwe maonyo ya kutisha dhidi ya kujitenga na Mungu aliye hai; kama vile vyetezo vya Kora, Dathani na Abiramu vilivyofuliwa kuwa mabamba, vikafanywa kifuniko cha madhabahu, kiwe ishara na ukumbusho wa daima kwa Israeli, ili kuwazuia wasiifanye dhambi ya watu wale, wasije wakapatwa na hatima yao.

Tunapozungumza juu ya mwamba uliopigwa, ambao mtume anatupa ruhusa ya kuuona kuwa mfano wa Kristo, tutatafakari:—Kwanza, Kupigwa kwake na Musa; na Pili, Kububujika kwa maji kulikofuata.

I. Mwamba uliopigwa ulikuwa mfano wa Kristo. Masihi ndiye “Mwamba wa Milele” kwa kanisa lake. Yeye ndiye msingi wa tumaini lake, ulio thabiti na imara, na ngome yake katika nyakati za hatari na za hofu. Silaha na ushujaa wa Misri havikuwa mwamba kama mwamba huu. Edomu, na Moabu, na Ufilisti, na yale mataifa saba ya Kanaani, walikuwa na miungu yao na mashujaa wao; lakini mwamba wao haukuweza kuwakinga na ghadhabu ya Yehova, ilipowajia kama tufani ya mvua ya mawe. Miungu isiyozifanya mbingu na nchi iko mbali siku ya taabu; lakini Mungu wa Israeli yu “karibu,” na mkono wake una nguvu za kuokoa. Yeye ndiye mwamba uliosimama imara bila kutikisika, kwa ajili ya kuwalinda watu wake, katikati ya mawimbi makali ya Bahari ya Shamu. Masihi ndiye yule mtu aliyetabiriwa kuwa “mahali pa kujificha na upepo, na mahali pa kujisitiri na dhoruba, na kivuli cha mwamba mkubwa katika nchi yenye uchovu.” Aweza kukinga, si na jua kali tu na upepo wa moto uunguzao wa jangwani; bali pia na mateso ya moto ya majuto, na hukumu za mbinguni ziangamizazo. Bwana wetu ni mwamba pia kwa sababu ya baraka zitokazo kwake, kwa kuwaburudisha Israeli wake; kama “matone ya asali kutoka mwambani;” kama “chemchemi za maji mahali pakavu;” kama “vijito vya uzima jangwani,” na “mito kutoka milima ya Lebanoni.”

Kuna habari mbili za kupigwa kwa mwamba; moja katika sura ya kumi na saba ya Kutoka, na nyingine katika sura ya ishirini ya Hesabu. Tukizilinganisha habari hizi mbili, yaonekana kwamba mwamba ulipigwa mara mbili kwa nyakati tofauti; mara ya kwanza, kama inavyodhaniwa, yapata mwaka mmoja baada ya kutoka Misri, na mara ya pili yapata mwaka mmoja kabla ya kuingia Kanaani; hivyo kati ya mara hizo mbili kulipita muda wa yapata miaka thelathini na minane. Vita na Amaleki vilifuata mara ya kwanza; ujumbe uliotumwa kwa Edomu ulifuata mara ya pili. Mara ya kwanza, Miriamu alikuwa hai; muda mfupi kabla ya mara ya pili ndipo habari ya kifo chake imeandikwa.

Yaonekana kwamba watu walimnung’unikia Musa kwa uchungu, wakazungumza juu ya vyakula vyao bora walivyokula Misri, na kumshtaki kwamba aliwaleta nyikani ili kuwaua kwa kiu. Hii ndiyo roho ya kurudi nyuma sikuzote. Wale walio chini ya nguvu yake huelekea kulalamikia mizigo waliyotwikwa na dini yao, na madhara waliyotendewa na ndugu zao; na kuwasema viongozi wao wa kiroho pasipo upendo, badala ya kumlilia Mungu awasaidie. Kuuliza, “Je! Bwana yu kati yetu?” hali neno lake na kazi zake, zikionyesha ama kupendezwa kwake ama kutopendezwa kwake, zinashuhudia kwamba yupo, ni kumjaribu Mungu kwa kiburi cha kutisha.

