Msafiri Mkristo

Na kukiri kwamba walikuwa wageni na wasafiri juu ya nchi. Maana wao wasemao maneno kama hayo waonyesha wazi ya kuwa wanaitafuta nchi yao wenyewe.

Hapa mtume anaeleza ubora wa neema ya imani, kwa matokeo yake matukufu na mwisho wake wenye heri katika watakatifu wa Agano la Kale. Katika sehemu iliyotangulia ya sura hii alikuwa amewataja hasa Habili, Henoko, Nuhu, Ibrahimu na Sara, Isaka na Yakobo. Baada ya kuyataja mifano hiyo, anaangalia kwamba “Hawa wote walikufa katika imani, wasijazipokea zile ahadi, bali wakaziona tokea mbali, wakazisadiki, na kuzishangilia, na kukiri kwamba walikuwa wageni,” n.k.—Katika maneno haya mtume aonekana kuwakusudia hasa Ibrahimu na Sara, pamoja na jamaa zao waliokuja nao kutoka Harani, na kutoka Uru wa Wakaldayo, kama inavyoonekana katika mstari wa 15, ambapo mtume asema, “Na kama wangaliikumbuka ile waliyotoka, wangalipata nafasi ya kurudi.”

Mambo mawili yanaweza kuangaliwa hapa:

1. Kile ambacho watakatifu hawa walikiri juu yao wenyewe, yaani, kwamba walikuwa wageni na wasafiri juu ya nchi.—Hivyo tunayo habari maalum kumhusu Ibrahimu: “Mimi ni mgeni, msafiri kwenu.” Na yaonekana kwamba hii ndiyo iliyokuwa hisia ya jumla ya mababa wa imani, kwa yale ambayo Yakobo anamwambia Farao: “Yakobo akamwambia Farao, Siku za miaka ya kusafiri kwangu ni miaka mia na thelathini; siku za miaka ya maisha yangu zimekuwa chache, tena za taabu, wala hazikufikilia siku za miaka ya maisha ya baba zangu katika siku za kusafiri kwao.” “Mimi ni mgeni kwako, na msafiri, kama baba zangu wote walivyokuwa.”

2. Hitimisho ambalo mtume analitoa kutokana na hayo, yaani, kwamba walitafuta nchi nyingine kama nyumbani kwao. “Maana wao wasemao maneno kama hayo waonyesha wazi ya kuwa wanaitafuta nchi yao wenyewe.” Kwa kukiri kwamba walikuwa wageni, walitangaza wazi kwamba hii si nchi yao; kwamba hapa si mahali walipo nyumbani. Na kwa kujikiri kuwa wasafiri, walitangaza wazi kwamba hapa si makao yao ya kudumu; bali kwamba wanaitazamia nchi nyingine, wanayoitafuta, na wanayoisafiria.

I. Kwamba maisha haya yapasa kutumiwa nasi hivi, yawe tu safari au msafara kuelekea mbinguni

Hapa ningependa kuangalia,

1. Kwamba hatupaswi kupumzika katika ulimwengu na anasa zake, bali tunapaswa kuitamani mbingu. Tunapaswa “kutafuta kwanza ufalme wa Mungu.” Kuliko mambo yote tunapaswa kuitamani furaha ya mbinguni; kuwa pamoja na Mungu; na kukaa na Yesu Kristo. Ingawa tumezungukwa na anasa za nje, na tumetulia katika familia pamoja na marafiki na jamaa wapendezao; ingawa tunao wenzi ambao ushirika wao ni wa kufurahisha, na watoto ambao tunaona ndani yao sifa nyingi zenye matumaini; ingawa tunaishi karibu na majirani wema, na kwa ujumla tunapendwa na wale wanaotujua; hata hivyo hatupaswi kujipumzisha katika mambo haya kana kwamba ndiyo fungu letu. Tunapaswa kuwa mbali sana na kupumzika ndani yake, hata tutamani kuyaacha yote, kwa wakati wa Mungu uliokusudiwa. Tunapaswa kuyamiliki, kuyafurahia, na kuyatumia, bila kusudi lingine ila kuwa tayari kuyaacha, wakati wowote tuitwapo kufanya hivyo, na kuyabadilisha kwa hiari na kwa furaha kwa ajili ya mbinguni.

Msafiri hana desturi ya kupumzika katika yale anayokutana nayo njiani, hata yawe ya kustarehesha na kupendeza kiasi gani. Akipita mahali pazuri, mbuga zenye maua, au vichaka vyenye kivuli, haridhiki na mambo hayo, bali huyatazama tu kwa kupita anapoendelea na safari. Hashawishiwi na mandhari mazuri hata aache wazo la kusonga mbele. La, bali mwisho wa safari yake umo moyoni mwake. Akikuta malazi ya kustarehesha katika nyumba ya wageni, hafikirii hata kidogo kukaa hapo. Anakumbuka kwamba vitu hivi si vyake, kwamba yeye ni mgeni tu, na akiisha kujiburudisha, au kulala usiku mmoja, yuko tayari kuendelea mbele. Naye hufurahi kufikiri kwamba sehemu kubwa hivyo ya njia imekwisha kupitwa.

