Njoo Wewe na Nyumba Yako Yote Ndani ya Safina

Nataka kuwaelekeza mawazo yenu kwa andiko mtakalolipata katika sura ya saba ya Mwanzo, mstari wa kwanza. Mungu anaposema, mimi na wewe twapaswa kusikiliza. Si mwanadamu anayesema sasa, bali ni Mungu. “Bwana akamwambia Nuhu, Njoo wewe na nyumba yako yote ndani ya safina.”

Huenda mwenye shaka fulani anasoma maneno haya, na huenda mshiriki fulani wa kanisa ataungana naye na kusema,

“Natumaini Bwana Moody hatahubiri habari za safina. Nalidhani jambo hilo limekwisha kuachwa na watu wote wenye akili.”

Lakini nataka kusema kwamba mimi sijaliacha. Siku nitakapoliacha, nitaiacha Biblia nzima. Hakuna karibu sehemu yoyote ya Maandiko ya Agano la Kale ambayo Mwana wa Mungu hakuitia muhuri wake alipokuwa hapa duniani.

Watu husema, “Mimi siiamini habari ya gharika.”

Kristo aliliunganisha kurudi kwake mwenyewe ulimwenguni na gharika ile: “Na kama ilivyokuwa siku za Nuhu, ndivyo itakavyokuwa katika siku zake Mwana wa Adamu. Walikuwa wakila, wakinywa, wakioa, wakiolewa, hata siku ile alipoingia Nuhu katika safina, gharika ikaja, ikawaangamiza wote.”

Naiamini habari ya gharika sawasawa kabisa na ninavyoiamini sura ya tatu ya Yohana. Namhurumia mtu yeyote anayekichambua Kitabu kile cha zamani vipande vipande. Mara tuachapo mojawapo ya mambo haya, tunaugusa Uungu wa Mwana wa Mungu. Nimeona kwamba mtu anapoanza kuichambua Biblia vipande vipande, haimchukui muda mrefu kuirarua yote vipande vipande. Kuna faida gani kutumia miaka mitano kwa jambo unaloweza kulifanya katika dakika tano?

Ujumbe wa Kutisha.

Miaka mia moja na ishirini kabla Mungu hajasema maneno ya andiko langu, Nuhu alikuwa amepokea ujumbe wa kutisha kuliko wowote uliowahi kushuka kutoka mbinguni kuja duniani. Hakuna mtu hata wakati ule, na nadhani hakuna mtu tangu wakati ule, aliyewahi kupokea ujumbe kama huo. Mungu alisema kwamba kwa sababu ya uovu wa ulimwengu angeuangamiza ulimwengu kwa maji. Hatuwezi hata kuwazia ukubwa na hali ya uovu ule wa kabla ya gharika. Biblia inarundika neno juu ya neno, ikijitahidi kuutilia mkazo. “Mungu akaona ya kuwa maovu ya mwanadamu ni makubwa duniani, na kwamba kila kusudi la mawazo ya moyo wake ni baya tu siku zote. Bwana akaghairi kwa kuwa amemfanya mwanadamu duniani, akahuzunika moyoni mwake. . . . Nayo dunia ilikuwa imeharibika mbele za Mungu, dunia ikajaa dhuluma. Mungu akaiona dunia, na tazama, imeharibika; kwa maana kila mwenye mwili amejiharibia njia yake duniani.” Siku zile watu waliishi miaka mia tano na zaidi, nao walikuwa na muda wa kukomaa katika dhambi zao.

Jinsi Ujumbe Ulivyopokelewa.

Kwa miaka mia moja na ishirini Mungu alishindana na watu wale wa kabla ya gharika. Yeye hapigi kamwe bila kuonya kwanza, nao walipata onyo lao. Kila mara Nuhu alipopigilia msumari katika safina lilikuwa onyo kwao. Kila mlio wa nyundo ulirudia sauti, “Namwamini Mungu.” Kama wangalitubu na kulia kama walivyofanya watu wa Ninawi, naamini Mungu angalisikia kilio chao na kuwaacha hai. Lakini hapakuwa na kilio cha kuomba rehema. Sina shaka kwamba walilidhihaki wazo kwamba Mungu angeuangamiza ulimwengu. Sina shaka kwamba walikuwako wasioamini Mungu waliosema kwamba hakuna Mungu hata kidogo. Nilikutana na mmoja wao wakati fulani uliopita. Nikamwambia,

“Unaelezaje kuumbwa kwa ulimwengu?”

