Mteswa Aliyeaibishwa

“Ambaye kwa ajili ya furaha iliyowekwa mbele yake aliustahimili msalaba na kuidharau aibu, naye sasa ameketi mkono wa kuume wa kiti cha enzi cha Mungu.”—Waebrania 12:2.

“EE, nifanye nini, ili nimsifu Mwokozi wangu?” Lugha itapatikana wapi ya kuueleza upendo wake usio na mfano, usio na kifani, kwa wanadamu? Katika jambo lolote la kawaida mtu anaweza kupata uhuru wa kunena na wingi wa maneno, lakini jambo hili liko nje ya mipaka ya ufasaha wote, wala usemaji hauwezi kulifikia. Hili ni mojawapo ya mambo yasiyoneneka—yasiyoneneka kwa sababu yanapita mawazo, na kuishinda nguvu ya maneno. Basi, tutawezaje kulishughulikia jambo lisiloneneka? Natambua kwamba yote niwezayo kusema asubuhi hii juu ya mateso ya Yesu yatakuwa kama tone la ndoo tu. Hakuna hata mmoja wetu ajuaye nusu ya uchungu alioustahimili; hakuna hata mmoja wetu aliyepata kuufahamu kikamilifu upendo wa Kristo upitao fahamu. Wanafalsafa wamechunguza dunia mpaka kiini chake kabisa, wamezifuatilia sayari katika njia zao, wamezipima mbingu, wameyapima milima kwa mizani—naam, wameupima ulimwengu wenyewe; lakini hili ni mojawapo ya mambo yale makubwa mno, yasiyo na mipaka, ambayo kuyapima kunapita uwezo wa wote isipokuwa yule Asiye na mwisho mwenyewe. Kama vile mbayuwayu apitavyo juu ya uso wa maji tu, wala hapigi mbizi hadi vilindini mwake, ndivyo maelezo yote ya mhubiri yagusavyo juu juu tu, huku vilindi visivyopimika vikibaki chini mbali na upeo wetu. Ni haki mshairi aseme

“Ee pendo, wewe kilindi kisicho na kipimo!”

kwa maana upendo huu wa Kristo kwa kweli hauna kipimo wala kina kinachofikiwa. Hakuna hata mmoja wetu awezaye kuufikia. Tunaponena habari zake tunauona udhaifu wetu wenyewe, tunajitupa juu ya nguvu ya Roho, lakini hata hivyo, tunahisi kwamba hatuwezi kamwe kuufikia ukuu wa jambo hili. Kabla hatujapata wazo sahihi la upendo wa Yesu, ni lazima tuufahamu utukufu wake wa kwanza katika kimo cha enzi yake, na kufanyika kwake mwili hapa duniani katika vilindi vyote vya aibu yake. Sasa, ni nani awezaye kutueleza ukuu wa Kristo? Alipokuwa ameketi katika enzi yake katika mbingu za juu kabisa alikuwa Mungu kweli wa Mungu kweli; kwa yeye mbingu ziliumbwa, na majeshi yake yote; kwa uweza wake aliitundika dunia pasipo kitu; mkono wake mwenyewe wenye uweza wote ulizitegemeza sayari; nguzo za mbingu zilimtegemea yeye; sifa za malaika, malaika wakuu, makerubi na maserafi zilimzunguka daima; kiitikio kizima cha Haleluya za ulimwengu wote kilitiririka bila kukoma hadi chini ya kiti chake cha enzi: alitawala juu kabisa ya viumbe vyake vyote, Mungu juu ya mambo yote, mwenye kuhimidiwa milele. Basi, ni nani awezaye kueleza kimo chake? Na bado hilo lazima lifikiwe kabla hatujaweza kupima urefu wa kule kujishusha kukuu alikokufanya alipokuja duniani kuzikomboa nafsi zetu. Na tena, kwa upande mwingine, ni nani awezaye kueleza jinsi alivyoshuka chini? Kuwa mwanadamu kulikuwa jambo kubwa, lakini kuwa mtu wa huzuni kulikuwa kubwa zaidi sana; kutokwa damu, na kufa, na kuteseka, hayo yalikuwa mengi kwake yeye aliyekuwa Mwana wa Mungu; lakini kuteseka kama alivyoteseka—uchungu ule usio na mfano—kustahimili, kama alivyostahimili, kifo cha aibu na kifo cha kuachwa na Mungu wake, hiki ni kilindi cha chini zaidi cha upendo unaojishusha, ambacho hata akili iliyovuviwa kuliko zote haina budi kushindwa kabisa kukipima. Na bado ni lazima kwanza tuufahamu urefu usio na mwisho wa juu, kisha kina kisicho na mwisho cha chini; kwa kweli ni lazima tupime ule umbali wote usio na mwisho ulio kati ya mbingu na jehanamu, kabla hatujaweza kuufahamu upendo wa Yesu Kristo.

Lakini je, kwa sababu hatuwezi kuufahamu, basi tuupuuze, na kwa sababu hatuwezi kuupima, basi tuudharau? La hasha! twende Kalvari asubuhi hii, tukaone jambo hili kuu. Yesu Kristo, kwa ajili ya furaha iliyowekwa mbele yake, akiustahimili msalaba, akiidharau aibu.

Nitajitahidi kuwaonyesha, kwanza, mteswa aliyeaibishwa; pili, tutajitahidi kutafakari nia yake tukufu; na kisha, katika nafasi ya tatu, tutamweka mbele yenu kama kielelezo cha kupendeza.

I. Wapendwa, nataka kuwaonyesha yule MTESWA ALIYEAIBISHWA. Andiko linanena juu ya aibu, na kwa hiyo kabla ya kuingia katika mateso, nitajitahidi kusema neno moja au mawili juu ya aibu.

Huenda hakuna kitu ambacho wanadamu hukichukia kama aibu. Twaona kwamba mara nyingi kifo chenyewe kimekuwa bora machoni pa wanadamu kuliko aibu; na hata watu waovu kabisa na wenye mioyo migumu wameiogopa aibu na dharau ya wanadamu wenzao kuliko mateso yoyote ambayo wangeweza kutendewa. Twamwona Abimeleki, mtu aliyewaua ndugu zake mwenyewe bila majuto; twamwona hata yeye akishindwa na aibu, wakati “mwanamke mmoja akatupa jiwe la juu la kusagia juu ya kichwa cha Abimeleki, akamvunja fuvu la kichwa. Ndipo akamwita upesi yule kijana aliyekuwa akimchukulia silaha zake, akamwambia, Futa upanga wako, ukaniue, watu wasije wakasema juu yangu, Mwanamke alimwua. Basi yule kijana wake akamchoma, naye akafa.” Aibu ilimzidi. Alipendelea sana kufa kifo cha mtu ajiuaye—kwa maana ndivyo kilivyokuwa—kuliko kuhukumiwa kwa aibu ya kuuawa na mwanamke. Ndivyo ilivyokuwa kwa Sauli pia—mtu ambaye hakuona aibu kuvunja kiapo chake, na kumwinda mkwe wake mwenyewe kama kwale milimani—hata yeye aliuangukia upanga wake mwenyewe ili isisemwe juu yake kwamba aliuawa na Wafilisti. Na twasoma habari za mfalme mmoja wa kale, Sedekia, kwamba ingawa alionekana kuwa mzembe wa kutosha, aliogopa kutiwa mikononi mwa Wakaldayo, wasije Wayahudi waliokuwa wamekimbilia kwa Nebukadneza wakamdhihaki.

