Siri ya Utulivu

‘Nawe utajifurahisha katika Bwana, naye atakupa haja za moyo wako 5. Umkabidhi Bwana njia yako. . . . 7. Ustarehe katika Bwana, ukamngojee kwa saburi.’—ZABURI 37:4, 5, 7.

‘Nalikuwa kijana, na sasa ni mzee,’ asema mwandishi wa zaburi hii. Sauti yake yote inaonyesha hekima iliyokomaa na utulivu wa uzee, kama ule wa majira ya kupukutika kwa majani. Macho yale yaliyofifia yameona mambo mengi mno na kuyavuka, hata haionekani kuwa na faida kufadhaika kwa ajili ya mambo yanayokoma upesi hivyo. Amewajua waovu wengi mno walionyauka katikati ya ustawi wao wote wa majani mabichi, na watu wema wengi mno waliokuwa wakidhoofika wakahuishwa tena, hata—

‘Uzoefu wa miaka mingi hufikia

Kitu fulani cha sauti ya unabii’;

naye ana hakika kwamba ‘umtumaini Bwana, ukatende mema’ daima huleta amani na furaha. Maisha pamoja na mabadiliko yake hayakumtia uchungu, bali yamemtuliza. Hayaonekani kwake kuwa kizunguzungu kisicho na mwisho, wala hajajifunza kuyadharau. Amejifunza kumwona Mungu ndani ya yote, na hilo limeondoa mchafuko wake, kama vile mienendo ya sayari, ambayo huonekana isiyo na utaratibu na hata ya kupingana inapotazamwa kutoka duniani, hugeuka kuwa mfumo mmoja wenye utaratibu jua linapofanywa kuwa kitovu. Ni tofauti kubwa jinsi gani kati ya dhihaka chungu iliyowekwa kinywani mwa mwana, na utauwa tulivu na wenye furaha uliofundishwa na baba, kwa mujibu wa zaburi yetu! Kwa Sulemani, uzee unaonyeshwa kuwa unaleta imani ya huzuni, ‘Yote ni ubatili’; Daudi anaamini, ‘Nawe utajifurahisha katika Bwana, naye atakupa haja za moyo wako.’ Ni uzee wa aina ipi ulio bora zaidi? ni maisha ya namna gani yatakayomfikisha mtu kwa kila mmoja wao?

Vifungu hivi, ambavyo nimethubutu kuvitenga na muktadha wake, vina vipengele vinavyolinda amani hata katikati ya dhoruba na taabu. Nadhani, tukivitafakari kwa makini, tutaona kwamba ndani yake kuna maendeleo yaliyo wazi. Havishughulikii jambo lile lile hata kidogo; bali kila kimoja cha baadaye hutiririka kutoka kile kilichotangulia. Hakuna mtu awezaye ‘kumkabidhi Bwana njia yake’ ambaye hajaanza kwa ‘kujifurahisha katika Bwana’; wala hakuna awezaye ‘kustarehe katika Bwana’ ambaye hajaikabidhi ‘njia yake kwa Bwana.’ Maagizo haya matatu, basi, yakiwa ni muhtasari wa uzoefu wa maisha yote ya mzee huyu, yanatufunulia siri ya utulivu ili tuitafakari. Na tuyafikirie kwa mpangilio wake.

I. Hapa kuna siri ya utulivu katika kuwa huru mbali na tamaa kali za kidunia—‘Nawe utajifurahisha katika Bwana, naye atakupa haja za moyo wako.’

