Furaha ya Bwana

Furaha ya Bwana ni nguvu zenu.

Dini ya Kiyahudi, kwa upande wake wa kitaratibu na wa kiibada, ilikuwa dini ya furaha. Karamu ndiyo iliyokuwa tendo kuu la ibada. Si jambo la kushangaza kwamba Ukristo, ambao ni ukamilisho wa mfumo ule wa kale, haujaonekana waziwazi hivyo kuwa dini ya furaha; kwa maana unaleta pamoja nao mitazamo iliyo ya kina zaidi sana na ya kicho zaidi juu ya mwanadamu katika asili yake, hali yake, wajibu wake na hatima yake, kuliko ile iliyowahi kutawala hapo kabla chini ya mfumo wowote wa ibada. Hata hivyo kila dini ya kina inapaswa kuwa ya furaha, na kila dini yenye nguvu hakika itakuwa hivyo.

Hapa, katika tukio lililo mbele yetu, umefika wakati katika kazi kubwa ya Nehemia ambapo ile sheria, iliyosahauliwa kwa muda mrefu na kuvunjwa kwa muda mrefu na mateka, sasa inapaswa kusimikwa tena kuwa kanuni ya jumuiya ile iliyokuwa imeundwa upya. Kwa kawaida kabisa kunazuka kumbukumbu ya dhambi nyingi katika historia ya watu hao iliyopita; na machozi, si bila sababu, yanachanganyika na shukrani kwa kuwa wao tena ni taifa, lenye ibada ya Kimungu na sheria ya Kimungu katikati yao. Kiongozi wao, akijua jambo moja, kwamba roho za watu wake zikianza kulegea, wasingeweza kuzikabili wala kuzishinda shida za hali yao, akawaambia, Siku hii ni takatifu kwa Bwana: sikukuu hii tunayoiadhimisha ni siku ya ibada ya kicho; kwa hiyo msiomboleze, wala msilie: “nendeni zenu, mle kilicho kinono, mnywe kilicho kitamu, tena mpelekeeni sehemu wale wasiowekewa kitu; wala msihuzunike; kwa maana furaha ya Bwana ni nguvu zenu.” Hamtapata faida yoyote kwa kujiachia katika maombolezo na kilio. Hamtakuwa na nguvu zaidi za kutii, hamtafaa kwa kazi yenu, mkianguka katika hali ya kukata tamaa. Shukuruni na kufurahi; na kumbukeni kwamba ibada iliyo safi kuliko zote ni ibada ya furaha iliyokazwa kwa Mungu, “furaha ya Bwana ni nguvu zenu.” Na hilo ni kweli, ndugu zangu, kwetu sisi kama lilivyokuwa kweli siku zile za kale; nasi, nadhani, tunahitaji fundisho lililomo katika neno hili la Nehemia, kwa sababu ya mielekeo fulani iliyoenea kati yetu, si chini ya walivyolihitaji Wayahudi hao. Tuchukue mawazo machache rahisi yanayoletwa na andiko hili, ambayo ni ya maana yenyewe, na tena yanahitaji kusisitizwa kwa sababu mara nyingi husahauliwa katika namna ya kawaida ya tabia ya Kikristo. Ni haya. Furaha ya kidini ni matokeo ya asili ya Imani. Ni wajibu wa Kikristo. Ni sehemu muhimu ya nguvu ya Kikristo.