Mifano hii ni michache tu kati ya mingi. Inajulikana sana kwamba wahalifu na watenda maovu mara nyingi wameiogopa dharau ya hadhara kuliko kitu kingine chochote. Hakuna kitu kiwezacho kuivunja roho ya mwanadamu kama kuwa chini ya dharau daima, dharau inayoonekana na iliyo wazi ya wenzake; kwa kweli, ili kwenda mbele zaidi, aibu inatisha mno kwa mwanadamu hata ni mojawapo ya viambato vya jehanamu yenyewe; ni mojawapo ya matone machungu kuliko yote katika kikombe kile cha kutisha cha taabu. Aibu ya kudharauliwa milele ambayo waovu wataamka kwayo siku ya ufufuo wao; kudharauliwa na wanadamu, kudharauliwa na malaika, kudharauliwa na Mungu, ni mojawapo ya vilindi vya jehanamu. Basi, aibu ni jambo la kutisha kulistahimili; na tabia nyingi zenye kiburi kupita zote zimetiishwa mara zilipotiwa chini yake. Kwa upande wa Mwokozi, aibu ingekuwa ya kuaibisha kwa namna ya pekee; kadiri tabia ya mtu ilivyo bora, ndivyo anavyotambua upesi zaidi dharau iliyo ndogo kabisa, na ndivyo anavyoisikia kwa ukali zaidi. Dharau ambayo mtu wa kawaida angeweza kuivumilia bila kuumia, yule aliyelelewa ili atiiwe, na aliyeheshimiwa maisha yake yote, angeisikia kwa uchungu mwingi kabisa. Wana wa wafalme waliofilisika na wafalme waliodharauliwa ni miongoni mwa watu wenye taabu kuliko wote; lakini hapa alikuwa Mkombozi wetu mtukufu, ambaye usoni pake palikuwa na utukufu wa Uungu wenyewe, akidharauliwa, akitemewa mate, na kudhihakiwa. Basi, mnaweza kufikiri ni nini tabia bora kama yake ilivyolazimika kustahimili. Mwewe wa kawaida anaweza kuvumilia kufungiwa tunduni, lakini tai hawezi kuvumilia kufunikwa kichwa na kufungwa macho; ana roho bora kuliko hiyo. Jicho lililolikabili jua haliwezi kustahimili giza bila chozi. Lakini Kristo aliyekuwa zaidi ya mtukufu, mtukufu asiye na kifani, zaidi ya mtu wa ukoo wa kifalme, kwake yeye kuaibishwa, na kudhihakiwa, lazima kulikuwa jambo la kutisha kweli kweli.

Tena, akili nyingine zina tabia nyororo na nyeti kiasi kwamba huhisi mambo zaidi sana kuliko wengine. Wako baadhi yetu ambao hatutambui upesi tunapotukanwa, au tunapotambua, hatujali hata kidogo. Lakini wako wengine wenye moyo wa upendo na mwororo; wamelilia misiba ya wengine kwa muda mrefu hata mioyo yao imekuwa laini, na kwa hiyo huhisi mguso mdogo kabisa wa kukosa shukrani kutoka kwa wale wanaowapenda, na kama wale ambao wako radhi kuteseka kwa ajili yao wangenena maneno ya kukufuru na ya lawama juu yao, nafsi zao zingechomwa hadi ndani kabisa. Mtu aliyevaa mavazi ya chuma angeweza kupita katikati ya miiba na michongoma bila kuhisi kitu, lakini mtu aliye uchi huuhisi mwiba ulio mdogo kabisa; basi Kristo alikuwa, kwa kusema hivyo, roho iliyo uchi, alikuwa amejivua kila kitu kwa ajili ya kuwa mwanadamu; alisema, “Mbweha wana pango, na ndege wa angani wana viota; lakini Mwana wa Adamu hana pa kujilaza kichwa chake.” Alijivua kila kitu ambacho kingeweza kumfanya kuwa mgumu wa moyo, kwa maana alipenda kwa nafsi yake yote; moyo wake wenye nguvu na wenye shauku ulikuwa umeelekezwa juu ya ustawi wa jamii ya wanadamu; aliwapenda hata kufa, na kudhihakiwa na wale aliowafia, kutemewa mate na viumbe aliokuja kuwaokoa, kuja kwa walio wake, na kukuta kwamba walio wake hawakumpokea, bali kwa kweli walimtupa nje, hili lilikuwa maumivu kweli kweli. Ninyi wenye mioyo myororo mnaweza kulilia misiba ya wengine, na ninyi mpendao kwa upendo wenye nguvu kama mauti, na kwa wivu ulio mkali kama kuzimu, ninyi mnaweza kukisia, lakini ninyi tu, ni nini Mwokozi alichopaswa kustahimili, wakati wote walipomdhihaki, wote walipomcheka kwa dharau, naye hakumpata hata mmoja wa kumhurumia, wala mmoja wa kumtetea.

Turudi kwenye jambo tulilolianza—aibu inachukiza utu wa mwanadamu kwa namna ya pekee, na zaidi sana utu kama ule aliokuwa nao Kristo—tabia bora, nyeti, yenye upendo, ambayo hakuna utu mwingine uliopata kuwa nayo.

Na sasa njooni tuitazame taswira ile ya kusikitisha ya Yesu akitiwa aibu. Alitiwa aibu kwa njia tatu—kwa mashtaka ya aibu, kwa dhihaka ya aibu, na kwa kusulibiwa kwa aibu.