Vivyo hivyo tunapaswa kuitamani mbingu kuliko faraja na anasa za maisha haya. Mtume anataja jambo hili kama wazo lenye kutia moyo na kufariji kwa Wakristo, kwamba wanazidi kuikaribia furaha yao. “Sasa wokovu wetu u karibu nasi kuliko tulipoanza kuamini.”—Mioyo yetu inapaswa kushikamana kwa ulegevu na mambo haya, kama moyo wa mtu aliye safarini; ili tuweze kuachana nayo kwa furaha, wakati wowote Mungu atakapotuita. “Lakini, ndugu zangu, nasema neno hili, ya kwamba muda uliobaki si mwingi; tokea sasa wale walio na wake wawe kama hawana; na wale waliao kama hawalii; na wale wafurahio kama hawafurahi; na wale wanunuao kama hawana kitu; na wale wautumiao ulimwengu kama hawautumii kupita kiasi; kwa maana mambo ya dunia hii yanapita.”—Vitu hivi tumeazimwa tu kwa kitambo kidogo, vitufae kwa haja ya sasa; lakini tunapaswa kuiweka mioyo yetu mbinguni, kama urithi wetu wa milele.

2. Tunapaswa kuitafuta mbingu kwa kusafiri katika njia iendayo huko. Njia hii ni njia ya utakatifu. Tunapaswa kuchagua na kutamani kusafiri kwenda huko kwa njia hii wala si kwa nyingine; na kuachana na tamaa zote za mwili ambazo, kama mizigo, zitaelekea kutuzuia.“Na tuweke kando kila mzigo mzito, na dhambi ile ituzingayo kwa upesi; nasi na tupige mbio kwa saburi katika yale mashindano yaliyowekwa mbele yetu.” Hata kuitimiza tamaa yoyote kuwe kwa kupendeza kiasi gani, ni lazima tuiweke kando, ikiwa ni kizuizi, au kikwazo katika njia ya kwenda mbinguni.

Tunapaswa kuendelea kusafiri katika njia ya kutii amri zote za Mungu, zile ngumu pamoja na zile rahisi; tukizikana tamaa zetu zote za dhambi na faida zetu binafsi. Njia ya kwenda mbinguni ni ya kupanda; ni lazima turidhike kusafiri tukipanda mlima, hata ikiwa ni ngumu na yenye kuchosha, na kinyume cha mwelekeo wa asili wa mwili wetu. Tunapaswa kumfuata Kristo; njia aliyoisafiri ndiyo njia sahihi ya kwenda mbinguni. Tunapaswa kujitwika msalaba wetu na kumfuata, kwa upole na unyenyekevu wa moyo, kwa utii na upendo, kwa bidii ya kutenda mema, na kwa saburi katika mateso. Njia ya kwenda mbinguni ni maisha ya kimbingu; ni kuwaiga wale walio mbinguni, katika furaha zao takatifu, wakimpenda, wakimwabudu, wakimtumikia, na kumsifu Mungu na Mwana-Kondoo. Hata kama tungeweza kwenda mbinguni huku tukizitimiza tamaa zetu, tungepaswa kuichagua njia ya utakatifu na ya kufuata kanuni za kiroho za injili za kujikana nafsi.

3. Tunapaswa kuendelea kusafiri katika njia hii kwa bidii ya kazi.—Safari ndefu huambatana na taabu na uchovu; hasa ikiwa ni kupitia jangwani. Watu walio katika hali kama hiyo hawatazamii kitu kingine ila kupata shida na uchovu.—Vivyo hivyo tunapaswa kusafiri katika njia hii ya utakatifu, tukiutumia vema wakati wetu na nguvu zetu, ili kushinda magumu na vizuizi vilivyo njiani. Nchi tunayopaswa kuipitia ni jangwa; kuna milima mingi, miamba, na mahali pa kuparuza tunapopaswa kupita, na kwa hiyo ni lazima tuzitumie nguvu zetu.

4. Maisha yetu yote yanapaswa kutumiwa katika kuisafiri njia hii.—Tunapaswa kuanza mapema. Hili linapaswa kuwa jambo la kwanza watu wanapoweza kujitendea mambo. Wanapoanza maisha yao ulimwenguni, wanapaswa kuianza safari hii.—Na tunapaswa kuendelea kusafiri kwa bidii isiyokoma. Inapaswa “kuwa kazi ya kila siku.” Tunapaswa kufikiri mara nyingi juu ya mwisho wa safari yetu; na kuifanya kazi yetu ya kila siku kuendelea kusafiri katika njia iendayo huko.—Yeye aliye safarini mara nyingi hufikiri juu ya mahali anapokwenda; na ni shughuli na kazi yake ya kila siku kusonga mbele; na kuutumia vema wakati wake ili kuukaribia mwisho wa safari yake. Vivyo hivyo mbingu inapaswa kuwa daima katika mawazo yetu; na mlango au kivuko cha moja kwa moja cha kuingia huko, yaani, kifo, kinapaswa kuwa mbele yetu daima.—Tunapaswa kudumu katika njia hii maadamu tu hai.