Kwanza, Furaha katika Bwana ni matokeo ya asili ya Imani ya Kikristo. Kuna mpango au utoaji wa asili ndani ya Injili, kwa yale inayotuletea na kwa yale inayotuondolea, wa kuifanya furaha tulivu, thabiti na ya kina iwe hali inayotawala katika roho ya Mkristo. Nasema, kwa yale inayotupa, na kwa yale inayotuondolea. Inatupa kile tunachokiita kwa usahihi hisia ya kukubaliwa na Mungu; inatupa Mungu mwenyewe awe pumziko la roho zetu; inatupa ushirika naye, ambao kwa kadiri ulivyo halisi utakuwa tulivu, na kwa kadiri ulivyo tulivu utakuwa angavu na wenye furaha tele. Inatuondolea hofu iliyo mbele yetu, mashindano yaliyo ndani yetu, vita vile vikali vinavyopiganwa kati ya dhamiri ya mtu na tamaa zake, kati ya nia yake na shauku zake, vinavyoupasua moyo vipande, na daima huleta huzuni na ghasia popote vinapofika. Inaiondoa hisia ya dhambi. Badala ya dhamiri iliyolala usingizi, au dhamiri inayouma kwa hasira—inatupa dhamiri iliyotulia kabisa, bila mashtaka yake, ambayo uchungu wake wote umeng’olewa:—kwa maana amani tulivu hukaa moyoni mwa mtu anayemtumaini Bwana. Injili huzaa furaha, kwa sababu nafsi imepata pumziko katika Mungu; furaha, kwa sababu kila kazi ya asili ya kiroho sasa imepata bandari yake na lengo lake; furaha, kwa sababu afya imekuja, na utendaji wenye afya wa mwili au wa roho wenyewe ni furaha; furaha, kwa sababu ule wakati ujao ulio na giza umechorwa (mahali popote ulipochorwa) kwa maumbo ya nuru na uzuri, na kwa sababu hata ule ukungu wa maumbo hayo ni sehemu ya ukuu wa ufunuo wake. Furaha iliyo katika Kristo ni ya kina na ya kudumu. Imani ndani yake kwa asili huzaa furaha.