1. Na, kwanza, tazameni aibu ya Mwokozi katika mashtaka yake ya aibu. Yeye ambaye ndani yake hamkuwa na dhambi, wala hakuwa ametenda ubaya wowote, alishtakiwa kwa dhambi ya aina iliyo nyeusi kupita zote. Kwanza alifikishwa mbele ya Baraza kuu kwa shtaka lisilo dogo kuliko la kukufuru. Na je, angeweza kukufuru?—yeye aliyesema, “Chakula changu na kinywaji changu ni kuyafanya mapenzi yake aliyenituma.” Je, angeweza kukufuru? Yeye ambaye katika vilindi vya uchungu wake, alipotokwa jasho kama matone makubwa ya damu, mwishowe alilia, “Baba yangu, si mapenzi yangu, bali yako yatendeke,”—je, angeweza kukufuru? Hapana. Na ni kwa sababu hasa jambo hilo lilikuwa kinyume kabisa cha tabia yake, ndiyo maana aliliumia shtaka hilo. Kuwashtaki baadhi yenu mlio hapa kwamba mmemkufuru Mungu, hakungewashtua, kwa maana mmefanya hivyo, na mmefanya mara nyingi kiasi cha karibu kusahau kwamba Mungu huwachukia wakufuru, na kwamba “hatamhesabia kuwa hana hatia mtu alitajaye jina lake bure.” Lakini kwa yule aliyependa kama Yesu alivyopenda, na aliyetii kama alivyotii, yeye kushtakiwa kwa kukufuru, shtaka hilo lazima lilimletea mateso ya pekee. Twastaajabu kwamba hakuanguka chini, kama walivyoanguka wasaliti wake walipokuja kumkamata. Shtaka la namna ile lingeweza kuinyausha roho ya malaika. Uchongezi wa namna ile ungeweza kuukausha ujasiri wa kerubi. Basi msistaajabu kwamba Yesu aliisikia aibu ya kushtakiwa kwa kosa kama hili.

Wala hilo halikuwatosha. Wakiisha kumshtaki kwa kuivunja ile bamba ya kwanza, wakamshtaki tena kwa kuikiuka ile ya pili: walisema alikuwa na hatia ya kuchochea uasi; walitangaza kwamba alikuwa msaliti wa serikali ya Kaisari, kwamba aliwachochea watu, akijitangaza mwenyewe kuwa mfalme. Na je, angeweza kufanya uhaini? yeye aliyesema, “ufalme wangu si wa ulimwengu huu; kama ungekuwa, watumishi wangu wangenipigania;” yeye ambaye walipotaka kumshika kwa nguvu ili wamfanye mfalme, alijitenga akaenda nyikani akaomba—je, angeweza kufanya uhaini? Haiwezekani. Je, hakulipa kodi, na kutuma kwa samaki, wakati umaskini wake haukuwa na kitu cha kulipia ushuru? Je, angeweza kufanya uhaini? Hangeweza kumtenda Kaisari dhambi, kwa maana alikuwa bwana wake Kaisari; alikuwa Mfalme wa wafalme, na Bwana wa mabwana. Kama angetaka angeweza kuliondoa vazi la zambarau mabegani mwa Kaisari, na kwa neno moja kumtoa Kaisari kuwa chakula cha mafunza. Yeye kufanya uhaini? Ilikuwa mbali kabisa na Yesu, yule mpole na mnyenyekevu, kuchochea uasi au kumwinua mtu dhidi ya mtu. La hasha, alikuwa mpenda nchi yake, na mpenda jamii yake; hangechochea kamwe vita vya wenyewe kwa wenyewe, na bado shtaka hili liliwekwa juu yake. Mngefikiri nini, ninyi raia wema na Wakristo wema, kama mngeshtakiwa kwa kosa kama hili, huku makelele ya watu wenu wenyewe yakiwa nyuma yenu yakipiga kelele juu yenu kama mkosaji mbaya mno hata ni lazima mfe? Je, hilo halingewaaibisha? Ah! lakini Bwana wenu alilazimika kustahimili hili pamoja na lile jingine. Aliyadharau mashtaka yale ya aibu, akahesabiwa pamoja na wakosaji.

2. Lakini tena, Kristo hakustahimili mashtaka ya aibu tu, bali alistahimili pia dhihaka ya aibu. Kristo alipopelekwa kwa Herode, Herode alimfanya si kitu. Neno la asili lina maana ya kwamba alimhesabu kuwa si kitu. Ni jambo la kushangaza kukuta kwamba mwanadamu amfanye si kitu Mwana wa Mungu, aliye yote katika yote. Yeye alikuwa amejifanya si kitu, alikuwa ametangaza kwamba yeye ni mdudu, wala si mtu; lakini ilikuwa dhambi iliyoje, na aibu iliyoje, Herode alipomfanya si kitu! Ilimpasa tu kumtazama Herode usoni, na angeweza kumnyausha kwa mtazamo mmoja wa macho yake yatoayo moto. Lakini bado Herode anaweza kumdhihaki, na Yesu hatanena, na askari wenye silaha wanaweza kumzunguka, na kuzitupa dhihaka zao za kikatili juu ya moyo wake mwororo, lakini hana neno la kusema, bali “anaongozwa kama mwana-kondoo machinjoni, na kama kondoo mbele yao wakatao manyoya yake, hunyamaza.”