Sababu kuu inayofanya maisha yawe na taabu na yakose raha haimo nje, bali ndani. Si hali zetu zinazobadilika, bali tamaa zetu zisizo na mpangilio, ndizo zinazotunyang’anya amani. Tuna homa, si kwa sababu ya joto la nje, bali kwa sababu ya hali ya damu yetu wenyewe. Hisia yenyewe ya kutamani inatusumbua; matakwa hutufanya tukose utulivu; na moyo mzima uliojaa shauku mbalimbali, na nyakati nyingine zinazopingana, unapochemka ndani ya mtu, atawezaje kukosa kutetemeka na kutikisika? Tamaa moja isiyotimizwa inatosha kuufukuza utulivu; lakini utulivu utawezaje kudumu ukivutwa na tamaa kumi na mbili, kila moja upande wake? Kuna somo zito katika neno lile kuvurugika, ambalo limekuja kuambatana kwa karibu sana na tamaa; somo kwamba kila shauku kali huupasua moyo vipande-vipande. Basi, matakwa yasiyozuiliwa na yanayobadilika-badilika ndiyo maadui wabaya kabisa wa pumziko letu.

Na zaidi ya hayo, tamaa hizo huharibu utulivu kwa kutuweka chini ya huruma ya mambo ya nje. Kitu chochote tunachokifanya kuwa cha lazima kwa kuridhika kwetu, tunakifanya kuwa bwana wa furaha yetu. Kwa tamaa zetu kali tunavipa vitu vinavyoharibika mamlaka kuu juu yetu, na kuyafungamanisha maisha yetu na yao kiasi kwamba pigo linaloviangamiza linamwaga damu ya uhai wetu. Na kwa sababu hiyo, daima tunasumbuliwa na wasiwasi na kutikiswa na hofu. Tunajifunga kwenye mali hizi za nje, kama wasafiri wa milima ya Alpi wanavyojifunga kwa viongozi wao, na hivyo, wao wanapoteleza kwenye miteremko ya barafu, anguko lao ndilo kifo chetu. Kama tusingekuwa na hamu ya kusimama juu ya kilele cha kizunguzungu cha gurudumu la bahati linalozunguka, tusingejali mzunguko wake usio na maana; lakini tunaiacha mioyo yetu ya kipumbavu iweke miguu yetu pale, na tangu hapo kila mtikisiko wa kitu kile kinachometameta kisicho imara unatishia kutulemaza au kutuua. Yeye anayetamani furaha zinazopita hakika atakosa utulivu daima, na atavunjwa moyo mwishowe. Kwa maana, hata katika hali iliyo bora kabisa, moyo unaotegemea amani yake juu ya kudumu kwa vitu vilivyo chini ya ajali elfu moja, unaweza kujua utulivu tu kwa kufumba macho yake kwa nguvu mbele ya yale yasiyoepukika; na, hata katika hali iliyo bora kabisa, njia kama hiyo kwa jumla lazima iishie katika kushindwa. Kuvunjika moyo ndiyo sheria ya tamaa zote za kidunia; kwa maana hamu huongezeka kadiri inavyotoshelezwa, na kadiri inavyoongezeka, ndivyo kuridhika kunavyopungua. Chakula hubaki kile kile, lakini uwezo wake wa kutuliza njaa hupungua. Kumiliki huleta kutojali. Kipimo cha dawa kinacholeta usingizi wa ndoto tamu leo lazima kiongezwe mara mbili kesho, ikiwa kitafanya kazi yoyote; na punde kuna mwisho wa hilo. Kila moja ya furaha zako za kidunia hujaza sehemu tu ya utu wako, na shauku nyingine zote zenye njaa kali ama huja zikipiga kelele langoni mwa jumba la kifalme la nafsi, kama umati wa watu unaopiga yowe kudai mkate, ama hunyimwa chakula hata zikanyamaza; lakini kwa njia yoyote ile kuna mahangaiko. Na tena, ikiwa mtu ameweka furaha yake juu ya kitu chochote kilicho chini kuliko nyota, kilicho duni kwa uthabiti kuliko mbingu, kilicho duni kwa utoshelevu kuliko Mungu, hakika huja, mapema au baadaye, wakati ambapo kitu hicho kinamwacha, au yeye anakiacha. Usiihatarishe shehena tajiri ya furaha yako katika vyombo vibovu. Ukifanya hivyo, uwe na hakika kwamba, mahali fulani, kabla maisha yako hayajaisha, chombo kile duni dhaifu kitagonga mwamba mweusi unaoinuka wima kutoka vilindini, na kujisaga hapo kuwa vibanzi. Ikiwa maisha yako yanajizungusha kwenye tegemeo lolote isipokuwa Mungu aliye nguvu yako, uwe na hakika kwamba, wakati fulani, nguzo ambayo vitawi vyake vya kushikilia vinaing’ang’ania itang’olewa, na mzabibu ule maskini utararuliwa, vishada vyake vitapondwa, na utomvu wake utavuja kutoka ndani yake.