Sisahau kwamba, kwa upande mwingine, ni kweli vilevile kwamba imani ya Kikristo ina mwelekeo ulio dhahiri, na karibu wenye nguvu sawa, wa kuzaa huzuni ya kicho—ya kicho, ya kiume, adhimu na yenye nguvu. Kanuni ya maisha ya Kikristo ni hii: “kama wenye huzuni, bali siku zote tukifurahi.” Tukifikiri yale ambayo imani yetu hufanya; nuru inayoimwaga juu ya hali yetu, juu ya asili yetu, juu ya wajibu wetu, juu ya dhambi zetu, na juu ya hatima yetu, twaweza kuona kwa urahisi jinsi kwamba, ikiwa furaha ni sehemu moja ya utendaji wake, huzuni nayo, kwa uhalisi na kweli ileile, ni sehemu nyingine. Ndugu zangu, mawazo yote makuu yana utulivu wa kicho ndani yake, ambao si mara chache hugeuka kuwa huzuni tulivu. Hakuna kitu cha kudharauliwa zaidi chenyewe, wala hakuna alama ya hakika zaidi ya asili duni na mzunguko duni wa shughuli, kuliko furaha isiyo na kivuli chochote, isiyosimama juu ya misingi ya kina ya majonzi tulivu na ya subira; majonzi, kwa sababu najua mimi ni nani na ninavyopaswa kuwa; majonzi, kwa sababu nimejifunza “dhambi jinsi ilivyo mbaya kupita kiasi;” majonzi, kwa sababu, nikiutazama ulimwengu, naona, jinsi watu wengine wasivyoona, moto wa jehanamu ukiwaka nyuma ya anasa na vicheko, na najua ni nini watu wanachokiharakisha kukiendea! Je, wakumbuka ni nani aliyesimama kando ya yule mtu maskini bubu, ambaye ulimi wake alikuwa karibu kuufungua, na akitazama juu mbinguni akaugua kabla hajaweza kusema, “Funguka?” Je, wakumbuka kwamba juu yake imesemwa, “Mungu amekutia mafuta kwa mafuta ya furaha kuliko wenzako;” na pia, “mtu wa huzuni nyingi, ajuaye sikitiko?” Na je, hufikiri kwamba sifa hizi mbili zinapaswa kurudiwa katika utendaji wa Injili yake juu ya kila moyo unaoipokea? Na ikiwa, kwa matumaini inayotupulizia ndani yetu, kwa hofu inazotuondolea, kwa muungano na Mungu inaotutimizia, kwa ushirika inaoupanda ndani yetu, kweli inatutia mafuta sote “kwa mafuta ya furaha;” hata hivyo, kwa upande mwingine, kwa hisia ya dhambi yangu mwenyewe inayonifundisha; kwa mapambano na udhaifu ambayo inayafanya kuwa sheria ya maisha yangu; kwa maono yaliyo wazi inayonipa ya “sheria ya viungo vyangu ikipigana na sheria ya akili yangu, na kunitia utumwani;” kwa ukali inaoupulizia ndani ya asili yangu yote, na kwa mawazo inayoyaonyesha ya mahali dhambi inapoelekeza, na ulimwengu ulivyo sasa, Injili, popote inapofika, itamimina huzuni yenye hekima na ushujaa kuwa msingi wenyewe wa tabia. Naam, furaha, lakini huzuni pia! furaha ya Bwana, lakini huzuni tunapotazama dhambi yetu wenyewe na ole wa ulimwengu! kichwa kilichotiwa mafuta ya furaha, lakini pia kilichovikwa taji ya miiba! Mambo haya mawili hayapingani. Hali hizi mbili za moyo, zote mbili zikiwa utendaji wa asili wa imani yoyote ya kina, zaweza kuwepo pamoja na kuchanganyika moja ndani ya nyingine, hata furaha ikawa ya kiasi, iliyorudiwa adabu, na kufanywa ya kiume na adhimu; na huzuni ikawa kama wingu fulani la radi, lililopigwa mistari ya mianzi ya jua inayopenya hadi vilindi vyake vya ndani kabisa. Furaha huishi katikati ya huzuni; huzuni huchipuka kutoka katika mzizi uleule wa furaha. Hizi mbili hazigongani, wala hazipunguzi hisia hata kuwa kutojali kusikoegemea upande wowote, bali huchanganyika moja ndani ya nyingine; kama vile, katika nchi za Aktiki, chini kabisa ya theluji baridi, pamoja na ukiwa wake mweupe na mauti yake tasa, utakuta machipukizi ya maua ya mwanzo wa majira ya kuchipua na majani mabichi; kama vile aina fulani za moto huwaka chini ya maji; kama vile, katikati ya bahari tasa isiyonyweka, kunaweza kuwa na chemchemi ndogo ya maji matamu ikibubujika, inayotoka katika kina kirefu zaidi kuliko bahari kuu inayoizunguka, na kumwaga vijito vyake vitamu juu ya uso wa ukiwa ule wa chumvi. Furaha, kwa sababu napenda, kwa maana upendo ni furaha; furaha, kwa sababu natumaini, kwa maana tumaini ni furaha; furaha, kwa sababu natii, kwa maana utii ni “chakula ambacho wengine hawakijui,” na nuru huja tunapofanya mapenzi yake! Lakini huzuni, kwa sababu bado ninashindana na dhambi; huzuni, kwa sababu bado sina ushirika kamili; huzuni, kwa sababu jicho langu, likiwa limesafishwa kwa kuishi kwangu pamoja na Mungu, huiona dunia, na dhambi, na uzima, na mauti, na vizazi vya wanadamu, na giza lililo ng’ambo, kwa kiasi fulani kama Mungu anavyoviona! Na hata hivyo, huzuni iko juu juu, na furaha iko kiini; huzuni huchipuka kutokana na mazingira, na furaha kutokana na kiini cha jambo lenyewe;—na kwa hiyo huzuni ni ya kupita, na furaha ni ya kudumu. Kwa maana maisha ya Kikristo yote ni kama mojawapo ya manyunyu yale matamu ya majira ya kuchipua mwanzoni mwa Aprili, ambapo matone ya mvua yanatufumia ukungu unaoficha mwanga wa jua; na hata hivyo jua lililofichwa limo katika kila tone linalometameta, nayo yote yamejaa na kulowa katika nuru yake. “Furaha ya Bwana” ni matokeo ya asili na mzao wa kila imani ya Kikristo.

