Naamani Mshami

Soma 2 Wafalme 5.

Nataka kuwaelekeza mawazo yenu kwa mtu, zaidi kuliko kwa andiko; kwa mtu aliyekuwa mkuu katika nchi yake mwenyewe, mwenye heshima nyingi; mtu ambaye mfalme alipendezwa kumheshimu. Alikuwa na cheo cha juu; alikuwa jemadari wa jeshi la mfalme wa Shamu; lakini alikuwa mwenye ukoma, na jambo hilo liliitia giza maisha yake yote.

Basi, huwezi kupata mfano bora wa mwenye dhambi kuliko Naamani. Sijali mtu ni nani wala ni wa namna gani, wala ana cheo gani—wanadamu wote pasipo tofauti wamefanya dhambi, na wote wanapaswa kuubeba mzigo ule ule wa mauti. “Wote wamefanya dhambi, na kupungukiwa na utukufu wa Mungu.” Wanadamu wote watasimama hukumuni mbele za Mungu; jinsi jambo hilo linavyoitia giza maisha yetu yote! Lakini alikuwa mwenye ukoma. Hapakuwa na

TABIBU YEYOTE

wa kumsaidia huko Shamu. Hakuna hata mmoja wa matabibu mashuhuri wa Dameski aliyeweza kumfaa kitu. Wala hakuna yeyote wa Yerusalemu aliyeweza. Hapakuwa na zeri katika Gileadi. Kama angeondolewa ukoma wake, nguvu hiyo ilipaswa kutoka juu. Ilipaswa kuwa mtu fulani asiyejulikana na Naamani, kwa maana yeye hakumjua Mungu.

MMISHONARI MDOGO.

Lakini nitawaambia kile walichokuwa nacho huko Shamu—walikuwa na mmoja wa watoto wa Mungu pale, naye alikuwa msichana mdogo, kijakazi mateka mnyenyekevu. Naamani hakujua lolote juu yake, ingawa alikuwa mmoja wa watu wa nyumbani mwake. Hakujua lolote juu ya Mwisraeli huyu mdogo. Naweza kumwazia siku moja akimwambia Bibi Naamani, bibi yake, kwamba kulikuwa na nabii katika nchi yake ambaye angeweza kumponya bwana wake ukoma wake. “Laiti bwana wangu,” kijakazi akasema, “angekuwa pamoja na nabii aliyeko Samaria! Kwa maana angemponya ukoma wake.” Hiyo ndiyo imani! “Mbona,” asema bibi yake, “unasema nini wewe? Je, umewahi kusikia mtu yeyote akiponywa ukoma?” “Naam,” akasema msichana mdogo, “ni kweli, nakuhakikishia; kule kwetu tunao matabibu wanaoweza kumponya mtu yeyote.”

Basi mwishowe mtu fulani alimwambia mfalme habari ya yale aliyoyasema kijakazi mdogo wa Israeli. Naamani alikuwa na kibali kikubwa kwa mfalme, kwa maana alikuwa amepata ushindi mkubwa hivi karibuni. Aliitwa bwana mkubwa, labda alikuwa mwana wa mfalme, aina ya Prince Bismarck wa Shamu, aliyesimama karibu na kiti cha enzi. Basi mfalme akasema, “Ni afadhali uende Samaria, ukaone kama kuna ukweli wowote katika jambo hili, nami nitakupa barua za utambulisho kwa mfalme wa Israeli.”

FEDHA HAIWEZI KUNUNUA WOKOVU.

Naam, angempa Naamani barua za utambulisho kwa mfalme. Hilo ndilo wazo la mwanadamu hasa. Dhana ilikuwa kwamba kama kuna mtu yeyote ambaye angeweza kumsaidia, ni mfalme, na kwamba mfalme alikuwa na nguvu kwa Mungu na kwa wanadamu pia. Ee, rafiki zangu, ni bora mara nyingi kumjua mtu anayemjua Mungu! Mtu anayefahamiana na Mungu ana nguvu zaidi kuliko mtawala yeyote wa dunia. Dhahabu haiwezi kufanya kila kitu.

Basi, Naamani anaondoka kwenda Samaria na utambulisho wake wa kifalme, naye anachukua pamoja naye dhahabu na fedha nyingi. Hilo ni wazo la mwanadamu tena; anakwenda kumlipa tabibu mkuu, naye alichukua kama pauni 100,000, kwa kadiri ninavyoweza kukadiria, ili kulipa gharama za tabibu. Wako watu wengi ambao wangelipa kiasi hicho kwa hiari kama kwa hicho wangeweza kununua kibali cha Mungu, na kuondolewa laana ya dhambi. Naam, kama fedha ingeweza kufanya hivyo, ni wangapi wangeununua wokovu! Lakini, Mungu ashukuriwe, hauuzwi sokoni. Ni lazima uununue kwa bei ya Mungu, nayo ni “pasipo fedha na pasipo thamani.” Naamani aligundua hilo.