Basi, ikiwa tamaa zetu, katika utendaji wake wenyewe, ni usumbufu, na katika kutimizwa kwake zinatabiri kuvunjika moyo, na ikiwa kuvunjika moyo huko kwa hakika hakurekebishiki na kunaponda kunapokuja, tufanye nini ili tupate pumziko? Ndugu wapendwa! kuna jibu moja tu—‘Nawe utajifurahisha katika Bwana.’ Tamaa hizi kali, zihamisheni kwake; mapenzi yenu na yakazwe na kufungamana juu yake; mfanyeni yeye kuwa lengo la shauku zenu, chakula cha roho zenu. Huu ndio mfumo safi kabisa, wa juu kabisa wa hisia za kidini—tunapoweza kusema, ‘Nina nani ila wewe? nikiwa nawe simtamani mwingine.’ Na shauku hii ya furaha kwa Mungu ndiyo tiba ya mahangaiko yote ya homa yatokanayo na tamaa zisizotimizwa, na pia ya homa ya kutetemeka kwa hofu ya kupoteza na ya huzuni. Utulivu huijaza nafsi ijifurahishayo katika Bwana, na njaa yake ina heri na amani sawasawa na kushiba kwake.

Fikirieni jinsi pumziko linavyokuja kwa hakika pamoja na kujifurahisha katika Mungu. Kwa maana nafsi ile lazima iwe tulivu ambayo imewekwa huru mbali na kuvurugika kwa tamaa mbalimbali kwa nguvu ya kivutio kimoja kikuu. Nafsi kama hiyo imetulia kama mto mkubwa juu ya maporomoko, wakati mikondo yote ya pembeni na mizunguko midogo na maji yaliyotuama yamefutika kwa nguvu ile inayovuta kila tone upande mmoja; au kama mto ule ule unapokaribia mwisho wake, na, ukisahau jinsi ulivyonguruma katikati ya miamba na maua katika mabonde ya milimani, unatiririka kwa mwendo tulivu na sawia kuelekea pumziko lake katika bahari kuu. Mkondo wa utu wenu na uelekee kwa Mungu, ndipo maisha yenu yatajazwa na kutulizwa na shauku moja kuu inayoiunganisha na kuituliza nafsi.

Na kwa sababu nyingine kutakuwa na amani: kwa sababu katika hali kama hiyo tamaa na kutimizwa kwake huenda pamoja. ‘Naye atakupa haja za moyo wako.’ Ila msiishushe hadhi ahadi ile kuu kwa kuifanya imaanishe kwamba, tukiwa wema, atatupa baraka za kidunia tunazozitamani. Nyakati nyingine tutazipata, na nyakati nyingine hapana; lakini andiko letu linakwenda ndani zaidi sana kuliko hapo. Mungu mwenyewe ndiye haja ya moyo ya wale wanaojifurahisha ndani yake; na heri ya shauku iliyokazwa juu yake ni kwamba daima hujitimiza yenyewe. Wale wanaomtaka Mungu wanaye. Furaha yenu ya kweli kabisa imo katika ushirika wake na neema yake. Ikiwa, tukiwa tumewekwa huru mbali na anasa za viumbe, mapenzi yetu yanajinyoosha kumwelekea Mungu, kama mmea unaoota gizani unavyojinyoosha kuelekea nuru—ndipo hatutatamani kitu chochote kilicho kinyume chake, na matakwa yanayokwenda sambamba na makusudi yake, na kumkumbatia yeye mwenyewe kama wema wao pekee, hayawezi kuwa bure. Mwanga wa jua hutiririka kuingia katika jicho lililofunguliwa, pumzi ya uhai huingia katika pafu linalotanuka—ndivyo kwa hakika, ndivyo mara moja, utimilifu wa Mungu huijaza nafsi inayongoja na kutamani. Kujifurahisha katika Mungu ni kuimiliki furaha yetu. Ewe moyo! inua malango yako: yafungue na kuyainua malango yako membamba na mafupi, na Mfalme wa Utukufu atainama ili aingie.