Na sasa, pili, “furaha ya Bwana,” yaani kufurahi katika Mungu, ni jambo la wajibu wa Kikristo. Ni amri hapa, na ni amri katika Agano Jipya vilevile. “Wala msihuzunike; kwa maana furaha ya Bwana ni nguvu zenu.” Sina haja ya kuwanukulia marudio ya mara kwa mara ya agizo hilohilo ambayo Mtume Paulo anatupa, “Furahini katika Bwana sikuzote; tena nasema, Furahini;” “Furahini siku zote,” na mengineyo kama hayo. Ukweli kwamba furaha hii tumeamriwa unatuletea wazo moja au mawili yanayostahili kutazamwa.

Waweza kusema kwa kweli, Hisia zangu za furaha na huzuni haziko chini ya mamlaka yangu mwenyewe: siwezi kujizuia kuwa na furaha au huzuni kama mazingira yanavyoamuru. Lakini hata hivyo hapa iko, ni amri. Ni wajibu, jambo ambalo Mtume analiagiza; na kutokana na hilo, bila shaka, inafuata kwamba kwa namna moja au nyingine jambo hili kwa kiasi kikubwa liko ndani ya uwezo wa mtu mwenyewe, na kwamba hata kujiachia kwa hisia hii, na kiasi ambacho maisha ya Kikristo yatakuwa maisha ya uchangamfu, kunategemea kwa kipimo kikubwa nia zetu wenyewe, na kunasimama katika msingi uleule wa utii wetu kwa amri nyingine za Mungu.

Twaweza kwa kiasi kikubwa sana kuzitawala hata hisia zetu wenyewe; lakini zaidi ya hayo, twaweza kufanya zaidi ya hilo. Yaweza kuwa kweli kabisa kwamba huwezi kujizuia kuhisi huzuni mbele ya mawazo ya huzuni, na furaha mbele ya mawazo ambayo kwa asili huwasha furaha. Lakini nitakuambia unachoweza kufanya au kujiepusha kufanya—waweza ama kwenda kusimama katika nuru, ama kwenda kusimama kivulini. Waweza ama kukaza fikira zako juu ya kweli itakayokufanya mwenye furaha na nguvu, na kuifanya iwe somo kuu la tafakari zako za kidini, ama juu ya nusu-kweli, itakayokufanya mwenye huzuni, na kwa hiyo dhaifu. Tafakari zako zaweza ama kujikita hasa juu ya nafsi zenu wenyewe, makosa yenu na mapungufu yenu, na mambo kama hayo; ama zaweza kujikita hasa juu ya Mungu na Upendo wake, Kristo na Neema yake, Roho Mtakatifu na Ushirika wake. Waweza ama kuijaza nafsi yako mawazo ya furaha, ama, ingawa u Mkristo wa kweli, mwamini halisi, mcha Mungu, aliyekubaliwa na Mungu, waweza kuwa unaielewa vibaya asili ya Injili, na uhusiano wako nayo, ahadi zake na maagizo yake, wajibu wake na unabii wake, hata rangi na sura inayotawala katika dini yako ikawa ya kicho na karibu ya giza, lakini isiyoangazwa wala kung’arishwa kwa hisia halisi ya kuwapo kwa Mungu—kwa utambuzi wenye nguvu na afya kwamba wewe ni mtu uliyesamehewa na kuhesabiwa haki, na kwamba utakuwa mtu uliyetukuzwa.