Haionekani kwamba Musa alitenda dhambi mara ya kwanza alipoupiga mwamba; lakini mara ya pili, mtumishi wa Mungu ni dhahiri hakuwa macho, na yule mpole kuliko wanadamu wote “alinena kwa midomo yake maneno yasiyofaa;” na kwa sababu hiyo, yeye pamoja na Haruni walizuiliwa wasiingie nchi ya ahadi. Dhambi yake ilikuwa kuingia katika ugomvi na watu, badala ya kumwomba Mungu maji ya kuikata kiu yao. Yaonekana kwamba makaripio yao yalikuwa yamemkasirisha, naye alikuwa amepoteza roho ya kuwahurumia katika mateso yao, na hisia zake ngumu zilisimama kama ukuta mnene kati yake na ule muujiza ambao Mungu alikuwa karibu kuutenda kwa utukufu wake mwenyewe na kwa faraja ya watu wake. Wala hakufanya kama Mungu alivyomwamuru; kwa maana badala ya kuuambia mwamba tu, kama alivyoagizwa, aliupiga mara mbili, akiwa amefadhaika rohoni waziwazi; na wakati uo huo, akawakaripia watu kwa uchungu kwa ajili ya uasi wao.

Kila mhudumu wa injili ni “mtekaji maji” kwa ajili ya kusanyiko lake, kutoka katika ule “Mwamba wa Roho” ulifuatao kanisa. Hana budi kuvikwa upole kutoka Mbinguni, la sivyo uchokozi wa watu utaelekea kuitia uchungu roho yake. Mungu angetaka tuhudumie rehema, katika roho ya rehema yake mwenyewe. “Mtumwa wa Mungu haimpasi kuwa mtu wa ugomvi; bali awe mpole kwa watu wote; akiwaonya kwa upole wao wanaoshindana naye; ili kama yamkini Mungu awape kutubu na kuijua kweli; wakapate kujikwamua katika mtego wa Ibilisi, ambao kwa huo walitekwa naye, hata kuyafanya mapenzi yake.”

Kupigwa kwa mwamba kulikusudiwa kuufungua, ili maji yapate kububujika. Hili lilionyesha mapema kupigwa kwa Kristo, “Mwamba wa Milele,” na “Mchungaji wa kondoo.” Kumwagwa kwa damu ya wana-kondoo, na mbuzi, na ndama, na ng’ombe, kwa muda wa miaka elfu nne, kulionyesha kwa kivuli hafifu tu mateso ya kujitoa dhabihu ya Bwana wetu aliyebarikiwa. Kuugua kwao na kufurukuta kwao chini ya kisu cha kuchinjia; sauti ya damu ikidondoka ndani ya mabakuli ya dhahabu, na kumwagwa motoni juu ya madhabahu; kelele za kumkata-kata mnyama wa dhabihu, na kuyapanga vipande vyake juu ya moto, na moshi na mvuke vikipanda kutoka dhabihu iteketeayo kwenda mbinguni; yote, yote, kwa namna yake, yalitangulia kuonyesha ulazima wa kuuchanachana mwili wa Masihi na kuimwaga damu yake, ili rehema isameheyo ipate njia iliyo wazi ya kuwatiririkia wenye dhambi, kama maji kutoka katika mwamba uliopigwa; na maumivu makali ya wanyama wale waliochinjwa yalikuwa mfano usio kamili wa maumivu ya nafsi ya Yesu, bustanini na msalabani.

Kuupiga mwamba wa jiwe gumu ili kupata maji ulikuwa mpango wa Akili ya Kimungu, ambaye njia zake ziko juu kuliko njia zetu, na mawazo yake juu kuliko mawazo yetu. Hakika mahali hapo ndipo pa mwisho kabisa ambapo Musa angalikwenda kutafuta maji; naye angaliweza kutazamia pigo lile litoe cheche za moto, kuliko vijito vya maji baridi viburudishavyo. Jambo ambalo jicho halikuliona wala sikio halikulisikia, la wanadamu wala la malaika—ambalo halikuingia moyoni mwa kiumbe chochote kulifikiri, cha duniani wala cha mbinguni—ni kwamba kupigwa kwa Mchungaji kungewaokoa kondoo; kwamba kuhukumiwa kwa mwenye haki kungewaleta wasio haki kwa Mungu; kwamba kufanywa kwa Masihi kuwa laana kungewapatia wanadamu baraka zisizo na mpaka; kwamba umaskini wa Yesu ungetutajirisha, na mauti yake yangetuinua hadi uzima wa milele. Miali iteketezayo ya ghadhabu ya Kimungu ingeweza kutazamiwa kuuwakia ulimwengu wenye hatia kutoka kila jeraha la miiba, la misumari na la mkuki, katika nafsi takatifu ya Imanueli; lakini, kwa mshangao wa wanadamu na malaika, mkondo wa upendo na rehema ulitiririka bure kutoka kila mshipa uliokuwa ukivuja damu, ili kuiosha hatia na uchafu wa maovu ya wanadamu, sawasawa na shauri lililokusudiwa na ahadi isiyobadilika ya Mungu wetu.