Tena: kumtamani Mungu kutaleta amani kwa kuziweka tamaa nyingine zote mahali pake panapofaa. Shauri la andiko letu haliamuru kuzimwa, bali kutiishwa, kwa mahitaji na hamu nyingine—‘Utafuteni kwanza ufalme wa Mungu.’ Hilo na liwe ndilo tamaa kuu inayotawala nyingine zote na kuzitegemeza. Mtafuteni Mungu katika kila kitu, na kila kitu ndani ya Mungu. Ni kwa njia hii tu mtaweza kuzizuia hamu zile ambazo vinginevyo huupasua moyo. Kuwapo kwa mfalme huutia umati hofu hata ukanyamaza. Mwezi mpevu ukiwa angani usiku, huifagia mbingu na kuiacha tupu bila mawingu yanayokimbia, na nyota zote zinazometameta hupotea katika mng’ao wake wa amani na wa upweke. Vivyo hivyo furaha katika Mungu na iinuke ndani ya nafsi zetu, na mianga midogo ififie mbele yake—isikome kuwepo, bali iongeze udhaifu wake, bila kuonekana, katika mng’ao wake. Kadiri mapenzi yetu yanavyozidi kuwekwa juu ya Mungu, ndivyo tutakavyozidi kuvifurahia vipawa vyake, kwa sababu tunavitiisha. Tena, ndivyo tutakavyopungua kuogopa kuvipoteza, na ndivyo tutakavyopungua kuwa chini ya huruma ya kupanda na kushuka kwake. Tajiri mwenye mtaji mkubwa hayafikirii sana mapato ya mwaka kama anavyoyafikiria mfanyabiashara maskini anayejitafutia bahati, ambaye kwake mapato hayo ndiyo tofauti kati ya kufilisika na kujitosheleza. Mkiwa na Mungu kuwa ‘mali idumuyo’ yenu, mnaweza kukabili hali za kila namna, na kuwa watulivu, mkisema—

‘Nipe uwezavyo; bila wewe mimi ni maskini,

Nami ni tajiri nawe, ondoa utakacho.’

Kinga inayoyafukuza mahangaiko imo hapa. Zituliza tamaa zako kali, jihami dhidi ya matumaini ya homa, na hofu za kutetemeka, na kuvunjika moyo kusikoepukika, na dharau ya kebehi kwa vitu vyote; jihakikishie matakwa yaliyotimizwa na furaha zinazodumu. ‘Nawe utajifurahisha katika Bwana, naye atakupa haja za moyo wako.’

II. Lakini si hayo tu. Siri ya utulivu inapatikana, pili, katika kuwa huru mbali na mashaka ya kuchagua njia yetu.

‘Umkabidhi Bwana njia yako’—au, kama pambizo linavyosema, ‘ulivingirishe’ juu ya Mungu; mwachie yeye uongozi wa maisha yako, nawe utakuwa na amani njiani.