“Na tupige mbio kwa saburi katika yale mashindano yaliyowekwa mbele yetu.” Ingawa barabara ni ngumu na yenye taabu, ni lazima tuvumilie kwa saburi, na turidhike kustahimili shida. Ingawa safari ni ndefu, hatupaswi kusimama kabla ya kufika; bali tushikilie mpaka tufike mahali tunapopatafuta. Wala hatupaswi kuvunjika moyo kwa urefu na magumu ya njia, kama wana wa Israeli walivyovunjika moyo, na kutaka kurudi nyuma. Mawazo na makusudi yetu yote yanapaswa kuwa kukaza mwendo mpaka tufike.

5. Tunapaswa kukua daima katika utakatifu; na kwa namna hiyo kuzidi kuikaribia mbingu—Tunapaswa kujitahidi kuikaribia mbingu zaidi, kwa kuwa wa kimbingu zaidi; tukizidi kufanana na wakaaji wa mbinguni, kwa habari ya utakatifu na kufanana na Mungu; kwa kumjua Mungu na Kristo; kwa kuuona waziwazi utukufu wa Mungu, uzuri wa Kristo, na ubora wa mambo ya Mungu, kadiri tunavyokikaribia kile kuona kwa heri.—Tunapaswa kujitahidi kukua daima katika upendo wa Mungu—ili upendo huu uwe mwali unaozidi kuwaka mioyoni mwetu, mpaka mioyo hiyo ipae juu kabisa katika mwali huo—katika utii na mwenendo wa kimbingu; ili tupate kufanya mapenzi ya Mungu duniani kama malaika wayafanyavyo mbinguni; katika faraja na furaha ya kiroho; katika ushirika unaoonekana na kuhisiwa na Mungu na Yesu Kristo. Njia yetu inapaswa kuwa kama “nuru ing’aayo, izidiyo kung’aa hata mchana mkamilifu.” Tunapaswa kuwa na njaa na kiu ya haki; ya kuzidi katika haki. “Kama watoto wachanga waliozaliwa sasa, yatamanini maziwa safi ya neno, ili mkue kwayo.” Ukamilifu wa mbinguni unapaswa kuwa lengo letu. “Neno moja nafanya; nikiyasahau yaliyo nyuma, nikiyachuchumilia yaliyo mbele, nakaza mwendo, niifikilie mede ya thawabu ya mwito mkuu wa Mungu katika Kristo Yesu.”

6. Mambo mengine yote ya maisha yanapaswa kuwa chini kabisa ya jambo hili.—Mtu akiwa safarini, hatua zote anazopiga hulenga kusudi la kufika mwisho wa safari yake. Na kama anabeba fedha au chakula, ni ili kumsaidia katika safari yake. Vivyo hivyo tunapaswa kuweka shughuli zetu nyingine zote, na anasa zetu zote za muda, chini kabisa ya jambo hili la kusafiri kwenda mbinguni. Kitu chochote tulicho nacho kikigeuka kuwa kizito cha kutufunga na kizuizi kwetu, tunapaswa kukiacha mara moja. Tunapaswa kuzitumia anasa na mali zetu za kidunia kwa kusudi hilo, na kwa namna hiyo, ili zitusaidie kusonga mbele katika njia yetu ya kwenda mbinguni. Hivyo ndivyo tunavyopaswa kula, na kunywa, na kujivika, na kuutumia vema ushirika na furaha ya marafiki. Na shughuli yoyote tunayoianza, mpango wowote tunaoujihusisha nao, tunapaswa kujiuliza wenyewe kama shughuli hii au jambo hili litatusogeza mbele katika njia yetu ya kwenda mbinguni? Na kama sivyo, tunapaswa kuuacha mpango wetu.

II. Kwa nini maisha ya Mkristo ni safari, au msafara?

1. Ulimwengu huu si makao yetu ya kudumu. Kukaa kwetu hapa ni kwa muda mfupi sana. Siku za mwanadamu duniani ni kama kivuli. Mungu hakukusudia kamwe kwamba ulimwengu huu uwe nyumbani kwetu. Wala Mungu hakutupa riziki hizi za muda kwa kusudi hilo. Ikiwa Mungu ametupa mali nyingi, na watoto au marafiki wengine wapendezao, hakufanya hivyo kwa kusudi la kwamba tujiandalie hapa kana kwamba ni makao ya kudumu; bali kwa kusudi la kwamba tuvitumie kwa wakati huu, kisha tuviache baada ya kitambo kidogo sana. Tunapoitwa kwa kazi yoyote ya kidunia, au kukabidhiwa jukumu la kutunza familia, tukiyatumia maisha yetu kwa kusudi lingine lolote, isipokuwa kama safari kuelekea mbinguni, kazi yetu yote itapotea bure. Tukiyatumia maisha yetu kufuatilia furaha ya muda; kama vile mali au anasa za mwili; sifa na heshima kutoka kwa wanadamu; furaha katika watoto wetu, na matumaini ya kuwaona wamelelewa vema, na kutulia vema, n.k.—Mambo haya yote yatakuwa na maana ndogo sana kwetu. Kifo kitayalipua matumaini yetu yote, na kukomesha anasa hizi. “Mahali palipotujua hapatatujua tena:” na “jicho lililotuona halitatuona tena.” Ni lazima tuondolewe milele kutoka kwa mambo haya yote; na haijulikani ni lini: huenda ikawa muda mfupi tu baada ya kuwekwa katika kuyamiliki. Na hapo, shughuli na anasa zetu zote za kidunia zitakuwa wapi, tutakapolazwa katika kaburi lililo kimya? Ayubu 14:12. “Ndivyo mwanadamu hulala chini, wala haondoki tena, hata mbingu zitakapokuwa hazipo tena.”