Na hivyo kwa kiasi hiki (nacho ni kiasi kikubwa), kwa kuchagua au kukataa masomo yanayofaa na yaliyo sahihi ambayo yatakuwa sehemu kuu ya tafakari zetu za kidini, na kuwa chakula cha mawazo yetu ya ibada, twaweza kuamua sura ya maisha yetu ya kidini. Kama vile mtu anavyodunga rangi ndani ya nyuzi za kielelezo fulani cha kianatomia; vivyo hivyo Mkristo aweza, kana kwamba, kudunga ndani ya mishipa yote ya tabia yake ya kidini na maisha yake, ama rangi angavu za furaha ama zile za giza za kujikatia tamaa; na matokeo yatakuwa kwa kadiri ya kile alichokitia ndani yake. Ikiwa mawazo yako yameshughulika hasa na Mungu, na yale aliyokutendea na aliyo kwako, basi utakuwa na furaha yenye amani. Lakini ikiwa, kwa upande mwingine, daima yamekazwa juu yako mwenyewe na kutoamini kwako mwenyewe, basi utakuwa na huzuni siku zote. Waweza kufanya uchaguzi wako.

Furaha ya Bwana ni wajibu, enyi Wakristo. Ni hivyo kwa sababu, kama tulivyoona, ni matokeo ya asili ya imani, kwa sababu twaweza kufanya mengi kuzitawala hisia zetu moja kwa moja, na mengi zaidi kuziamua kwa kuamua ni kundi lipi la mawazo litakalotushughulisha. Imani yenye hekima na nguvu ni wajibu wetu. Kuiweka asili yetu ya kihisia vema chini ya mamlaka ya akili na nia ni wajibu wetu. Kuyapoteza mawazo juu ya nafsi zetu ndani ya kweli ya Mungu juu yake mwenyewe ni wajibu wetu. Tukiyafanya mambo haya, hatuwezi kukosa kuwa na Furaha ya Kristo ikikaa ndani yetu, na kuifanya furaha yetu iwe kamili. Ikiwa hatuna milki ile iliyobarikiwa ikikaa pamoja nasi, ambayo aliishi na kufa ili atupe, kuna kitu kilichoharibika ndani yetu mahali fulani.

Inaonekana kwangu kwamba hii ni kweli ambayo tuna haja kubwa, rafiki zangu, kuitia moyoni. Si jambo la maana sana kwamba tulikanushe kwa vitendo lile dhihaka la kale lisilo na nguvu kwamba dini ni jambo la giza na huzuni. Mtu hana haja ya kujali sana yale ambayo watu fulani husema juu ya jambo hilo. Ulimwengu ungeiita “furaha ya Bwana” giza, sawasawa kabisa na unavyoiita “huzuni ya kimungu” giza. Lakini tunajipotezea uwezo na nguvu ambazo hatuna wazo lolote juu yake, isipokuwa tuhisi kwamba furaha ni wajibu, na isipokuwa tuamini kwamba kutokuwa na furaha katika Bwana, kwa hiyo, ni zaidi ya bahati mbaya, ni kosa.