Hili ni neno kwa maisha yote, si kwa matukio yake makuu tu. Mara mbili, au tatu, labda katika maisha yote, njia ya mtu inampandisha hadi kwenye kilele kirefu cha kugawanyika, kama vile kigawa-maji, ambapo mvua hutiririka kutoka upande mmoja wa kilima kuelekea Bahari ya Pasifiki, na kutoka upande mwingine kuelekea Bahari ya Atlantiki. Mustakabali wake wote waweza kutegemea kuelekea kwake kidogo tu upande wa kulia au wa kushoto, na miteremko yote chini yake, pande zote mbili, imefunikwa na ukungu. Ingawa hana uwezo wa kuona mbele yake, bado ni lazima achague, na uchaguzi wake unaamua siku zake zote zilizosalia. Hakika anahitaji uongozi wakati huo. Lakini anauhitaji vivyo hivyo katika maamuzi madogo ya kila saa. Historia zetu zimeundwa kwa msururu wa mambo madogo, ambayo katika kila moja kuna tendo la pekee la nia na la uchaguzi. Tukiangalia jinsi tabia inavyojengwa, kama miamba ya matumbawe inavyojengwa, na umati wa viumbe vidogo sana ambavyo kazi yao ya pamoja ina nguvu ya kutosha kukabili bahari; tukiangalia jinsi ya ajabu ambavyo matukio makubwa kabisa katika maisha yetu yana mazoea ya kuchipuka kutoka kwa yale madogo kabisa; tukiangalia uwezo wa mazoea kufanya tendo lolote la akili kuwa karibu la silika: ni muhimu zaidi sana kwamba tuzoee kulitumia agizo hili la kutafuta uongozi kwa Mungu katika mambo madogo milioni kuliko katika yale maamuzi mawili au matatu ambayo, wakati wa kuyafanya, tunajua ni mazito. Muwe na hakika kwamba, kama hatujajifunza mazoea ya kumkabidhi yeye hatua zinazojirudia kila siku bila kubadilika, tutaona ni vigumu sana, sana, kutafuta msaada wake tufikapo mahali njia inapogawanyika. Kwa hiyo hii ni amri kwa maisha yote, si kwa nyakati zake za kugeuka tu.

Linaagiza nini? Kwanza, kutiishwa—si kuzimwa—kwa mielekeo yetu wenyewe. Lazima tuanze kwa kuiacha nafsi. Si kwamba tunapaswa kuyatupa kando matakwa yetu wenyewe tusiyafikirie. Hayo ni sehemu ya kila uamuzi, na mara nyingi ndiyo misaada yetu bora ya kujua uwezo wetu na wajibu wetu. Lakini tunapaswa kuwa waangalifu hasa kwamba kamwe yenyewe peke yake yasiamue jambo. Ni ya pili, si ya kwanza. ‘Hivi ndivyo nitakavyo, na kwa hiyo hivi ndivyo naamua; matakwa yangu yanatosha kuwa sababu,’ ndiyo lugha ya dhalimu juu ya wengine, lakini ya mtumwa wa nafsi yake mwenyewe. Swali letu la kwanza linapaswa kuwa, si ‘Ningependa nini?’ bali ‘Mungu anataka nini, ikiwa naweza kwa njia yoyote kulijua?’ Matakwa yanapaswa kushikwa chini ya utii kwake. Nia yetu inapaswa kuwa bwana wa tamaa zetu, na shauku zetu, na vionjo vyetu, na mazoea yetu, lakini mtumishi wa Mungu. Inapaswa kunyamazisha vilio vyao vyote, na yenyewe inyamaze, ili Mungu aseme. Kama yule mtoa-sheria aliyekuwa kiongozi wa jeshi jangwani, inapaswa kusimama tuli mbele ya safu zilizopangwa, tayari kwa safari, lakini bila kusonga, mpaka Nguzo inapoinuka kutoka juu ya patakatifu. Naam! ‘Umkabidhi njia yako’—umkabidhi nani? Dhamiri? La: Wajibu? La: bali ‘Mungu’—ambaye ndani yake zimo sheria hizi zote za chini, na ulimwengu mzima zaidi ya hizo. Ishikeni nia katika hali ya mizani iliyo sawa, ili kidole chake kiweze kuielekeza mizani.