2. Ulimwengu ujao ulikusudiwa kuwa makao yetu ya kudumu na ya milele. Huko ndiko ilikokusudiwa tuwekwe imara; na huko peke yake ndiko kuliko na makao yadumuyo, na urithi udumuo. Hali ya sasa ni fupi na ya kupita; lakini hali yetu katika ulimwengu mwingine ni ya milele. Na kama tutakavyokuwa huko mwanzoni, ndivyo tutakavyobaki bila kubadilika. Kwa hiyo, kwa kuwa hali yetu katika ulimwengu ujao ni ya milele, ina umuhimu mkubwa mno kuliko hali yetu hapa, hata mambo yetu yote katika ulimwengu huu yanapaswa kuwekwa chini kabisa yake.

3. Mbingu ndipo mahali pekee ambapo mwisho wetu ulio mkuu, na wema wetu ulio mkuu, vinaweza kupatikana. Mungu ametuumba kwa ajili yake mwenyewe. “Vitu vyote vyatoka kwake, na kwa yeye, na kwake huelekea.” Kwa hiyo, tunaufikia mwisho wetu ulio mkuu pale tunapoletwa kwa Mungu: lakini hilo ni kwa kuletwa mbinguni; kwa maana huko ndiko kiti cha enzi cha Mungu, mahali pa kuwapo kwake kwa namna ya pekee. Katika ulimwengu huu kuna muungano usio kamili sana na Mungu unaoweza kupatikana, kumjua kusiko kamili sana katikati ya giza kubwa; kufanana na Mungu kusiko kamili sana, kukichanganyika na kutengwa naye kwingi. Hapa tunaweza kumtumikia Mungu na kumtukuza kwa namna isiyo kamili sana tu; utumishi wetu ukiwa umechanganyika na dhambi, inayomvunjia Mungu heshima.—Lakini tutakapofika mbinguni, (ikiwa tutafika kamwe,) tutaletwa katika muungano mkamilifu na Mungu, na kumwona kwa wazi zaidi. Huko tutafanana kabisa na Mungu, bila dhambi yoyote iliyobaki; kwa maana “tutamwona kama alivyo.” Huko tutamtumikia Mungu kikamilifu; na kumtukuza kwa namna iliyotukuka, hata kufikia kikomo cha nguvu na uwezo wa asili yetu. Ndipo tutakapojitoa wenyewe kikamilifu kwa Mungu; mioyo yetu itakuwa matoleo safi na matakatifu, yaliyotolewa katika mwali wa upendo wa Mungu.

Mungu ndiye wema ulio mkuu wa kiumbe chenye akili; na kumfurahia yeye ndiyo furaha pekee inayoweza kuzitosheleza nafsi zetu.—Kwenda mbinguni, kumfurahia Mungu kikamilifu, ni bora mno pasipo kipimo kuliko riziki za kupendeza kuliko zote za hapa. Baba na mama, waume, wake, au watoto, au ushirika wa marafiki wa duniani, ni vivuli tu; bali kumfurahia Mungu ndiyo hali halisi. Hayo ni miale iliyotawanyika tu; bali Mungu ndiye jua. Hayo ni vijito tu; bali Mungu ndiye chemchemi. Hayo ni matone tu; bali Mungu ndiye bahari.—Kwa hiyo yatupasa kuyatumia maisha haya kama safari tu kuelekea mbinguni, kama vile yatupasavyo kufanya kuutafuta mwisho wetu ulio mkuu na wema wetu halisi kuwa kazi nzima ya maisha yetu; ambayo mambo mengine yote ya maisha yanapaswa kuwekwa chini yake. Kwa nini tujitaabishe kwa ajili ya, au tuiweke mioyo yetu juu ya, kitu kingine chochote, isipokuwa kile kilicho mwisho wetu halisi, na furaha ya kweli?

4. Hali yetu ya sasa, na yote yaliyo yake, imekusudiwa na yeye aliyeviumba vitu vyote, iwe kabisa kwa ajili ya ulimwengu mwingine.—Ulimwengu huu uliumbwa uwe mahali pa kujiandaa kwa ajili ya ulimwengu mwingine. Mwanadamu alipewa maisha yake ya kufa, ili apate kuandaliwa kwa ajili ya hali yake ya kudumu. Na yote ambayo Mungu ametupa hapa, ametupa kwa kusudi hili. Jua huangaza, na mvua hutunyeshea; na nchi hutuzalia mazao yake kwa kusudi hili. Mambo ya serikali, ya kanisa, na ya familia, na mambo yetu yote binafsi, yamekusudiwa na kupangwa chini ya ulimwengu ujao, na yeye aliyeviumba na kuvitawala vitu vyote. Kwa hiyo sisi nasi tunapaswa kuyaweka chini ya kusudi hilo.