Sisahau kwamba ukosefu wa kiasi fulani wa hisia hii yenye furaha na amani ya kukubaliwa, ya upatano, ya kuwa kitu kimoja na Mungu, wakati mwingine huchipuka kutokana na tabia ya asili ya mtu, na hutegemea mielekeo yetu ya asili. Bila shaka tabia ya asili kwa kiasi kikubwa huamua jinsi tunavyoitazama kweli ya Kikristo, na rangi ya maisha yetu ya ndani ya kidini. Sikusudii kusema, hata kwa kitambo, kwamba kuna kielelezo kimoja tu ambacho wote lazima wafananishwe nacho, la sivyo wanatenda dhambi. Kweli kuna kielelezo kimoja, utu kamili wa Yesu, lakini kinajumuisha yote, na kila aina ya utu wetu uliovunjika-vunjika hupata ukamilisho wake wenyewe, wala si kugeuzwa kuwa namna nyingine ya mtu, kwa kufananishwa naye. Baadhi yetu kwa asili ni wa moyo mdogo, waoga, wenye shaka juu ya kufanikiwa kwa lolote, wazito, wenye huzuni ya moyo, au wagumu kuchochewa kwa hisia yoyote. Kwa watu kama hao kutakuwa na ugumu wa ziada katika kuifanya furaha tulivu yenye uhakika kuwa mgeni wa kawaida nyumbani mwao au mahali pao pa maombi. Lakini hata watu kama hao wanapaswa kukumbuka kwamba “nguvu za ulimwengu ujao,” yaani uwezo wa Injili, tumepewa kwa kusudi hilo hasa la kuishinda, pamoja na kuitakasa, mielekeo ya asili. Ikiwa ni wajibu wetu kufurahi katika Bwana, si udhuru wa kutosha kutoa, kwa kutoitikia mwito ule unaorudiwa-rudiwa, kusema, “Kwa nafsi yangu nina mwelekeo wa huzuni.”

Huku tukitoa nafasi yote kwa tofauti za tabia, ambazo daima zitafanya kazi ya kutofautisha historia ya maisha ya ndani ya kila mtu, tunadhani kwamba, katika mifano mingi sana, kuna mambo mawili, yote mawili yakiwa makosa, ambayo yanahusika zaidi sana na kukosekana kwa furaha katika uzoefu mwingi wa Kikristo kuliko mwelekeo wowote wa asili usio na bahati wa kuelekea upande wa giza wa mambo. Moja ni upungufu halisi katika kina na uhalisi wa imani yetu; na jingine ni kuielewa vibaya nafasi ambayo tuna haki ya kuichukua na tunalazimika kuichukua.

Upungufu halisi katika imani yetu. Loo, ndugu zangu, si jambo la kushangaza kwamba Wakristo hawaoni kwamba Bwana aliye pamoja nao ni Bwana nguvu yao na furaha yao, pamoja na kuwa Bwana “haki yao;” wakati kiasi cha ushirika wao naye ni kidogo hivyo, na kina chake ni cha juu juu hivyo, kama tunavyokiona kwa kawaida. Maono ya kwanza ya kweli ambayo nafsi yenye dhambi inayapata juu ya Mungu, mianzo isiyo kamili ya dini, kwa kawaida huambatana na kujichukia kwa nguvu, na machozi ya huzuni ya toba. Maono zaidi, ya karibu zaidi, ya Upendo wa Mungu katika Yesu Kristo huleta pamoja nayo “furaha na amani katika kuamini.” Lakini kudumu kwa mambo haya katika maisha yote kunahitaji kumkazia macho bila kukoma na kwa uthabiti. Ni pale tu ambapo kuna imani nyingi na upendo unaotokana nayo ndipo kuna furaha nyingi. Na tuichunguze mioyo yetu wenyewe. Ikiwa kuna joto kidogo tu kuzunguka tufe la kipimajoto, si ajabu kwamba zebaki inaonyesha kipimo cha chini. Ikiwa kuna imani ndogo tu, hakutakuwa na furaha nyingi. Njia iendayo kwenye ngome ya Jitu Kukata-Tamaa hupita katika shaka, nayo shaka hiyo hutokana na kukosekana, kukosekana kwa dhambi, katika uzoefu wetu wenyewe, kwa kuwapo kwa Mungu kunakohisiwa, na nguvu inayohisiwa ya kweli za Injili yake.