Mwamba ulipaswa kupigwa kwa fimbo. Kama Musa angaliachiwa kujichagulia chombo chake mwenyewe, huenda angalitwaa nyundo, au labda mtaimbo; lakini Mungu anamwamuru aitwae ile fimbo. Mwamba usingalitoa maji kwa chombo kingine chochote isipokuwa ile fimbo iliyoyapiga maji ya Misri, na kuyageuza kuwa damu. Fimbo hii ilikuwa ishara ya enzi kuu ya Mungu juu ya Israeli, na kwa hiyo inaitwa “fimbo ya Mungu, ambayo Bwana alimpa Musa”—kama naibu wake mtawala—“ili kuwaongoza Israeli, na kufanya miujiza mbele ya macho yao.” Ilikuwa pia ishara ya sheria ya kifalme ya Mbinguni; ambayo, kabla ya anguko, ilikuwa fimbo ya uzima; lakini baadaye ikawa fimbo ya chuma, ya kumvunja-vunja mkosaji—nyoka mwenye hasira, wa kumwuma mvunja sheria kwa mateso ya kutisha; na hatimaye, Kristo alipoichukua laana, na kuiheshimu amri iliyovunjwa, kwa kufa kwake juu ya mti, iligeuzwa tena kuwa fimbo ya kuongoza na kurudi. Kama vile mwamba usingalitoa maji kwa pigo lingine lolote isipokuwa lile la “fimbo ya Mungu,” vivyo hivyo mateso ya Kristo yangalikuwa bure, kama yasingalitukia chini ya sheria ya Baba, na sawasawa na shauri la Hekima Isiyo na Mpaka. Isaka alipokuwa karibu kutolewa sadaka juu ya mlima Moria, kuni, moto, na kisu, vyote vilipaswa kutoka nyumbani mwa baba yake, na tendo lile la kutisha lilipaswa kutendwa kwa mkono wa baba yake. Vivyo hivyo Yesu hakupaswa kufa kwa njia ya kawaida au ya bahati tu. Hakupaswa kujiacha auawe kwa upanga wa Herode, wala kutupwa chini kutoka kilele cha kilima na watu. Hakupaswa kupokea kikombe cha mauti kutoka mkono mwingine wowote isipokuwa ule wa Baba. Ilimpasa kufa mauti iliyoamriwa; kwa wakati ulioamriwa; mahali palipoamriwa, nje ya kambi; na kwa namna iliyoamriwa, kwa kutundikwa juu ya mti. Taji ya miiba, vazi jekundu, misumari, msalaba, mkuki, hata siki aliyopewa katika dhiki yake, vyote vilikuwa sawasawa na shauri la Baba yake. Aliujua ulazima huo, akasema—“Mapenzi yako yatimizwe!” Mchungaji wa Israeli asingeinama chini ya pigo lingine lolote isipokuwa lile la Bwana wa Majeshi. Hori, msalaba, na kaburi, vyote vimeamriwa na Baba yake, ndivyo Yesu alivyopaswa kuwa navyo, ili kuufungulia ulimwengu chemchemi ya maji ya uzima.

Mwamba ulipaswa kupigwa hadharani, mbele ya jua, na mbele ya wazee wote wa Israeli, ili Mungu atakaswe machoni pa watu wake. Hili lilikusudiwa kuonyesha mapema jinsi mauti ya Kristo yatakavyokuwa ya hadharani, ambayo yalitukia wakati wa mojawapo ya sikukuu kuu za hadhara za Wayahudi, mbele ya karibu taifa zima, na juu ya kilima cha Kalvari; na kuashiria kuhubiriwa kwa Kristo aliyesulubiwa ulimwenguni kote, kuwa ndiye upatanisho wa kweli na kitu cha imani, atazamwe na Wayahudi na Mataifa, hata mioyo ilainike, na machozi ya toba yatiririke, sawasawa na unabii—“Nao watamtazama yeye ambaye walimchoma; nao watamlilia kama vile mtu amliliavyo mwanawe wa pekee.” Roho wa neema huyaelekeza macho ya wanadamu kwenye msalaba, ambapo nabii Isaya, kwa lugha ya utukufu upitao kiasi, anamweleza Mwokozi akipita kutoka Kalvari hadi kaburini, kutoka kaburini hadi mbingu za juu kabisa, na kutoka huko tena kurudi duniani, akilia—“Niangalieni mimi, mkaokoke, enyi ncha zote za dunia; maana mimi ni Mungu, wala zaidi yangu hakuna mwokozi!”