III. Mafundisho yanayotokana na kutafakari kwamba maisha ni safari, au msafara, kuelekea mbinguni

1. Fundisho hili laweza kutufundisha kiasi katika kuomboleza kwetu kwa ajili ya kuwapoteza marafiki wapendwa ambao, walipokuwa hai, waliyatumia maisha yao kwa makusudi yaliyo sahihi—Ikiwa waliishi maisha matakatifu, basi maisha yao yalikuwa safari kuelekea mbinguni. Na kwa nini tuomboleze kupita kiasi, wakati wamefika mwisho wa safari yao? Kifo, ingawa kinatutokea kwa sura ya kutisha, kwao ni baraka kuu. Mwisho wao ni wa heri, na bora kuliko mwanzo wao. “Siku ya kufa kwao ni bora kwao kuliko siku ya kuzaliwa kwao.” Walipokuwa hai, waliitamani mbingu, na kuichagua kuliko ulimwengu huu, au anasa zake zozote. Kwa ajili ya hiyo waliitamani kwa shauku, na kwa nini tuhuzunike kwamba wameipata?—Sasa wamefika nyumbani kwa Baba yao. Wanapata faraja mara elfu zaidi, sasa kwa kuwa wamefika nyumbani, kuliko walivyopata safarini. Katika ulimwengu huu walipitia kazi nyingi na taabu; lilikuwa jangwa walilolipitia. Kulikuwa na magumu mengi njiani; milima na mahali pa kuparuza. Ilikuwa kazi ngumu na ya kuchosha kuisafiri barabara hiyo; na walikuwa na siku nyingi na usiku mwingi wa uchovu; lakini sasa wamefika katika raha yao ya milele. “Kisha nikasikia sauti kutoka mbinguni ikiniambia. Andika, Heri wafu wafao katika Bwana tangu sasa: naam, asema Roho, wapate kupumzika baada ya taabu zao; na matendo yao yanafuatana nao.” Wanatazama nyuma juu ya magumu, na huzuni, na hatari za maisha, wakifurahi kwamba wameyashinda yote.

Sisi tuko tayari kukiona kifo kuwa msiba wao, na kuomboleza kwamba wale waliokuwa wapendwa kwetu hivyo wamo katika kaburi la giza; kwamba huko wamegeuzwa kuwa uozo na mafunza; wameondolewa kwa watoto wao wapendwa na anasa zao, n.k. kana kwamba wamo katika hali ya kutisha. Lakini hili linatokana na udhaifu wetu; wao wamo katika hali ya furaha, wenye heri kupita kiasi cha kufikirika. Hawaombolezi, bali wanafurahi kwa furaha kuu mno: vinywa vyao vimejaa nyimbo za shangwe, nao wanakunywa katika mito ya furaha. Hawaoni huzuni yoyote iliyochanganyika, kwa kuwa wamebadilisha anasa zao za duniani, na ushirika wa wanadamu wenye kufa, kwa mbingu. Maisha yao hapa, hata katika hali zilizo bora kabisa, yaliambatana na mengi yaliyokuwa ya kupinga na ya kutesa: lakini sasa dhiki yote imefikia mwisho. “Hawataona njaa tena, wala hawataona kiu tena; wala jua halitawapiga, wala hari iliyo yote. Kwa maana huyo Mwana-Kondoo, aliye katikati ya kiti cha enzi, atawachunga, naye atawaongoza kwenye chemchemi za maji yenye uzima; na Mungu atawafuta kila chozi katika macho yao.”

Ni kweli, hatutawaona tena katika ulimwengu huu, lakini tunapaswa kukumbuka kwamba sisi tunasafiri kuelekea mahali palepale; na kwa nini tuvunjike mioyo kwa kuwa wamefika huko kabla yetu! Tunawafuata nyuma yao, na tunatumaini, mara tu tutakapofika mwisho wa safari yetu, kuwa pamoja nao tena, katika hali iliyo bora zaidi. Kiasi fulani cha kuomboleza kwa ajili ya jamaa wa karibu walioaga dunia si kinyume cha Ukristo, bali kinapatana nao sana; kwa maana maadamu tu nyama na damu, tunazo hisia na mapenzi ya kibinadamu. Lakini tunayo sababu ya haki kwamba maombolezo yetu yachanganyike na furaha. “Lakini, ndugu, sipendi mkose kujua habari zao waliolala mauti, msije mkahuzunika kama wengine wasio na tumaini:” (yaani) kwamba wasihuzunike kama wapagani, ambao hawakuwa na ujuzi wa furaha ya baadaye. Hili laonekana katika mstari unaofuata: “Maana ikiwa twaamini ya kwamba Yesu alikufa akafufuka, vivyo hivyo na hao waliolala katika Yesu, Mungu atawaleta pamoja naye.”