“Aa! nguvu na maada hufanya kazi pamoja, na kwa bahati tu ulimwengu ukaumbika.”

Nikasema, “Ni ajabu kwamba ulimi wako haukuishia juu ya kichwa chako, kama nguvu na maada viliutupa pamoja tu kwa namna hiyo.”

Kama ningeitoa saa yangu mfukoni na kusema kwamba nguvu na maada vilifanya kazi pamoja, na saa ikatokea, mngesema mimi ni kichaa wa daraja la kwanza. Si ndivyo? Na hata hivyo wanasema kwamba ulimwengu huu wa zamani uliumbwa kwa bahati tu! “Ulijiunda wenyewe!”

Nilikutana na mtu mmoja huko Scotland, naye alishikilia kwamba hakuna Mungu. Nikamwuliza,

“Unaelezaje uumbaji, na miamba hii yote?” (Huko Scotland wana miamba mingi sana.)

“Mbona!” akasema, “mtoto yeyote wa shule angeweza kulieleza hilo.”

“Haya, mwamba wa kwanza ulifanywaje?”

“Kwa mchanga.”

“Mchanga wa kwanza ulifanywaje?”

“Kwa mwamba.”

Mnaona, alikuwa ameyapanga yote vizuri mno. Mchanga na mwamba, mwamba na mchanga. Sina shaka kwamba Nuhu alikuwa na watu kama hawa wa kushindana nao.

Kisha kulikuwa na kundi lililoitwa waagnosti, na wajukuu wao wengi wangali hai hata leo. Kisha kulikuwa na kundi jingine lililosema kwamba waliamini kuna Mungu; hawakuweza kujilazimisha kuamini kwamba ulimwengu ulitokea kwa bahati tu; lakini Mungu alikuwa na rehema nyingi mno hata asingeiadhibu dhambi. Alikuwa amejaa huruma na upendo kiasi kwamba hangeweza kuiadhibu dhambi. Mlevi, kahaba, mcheza kamari, mwuaji, mwizi na mzinzi wote wangeshiriki sawasawa pamoja na watakatifu mwishoni. Tuseme gavana wa jimbo lako angekuwa na moyo mwororo kiasi kwamba hangevumilia kumwona mtu akiteseka, hangevumilia kumwona mtu akitiwa gerezani, akaenda kuwafungua wafungwa wote. Angekaa gavana kwa muda gani? Mngemwondoa madarakani kabla jua halijazama. Watu hao hao wanaozungumza juu ya rehema ya Mungu wangekuwa wa kwanza kupiga kelele dhidi ya gavana asiyetaka mtu atiwe gerezani alipokuwa amekosa.

Kisha kundi jingine lilishikilia kwamba Mungu asingeweza kuuangamiza ulimwengu hata kidogo. Huenda gharika kubwa ikaja na kupanda hadi kwenye mbuga na nchi za tambarare, lakini kitakachohitajika ni kupanda tu juu ya vilima na milima. Hilo lingekuwa bora mara mia kuliko safina ya Nuhu. Au kama ingefika hapo, wangeweza kujenga mashua za magogo, ambazo zingekuwa bora sana kuliko safina ile. Hawakuwa wamepata kuona kitu chenye sura mbaya kama hicho. Ilikuwa na urefu wa kama futi mia tano, na upana wa kama futi themanini, na kimo cha futi hamsini. Ilikuwa na ghorofa tatu, na dirisha moja dogo tu.

Na kisha, nadhani kulikuwa na kundi kubwa lililoshikilia kwamba Nuhu hakika amekosea kwa sababu alikuwa katika wachache mno. Hiyo ni hoja kubwa siku hizi, mnajua. Nuhu alikuwa katika wachache kabisa. Lakini aliendelea kufanya kazi.

Kama walikuwa na vilabu vya pombe wakati ule, nami sina shaka kwamba walikuwa navyo, kwa maana tunasoma kwamba kulikuwa na “dhuluma katika nchi,” na popote palipo na kileo pana dhuluma. Tunasoma pia kwamba Nuhu alipanda shamba la mizabibu akaanguka katika dhambi ya ulevi. Yeye alikuwa mtu mwenye haki, na kama yeye alifanya hivyo, wale wengine walifanya nini? Basi, kama walikuwa na vilabu vya pombe, bila shaka waliimba nyimbo za matusi juu ya Nuhu na safina yake, na kama walikuwa na majumba ya michezo ya kuigiza huenda waliiigiza, na akina mama wakawapeleka watoto wao kuitazama.