Mtaona kwamba katika kudhihakiwa kwa Kristo, tangu ukumbi wa Herode mwenyewe, hadi wakati alipotolewa kutoka ukumbi wa hukumu wa Pilato kwenda kusulibiwa, na kisha kuendelea hata kifo chake, wadhihaki walikuwa wa aina nyingi. Kwanza, waliudhihaki mwili wa Mwokozi. Mojawapo ya mambo ambayo twaweza kusema machache tu juu yake, lakini ambalo yatupasa kulifikiri mara nyingi, ni ukweli kwamba Mwokozi wetu alivuliwa, katikati ya askari wafidhuli, mavazi yote aliyokuwa nayo. Ni aibu hata kwetu kunena juu ya jambo hili lililotendwa na mwili na damu yetu wenyewe kwake yeye aliyekuwa Mkombozi wetu. Viungo vile vitakatifu vilivyokuwa kasha la johari ile ya thamani ya nafsi yake viliachwa wazi kwa aibu na dharau ya waziwazi ya wanadamu-wanadamu wenye akili chafu waliokosa kabisa kila chembe ya adabu. Mwili wa Kristo ulivuliwa mara mbili; na ingawa wachoraji wetu, kwa sababu zilizo wazi, humfunika Kristo msalabani, pale alitundikwa—Mwokozi aliye uchi wa jamii iliyo uchi. Yeye aliyeyavika maua mavazi hakuwa na kitu cha kujivika mwenyewe; yeye aliyeivika dunia vito na kuifanyia majoho ya zumaridi, hakuwa na hata kitambaa kimoja cha kuusitiri uchi wake mbele ya umati uliokuwa ukikodoa macho, ukitazama, ukidhihaki, wenye mioyo migumu. Alikuwa amewafanyia Adamu na Hawa mavazi ya ngozi walipokuwa uchi bustanini; alikuwa amewaondolea yale majani duni ya mtini ambayo kwayo walitaka kuusitiri uchi wao, akawapa kitu cha kujifunika ili kujikinga na baridi; lakini sasa wanagawanya mavazi yake kati yao, na kanzu yake wanaipigia kura, huku yeye mwenyewe, akiwa wazi mbele ya dhoruba isiyo na huruma ya dharau, hana joho la kuifunika aibu yake. Waliudhihaki mwili wake,—Yesu Kristo alijitangaza kuwa Mwana wa Mungu;—waliudhihaki utu wake wa Kiungu pamoja na ule wa kibinadamu—alipotundikwa msalabani, walisema. “Kama wewe u Mwana wa Mungu, shuka msalabani, nasi tutakuamini.” Mara nyingi walimpa changamoto ya kuuthibitisha Uungu wake kwa kuiacha kazi aliyokuwa ameichukua. Walimtaka afanye jambo lile lile ambalo lingeukanusha Uungu wake, ili basi, kama walivyotangaza, wakiri na kukubali kwamba yeye ni Mwana wa Mungu. Na sasa je, mnaweza kulifikiri? Kristo alidhihakiwa kama mwanadamu, twaweza kumwazia akikubali jambo hili. Lakini kudhihakiwa kama Mungu! Changamoto ikitupwa kwa utu wa mwanadamu, utu ungeiokota kwa urahisi na kupigana. Utu wa Kikristo ungeiacha glavu ile ikilala pale, au kuikanyaga chini ya mguu wake kwa dharau, ukivumilia yote, na kustahimili yote kwa ajili ya Kristo. Lakini mnaweza kumwazia Mungu akitolewa changamoto na kiumbe chake—Yehova wa milele akichokozwa na kiumbe ambacho chuki yake mwenyewe imekifanya; Asiye na mwisho akidharauliwa na mwenye mwisho; yeye avijazaye vitu vyote, ambaye kwa yeye vitu vyote vipo, akichekwa, akidhihakiwa, akidharauliwa na kiumbe cha saa moja, kinachopondwa mbele ya nondo! Hii ilikuwa dharau kweli kweli, dharau ya nafsi yake yenye hali mbili, ya utu wake, na ya Uungu wake.

Lakini angalieni tena, waliidhihaki kazi zake zote, pamoja na nafsi yake. Kristo alikuwa mfalme, wala hapajakuwa na mfalme kama yeye. Yeye ndiye Daudi wa Israeli; mioyo yote ya watu wake imefungamana naye. Yeye ndiye Sulemani wa Israeli; atatawala kutoka bahari hata bahari, na tangu Mto hata miisho ya dunia. Alikuwa wa ukoo wa kifalme. Tunao baadhi wanaoitwa wafalme duniani, wana wa Nimrodi, hawa huitwa wafalme, lakini wafalme sio. Wanaazima heshima yao kwake yeye aliye Mfalme wa wafalme na Bwana wa mabwana. Lakini hapa alikuwa mmoja wa damu ya kweli, mmoja wa ukoo halisi wa kifalme, aliyekuwa amepotea njia, akachanganyika na kundi la kawaida la wanadamu. Walifanya nini? Je, walileta taji za kumheshimu, na je, wakuu wa dunia walitandika majoho yao chini ya miguu yake ili kuzifunika hatua zake kama zulia? Tazameni, wanafanya nini? Anatolewa kwa askari wakali na wakatili. Wanamtafutia kiti cha enzi cha mzaha, na wakiisha kumketisha juu yake, wanamvua mavazi yake mwenyewe, na kutafuta joho kuukuu la askari la rangi nyekundu au ya zambarau, na kulivika viunoni mwake. Wanasuka taji ya miiba, na kuivika kipajini mwake—kipaji ambacho zamani kilipambwa kwa nyota, na kisha wanautia mkononi mwake—mkono usiotaka kulipiza tusi—fimbo ya enzi ya unyasi, na kisha wakipiga magoti, wanamtolea heshima yao ya mzaha mbele yake, wakimfanya mfalme wa sikukuu ya Mei. Sasa, huenda hakuna kitu kinachovunja moyo kama ufalme unaodharauliwa. Mmesoma hadithi ya mfalme mmoja wa Uingereza, aliyechukuliwa na maadui zake wakatili hadi kwenye mtaro. Walimketisha juu ya kichuguu, wakimwambia hicho ndicho kiti chake cha enzi, kisha wakamwosha uso wake kwa dimbwi lililokuwa chafu kupita yote waliloweza kulipata; na machozi yakimtiririka mashavuni, akasema, “bado ataoshwa kwa maji safi;” ingawa alikosea kwa uchungu. Lakini fikirini Mfalme wa wafalme na Bwana wa mabwana, akipewa kama ibada mate ya vinywa vyenye hatia, kama heshima mapigo ya mikono michafu, kama kodi dhihaka za ndimi za kikatili! Je, iliwahi kuwapo aibu kama yako, wewe Mfalme wa wafalme, wewe mtawala wa malimwengu yote, ukibezwa na askari, na kupigwa kwa mikono yao ya kitumwa? Ee dunia! uliwezaje kustahimili uovu huu? Enyi mbingu! kwa nini hamkuanguka kwa ghadhabu tupu kuwaponda watu waliomkufuru hivyo Muumba wenu? Hapa palikuwa na aibu kweli kweli,—mfalme akidhihakiwa na raia zake mwenyewe.

Alikuwa pia nabii, kama tujuavyo sote, na walifanya nini ili wapate kumdhihaki kama nabii? Basi walimfunga macho; wakaizuia nuru ya mbinguni isiingie machoni pake, kisha wakampiga, wakampiga makofi kwa mikono yao, wakasema, “Tufanyie unabii, ni nani aliyekupiga.” Nabii yule alipaswa kutoa unabii kwa wale waliomkejeli ili awaambie ni nani aliyempiga. Tunawapenda manabii; ni tabia tu ya wanadamu kwamba tukimwamini nabii tumpende. Tunaamini kwamba Yesu alikuwa wa kwanza na wa mwisho wa manabii; kwa yeye wengine wote wametumwa; tunasujudu mbele zake kwa ibada ya kicho. Tunahesabu kuwa heshima yetu kuu kabisa kuketi miguuni pake kama Mariamu; tunatamani tu tupate faraja ya kuiosha miguu yake kwa machozi yetu, na kuipangusa kwa nywele za vichwa vyetu tunahisi kwamba kama Yohana Mbatizaji, hatustahili kuilegeza gidamu ya kiatu chake na je, basi, twaweza kustahimili kuona Yesu nabii, akiwa amefungwa macho na kupigwa makofi kwa matusi na mapigo?