Mwamba ulipaswa kupigwa mbele za Mungu. “Tazama, nitasimama mbele yako pale juu ya mwamba ulioko Horebu.” (Kutoka 17:6.) Alisimama juu ya mwamba ule wa Horebu, ingawa hakuonekana, katika utukufu wa fadhili zake na uweza wake, ili kuuongoza mkono wa mtumishi wake Musa, na kuwafungulia watu wake waliokuwa wakiangamia chanzo cha msaada uliofika kwa wakati wake. Lakini fimbo ya sheria ilipoupiga Mwamba wa wokovu wetu, laana ilipomwangukia Mbadala na Mdhamini wa mwenye dhambi, ndipo Mungu aliposimama mbele ya ulimwengu juu ya mwamba wa Kalvari, katikati ya mbingu zilizotiwa giza, nchi iliyotetemeka, na makaburi yaliyofunguka, kana kwamba mitambo yote ya maumbile imevurugika na kuharibika ghafula—akasimama katika ukamilifu wa uweza wake, hekima yake, haki yake, rehema yake, na kweli yake, ili kuifanikisha kazi ya ukombozi wa mwanadamu, na kufungua mfereji ambao kwa huo mto wa uzima upate kutiririka kwa jamii ya wanadamu iliyokuwa ikifa kwa njaa. Juu ya Kalvari angali amesimama, akiwa na kikombe cha wokovu mkononi mwake, na vijito vya maji ya uzima vikitiririka miguuni pake, naye analia—“Haya, kila aonaye kiu, njooni majini!”

Kwa mujibu wa amri ya Mungu, mwamba ulipaswa kupigwa mara moja tu. Ukiisha kupigwa mara moja, ulihitaji kuambiwa tu; na, ingawa ilikuwa zaidi ya miaka thelathini baadaye, ungetoa maji yake. Lakini Musa, akiwa amekasirishwa na manung’uniko na malalamiko ya watu, alilivuka agizo la Kimungu, na ingawa alikuwa ameupiga mwamba mara moja, aliupiga tena; naam, alipopaswa kuuambia tu, aliupiga mara mbili kwa fimbo yake. Hii ndiyo iliyokuwa dhambi yake, ambayo kwa ajili yake Mungu hakumruhusu aingie nchi ya ahadi. Kristo amekwisha kupigwa mara moja, na ole wao wale wampigao tena! Amejitoa mwenyewe dhabihu mara moja, na kuingia mara moja katika patakatifu, akiisha kuimaliza kazi yake ya upatanisho, na kukomesha dhambi, na kuzibatilisha dhabihu za sheria. Tangu sasa, enyi Wayahudi, ziacheni sadaka zenu za kuteketezwa, sadaka zenu za unga, sadaka zenu za kinywaji, sadaka zenu za amani; wala msitumainie tena wanyama, na ndege, na unga, na mafuta; bali “Mwana-Kondoo wa Mungu aichukuaye dhambi ya ulimwengu.” Msimsulubishe tena upya, enyi mliorudi nyuma; kwa maana “haibaki dhabihu nyingine kwa ajili ya dhambi!” Msimpige tena, asije akawaapia kwa hasira yake, kama alivyomwapia Musa, kwamba hamtaingia rahani mwake!

II. Tukiisha kuzungumza juu ya kupigwa kwa mwamba, sasa na tutazame matokeo yake, yaani kububujika kwa maji; rehema iliyofika kwa wakati wake kwa “maelfu ya maelfu ya Israeli,” waliokuwa karibu kuangamia jangwani; ikionyesha kwa kivuli rehema kuu zaidi, yaani kububujika kwa maji ya uzima kutoka katika ule “mwamba wa roho,” ambao ni Kristo.

Katika mauti ya Mkombozi wetu, tunaona vilindi vitatu visivyo na mpaka vikitikiswa kwa ajili ya kuuondoa msiba wa wanadamu; upendo wa Baba, stahili ya Mwana, na nguvu ya Roho Mtakatifu. Hivi ndivyo vilindi vya ajabu ambamo hutoka mito ya wokovu.