Na kama walikuwa na magazeti siku zile, kila mara ingetokea hadithi ya kejeli juu ya “Nuhu na upumbavu wake.” Waandishi wa habari wangekuja kumhoji, na kama walikuwa na shirika la habari, kila baada ya siku chache taarifa ingepelekwa kueleza jinsi kazi ya safina ilivyokuwa ikiendelea.

Na huenda walikuwa na safari za matembezi, wakiwavutia watu kwa ahadi kwamba wangeweza kuingia na kuitembelea safina. Na kama Nuhu angekuwa karibu, wangegusana kwa viwiko na kusema:

“Yule ndiye Nuhu. Hudhani ana sura ya ajabu machoni pake?”

Kama Mskoti angesema, walimwona kuwa ameguswa akili kidogo. Mungu ashukuriwe kwamba mtu anaweza kumudu kuitwa kichaa. Mwenye wazimu huwaona wengine wote kuwa wenye wazimu isipokuwa yeye mwenyewe Mlevi hajiiti mwenye wazimu anapozinywa mali zake zote. Wale watu wanaosimama na kuwagawia wanadamu mauti na hukumu ya milele hawaitwi wenye wazimu; lakini mtu huitwa mwenye wazimu anapoingia katika safina, na kuokolewa kwa wakati huu na kwa milele. Nami nadhani kama neno mwendawazimu lingekuwa likitumika, wangemwita Nuhu “mzee mwendawazimu.”

Na hivyo Nuhu na safina yake wakafanywa kuwa mchezo wa kila namna. Nao wafanyabiashara wakaendelea kununua na kuuza, huku Nuhu akiendelea kuhubiri na kutaabika. Huenda walikuwa na wanajimu, nao walikuwa wakitazama juu nyotani, na kusema, “Msihangaike. Hakuna dalili ya dhoruba ijayo mbinguni. Sisi ni watu wenye hekima nyingi, na kama dhoruba ingekuwa inakuja, tungeisoma mbinguni.” Nao walikuwa na wanajiolojia wakichimbua ardhi, nao wakasema, “Hakuna dalili ardhini.” Hata maseremala waliosaidia kuijenga safina huenda walimfanyia mzaha, lakini walikuwa kama watu wengi siku hizi, ambao watasaidia kujenga kanisa, na huenda wakatoa fedha za kulitegemeza, lakini wao wenyewe hawataingia ndani yake kamwe.

Basi, mambo yaliendelea kama kawaida. Wana-kondoo wadogo walirukaruka vilimani kila majira ya kuchipua. Watu walitafuta mali, na kama walikuwa na mikataba ya kukodisha, nadhani ilidumu muda mrefu kuliko yetu. Sisi tunaiona miaka tisini na tisa kuwa muda mrefu, lakini sina shaka kwamba yao ilidumu miaka mia tisa tisini na tisa. Na walipokuja kutia sahihi mkataba walisema huku macho yao yakimeta kwa mzaha:

“Mbona, huyu mzee Nuhu anasema ulimwengu utafika mwisho katika miaka mia moja na ishirini, na ni miaka ishirini tangu alipoanza habari hiyo. Lakini nadhani nitatia sahihi mkataba na kujihatarisha.”

Mtu mmoja amesema kwamba Nuhu lazima alikuwa kiziwi, la sivyo asingeweza kuvumilia mizaha na dharau za watu wa nchi yake. Lakini kama alikuwa kiziwi kwa sauti ya wanadamu, aliisikia sauti ya Mungu alipomwambia aijenge safina.

Naweza kuwazia miaka mia moja imepita, na kazi ya safina inasimama. Watu wanasema, “Ameacha kazi kwa sababu gani?” Amekwenda safari ya kuhubiri, kuwaambia watu habari za dhoruba ijayo—kwamba Mungu atamfagilia mbali kila mtu kutoka katika uso wa nchi asipokuwa ndani ya safina. Lakini hawezi kumpata mtu hata mmoja wa kumwamini isipokuwa jamaa yake mwenyewe. Baadhi ya wazee wamekwisha kufariki, nao walikufa wakisema: “Nuhu amekosea.” Maskini Nuhu! Lazima alipata taabu nyingi. Sidhani ningalikuwa na neema ya kufanya kazi miaka mia moja na ishirini bila mwongofu hata mmoja. Lakini yeye aliendelea tu kutaabika, akiliamini neno la Mungu.