Lakini waliudhihaki pia ukuhani wake, Yesu Kristo alikuwa amekuja ulimwenguni ili awe kuhani wa kutoa dhabihu, na ukuhani wake nao ilibidi udhihakiwe. Wokovu wote ulikuwa mikononi mwa makuhani, na sasa wanamwambia, “Kama wewe ndiwe Kristo jiokoe nafsi yako na sisi,” Ah! aliokoa wengine, hakuweza kujiokoa mwenyewe. Lakini ee, ni siri gani ya dharau iliyo hapa, ni vilindi gani visivyoneneka vya aibu, kwamba Kuhani Mkuu wa maungamo yetu, yeye aliye mwenyewe Mwana-Kondoo wa Pasaka, madhabahu, kuhani, dhabihu, kwamba yeye, Mwana wa Mungu aliyefanyika mwili, Mwana-Kondoo wa Mungu aichukuaye dhambi ya ulimwengu, adharauliwe hivyo, na kudhihakiwa hivyo.

Alidhihakiwa, zaidi ya hayo, katika mateso yake. Siwezi kuthubutu kuyaeleza mateso ya Mwokozi wetu chini ya kiboko cha mjeledi. Mtakatifu Bernard, na wengi wa mababa wa kwanza wa Kanisa, wanatoa picha ya kupigwa mijeledi kwa Kristo kiasi kwamba nisingeweza kustahimili kuisimulia tena. Kama walikuwa na habari za kutosha kwa yale wasemayo, sijui; lakini hili najua,—“alijeruhiwa kwa makosa yetu, alichubuliwa kwa maovu yetu; adhabu ya amani yetu ilikuwa juu yake, na kwa kupigwa kwake sisi tumepona.” Najua lazima yalikuwa mapigo ya mijeledi ya kutisha, hata yaitwe kujeruhiwa, kuchubuliwa, adhabu, na kupigwa; na, kumbukeni, kwamba kila mara kiboko kilipoangukia mabega yake, kicheko cha yule aliyekitumia kiboko kilichanganyika na pigo lile, na kila mara damu ilipobubujika upya, na nyama ilipochanwa kutoka mifupani mwake, palikuwa na mzaha na dhihaka, ili kuyafanya maumivu yake kuwa makali zaidi na ya kutisha zaidi. Na hatimaye alipofika msalabani pake, na wakamtundika juu yake kwa misumari, jinsi walivyoendelea kuyadhihaki mateso yake! Tunaambiwa kwamba makuhani wakuu na waandishi walisimama, na mwishowe wakaketi wakimlinda huko. Walipoona kichwa chake kikiinama kifuani pake, bila shaka wangesema neno fulani la uchungu juu yake, na kusema, “Ah! hatakiinua tena kichwa chake kamwe katikati ya umati;” na walipoona mikono yake ikitoka damu wangesema, “Ha, ha, hii ndiyo mikono iliyowagusa wenye ukoma, na iliyowafufua wafu, haitafanya hivyo tena kamwe;” na walipoiona miguu yake, wangesema, “Ah, miguu ile haitaikanyaga tena nchi hii kamwe, na kusafiri katika safari zake za rehema;” na kisha mzaha fulani mchafu, fulani wa kihuni, fulani wa kikatili, labda fulani wa kinyama ungetolewa juu ya kila sehemu ya nafsi yake inayostahili kuabudiwa mara tatu. Walimdhihaki, na, mwishowe, aliomba kinywaji, nao wakampa siki—wakiidhihaki kiu yake, huku wakijifanya kuituliza.

Lakini baya kuliko yote, nina jambo moja zaidi la kuangalia, waliyadhihaki maombi yake. Je, mliwahi kusoma katika kumbukumbu zote za mauaji ya kisheria, au za mauaji ya kikatili, kwamba watu waliwahi kuyadhihaki maombi ya wanadamu wenzao? Nimesoma hadithi za baadhi ya wahalifu waoga waliotaka kuwaua adui zao, na wale waliokuwa karibu kuuawa, wakiona kifo chao kinakaribia, wamesema, “nipeni dakika moja au mbili ya kuomba”—na nadra zimekuwa nyakati ambapo hilo limekataliwa. Lakini sijapata kusoma habari ya tukio ambalo ombi lilipotamkwa limechekwa, na kufanywa kitu cha mzaha. Lakini hapa ametundikwa Mwokozi, na kila neno analolinena linakuwa jambo la mchezo wa maneno, kichwa cha mzaha. Na hatimaye anapotoa kilio cha kufa kinachogusa kuliko vyote kilichowahi kuishtua dunia na jehanamu, “Eloi, Eloi, lama, sabakthani?” hata wakati huo lazima wachezee maneno yake, na kusema, “anamwita Eliya; tuone kama Eliya atakuja kumtelemsha.” Alidhihakiwa hata katika ombi lake. Ee Yesu! hapajakuwa na upendo kama wako; wala uvumilivu uwezao kulinganishwa na ustahimilivu wako ulipoustahimili msalaba, ukiidharau aibu.

Nahisi kwamba katika kuzieleza hivi dhihaka za Mwokozi, sijaweza kuuweka mbele yenu ukamilifu wa aibu aliyoipitia, na nitalazimika kujaribu tena, baada ya muda mfupi, nitakapoeleza kifo chake cha aibu, nikiyachukua maneno yaliyotangulia yale ambayo tayari nimeyapanua. Aliustahimili msalaba kama vile alivyoidharau aibu.