2. Ikiwa maisha yetu yanapaswa kuwa safari tu kuelekea mbinguni; ni vibaya kama nini wanavyoyatumia maisha yao wale wanaoyatumia wakisafiri kuelekea jehanamu!—Watu wengine huyatumia maisha yao yote, tangu utotoni hata siku ya kufa kwao, wakishuka katika njia pana iendayo upotevuni. Si kwamba tu wanazidi kuikaribia jehanamu kwa habari ya wakati, bali kila siku wanazidi kuiva kwa ajili ya uharibifu; wanazidi kufanana na wakaaji wa ulimwengu wa kuzimu. Wakati wengine wanakaza mwendo katika njia iliyosonga na nyembamba iendayo uzimani, na kwa taabu wanaupanda mlima kuelekea Sayuni, kinyume cha tamaa na mielekeo ya mwili; hawa wanakimbia kwa kasi kuteremkia mauti ya milele. Hii ndiyo shughuli ya kila siku ya waovu wote; na siku nzima hutumika katika hiyo. Mara tu wanapoamka asubuhi, wanaanza upya katika njia ya kwenda jehanamu, na kutumia kila dakika ya kuwa macho katika hiyo. Wanaanza katika siku za mapema. “Waovu wamepotoka tangu tumboni, hukosa njia mara wazaliwapo, wakisema uongo.” Wanaishikilia kwa kudumu. Wengi wao wanaoishi hata uzeeni hawachoki kamwe katika njia hiyo; hata wakiishi kufikia umri wa miaka mia, hawataacha kusafiri katika njia ya kwenda jehanamu, mpaka wafike huko. Na mambo yote ya maisha huwekwa chini ya shughuli hii. Mtu mwovu ni mtumwa wa dhambi; nguvu zake na uwezo wake hutumika katika utumishi wa dhambi, na katika kujifanya kufaa kwa jehanamu. Na mali zake zote huzitumia kwa namna ya kutumikia kusudi hilohilo. Watu hutumia wakati wao wakijiwekea akiba ya hasira kwa siku ya hasira. Ndivyo wanavyofanya wachafu wote, wanaoishi katika matendo ya uasherati kwa siri; watu wote wenye nia mbaya; watu wote wasiomcha Mungu, wanaopuuza wajibu wa dini. Ndivyo wanavyofanya wote wasio haki; na wale walio wadanganyifu na wadhalimu katika shughuli zao. Ndivyo wanavyofanya wasingiziaji na watukanaji wote; watu wote wenye tamaa, wanaoiweka mioyo yao hasa juu ya mali za ulimwengu huu. Ndivyo wanavyofanya wazururaji wa vilabu vya pombe, na wanaoshiriki makundi mabaya; na aina nyingine nyingi zinazoweza kutajwa. Hivyo wingi wa wanadamu wanaharakisha katika njia pana iendayo upotevuni; ambayo, kwa kusema hivyo, imejaa umati unaoipita kwa nia moja. Na kila siku wanaingia jehanamu kutoka katika njia hii pana kwa maelfu. Makundi kwa makundi daima yanatiririka kushuka katika ziwa kuu la moto na kiberiti, kama vile mto fulani mkubwa umwagavyo maji yake baharini bila kukoma.

3. Kwa hiyo watu wanapoongoka, ndipo wanaanza tu kazi yao, na kuanza safari katika njia wanayopaswa kuiendea.—Kabla ya hapo hawajapata kufanya lolote katika kazi ile ambayo maisha yao yote yanapaswa kutumika ndani yake. Watu kabla ya kuongoka hawapigi kamwe hatua moja katika njia hiyo. Mtu huanza safari yake kwanza pale anapoletwa nyumbani kwa Kristo; na yeye yuko mbali sana na kuwa amemaliza kazi yake, hata kwamba bidii yake na kazi yake katika kazi na shughuli zake za Kikristo ndipo zimeanza tu, ambazo ni lazima azitumie sehemu iliyobaki ya maisha yake.

Wanakosea wale ambao, wanapoongoka, na kupata tumaini kwamba wamo katika hali njema, hawajitahidi kwa bidii kama walivyojitahidi hapo awali, walipokuwa katika kuamshwa. Tangu sasa, maadamu wako hai, wanapaswa kuwa na bidii na kujitaabisha, kukesha na kujihadhari, kama wakati wowote; naam, wanapaswa kuzidi zaidi na zaidi. Si udhuru wa haki kusema kwamba sasa wamekwisha kuongoka. Je, hatupaswi kuwa na bidii ili tumtumikie na kumtukuza Mungu, kama tulivyo na bidii ili sisi wenyewe tupate furaha? Na hata kama tumepata neema, bado tunapaswa kujitahidi kwa kiasi kilekile ili tupate viwango vingine vilivyo mbele, kama tulivyojitahidi kupata kile kiwango kidogo kilicho nyuma. Mtume anatuambia kwamba aliyasahau yaliyo nyuma, akayachuchumilia yaliyo mbele.