Na sasa miaka mia moja na ishirini imetimia. Katika majira ya kuchipua ya mwaka ule Nuhu hakupanda chochote, kwa maana alijua gharika inakuja, nao watu wanasema: “Kila mwaka uliopita amepanda, lakini mwaka huu anadhani ulimwengu utaangamizwa, naye hajapanda chochote.”

Kuhamia Ndani.

Lakini naweza kuwazia asubuhi moja nzuri, hakuna wingu hata moja linaloonekana, Nuhu amepokea ujumbe wake. Ameisikia ile sauti aliyoisikia miaka mia moja na ishirini kabla—sauti ile ile ya zamani. Huenda palikuwa kimya kwa miaka mia moja na ishirini. Lakini sauti ile ilivuma nafsini mwake mara nyingine tena, “Nuhu, njoo wewe na nyumba yako yote ndani ya safina.”

Neno “njoo” linatokea karibu mara elfu moja na mia tisa katika Biblia, inasemekana, na hii ndiyo mara ya kwanza. Lilimaanisha wokovu. Waweza kumwona Nuhu na jamaa yake yote wakihamia ndani ya safina. Wanaleta vyombo vya nyumbani.

Baadhi ya jirani zake wanasema, “Nuhu, una haraka gani? utapata muda mwingi wa kuingia katika safina ile ya zamani. Una haraka gani? Hakuna madirisha, nawe huwezi kuchungulia nje kuona dhoruba inapokuja.” Lakini yeye aliisikia sauti, akatii.

Baadhi ya ndugu zake huenda walisema, “Utaifanya nini nyumba ya zamani ya ukoo?”

Nuhu anasema, “Siitaki. Dhoruba inakuja.” Anawaambia kwamba siku ya neema inafungwa, kwamba mali ya dunia haina thamani, na kwamba safina ndiyo mahali pekee pa salama. Twapaswa kukumbuka kwamba reli hizi tunazozithamini sana zitaharibika punde; zinafanya kazi kwa wakati huu tu, si kwa milele. Mbingu zitawaka moto, na hapo mali, heshima, na cheo katika jamii vitakuwa na thamani gani?

Jambo la kwanza linalowashtua ni kwamba, wanaamka asubuhi moja, na tazama! anga imejaa ndege wa angani. Wanaruka kuingia katika safina, wawili wawili. Wanatoka jangwani; wanatoka milimani; wanatoka pande zote za dunia. Wanaingia katika safina. Lazima ilikuwa ni tamasha la ajabu. Naweza kuwasikia watu wakilia, “Mungu mkuu! maana yake ni nini hii?” Nao wanatazama chini ardhini; na, kwa hofu kuu na mshangao, wanaona wadudu wadogo wakitambaa wawili wawili, wakitoka pande zote za dunia. Kisha tazama! wanakuja ng’ombe na wanyama, wawili wawili. Majirani wanapiga kelele, “Hii ina maana gani?” Wanakimbilia kwa wanasiasa wao na wenye hekima, waliowaambia kwamba hapakuwa na dalili ya dhoruba ijayo, na kuwauliza kwa nini ndege wale, wanyama, na viumbe vitambaavyo wanaelekea safinani, kana kwamba wanaongozwa na mkono fulani usioonekana.

“Basi,” wanasiasa na wenye hekima wanasema, “Hatuwezi kulieleza; lakini msijitaabishe; Mungu hatauangamiza ulimwengu. Biashara haijawahi kuwa bora kuliko ilivyo sasa. Mnadhani kama Mungu angekuwa anakusudia kuuangamiza ulimwengu, angetuacha tuendelee kufanikiwa hivi kama alivyotuacha? Hakuna dalili ya dhoruba ijayo. Ni nini kilichowafanya wadudu hawa watambaao na wanyama hawa wakali wa mwituni kuingia katika safina, hatujui. Hatuwezi kulielewa; ni jambo la ajabu sana. Lakini hakuna dalili ya jambo lolote kutokea. Nyota zinang’aa, na jua linaangaza kama lilivyowahi kuangaza siku zote. Kila kitu kinaendelea kama kilivyokuwa kikiendelea tangu zamani zote. Mnaweza kuwasikia watoto wakicheza barabarani. Mnaweza kuisikia sauti ya bibi arusi na bwana arusi katika nchi, na yote ni furaha kama siku zote.”