Msalaba! msalaba! Msikiapo neno hilo haliamshi mioyoni mwenu mawazo yoyote ya aibu. Kuna aina nyingine za adhabu ya kifo siku hizi zilizo za fedheha zaidi sana kuliko msalaba. Pamoja na mashine ya kukata vichwa kuna mengi, pamoja na gogo la kukatia kichwa vivyo hivyo mengi, pamoja na mti wa kunyongea, zaidi ya yote. Lakini, kumbukeni, kwamba ingawa kutaja mti wa kunyongea ni kutamka neno la fedheha, hata hivyo hakuna kitu cha aibu katika neno “mti wa kunyongea,” likilinganishwa na aibu ya msalaba, kama ilivyoeleweka katika siku za Kristo. Tunaambiwa kwamba kusulibiwa kulikuwa adhabu ambayo hakuna mtu angeweza kutiwa ndani yake ila mtumwa, na, hata hivyo, kosa lilipaswa kuwa la namna ya kutisha kupita kiasi—kama vile kumsaliti bwana wake, kupanga njama ya kumwua, au kumwua—ni makosa kama hayo tu ambayo yangeleta kusulibiwa, hata kwa mtumwa. Kulihesabiwa kuwa adhabu ya kutisha na ya kuogofya kuliko adhabu zote. Vifo vyote duniani ni bora kuliko hiki; vyote vina jambo fulani dogo la kupunguza uchungu, ama wepesi wake au utukufu wake. Lakini hiki ni kifo cha mhalifu, cha mwuaji, cha mwuaji wa kukodiwa,—kifo kinachorefushwa kwa maumivu, ambacho hakiwezi kulinganishwa na chochote katika mambo yote yaliyobuniwa na ukatili wa wanadamu, kwa mateso na fedheha. Kristo mwenyewe alistahimili hiki. Msalaba, nasema, siku hizi si jambo la aibu. Umekuwa nembo ya wafalme wengi, bendera ya washindi wengi. Kwa wengine ni kitu cha kuabudiwa. Michoro bora kabisa, picha za ajabu kupita zote, zimetolewa kwa ajili ya jambo hili. Na sasa, msalaba uliochongwa juu ya vito vingi umekuwa kitu halisi, cha kifalme, na chenye heshima. Nasi hatuwezi siku hizi, naamini, kuielewa kikamilifu aibu ya msalaba; lakini Myahudi aliijua, Mrumi aliijua, na Kristo alijua ni jambo la kutisha namna gani, ni jambo la aibu namna gani, kuuawa kwa kusulibiwa.

Kumbukeni, pia, kwamba katika habari ya Mwokozi, palikuwa na mambo ya pekee yaliyoizidisha aibu hii. Ilimbidi kuubeba msalaba wake mwenyewe; alisulibiwa, pia, mahali pa kawaida pa kunyongea, Kalvari, sawa na Tyburn yetu ya zamani, au Old Bailey yetu ya sasa. Aliuawa, pia, wakati ambapo Yerusalemu ulikuwa umejaa watu. Ilikuwa wakati wa sikukuu ya Pasaka, umati ulipokuwa umeongezeka sana, na wawakilishi wa mataifa yote wangekuwepo kulitazama tukio lile. Waparthi, na Wamedi, na Waelami, na wakaao Mesopotamia, na Uyunani, naam, na labda Tarshishi ya mbali, na visiwa vya bahari. Wote walikuwa pale kuungana katika dhihaka hii, na kuiongeza aibu. Naye alisulibiwa kati ya wanyang’anyi wawili, kana kwamba kufundisha kwamba yeye alikuwa mbaya kuliko wao. Je, iliwahi kuwapo aibu kama hii?

Niwaongoze msalabani. Msalaba, msalaba! Machozi yanaanza kutiririka kwa mawazo yake tu. Mti ule mkavu unalazwa chini, Kristo anatupwa chali juu yake, askari wanne wanaishika mikono na miguu yake, mwili wake mbarikiwa unararuliwa na chuma kile kilicholaaniwa; anaanza kutokwa damu, anainuliwa juu angani, msalaba unatupwa kwa nguvu ndani ya shimo lililoandaliwa kwa ajili yake, kila kiungo kinateguka, kila mfupa unatoka mahali pake kwa mshtuko ule wa kutisha; anatundikwa pale uchi kwa aibu yake, akikodolewa macho na wote wanaotazama, jua linamchoma kwa joto kali, homa inaanza kuwaka, ulimi umekauka kama kigae, unaambatana na kaakaa lake, hana kitu cha kuustawisha mwili kwa unyevu. Mwili wake umedhoofika kwa muda mrefu kwa kufunga, ameletwa karibu na ukingo wa mauti kwa kupigwa mijeledi katika ukumbi wa Pilato. Pale anatundikwa, sehemu nyororo kabisa za mwili wake, mikono na miguu yake zimetobolewa, na pale mishipa ya fahamu ilipo mingi kabisa na nyeti kabisa, pale chuma kinararua na kuchana njia yake ya kutisha. Uzito wa mwili wake unakivuta chuma juu katika mguu wake, na magoti yake yanapochoka hata yasiweze kumshikilia, ndipo chuma kinaanza kuvuta katika mikono yake. Ni taswira ya kutisha kweli kweli! Lakini mmeona ya nje tu, palikuwa na ya ndani, hamwezi kuyaona hayo: kama mngeweza kuona, ingawa macho yenu yangekuwa kama ya malaika, mngepigwa kwa upofu wa milele. Kisha palikuwa na nafsi. Nafsi ikifa. Je, mnaweza kukisia maumivu ya nafsi ikifa lazima yawe namna gani? Hakuna nafsi iliyowahi kufa duniani bado. Jehanamu ndipo mahali pa nafsi zinazokufa, ambapo zinakufa milele mauti ya pili. Na pale ndani ya mbavu za mwili wa Kristo, jehanamu yenyewe ilimwagwa. Nafsi ya Kristo ilikuwa ikistahimili pambano na nguvu zote za jehanamu, ambazo uovu wao ulizidishwa na ukweli kwamba hii ilikuwa vita ya mwisho ambayo wangeweza kupigana naye kamwe. La, zaidi ya hayo. Alikuwa amepoteza kile kilicho nguvu na ngao ya mfia-imani, alikuwa amepoteza uwepo wa Mungu wake, Mungu mwenyewe alikuwa akiweka mkono wake juu yake; ilimpendeza Baba kumchubua; amemhuzunisha, ameifanya nafsi yake kuwa dhabihu kwa dhambi. Mungu, ambaye katika uso wake Kristo alikuwa ameonekana mwenyewe milele, akifurahia katika furaha, aliuficha uso wake. Na pale alikuwa Yesu ameachwa na Mungu na wanadamu, ameachwa peke yake kulikanyaga shinikizo, naam, kukanyagwa katika shinikizo, na kulichovya vazi lake katika damu yake mwenyewe. Ee, je, iliwahi kuwapo huzuni kama hii! Hakuna upendo uwezao kuichora. Kama ningekuwa na wazo moyoni mwangu juu ya mateso ya Kristo, lingeichubua midomo yangu kabla sijalitamka. Maumivu ya Yesu yalikuwa kama tanuru la Nebukadneza, lililotiwa moto mara saba zaidi kuliko mateso yoyote ya kibinadamu yaliyowahi kutiwa moto kabla. Kila mshipa ulikuwa njia ya miguu ya moto ya maumivu kupita; kila neva ilikuwa uzi katika kinubi cha uchungu kilichotetemeka kwa kilio kisicho na upatano cha jehanamu. Maumivu yote ambayo waliohukumiwa wenyewe wanaweza kustahimili yalisukumwa ndani ya nafsi ya Kristo. Alikuwa shabaha ya mishale ya Mwenyezi, mishale iliyochovywa katika sumu ya dhambi yetu; mawimbi yote ya Yeye wa Milele yalipiga juu ya mwamba huu wa wokovu wetu. Ilimpasa kuchubuliwa, kukanyagwa, kupondwa, kuangamizwa, nafsi yake ilipaswa kuwa na huzuni nyingi kiasi cha kufa.