Kisha shauri la andiko letu linaagiza kutiisha hukumu yetu kwa Mungu, kwa kutumaini kwamba hekima yake itatuongoza. Kumkabidhi Bwana njia yetu haimaanishi kuitua kutoka mabegani mwetu kazi ya kufikiri kwa saburi juu ya wajibu wetu. Si kukwepa kwa woga jukumu la kuchagua kunakoamriwa hapa; wala hakuna ruhusa yoyote ya kuchukua kwa uvivu msukumo wa kwanza unaotangatanga, uliopeperushwa kutoka tusikokujua, unaoinuka akilini, kana kwamba ni sauti ya Mungu. Bali, kwa sababu hasa tunapaswa kumkabidhi njia yetu, tunawajibika kutumia kwa uangalifu uwezo bora kabisa wa akili zetu wenyewe, ili tupate kujua mapenzi ya Mungu ni nini. Yeye hayafunui mapenzi hayo kwa watu wasiojali kuyajua. Nadhani kwamba kilichotangulia maono yote ya Mungu, yaliyotuliza nafsi za watumishi wake kwa amani ya wajibu uliotambuliwa waziwazi, kimekuwa kilio chao, ‘Bwana, wataka nifanye nini?’ Mungu huwashauri watu wanaotumia akili zao wenyewe kutafuta shauri lake. Yeye hunena nasi kupitia hukumu zetu zinapotumia njia zote za kawaida za kuhakikisha mwenendo wetu. Sheria ni hii: Fanya uwezavyo kujua wajibu wako; zuia mwelekeo wako, na utamani kufanya mapenzi ya Mungu, naye hakika atakuambia ni nini. Mimi, kwa upande wangu, naamini kwamba Mtunga-zaburi alinena kweli aliposema, ‘Katika njia zako zote mkiri yeye, naye atazinyoosha hatua zako.’ Jicho na likazwe juu yake tu, naye atatuongoza njiani. Ikiwa hasa tunatamani, na kwa saburi bila upendeleo tunajaribu, kuongozwa na yeye, hatutakosa uongozi kamwe.

Lakini haya yote yanawezekana tu ikiwa ‘tunajifurahisha katika Bwana.’ Hakuna kitu kingine kitakachotuliza tamaa zetu—sauti ya ndani, na mialiko ya nje, vinavyotuzuia kusikia maelekezo ya Kiongozi wetu. Hakuna kitu kingine kitakachozifunga na kuzifunga midomo hisia kali za kishenzi na tamaa mbaya hata mtoto mdogo aweze kuziongoza. Kujifurahisha ndani yake ndilo sharti la hukumu yote yenye hekima. Kwa sehemu kubwa, si vigumu kujua mapenzi ya Mungu juu yetu, ikiwa tunatamani kuliko yote kuyajua na kuyatenda; na tamaa hiyo kuu si kitu kingine ila udhihirisho wa furaha hii kuu ndani yake. Tabia kama hiyo huondoa kwa ajabu ukungu na mashaka; na ingawa bado kutabaki nafasi pana ya kutumia hukumu yetu iliyo bora, na ya kumtegemea yeye atuongoze, hata hivyo yeye ambaye lengo lake pekee ni kutembea katika njia ambayo Mungu anaionyesha, mara chache atalazimika kusimama katika hali ya kutokuwa na hakika juu ya njia hiyo ni ipi. ‘Jicho lako likiwa safi, mwili wako wote utakuwa na nuru.’