Nadhani hofu ile ilipita, nao wakarudi katika mwenendo wao wa kawaida. Nuhu anatoka nje na kusema: “Mlango unakaribia kufungwa. Ingieni. Mungu atauangamiza ulimwengu. Watazameni wanyama, jinsi walivyokuja. Ujumbe umewafikia moja kwa moja kutoka mbinguni.” Lakini watu waliendelea tu kudhihaki.

Je, mnajua kwamba miaka mia moja na ishirini ilipotimia, Mungu aliupa ulimwengu siku saba za neema? Je, mmewahi kuliona hilo? Kama pangekuwa na kilio katika siku zile saba, naamini kingalisikiwa. Lakini hapakuwa na kilio chochote.

Mwishowe siku ya mwisho ilifika, saa ya mwisho, dakika ya mwisho, naam! sekunde ya mwisho. Mungu Mwenyezi alishuka akaufunga mlango wa safina ile. Si malaika, si mwanadamu, bali Mungu Mwenyewe aliufunga mlango ule, na mara mwenye nyumba atakapokwisha kuondoka na kuufunga mlango, hukumu ya ulimwengu imetiwa muhuri; na hukumu ya ulimwengu ule wa zamani ilitiwa muhuri milele. Jua lilikuwa limezama juu ya utukufu wa ulimwengu ule wa zamani kwa mara ya mwisho. Waweza kusikia kwa mbali sana ngurumo za dhoruba. Waweza kusikia radi ikivuma. Umeme unaanza kumulika, na ulimwengu ule wa zamani unayumbayumba. Dhoruba inawaangukia, na safina ile ya zamani ya Nuhu ingalikuwa na thamani kwao kuliko ulimwengu wote.

Nataka kumwambia mdhihaki yeyote anayesoma maneno haya, kwamba waweza kuicheka Biblia, waweza kumdhihaki Mungu wa mama yako, waweza kuwacheka wachungaji na Wakristo, lakini saa inakuja ambapo ahadi moja katika Kitabu kile cha zamani itakuwa na thamani kwako kuliko malimwengu elfu kumi kama huu.

Madirisha ya mbinguni yanafunguka na chemchemi zote za vilindi vikuu zinabubujika. Maji yanafoka juu, na bahari inavunja mipaka yake na kuruka juu ya kuta zake. Mito inaanza kufurika. Watu waishio katika nchi za tambarare wanakimbilia milimani na nchi za juu. Wanakimbia juu ya vilima. Na kilio cha maombolezo kinapanda juu:

“Nuhu! Nuhu! Nuhu! Tufungulie tuingie.”

Wanaziacha nyumba zao na kuja safinani sasa. Wanaigonga safina kwa nguvu. Wasikie wakilia:

“Nuhu! Tufungulie tuingie. Nuhu! Tuhurumie.”

“Mimi ni mpwa wako.”

“Mimi ni mpwa wako wa kike.”

“Mimi ni mjomba wako.”

Aa, iko sauti ndani, ikisema: “Ningependa kuwafungulia mwingie; lakini Mungu ameufunga mlango, nami siwezi kuufungua!”

Mungu aliufunga mlango ule! Mlango unapofungwa, hakuna tumaini. Kilio chao cha kuomba rehema kilichelewa mno; siku yao ya neema ilikuwa imefungwa. Saa yao ya mwisho ilikuwa imefika. Mungu alikuwa amewasihi; Mungu alikuwa amewakaribisha waingie; lakini wao walikuwa wamelidhihaki mwaliko ule. Walidharau na kulicheka wazo la gharika. Sasa imekwisha kuchelewa.