Lakini zaidi ya hilo, kuna kosa jingine: si kosa kwa maana ya uhalifu au dhambi, bali kosa (na kubwa) kwa maana ya kupotoka na kuelewa vibaya. Sisi kama Wakristo hatuichukui nafasi ambayo tuna haki ya kuichukua na ambayo tunalazimika kuichukua. Watu hujitosa juu ya neno la Mungu kama wanavyofanya juu ya barafu yenye mashaka, wakinyoosha mguu kwa woga na kwa wepesi, kuhisi kama itawachukua, na siku zote wakiwa na hofu ya kimya, “Sasa, itapasuka!” Imewapasa kujitupa juu ya Injili ya Mungu kwa uzito wenu wote, bila kusita hata kidogo, bila shaka yoyote, bila hata kivuli cha wasiwasi kwamba itabonyea—kwamba sakafu ile imara, safi, itabonyea, na kukuacha wewe uzame majini! Mkristo asite kusema yale aliyoyasema Mtume, “Najua ni nani niliyemwamini, tena nina hakika ya kwamba yeye aweza kukilinda kile nilichokiweka amana kwake hata siku ile”! Mkristo adhanie kwamba wokovu ni jambo la wakati ujao, na kusahau kwamba ni jambo la sasa! Mkristo atetemeke kukiri “uhakika wa tumaini,” akisahau kwamba hakuna tumaini lenye nguvu ya kutosha kubeba mzigo wa huzuni za maisha yote, ambalo si imani thabiti iliyo hakika kama kuwako kwa mtu mwenyewe! Ndugu zangu, fahamuni kwamba Injili ni Injili inayoleta wokovu wa sasa; na jaribuni kuhisi kwamba si kujikinai, bali ni kuitekeleza tu kanuni yake ya msingi kabisa, msipoogopa kusema, Najua kwamba Mkombozi wangu yuko kule, nami najua kwamba ananipenda! Jaribuni kuhisi, nasema, kwamba kwa imani mna haki ya kuchukua nafasi hiyo, “Sasa tunajua kwamba tu wana wa Mungu;” kwamba mna haki ya kujidai wenyewe, na kwamba mnaanguka chini ya ukuu wa kipawa mlichopewa msipojidai wenyewe, nafasi ya wana, waliokubaliwa, wanaopendwa, walio hakika ya kutukuzwa mkono wa kuume wa Mungu. Je, nafundisha kujikinai? je, nafundisha uzembe, au kuacha kujichunguza? Hapana, lakini nasema hivi: Ikiwa mtu amewahi kuhisi, na anahisi, hata kwa kiasi kidogo na dhaifu kadiri gani, na hata akiwa ameshushwa moyo na hisia yoyote ya makosa ya kila siku, ikiwa anahisi, hafifu kama mtikisiko wa kwanza wa ndege aliyefungwa ndani ya yai lake, mpigo dhaifu wa imani karibu isiyoonekana na inayopepesuka ukidunda—basi mtu huyo ana haki ya kusema, “Mungu ni wangu!”

Kama mmoja wa walimu wetu wakuu, ambaye hajatuacha muda mrefu, alivyosema, “Niuchukue wokovu wangu binafsi kuwa jambo lililo hakika”—na kisha nini? na “nikae bure?” Hapana; “na kufanya kazi nikianzia hapo.” Naam, ndugu zangu, Mkristo hapaswi kuwa daima akijiuliza, “Je, mimi ni Mkristo?” Hapaswi kuwa daima akijichunguza ndani yake kutafuta alama na ishara kwamba yu Mkristo. Anapaswa kujichunguza ndani yake ili kugundua dhambi, apate kuzitupa nje kwa msaada wa Mungu, kugundua dhambi zitakazomfundisha kusema kwa shukrani kubwa zaidi, “Ukombozi huu nilio nao ni wa ajabu kiasi gani!” lakini anapaswa kuisimamisha imani yake thabiti kwamba yeye ni mtoto wa Mungu juu ya kitu kingine kisicho sifa zake mwenyewe na udhaifu wa nguvu zake mwenyewe. Anapaswa kuwa na “furaha katika Bwana” hata huzuni yake itokanayo na mambo ya nje iwe ya namna gani. Nami naamini kwamba watu wa Kikristo wangeliitia moyoni wazo hilo, wangeelewa vizuri zaidi jinsi utendaji wa asili wa Injili ulivyo kuzaa furaha, na jinsi kufurahi katika Bwana kulivyo wajibu wa Kikristo.