Hivyo, ndugu wapendwa! funguo hizi mbili—furaha katika Mungu, na kuutumaini uongozi wake—hutufungulia milango miwili ya ‘mahali pa siri pake Aliye juu’; ambapo mngurumo wote wa ulimwengu wenye shughuli hufifia masikioni, na sauti ndogo tulivu ya Mungu aliye karibu huuzidisha ukimya, na kuutuliza moyo. Nyamazeni, nanyi mtamsikia akinena—jifurahisheni ndani yake, ili mpate kunyamaza. Mapenzi yenu na yajilishe kwake, nia ingoje kimya mbele zake, mpaka amri yake itakapoielekeza kwenye uamuzi, na kuihuisha iingie katika tendo; tamaa na zikazwe juu ya utoshelevu wake wote; ndipo jangwa halitakuwa tena lisilo na njia, bali mwali mwekundu wa nguzo ile iongozayo utaangaza juu ya mchanga njia ambayo mikono ya wanadamu haikuitengeneza kamwe, wala miguu ya binadamu haikuikanyaga ikawa barabara. Yeye ‘atatuongoza kwa jicho lake,’ ikiwa macho yetu yamekazwa juu yake, na ni mepesi kutambua na yenye hamu kutii mtazamo mwepesi kabisa ambao upendo waweza kuutafsiri. Je, tutakuwa ‘kama farasi au nyumbu, wasio na akili,’ ambao wanahitaji kuvutwa kwa hatamu na kupigwa kwa mijeledi kabla hawajajua jinsi ya kwenda; au tutakuwa kama kiumbe kilichofunzwa ambacho kinaongozwa na kamba isiyoonekana ya utii wa upole, na kimejifunza kusoma wajibu, ambao ndio furaha yake, katika mtazamo wa jicho la bwana wake, au katika kupunga kwa mkono wake? ‘Nawe utajifurahisha katika Bwana: umkabidhi yeye njia yako.’

III. Andiko letu linapiga hatua moja zaidi. Siri ya utulivu inapatikana, tatu, katika kuwa huru mbali na wasiwasi juu ya mustakabali usiojulikana. ‘Ustarehe katika Bwana, ukamngojee kwa saburi.’

Nyongeza kama hii kwa mashauri haya yaliyotangulia ni ya lazima, ikiwa vyanzo vyote vya mahangaiko yetu vitashughulikiwa. Mustakabali ni wa giza, baada ya juhudi zetu zote za kujikaza kuona ndani ya vilindi vyake. Mustakabali ni wa kutisha, baada ya juhudi zetu zote za kujiandaa kwa dhoruba zake zinazokuja. Mvuke unaofingirika unaufunika wote; hapa na pale kilele cha mlima kinaonekana kujitokeza; lakini kwa kitambo tu mzunguko mwingine wa ukungu unakificha machoni petu. Tunajua kidogo mno, na kile tunachokijua ni cha huzuni mno, hata kutojua kwetu kile kinachoweza kuwa, na uhakika wa kile kitakachokuwa lazima, vinatusumbua sawasawa kwa matumaini yanayoyeyuka kuwa hofu, na wasiwasi unaoganda kuwa uhakika. Tuna hakika kwamba katika mustakabali ule kuna hasara, na huzuni, na mauti; ashukuriwe Mungu! tuna hakika pia, kwamba yeye yumo ndani yake. Uhakika huo peke yake, na yale yanayotokana nao, ndio unaomwezesha mtu mwenye kufikiri kuikabili kesho bila hofu wala ghasia. Pumziko pekee mbali na wasiwasi ulio na sababu nyingi mno ni ‘kustarehe katika Bwana.’ Ikiwa tuna hakika kwamba yeye atakuwa pale, na ikiwa tunajifurahisha ndani yake, basi tunaweza kusema, ‘Kuhusu mengine yote, na yawe kama apendavyo, itakuwa vema.’ Wazo hilo peke yake, rafiki wapendwa! litatoa utulivu. Kuna nini kingine, ndugu! kwa mtu anayeukabili mustakabali ule usio wazi, ambao kutoka bahari yake inayochafuka hujitokeza miamba myeusi hivyo yenye meno makali? Je, tuiinamie Majaaliwa fulani makali, kama bwana wake, na kujaribu kuwa wakali kama Yenyewe? Je, tuifikirie Bahati fulani isiyo na maana, kana kwamba ndiyo inayoyarusha mawimbi yake yasiyoongozwa, na kujaribu kuwa wapuuzi kama Yenyewe? Je, tujaribu kuridhika na mipaka ya kinyama ya wakati uliopo tu, na kuzidisha rangi angavu ya leo hii ndogo kwa mandhari nyeusi inayoizunguka, tukisema, ‘Tule, tunywe, kwa maana kesho tutakufa’? Je, si bora zaidi, yenye furaha zaidi, yenye heshima zaidi, ya kweli zaidi kwa kila namna, kuutazama mustakabali ule wa hatari usio na uhakika, au tuseme kutazama kupita huo hadi kwa Baba mwenye upendo aliye Bwana wake na Bwana wetu, na kumngojea kwa saburi? Kutumaini kwamba mustakabali hautafanya kitu kingine ila kufunua makusudi ya Mungu, na kwamba makusudi hayo yote yamesimama upande wetu, kutatoa amani na nguvu. Bila hilo yote ni machafuko, nasi ni chembe zinazorushwa huku na huku katika fujo isiyo na mtawala; au sivyo yote ni sheria baridi isiyo na nafsi, nasi tumepondwa chini ya magurudumu ya gari lake. Hapa, na hapa peke yake, ndipo ilipo siri ya utulivu.