Lakini lazima nitulie, siwezi kulieleza. Naweza kutambaa juu yake, nanyi mnaweza vilevile. Miamba ilipasuka Yesu alipokufa, mioyo yetu lazima imefanywa kwa marumaru ngumu kuliko miamba yenyewe kama haihisi. Hekalu lilipasua pazia lake zuri la kitambaa kilichofumwa, na je, ninyi hamtakuwa waombolezaji pia? Jua lenyewe lilikuwa na chozi moja kubwa katika jicho lake lenyewe liwakalo, lililozima nuru yake; na je, sisi hatutalia; sisi ambao Mwokozi alitufia? Je, hatutahisi uchungu wa moyo kwamba aliteseka hivyo kwa ajili yetu?

Angalieni, rafiki zangu, kwamba aibu yote iliyomjia Kristo aliidharau. Aliihesabu kuwa nyepesi mno ikilinganishwa na furaha iliyowekwa mbele yake, hata inasemekana kwamba aliidharau. Kuhusu mateso yake, hakuweza kuyadharau, neno hilo lisingeweza kutumika kuhusiana na msalaba kwa maana msalaba ulikuwa wa kutisha mno hata Kristo mwenyewe aweze kuudharau. Huo aliustahimili; aibu aliweza kuitupilia mbali, lakini msalaba ilimpasa kuubeba, na juu yake ilimpasa kupigiliwa misumari. “Aliustahimili msalaba na kuidharau aibu.”

II. Na sasa NIA YAKE TUKUFU. Ni nini kilichomfanya Yesu kunena hivi?—“Kwa ajili ya furaha iliyowekwa mbele yake.” Wapendwa, furaha hiyo ilikuwa nini? Ee, ni wazo lipasalo kuyeyusha mwamba, na kuusukuma moyo wa chuma; kwamba furaha iliyowekwa mbele ya Yesu, ilikuwa hasa furaha ya kuniokoa mimi na wewe. Najua ilikuwa furaha ya kuyatimiza mapenzi ya Baba yake—ya kuketi juu ya kiti cha enzi cha Baba yake—ya kufanywa mkamilifu kwa njia ya mateso; lakini bado najua kwamba hii ndiyo nia kuu, iliyo bora, ya mateso ya Mwokozi, furaha ya kutuokoa sisi. Je, mnajua furaha ya kuwatendea wengine mema ni nini? Kama hamjui nawaonea huruma, kwa maana kati ya furaha zote ambazo Mungu ameziacha katika nyika hii maskini, hii ni mojawapo ya zilizo tamu kupita zote. Je, mmewaona wenye njaa walipokosa mkate kwa saa nyingi,—je, mmewaona wakija nyumbani kwenu karibu uchi, nguo zao zikiwa zimewekwa rehani ili wapate fedha ya kujinunulia mkate? Je, mmesikia hadithi ya mwanamke juu ya huzuni za mumewe? Je, mmesikiliza mliposikia habari ya kufungwa gerezani, ya ugonjwa, ya baridi, au ya njaa, ya kiu, na je, hamjapata kusema, “Nitakuvika, nitakulisha.” Je, hamjapata kuihisi furaha ile ya kimungu, dhahabu yenu ilipotolewa kwa maskini, na fedha yenu ilipowekwa wakfu kwa Bwana, mlipowapa wenye njaa, na mmekwenda kando na kusema, “Mungu apishie mbali nisijione mwenye haki;” lakini kweli nahisi kwamba inastahili kuishi ili kuwalisha wenye njaa na kuwavika walio uchi, na kuwatendea mema viumbe wenzangu maskini wanaoteseka. Basi, hii ndiyo furaha aliyoihisi Kristo, ilikuwa furaha ya kutulisha kwa mkate wa mbinguni—furaha ya kuwavika wenye dhambi maskini walio uchi haki yake mwenyewe—furaha ya kuzipatia nafsi zisizo na makao makao mbinguni,—ya kutuokoa kutoka gereza la jehanamu, na kutupa furaha za milele za mbinguni.

Lakini kwa nini Kristo atutazame sisi? Kwa nini achague kututendea hivi? Ee rafiki zangu, hatukustahili kamwe kitu chochote mikononi mwake. Kama asemavyo mwandishi mmoja mwema wa zamani, “Ninapotazama kusulibiwa kwa Kristo, nakumbuka kwamba dhambi zangu ndizo zilizomwua. Simwoni Pilato, bali najiona mimi mwenyewe mahali pa Pilato, nikimwuza Kristo kwa ajili ya heshima. Sisikii kilio cha Wayahudi, bali nasikia dhambi zangu zikipiga yowe, ‘Msulibishe, msulibishe.’ Sioni misumari ya chuma, bali naona maovu yangu mwenyewe yakimgongomea msalabani. Sioni mkuki, bali naona kutoamini kwangu kukiuchoma ubavu wake maskini uliojeruhiwa,

’Kwa maana ninyi, dhambi zangu, dhambi zangu katili, ndimi mliokuwa watesaji wake wakuu;

Kila dhambi yangu ikawa msumari, na kutoamini kukawa mkuki.’”