Mungu hakumruhusu mtu yeyote kunusurika ili atuambie jinsi walivyoangamia. Ayubu alipofiwa na jamaa yake, mjumbe alimjia: lakini hakuna mjumbe aliyekuja kutoka kwa watu wa kabla ya gharika; hata Nuhu mwenyewe hakuweza kuuona ulimwengu ukiangamia. Kama angaliweza, angaliwaona wanaume na wanawake na watoto wakitupwa na kugongwa dhidi ya safina ile; mawimbi yakipanda juu zaidi na zaidi, huku wale waliokuwa nje wakiangamia, wakifa katika kutokuamini. Wengine wanadhani wataokoka kwa kupanda juu ya miti, wakidhani dhoruba itatulia punde; lakini mvua inaendelea kunyesha, mchana na usiku, siku arobaini mchana na usiku, nao wanachukuliwa na maji mawimbi yanapowapiga. Wanasiasa na wanajimu na watu wakuu wanaomba rehema; lakini imekwisha kuchelewa. Walikuwa wamemwasi Mungu wa rehema. Yeye alikuwa ameita, nao wakakataa. Alikuwa amewasihi, lakini wao walikuwa wamecheka na kudhihaki. Lakini sasa wakati umefika wa hukumu badala ya rehema.

Hukumu.

Wakati unakuja tena ambapo Mungu atashughulika na ulimwengu kwa hukumu. Ni kitambo kidogo tu; hatujui ni lini, lakini hakika utakuja. Neno la Mungu limekwisha kutoka kwamba ulimwengu huu utakunjwa kama kitabu cha gombo, nao utawaka moto. Hapo nafsi yako itakuwa wapi? Ni mwito wa upendo, “Sasa njoo, wewe na nyumba yako yote, ndani ya safina.” Saa ishirini na nne kabla mvua haijaanza kunyesha, safina ya Nuhu, kama ingaliuzwa kwa mnada, isingalileta hata bei ya kuni za kuwashia moto. Lakini saa ishirini na nne baada ya mvua kuanza kunyesha, safina ya Nuhu ilikuwa na thamani kuliko ulimwengu wote. Hapakuwa na mtu aliye hai wakati ule ambaye asingalitoa vyote alivyokuwa navyo ili apate kiti ndani ya safina. Waweza kugeuka na kucheka.

“Namwamini Kristo!” unasema; “Ni afadhali niwe bila Yeye kuliko kuwa naye.”

Lakini kumbuka, wakati unakuja ambapo Kristo atakuwa na thamani kwako kuliko malimwengu elfu kumi kama huu. Kumbuka kwamba anatolewa kwako sasa. Hii ni siku ya neema; ni siku ya rehema. Utaona, ukiisoma Biblia yako kwa makini, kwamba Mungu siku zote hutanguliza neema kabla ya hukumu. Neema ni mtangulizi wa hukumu. Aliwaita watu wale katika siku za Nuhu kwa upendo. Wangaliokolewa kama wangalitubu katika ile miaka mia moja na ishirini. Kristo alipokuja kuwasihi watu wa Yerusalemu, ilikuwa siku yao ya neema; lakini wao walimdhihaki na kumcheka. Akasema: “Ee Yerusalemu, Yerusalemu, uwauaye manabii, na kuwapiga mawe wale waliotumwa kwako, mara ngapi nalitaka kuwakusanya watoto wako pamoja, kama vile kuku akusanyavyo vifaranga vyake chini ya mbawa zake, wala hukutaka!” Miaka arobaini baadaye, maelfu ya watu waliomba wasamehewe maisha yao; na watu milioni moja na laki moja waliangamia katika mji ule.

Mwaka 1857 uamsho ulienea katika nchi hii kuanzia mashariki hadi miji ya magharibi, mpaka kufika pwani ya Pasifiki. Ilikuwa ni Mungu akiliita taifa kwake Mwenyewe. Watu nusu milioni walijiunga na Kanisa wakati ule. Kisha vita vikazuka. Tulibatizwa kwa Roho Mtakatifu mwaka 1857, na mwaka 1861 tulibatizwa kwa damu. Ulikuwa ni mwito wa rehema, uliotangulia hukumu.

Je, Watoto Wako Wako Salama?

Andiko nililolichagua lina maana ya pekee kwa Wakristo na kwa wazazi. Amri hii ya Maandiko alipewa Nuhu si kwa ajili ya usalama wake mwenyewe tu, bali pia kwa usalama wa nyumba yake, na swali ninalomwuliza kila baba na mama ni hili: “Je, watoto wako wamo ndani ya safina ya Mungu?” Waweza kulidharau, lakini ni swali la maana sana. Je, watoto wako wote wamo ndani? Je, wajukuu wako wote wamo ndani? Usipumzike mchana wala usiku mpaka umewaingiza watoto wako ndani. Naamini watoto wangu wana majaribu hamsini pale nilipokuwa na moja. Mimi ni mmoja wa wale wanaoamini kwamba katika miji mikubwa kuna mtego uliotegwa kwenye kona ya kila barabara kwa ajili ya wana na binti zetu; nami siamini kwamba kazi yetu ni kutumia muda wetu kujilimbikizia hati za dhamana na hisa. Je, nimefanya yote niwezayo ili kuwaingiza watoto wangu ndani? Hilo ndilo jambo lenyewe.