Maji yalibubujika mbele ya kusanyiko lote. Mtendaji hakuonekana, lakini kazi yake ilikuwa dhahiri. * * * * * * * * * *

Maji yalibubujika kwa wingi mwingi, yakaijaza kambi yote, yakawatosheleza watu wote. Ijapokuwa hesabu yao ilikuwa kubwa mno, na kiu yao kali mno, yalitosha kwa kila mmoja na kwa wote. Vijito vilitiririka kila upande kuwalaki walioteseka, na mnong’ono wa mawimbi yake madogo ulionekana kusema—“Fumbua kinywa chako, nami nitakijaza.” Utazameni msalaba! Oneni pale chemchemi ya neema imefunguliwa, na vijito vya rehema isameheyo na itakasayo vikitiririka kushuka mwamba wa Kalvari, vikiufagilia mlima wa Mizeituni, na kuupasua katikati, ili kufanya mfereji wa maji ya uzima kutoka kwenda ulimwenguni pote, ili Mungu atukuzwe katikati ya Mataifa, na ncha zote za dunia zipate kuuona wokovu wake!

Maji yalibubujika kutoka mwambani, hayakuvutwa kwa kazi ya mikono ya wanadamu, bali yalitolewa kwa mkono wa Mungu. Ilikuwa ni nguvu ile ile iliyozifungua chemchemi za rehema msalabani. Ilikuwa ni hekima ya Mungu iliyoubuni mpango huo, na rehema ya Mungu iliyomtoa yule wa kuchinjwa. Yake ilikuwa kweli na upendo vilivyotoa ahadi kwa kinywa cha nabii—“Siku hiyo kutakuwa na chemchemi iliyofunguliwa kwa nyumba ya Daudi na kwa wenyeji wa Yerusalemu, kwa ajili ya dhambi na kwa ajili ya unajisi.” Wake ulikuwa uaminifu usiobadilika ulioitimiza katika Mwana wake—“Si kwa matendo ya haki tuliyoyatenda sisi, bali kwa rehema yake alituokoa, kwa kuoshwa kwa kuzaliwa kwa pili, na kufanywa upya na Roho Mtakatifu; ambaye alitumwagia kwa wingi, kwa njia ya Yesu Kristo, Bwana wetu.” Wokovu wetu ni wa Mungu kabisa; wala hatuna sehemu nyingine katika jambo hilo, ila kuipokea tu neema yake tunayotolewa.

Maji yalibubujika katika mifereji kumi na miwili tofauti; na, kwa mujibu wa Dkt. Pococke, wa Uskoti, aliyetembelea mahali pale, alama zake za kina katika mwamba zaonekana hata leo. Lakini vile vijito kumi na viwili, kimoja kwa kila kabila, vyote vilitoka katika chemchemi moja, katika mwamba mmoja. Vivyo hivyo wokovu ule mkuu ulibubujika kwa njia ya huduma ya mitume kumi na wawili wa Mwana-Kondoo, ukaenea katika dunia yote. Lakini chemchemi ni moja. Mitume wote walimhubiri Mwokozi yule yule, na kuelekeza kwenye msalaba ule ule. “Wala hakuna wokovu katika mwingine awaye yote, kwa maana hapana jina jingine chini ya mbingu walilopewa wanadamu litupasalo sisi kuokolewa kwalo.” Hatuna budi kuja kwenye chemchemi hii, au tuangamie.

Kububujika kwa maji hakukuweza kuzuiwa na nguvu za kibinadamu. Ni nani awezaye kuifunga chemchemi ambayo Mungu ameifungua? Je, Edomu, au Moabu, au Sihoni, au Ogu, waweza kuuzuia mkondo ambao Yehova ameutoa mwambani? Je, Kayafa, na Wayahudi wote, wakisaidiwa na Mkuu wa ulimwengu huu—je, nguvu zote za dunia na za kuzimu zikiunganika pamoja—zaweza kuisimamisha kazi ya ukombozi, na kuikausha chemchemi ya rehema ambayo Kristo anaifungua juu ya Kalvari? Ingekuwa sawa na wao kuikausha Bahari ya Atlantiki, na kuisimamisha mizunguko ya dunia. Imeandikwa, na lazima litimizwe. Kristo hana budi kuteswa, na kuingia katika utukufu wake—hana budi kuinuliwa, na kuwavuta watu wote kwake—na toba na msamaha wa dhambi lazima vihubiriwe kwa jina lake katika mataifa yote, kuanzia Yerusalemu.