Naam, wale walioongoka sasa wanayo sababu zaidi ya kujitahidi kupata neema; kwa maana wameuona kwa kiasi fulani ubora wake. Mtu ambaye ameonja mara moja baraka za Kanaani, anayo sababu zaidi ya kukaza mwendo kuielekea, kuliko aliyokuwa nayo hapo awali. Na wale walioongoka wanapaswa kujitahidi “kufanya imara kuitwa kwao na uteule wao.” Si wote walioongoka walio na hakika ya jambo hilo; na wale walio na hakika, hawajui kwamba watakuwa nayo daima; na kuendelea kumtafuta na kumtumikia Mungu kwa bidii yote ndiyo njia ya kupata uhakika, na kuudumisha.

IV. Mwaliko wa kuyatumia maisha haya ya sasa hivi, kwamba yawe safari tu kuelekea mbinguni

Jitahidi kupata hali ya moyo kama hii, ili uichague mbingu kuwa urithi wako na nyumbani kwako; na uitamani kwa shauku, na uwe tayari kuubadilisha ulimwengu huu, na anasa zake zote, kwa ajili ya mbingu. Jitahidi moyo wako ushughulishwe sana na mbingu, na furaha za mbinguni, hata uweze kufurahi Mungu akikuita kuwaacha marafiki zako bora wa duniani na faraja zako kwa ajili ya mbingu, ili huko umfurahie Mungu na Kristo.

Ushawishike kusafiri katika njia iendayo mbinguni; yaani, katika utakatifu, kujikana nafsi, kuufisha mwili, kutii amri zote za Mungu, kufuata mfano wa Kristo; katika njia ya maisha ya kimbingu, au kuwaiga watakatifu na malaika walio mbinguni. Na iwe kazi yako ya kila siku, tangu asubuhi hata usiku, na udumu ndani yake hata mwisho; usikubali kitu chochote kikusimamishe au kukuvunja moyo, au kukugeuza kando utoke katika barabara hii. Na mambo mengine yote yawekwe chini ya hili. Fikiri sababu ambazo zimetajwa kwa nini unapaswa kuyatumia maisha yako hivi; kwamba ulimwengu huu si makao yako ya kudumu, kwamba ulimwengu ujao utakuwa makao yako ya milele; na kwamba anasa na mambo ya ulimwengu huu yametolewa kabisa kwa ajili ya ulimwengu mwingine. Na fikiri zaidi kama kichocheo,

1. Jinsi mbingu inavyostahili maisha yako yatumiwe yote kama safari kuielekea.—Ni kwa kusudi gani lililo bora zaidi unaloweza kuyatumia maisha yako, iwe unaangalia wajibu wako au faida yako? Ni mwisho gani ulio bora zaidi unaoweza kuuweka kwa safari yako, kuliko kuipata mbingu? Umewekwa katika ulimwengu huu, ukiwa umepewa uchaguzi, ili usafiri njia yoyote upendayo; na njia moja inaelekea mbinguni. Sasa, je, waweza kuuelekeza mwendo wako vizuri zaidi kuliko katika njia hii? Watu wote wana lengo fulani katika kuishi. Wengine hutafuta hasa mambo ya kidunia; hutumia siku zao katika kuyafuatilia. Lakini je, mbingu, kuliko na furaha tele milele, haistahili zaidi sana kutafutwa nawe? Waweza kuzitumia vipi nguvu zako vizuri zaidi, kuzitumia njia zako, na kuzitumia siku zako, kuliko kusafiri katika barabara iendayo kwenye kumfurahia Mungu milele; kwenye kuwapo kwake kutukufu; kwenye Yerusalemu mpya; kwenye mlima Sayuni wa mbinguni; ambapo shauku zako zote zitatimizwa, wala hakuna hatari ya kupoteza furaha yako kamwe?—Hakuna mtu aliye nyumbani katika ulimwengu huu, akichagua mbingu au asipoichagua; hapa yeye ni mpita njia tu. Waweza kuchagua wapi nyumbani kwako vizuri zaidi kuliko mbinguni?

2. Hii ndiyo njia ya kufanya kifo kiwe cha faraja kwetu.—Kuyatumia maisha yetu hivi ili yawe safari tu kuelekea mbinguni, ndiyo njia ya kuwa huru na utumwa, na ya kukifanya kutazamia na kukifikiri kifo kuwe na faraja. Je, msafiri hufikiri juu ya mwisho wa safari yake kwa hofu na kitisho? Je, ni jambo la kutisha kwake kufikiri kwamba amekaribia kufika mwisho wa safari yake? Je, wana wa Israeli walihuzunika, baada ya kusafiri miaka arobaini jangwani, walipokuwa wamekaribia kufika Kanaani? Hii ndiyo njia ya kuweza kuachana na ulimwengu bila huzuni. Je, msafiri huhuzunika anapofika nyumbani, kuiacha fimbo yake na mzigo wa vyakula alivyokuwa navyo vya kumtegemeza njiani?