Sasa, niulize swali jingine: Nuhu angalijisikiaje kama, Mungu alipomwita aingie safinani, watoto wake wasingalikwenda pamoja naye? Kama angaliishi maisha ya uongo kiasi kwamba watoto wake hawakuwa na imani na neno lake, angalijisikiaje? Angalisema: “Yule pale mlimani ni mwanangu maskini. Laiti ningalikufa mimi mahali pake! Ni afadhali ningaliangamia mimi kuliko yeye kuangamia.” Daudi alimlilia mwanawe: “Ee mwanangu Absalomu, mwanangu, mwanangu Absalomu! Laiti ningalikufa mimi badala yako!” Nuhu aliwapenda watoto wake, nao walikuwa na imani naye.

Mtu fulani aliniletea gazeti miaka kadhaa iliyopita, lenye makala iliyowekwa alama. Kichwa chake kilikuwa: “Je, watoto wote wamo ndani?” Mke mmoja mzee alikuwa amelala akikaribia kufa. Alikuwa karibu na umri wa miaka mia moja, na mume wake aliyesafiri naye safari ile ya maisha aliketi kando yake. Alikuwa akipumua kwa shida tu, lakini ghafla akapata nguvu, akafumbua macho yake, akasema:

“Mbona! kuna giza.”

“Ndiyo, Janet, kuna giza.”

“Je, ni usiku?”

“Aa, ndiyo! ni usiku wa manane.”

“Je, watoto wote wamo ndani?”

Hapo alikuwa mama yule mzee akiyaishi maisha tena upya. Mtoto wake mdogo kuliko wote alikuwa kaburini kwa miaka ishirini, lakini yeye alikuwa akisafiri kurudi nyuma katika siku za zamani, naye akalala usingizi katika Kristo akiuliza, “Je, watoto wote wamo ndani?”

Rafiki mpendwa, je, wote wamo ndani? Jiulize swali hilo sasa. Je, Yohana yumo ndani? Je, Yakobo yumo ndani? Au amezama katika biashara na anasa? Je, anaishi maisha ya undumakuwili na ya udanganyifu? Sema! mwanao yuko wapi, mama? Mwanao yuko wapi, binti yako yuko wapi? Je, ni heri kwa watoto wako? Waweza kusema ni heri?

Baada ya kuwa msimamizi wa shule ya Jumapili huko Chicago kwa miaka kadhaa, shule yenye washiriki zaidi ya elfu moja, watoto waliotoka katika nyumba zisizomcha Mungu, akina mama na akina baba wakinipinga, wakiwachukua watoto kwenda matembezini siku ya Jumapili, na kufanya yote waliyoweza kuiharibu kazi niliyokuwa nikijaribu kuifanya, nilikuwa nikifikiri kwamba kama ningepata kusimama mbele ya kusanyiko ningesema na wazazi tu; hiyo ingekuwa kazi yangu kuu. Kuna msemo wa zamani—“Mpate mwana-kondoo, nawe utampata kondoo.” Niliuacha msemo huo miaka mingi iliyopita. Nipe kondoo, ndipo nitakapokuwa na mtu wa kumlea mwana-kondoo; lakini ukimpata mwana-kondoo na kumwongoa, kama ana baba na mama wasiomcha Mungu, utakuwa na nafasi ndogo kwa mtoto yule. Tunachohitaji ni nyumba za kumcha Mungu. Nyumba ilianzishwa muda mrefu kabla ya Kanisa.

Sikubaliani hata kidogo na wazo kwamba watoto wetu lazima wakue kwanza kabla hawajaongoka. Wakati mmoja nilimwona mwanamke mmoja pamoja na binti zake watatu kando yake, nami nikamwendea na kumwuliza kama alikuwa Mkristo.

“Ndiyo, bwana.”

Kisha nikamwuliza binti mkubwa kama alikuwa Mkristo. Kidevu kikaanza kutetemeka, na machozi yakamlengalenga, akasema,

“Laiti ningekuwa.”