Maji yaliyobubujika kutoka mwambani yalikuwa kama mto wa uzima kwa wana wa Israeli. Ni nani awezaye kueleza dhiki iliyokuwa kambini kote; na hali ya sura za watu, walipoalikwa kuukaribia mwamba wa jiwe gumu, badala ya chemchemi au kijito, ili kuikata kiu yao? Zilikuwako nyuso za hasira kama nini, lawama za uchungu kama nini, na manung’uniko yasiyo na shukrani, Musa alipopanda kwenda kwenye mwamba, bila kitu mkononi mwake ila fimbo! “Anakwenda wapi,” walisema, “na kijiti kile kikavu? Anakwenda kufanya nini juu ya mwamba ule? Je, anataka kutufanya sote kuwa wajinga? Je, haitoshi kwamba ametuleta katika nyika hii tufe kwa kiu? Je, atatudhihaki sasa kwa kujifanya anatafuta maji katika mchanga huu, au kufungua chemchemi katika jabali gumu?” Lakini tazama! anaiinua fimbo, anaupiga mwamba; na kumbe, unapasuka kuwa chemchemi; na vijito kumi na viwili vyeupe kama kioo vinatiririka mbele ya watu! Ni nani awezaye kuiwazia furaha ile ya ghafula? Sikia kelele za shangwe zikivuma kambini kote, na kurudi kwa mwangwi wenye ghasia kutoka magenge na majabali ya Horebu! “Maji! maji! Muujiza! muujiza! Utukufu kwa Mungu wa Israeli! Utukufu kwa mtumishi wake Musa!” Ilikuwa siku ya ufufuo kwa Israeli, nuru ya asubuhi ikipasuka juu ya uvuli wa mauti. Uzima mpya na furaha vinaonekana kambini kote. Wasichana wanakimbia, na vikombe na mitungi, kwenda mwambani. Wanajaza na kunywa; kisha wanajaza tena, na kuharakisha kwenda kwenye hema zao, wakiwa na maji kwa ajili ya wagonjwa, wazee, na watoto wadogo, wakipaza sauti kwa furaha—“Kunywa, baba! Kunywa, mama! Kunyweni, watoto! Kunyweni, nyote! Kunyweni kwa wingi! Maji tele sasa! Mito inatiririka kutoka mwambani!” Sasa ng’ombe wanakuja, punda, ngamia, kondoo, na mbuzi—wanakuja makundi makundi kuikata kiu yao, na kujitosa katika vijito vilivyo mbele yao. Na ndege wa angani wanakuja, hua, njiwa, mbayuwayu, shomoro, chiriku, na kitororo; huku kunguru mwenye kulia kwa sauti ya kukwaruza na tai mwenye macho makali, wakiyanusa maji kwa mbali, wakijichanganya nao kuuzunguka mwamba.

Ndugu zangu, huu ni mfano hafifu tu wa furaha ya kanisa, linapokunywa maji yashukayo kutoka Kalvari, vijito viufurahishavyo mji wa Mungu wetu. Rudini nyuma hadi siku ya Pentekoste mpate mfano. Lo, ni mapinduzi gani ya fikira, na hisia, na tabia! Ni badiliko gani la sura, na dhamiri, na moyo! Watu elfu tatu, ambao asubuhi ile walikuwa wamejaa ujinga, na uovu, na hatia—waabudu sanamu, walafi wa anasa, wakufuru, watesaji—kabla ya usiku walikuwa wamebadilishwa kabisa—simba wamegeuzwa kuwa wana-kondoo—moyo mgumu umeyeyushwa, dhamiri iliyokufa imehuishwa, na mtu mzima amekuwa kiumbe kipya katika Kristo Yesu! Waliona kiu, wakauona “Mwamba wa roho,” wakayaonja maji yake ya uzima, na ghafula wakaruka kuingia katika uzima mpya, kama Lazaro kutoka katika utupu wa kaburi!

Hii ndiyo baraka ifuatayo kanisa katika kutangatanga kwake kote nyikani; inayoandamana nalo katika jangwa liunguzalo la mateso, na katika bonde la uvuli wa mauti; na hatimaye litakapotoka katika ile dhiki kuu, mavazi yake yataonekana yamefuliwa na kufanywa meupe katika damu ya Mwana-Kondoo; na Mwana-Kondoo aliye katikati ya kiti cha enzi ataliongoza kwenye chemchemi za milele, nalo halitaona kiu tena!