Lakini kumbukeni, ndugu! kwamba tumaini la amani la shauri hili la mwisho ni halali tu tunapokuwa tumeyatii yale mawili mengine. Sina haki, kwa mfano, kumtarajia Mungu aniokoe na matokeo ya asili ya udunia wangu mwenyewe au upumbavu wangu. Ikiwa nimeshika mwenendo fulani kwa sababu ya tamaa kali za mema ya kidunia, au kwa kutii mwelekeo wowote wangu mwenyewe bila kujali ipasavyo mapenzi yake, sina haki, mambo yanapoanza kwenda kombo, kumgeukia Mungu na kusema, ‘Bwana! nakungoja uniokoe.’ Na ingawa toba, na kuziacha njia zetu mbaya mahali popote katika mwenendo wa maisha ya mtu, kwa hakika huleta, kwa njia ya Yesu Kristo, msamaha wa upendo wa Mungu, hata hivyo matokeo mabaya ya upumbavu wa zamani mara nyingi kwa rehema huachwa yabaki nasi siku zetu zote. Yeye aliyejifurahisha katika Bwana, na kumkabidhi njia yake, anaweza kuthubutu kukabili lolote litakalokuja; na ingawa si bila kujua sana dhambi na udhaifu wake, hata hivyo anaweza kumtwika Mungu mzigo wa kumtunza, na kudai kutoka kwa Baba yake mwaminifu ulinzi na amani ambavyo yeye amejifunga mwenyewe kuvitoa.

Na ee rafiki wapendwa! ni utulivu ulioje utakaoingia katika nafsi zetu wakati huo, imara, wa kweli, ‘amani ya Mungu,’ kipawa na mbubujiko kutoka kwa ‘Mungu wa amani’! Ni heri iliyoje basi kuiacha kesho yote inayowezekana mikononi mwake kwa moyo uliotulia kabisa! Ni rahisi jinsi gani basi kuvumilia kutojua, na inawezekana jinsi gani basi kukabili mambo yaliyo hakika, ya mustakabali ule mzito! Mabadiliko na mauti yanaweza tu kukipunguza na hatimaye kukiondoa kile kiwambo kinachotutenga na furaha yetu. Lolote litakalokuja hapa au kule linaweza tu kutuletea baraka; kwa maana hatuna budi kufurahi ikiwa tunaye Mungu, na ikiwa nia zetu zinakwenda sambamba na yake, yeye ambaye vitu vyote vinayatumikia Mapenzi yake. Njia yetu imechorwa na yeye, na inakwenda kando ya njia yake. Inaongoza kwake yeye mwenyewe. Basi ustarehe katika Bwana, wala ‘usihukumu neno kabla ya wakati wake.’ Hatuwezi kumkosoa Msanii Mkuu tunaposimama mbele ya kazi yake bora ambayo bado haijakamilika, na kuona mistari hafifu hapa, na kiraka cha rangi ghafi pale. Lakini mngojeeni kwa saburi, na hivyo, katika matarajio tulivu ya mustakabali uliobarikiwa na kazi iliyokamilika, itakayoeleza yaliyopita, katika kumkabidhi Mungu njia yetu kwa unyoofu, katika furaha kuu ndani yake yeye aliye shangwe ya furaha yetu, siri ya utulivu itakuwa yetu.