Mama akanitazama kwa hasira sana akasema, “Sitaki useme na watoto wangu juu ya jambo hilo. Hawaelewi.” Na kwa ghadhabu kuu akawachukua wote mbali nami. Binti mmoja alikuwa na umri wa miaka kumi na minne, mwingine kumi na miwili, na yule mwingine kumi, lakini hawakuwa na umri wa kutosha kuzungumziwa habari za dini. Waache waelee kuingia ulimwenguni na kujitosa katika anasa za dunia, kisha uone jinsi ilivyo vigumu kuwafikia. Mama wengi wanaomboleza leo kwa sababu mwanawe amekwenda mbali asipoweza kumfikia, naye hamruhusu kuomba pamoja naye. Anaweza kuomba kwa ajili yake, lakini hatamruhusu kuomba wala kuzungumza pamoja naye. Katika siku zile za mwanzo akili yake ilipokuwa changa na nyororo, angaliweza kumwongoza kwa Kristo. Waleteni ndani. “Waacheni watoto wadogo waje kwangu.” Je, yuko baba asiyeomba anayesoma maneno haya? Mungu na auache mshale huu uingie ndani kabisa ya nafsi yako! Kata shauri kwamba, Mungu akikusaidia, utawaingiza watoto ndani. Utaratibu wa Mungu ni kwa baba kwanza, lakini kama yeye si mwaminifu kwa wajibu wake, basi mama anapaswa kuwa mwaminifu, na kuwaokoa watoto kutoka katika maangamizi. Sasa ndio wakati wa kufanya hivyo, maadamu ungali nao chini ya paa lako. Tumia mvuto wako wa mzazi juu yao.

Sisemi kamwe na wazazi bila kuwakumbuka akina baba wawili, mmoja wao aliishi kando ya mto Mississippi, na mwingine huko New York. Wa kwanza alitumia muda wake wote kujilimbikizia mali. Alikuwa na mwana aliyempenda sana, na siku moja mvulana aliletwa nyumbani akiwa ameumia vibaya. Baba aliambiwa kwamba mvulana angeweza kuishi muda mfupi tu, naye akamweleza mwanawe habari hiyo kwa upole kadiri alivyoweza.

“Unasema siwezi kuishi, baba? Ee! basi niombee nafsi yangu,” mvulana akasema.

Katika miaka ile yote baba yule hakuwahi kuomba hata sala moja kwa ajili ya mvulana yule, naye akamwambia kwamba hawezi. Muda mfupi baadaye, mvulana akafa. Baba yule amesema tangu hapo kwamba angetoa vyote alivyokuwa navyo kama angeweza kumrudisha mvulana yule ili tu amwombee sala moja fupi.

Baba yule mwingine alikuwa na mvulana aliyekuwa mgonjwa kwa muda, naye alirudi nyumbani siku moja akamkuta mkewe akilia. Akasema:

“Siwezi kujizuia kuamini kwamba ugonjwa huu utamwua.”

Mtu yule akashtuka, akasema: “Kama unadhani hivyo, ningependa umwambie.”

Lakini mama hakuweza kumwambia mwanawe. Baba akaenda katika chumba cha mgonjwa, akaona kwamba mauti yalikuwa yakizipapasa kamba za uhai, akasema:

“Mwanangu, je, unajua kwamba hutaishi?”

Kijana yule mdogo akatazama juu akasema: “Hapana; je, hii ni mauti ninayoyasikia yakininyemelea? Je, nitakufa leo?”

“Ndiyo, mwanangu, hutaimaliza siku hii.”

Na kijana yule mdogo akatabasamu akasema: “Basi, baba, usiku huu nitakuwa pamoja na Yesu, sivyo?”

“Ndiyo, usiku huu utakuwa pamoja na Bwana,” na baba akashindwa kujizuia akalia.

Kijana yule mdogo akayaona machozi, akasema: “Usinililie. Nitakwenda kwa Yesu na kumwambia kwamba tangu nilipoweza kukumbuka umekuwa ukiniombea.”

Mimi nina watoto watatu, na kama Mungu angewachukua kutoka kwangu, ni afadhali wampelekee ujumbe kama huo nyumbani kwake kuliko kuwa na mali ya ulimwengu wote. Ee! laiti ningeweza kusema jambo la kuwaamsha ninyi, akina baba na akina mama, mwaingize watoto wenu ndani ya safina.