3. Hakuna sehemu ya maisha yako itakayokuwa ya kupendeza kuifikiri utakapokaribia kufa, isipokuwa ile iliyotumiwa kwa namna hii.—Ikiwa hukutumia sehemu yoyote ya maisha yako kwa njia hii, maisha yako yote yatakuwa ya kutisha kwako kuyafikiri, isipokuwa ukifa ukiwa katika udanganyifu fulani mkubwa. Ndipo utakapoona kwamba sehemu yote ya maisha yako iliyotumiwa kwa namna nyingine, imepotea. Ndipo utakapouona ubatili wa malengo mengine yote ambayo huenda ulijiwekea. Kufikiri juu ya yale uliyoyamiliki na kuyafurahia hapa, hakutakupendeza, isipokuwa uweze pia kufikiri kwamba uliyaweka chini ya kusudi hili.

4. Fikiri kwamba wale walio tayari kuyatumia maisha yao hivi kama safari kuelekea mbinguni wanaweza kuipata mbingu.—Mbingu, hata iwe juu na tukufu kiasi gani, inaweza kufikiwa na viumbe maskini wasiostahili kama sisi. Tunaweza kulifikia eneo lile tukufu lililo makao ya malaika; naam, makao ya Mwana wa Mungu; na mahali kulipo na kuwapo kutukufu kwa Yehova mkuu. Nasi tunaweza kuipata bure; bila fedha na bila thamani: ikiwa tu tuko tayari kusafiri katika barabara iendayo huko, na kuuelekeza mwendo wetu upande huo maadamu tu hai, tunaweza kuipata, nasi tutaipata, mbingu iwe mahali petu pa kupumzika milele.

5. Na ifikiriwe kwamba, ikiwa maisha yetu si safari kuelekea mbinguni, yatakuwa safari kuelekea jehanamu. Wanadamu wote, baada ya kukaa hapa kwa muda mfupi, huenda kwenye mojawapo ya makao mawili makuu ya wote wanaoondoka katika ulimwengu huu: moja ni mbinguni; huko wanakosafiri watu wachache, kwa kulinganisha; na lingine ni jehanamu, huko wingi wa wanadamu wanakosongamana. Na mojawapo ya haya lazima liwe mwisho wa mwendo wetu katika ulimwengu huu.

Nitahitimisha kwa kutoa maagizo machache:

1. Jitahidi kupata ufahamu wa ubatili wa ulimwengu huu; kwa sababu ya uradhi mdogo unaoweza kufurahiwa hapa; kudumu kwake kwa muda mfupi, na kutofaa kwake wakati tunapohitaji msaada zaidi, yaani, kitandani mwa kufa.—Watu wote, wanaoishi kwa muda wowote wa kutosha ulimwenguni, wangeweza kuona ya kutosha kuwasadikisha juu ya ubatili wake, kama tu wangetafakari.—Kwa hiyo ushawishike kutafakari, unapoona na kusikia, mara kwa mara, habari za kifo cha wengine. Jitahidi kuyageuza mawazo yako upande huu. Uone ubatili wa ulimwengu katika kioo kama hicho.

2. Jitahidi kuifahamu mbingu sana.—Ikiwa huifahamu, hakuna uwezekano kwamba utayatumia maisha yako kama safari kuelekea huko. Hutatambua thamani yake, wala hutaitamani. Usipokuwa umezoea sana katika akili yako wema ulio bora zaidi, itakuwa vigumu mno kwako kuifanya mioyo yenu isishikamane sana na mambo haya, na kuyatumia tu chini ya kitu kingine, na kuwa tayari kuachana nayo kwa ajili ya wema ule ulio bora zaidi.—Kwa hiyo jitahidi kupata ufahamu halisi wa ulimwengu wa mbinguni, kupata imani thabiti ya uhalisi wake, na kuizoea sana katika mawazo yako.

3. Itafute mbingu kwa njia ya Yesu Kristo peke yake.—Kristo anatuambia kwamba yeye ndiye njia, na kweli, na uzima. Anatuambia kwamba yeye ndiye mlango wa kondoo. “Mimi ndimi mlango; mtu akiingia kwa mimi, ataokoka; naye ataingia na kutoka, na kupata malisho.” Kwa hiyo ikiwa tunataka kuyatumia maisha yetu kama safari kuelekea mbinguni, ni lazima tuitafute kwa njia yake, wala si kwa haki yetu wenyewe; tukitazamia kuipata kwa ajili yake tu, tukimtazama yeye, tukimtegemea yeye, aliyetupatia kwa stahili yake. Na tutazamie nguvu za kuenenda katika utakatifu, njia iendayo mbinguni, kutoka kwake peke yake.

4. Wakristo na wasaidiane katika kuiendea safari hii.—Kuna njia nyingi ambazo kwazo Wakristo wangeweza kusaidiana sana kusonga mbele katika njia yao ya kwenda mbinguni, kama vile kwa mazungumzo ya kidini, n.k. Kwa hiyo na waonywe kuiendea safari hii kana kwamba ni kwa msafara mmoja, wakizungumza pamoja, na kusaidiana. Ushirika unatamanika sana safarini, lakini katika safari yoyote hautamaniki kama katika hii.—Na waende wakiwa wameungana, wala wasigombane njiani, jambo ambalo lingekuwa kuzuiana; bali watumie kila njia wawezayo kusaidiana kupanda mlima.—Hili lingehakikisha usafiri wenye mafanikio zaidi, na kukutana kwa furaha zaidi nyumbani kwa Baba yao katika utukufu.