Ni maoni ya Wakatoliki wa Roma, kwamba mtu yule yule aliyeuchoma ubavu wa Kristo baadaye aliongoka, akawa mfuasi wa Yesu. Sijui kama hilo ni kweli, lakini najua kwamba ndivyo ilivyo kiroho. Najua kwamba sisi tumemchoma Mwokozi, najua kwamba sisi tumemsulibisha; na bado, jambo la ajabu kusema, damu ile tuliyoitoa katika mishipa ile mitakatifu imetuosha dhambi zetu, na imetufanya tukubaliwe katika yule Mpendwa. Je, mnaweza kulifahamu hili. Hapa pana wanadamu wakimdhihaki Mwokozi, wakimzungusha barabarani, wakimgongomea msalabani, na kisha wakiketi ili kuyadhihaki maumivu yake. Na bado ni nini kilichomo moyoni mwa Yesu ila upendo kwao? Analia wakati huu wote kwamba wamsulibishe, si sana kwa sababu aliyahisi mateso, ingawa hayo yalikuwa makubwa, bali kwa sababu hakuweza kulistahimili wazo kwamba wanadamu aliowapenda wangeweza kumgongomea mtini. “Hilo lilikuwa pigo la kisu lisilo na huruma kuliko yote.” Mnaikumbuka ile hadithi ya ajabu ya Julius Caesar, alipochomwa na rafiki yake Brutus. “Kaisari yule mtukufu alipomwona akichoma, kukosa shukrani, kulikokuwa na nguvu kuliko mikono ya wasaliti, kulimshinda kabisa! Ndipo moyo wake mkuu ukapasuka.” Basi Yesu ilimbidi kustahimili pigo la kisu katika matumbo yake ya ndani kabisa, na kujua kwamba wateule wake ndio waliofanya hivyo—kwamba waliokombolewa wake ndio waliofanya hivyo, kwamba kanisa lake mwenyewe ndilo lililokuwa mwuaji wake—kwamba watu wake mwenyewe ndio waliomgongomea mtini? Je, mnaweza kufikiri, wapendwa, jinsi upendo uliomfanya ajitiishe hata kwa hili ulivyopaswa kuwa na nguvu? Jiwazie wewe mwenyewe leo ukirudi nyumbani kutoka ukumbi huu. Una adui ambaye maisha yake yote amekuwa adui yako. Baba yake alikuwa adui yako, naye pia ni adui yako. Haipiti siku bila wewe kujaribu kupata urafiki wake; lakini yeye huutemea mate wema wako, na kulaani jina lako. Huwadhuru rafiki zako, wala hakuna jiwe asilolipindua ili akudhuru. Unaporudi nyumbani leo, unaona nyumba ikiungua; miali ya moto inawaka kwa nguvu, na moshi unapanda juu kama nguzo moja nyeusi hadi mbinguni. Umati unakusanyika barabarani, nawe unaambiwa kwamba yuko mtu katika chumba cha juu ambaye lazima ateketee hadi kufa. Hakuna awezaye kumwokoa. Unasema, “Kumbe hiyo ni nyumba ya adui yangu;” nawe unamwona dirishani. Ni adui yako mwenyewe—mtu yule yule; yu karibu kuteketea. Ukiwa umejaa fadhili, unasema, “Nitamwokoa mtu yule kama naweza.” Anakuona ukiikaribia nyumba; anatoa kichwa chake dirishani na kukulaani. “Laana ya milele juu yako!” anasema; “Afadhali niangamie kuliko wewe uniokoe.” Je, unajiwazia basi, ukipenya kwa kasi katikati ya moshi, na kupanda ngazi zinazowaka moto ili umwokoe; na je, unaweza kuwaza kwamba unapomkaribia anapigana nawe, na kujaribu kukuviringisha motoni? Je, unaweza kuwaza upendo wako kuwa na nguvu kiasi kwamba ungeweza kuangamia motoni kuliko kumwacha ateketee? Unasema, “Nisingeweza kufanya hivyo; ni juu ya uwezo wa mwili na damu kufanya hivyo.” Lakini Yesu alifanya hivyo. Tulimchukia, tulimdharau, na, alipokuja kutuokoa, tulimkataa. Roho wake Mtakatifu anapokuja mioyoni mwetu kushindana nasi, tunampinga; lakini yeye atatuokoa; naam, yeye mwenyewe aliukabili moto ili atunyakue kama vijinga kutoka katika kuungua kwa milele. Furaha ya Yesu ilikuwa furaha ya kuwaokoa wenye dhambi. Basi, nia kuu ya Kristo, katika kustahimili haya yote, ilikuwa, kwamba atuokoe sisi.

III. Na sasa, nipeni muda mfupi tu, nami nitajaribu kumwinua Mwokozi kama kielelezo cha KUIGWA NA SISI. Nanena sasa na Wakristo—na wale walioonja na kulishika neno jema la uzima. Enyi Wakristo! kama Kristo alistahimili haya yote, kwa ajili tu ya furaha ya kuwaokoa ninyi, je, mtaona haya kubeba chochote kwa ajili ya Kristo? Maneno yamo midomoni mwangu tena asubuhi hii,—

“Kama usoni pangu kwa ajili ya jina lako pendwa, aibu na lawama zitakuwa,

Nitaisalimu lawama, na kuikaribisha aibu, Bwana wangu, nitakufa kwa ajili yako.”

Ee! sistaajabu kwamba wafia-imani walikufa kwa ajili ya Kristo kama huyu! Upendo wa Kristo unapomiminwa mioyoni mwetu, ndipo tunahisi kwamba kama mti wa kuchomea ungekuwa hapa tungesimama imara motoni ili kuteseka kwa ajili yake yeye aliyekufa kwa ajili yetu. Najua mioyo yetu maskini isiyoamini ingeanza upesi kutetemeka mbele ya kuni zinazolia na joto kali. Lakini hakika upendo huu ungeshinda kutokuamini kwetu kote: Je, wako yeyote kwenu wanaohisi kwamba mkimfuata Kristo lazima mpate hasara kwa sababu hiyo, mpoteze cheo chenu, au mpoteze sifa yenu njema? Je, mtachekwa, mkiuacha ulimwengu na kumfuata Yesu? Ee! na je, mtageuka kando kwa sababu ya mambo haya madogo wakati yeye hakugeuka kando, ingawa ulimwengu wote ulimdhihaki, hata alipoweza kusema “Imekwisha.” Hapana, kwa neema ya Mungu, kila Mkristo na ainue mikono yake kwa Mungu Aliye juu, kwa muumba wa mbingu na nchi, na aseme moyoni mwake,

“Sasa kwa ajili ya pendo nililonalo kwa jina lake, kile kilichokuwa faida yangu nakihesabu hasara,

Naimwagia dharau aibu yangu yote, na kuugongomea utukufu wangu msalabani pake.”

“Kwangu mimi kuishi ni Kristo, na kufa ni faida,” Nikiishi nitakuwa wake, nikifa nitakuwa wake; nitaishi kwa heshima yake, nitamtumikia kwa ukamilifu, kama atanisaidia, na kama ikibidi, nitakufa kwa ajili ya jina lake.

[Bw. Spurgeon aliongozwa kwa urefu hivi chini ya kichwa cha kwanza, hata hakuweza, kwa sababu ya kukosa muda, kuyagusa mambo mengine. Yale yaliyomletea baraka msikilizaji na yawe matamu kwa msomaji.]