Na sasa kuhusu lile wazo jingine ambalo bado limesalia kufikiriwa, yaani, kwamba kufurahi katika Bwana ni chanzo cha nguvu,—tayari nimekwisha kutangulia kusema, kwa vipande vipande, karibu yote ambayo ningeweza kuyasema hapa kwa mpangilio zaidi. Kila furaha ina uhusiano fulani na ufanisi wetu; kwa maana ni fahari ya mwanadamu kwamba nguvu yake hutoka katika akili yake, wala si katika mwili wake. Ule wimbo wa zamani usemao kwamba moyo wenye huzuni huchoka baada ya maili moja, ni kweli kuhusu Injili, na kazi za watu wa Kikristo, kama ulivyo kweli katika jambo lingine lolote. Ikiwa tuna mioyo iliyojaa nuru, na nafsi zilizopumzika katika Kristo, na utajiri na baraka ya furaha tulivu ikikaa humo, na kuujaza utu wetu; kazi itakuwa rahisi, kustahimili kutakuwa rahisi, huzuni itavumilika, majaribu hayatakuwa magumu sana; na zaidi ya yote tutainuliwa juu ya vishawishi, na kuwekwa juu ya mwamba. Ikiwa nafsi imejaa, tena imejaa furaha, ni upande gani utakaoachwa wazi kwa shambulio la kishawishi chochote? Kikiivutia hofu, furaha iliyomo ni jibu. Kikiivutia tamaa, shauku, hamu ya anasa ya aina yoyote, hakuna haja ya kitu kingine zaidi—moyo umejaa. Na hivyo furaha inayopumzika katika Kristo itakuwa furaha itakayotufanya tufae kwa kila utumishi na kwa kila kustahimili; ambayo haitavunjwa na huzuni yoyote, na, kama ngao ya kimiujiza ya hadithi za kale, isiyoonekana, nyembamba, katika usafi wake kama wa kioo itasimama mbele ya moyo unaojaribiwa, na kuifukuza mbali “mishale yote yenye moto ya yule mwovu.”

“Furaha ya Bwana ni nguvu zenu,” ndugu yangu. Hakuna kingine kilicho nguvu. Hakuna maazimio makali, wala hisia ya udhambi wako mwenyewe, wala hata kumbukumbu ya majuto juu ya makosa yaliyopita, ambayo yamewahi kumfanya mtu kuwa na nguvu hata sasa. Hayo yalimfanya dhaifu ili apate kuwa na nguvu, na yalipokwisha kufanya hivyo yalikuwa yamemaliza kazi yake. Ili kuwe na nguvu lazima kuwe na tumaini, ili kuwe na nguvu lazima kuwe na furaha. Ikiwa mkono utapiga kwa nguvu, lazima upige kwa agizo la moyo ulio tulivu na mwepesi. Kazi ya Kikristo ni ya namna ambayo mpinzani wake wa hatari zaidi ni kukata tamaa tu na huzuni tu. “Furaha ya Bwana ni nguvu.”

Basi, kuna maswali mawili: Imekuwaje kwamba sehemu kubwa hivyo ya furaha ya ulimwengu ni udhaifu? na imekuwaje kwamba sehemu kubwa hivyo ya wazo la ulimwengu juu ya dini ni giza na huzuni? Yajibuni ninyi wenyewe, na kumbukeni: Ninyi ni dhaifu isipokuwa mna furaha; hamna furaha wala nguvu isipokuwa imani yenu na tumaini lenu vimekazwa katika Kristo, na isipokuwa mnafanya kazi mkianzia, wala si mkielekea, uhakika wa wokovu, mkianzia, wala si mkielekea, hisia ya msamaha, mkianzia, wala si mkielekea, imani thabiti ya kukubaliwa na Mungu!