Na sasa, rafiki zangu wapendwa, je, mmewahi kujiuliza, Ni upi mbaya zaidi—ukoma wa dhambi, au ukoma wa mwili? Kwa upande wangu mimi, ningependa mara elfu kuwa na ukoma wa mwili ukiyala macho yangu, na miguu, na mikono! Ningependa kuwa kitu cha kuchukiza machoni pa wanadamu wenzangu, kuliko kufa nikiwa na ukoma wa dhambi nafsini mwangu, na kufukuzwa mbali na Mungu milele! Ukoma wa mwili ni mbaya, lakini ukoma wa dhambi ni mbaya mara elfu zaidi. Umewatupa malaika nje ya mbingu, umewaangamiza watu bora na hodari kuliko wote waliowahi kuishi duniani. Ee, jinsi ulivyowaangusha wanadamu! Ukoma wa mwili usingeweza kufanya hivyo.

Lakini tuendelee. Liko jambo moja kuhusu Naamani ninalolipenda, nalo ni bidii ya kusudi lake.

ALIKUWA NA BIDII KWELI KWELI.

Alikuwa radhi kabisa kusafiri maili mia moja na hamsini, na kulifuata shauri la kijakazi huyu mdogo. Watu wengi husema, “Ee, simpendi mhubiri fulani; ningependa kujua ametoka wapi, na amefanya nini, na kama askofu yeyote amemwekea mikono kichwani.” Rafiki zangu wapendwa, msijali habari ya mhubiri, ujumbe ndio mnaouhitaji. Kama mtu angeniletea ujumbe wa simu, na habari zile zingekuwa muhimu, nisingesimama kuuliza habari za tarishi aliyeuleta. Ningetaka kusoma habari zile; ningeutazama ujumbe, wala si kijana aliyeuleta.

Na ndivyo ilivyo kwa ujumbe wa Mungu. Habari njema ndiyo kila kitu, mhubiri si kitu. Washami waliwadharau Waisraeli, na hata hivyo mtu huyu mkuu alikuwa radhi kuzipokea habari njema kutoka mikononi mwa kijakazi huyu mdogo, akayasikiliza maneno yaliyotoka kinywani mwake. Kama ningepotea London, ningekuwa radhi kumwuliza mtu yeyote njia ya kupita, hata kama ni kijana wa kung’arisha viatu tu; na kwa kweli, katika hali kama hiyo neno la kijana mara nyingi ni bora kuliko la mtu mzima. Ni njia ninayoitaka, wala si mtu anayenielekeza.

KIBURI CHA MWANADAMU CHASHUSHWA.

Lakini kulikuwa na kizuizi kimoja katika habari ya Naamani. Ingawa alikuwa radhi kulipokea shauri la msichana mdogo, hakuwa radhi kuipokea dawa. Kikwazo cha kiburi kilisimama njiani mwake. Dawa aliyotolewa na nabii ilikuwa pigo kubwa kwa kiburi chake. Sina shaka kwamba alitazamia mapokezi makuu kutoka kwa mfalme wa Israeli, ambaye alimletea barua za utambulisho. Alikuwa ameshinda katika medani nyingi za vita, na alikuwa na cheo cha juu jeshini; labda tungemwita Meja Jenerali Naamani wa Shamu, au huenda alikuwa na cheo cha juu hata kuliko hicho; naye, akiwa amechukua hati za kifalme, bila shaka alitazamia mapokezi ya heshima kubwa. Lakini badala ya mfalme kukimbia nje kumlaki, yeye, aliposikia habari za kufika kwa Naamani, na kusudi lake, alirarua joho lake tu, akasema, “Je, mimi ni Mungu, niue na kuhuisha?”

Lakini mwishowe mfalme anamkumbuka Elisha nabii, naye anasema, “Yupo raia mmoja katika ufalme wangu ambaye huenda akaweza kukusaidia na kukuponya ukoma wako.” Nami naweza kukiwazia kiburi cha Naamani kikifikiri hivi: “Hakika nabii atajiona ameinuliwa sana na kutukuzwa kwamba mimi, jemadari mkuu wa Shamu, nimekuja kumtembelea.” Na hivyo, huenda akiwa amejaa mawazo hayo ya kiburi, anafika kwenye makao manyonge ya nabii na gari lake la farasi wanne, na msafara wake wa fahari. Naam, Naamani alifika kwa fahari kuu mlangoni pa nabii, na kwa kuwa hakuna aliyeonekana akitoka kumsalimu, alipeleka ujumbe wake ndani: “Mwambie nabii kwamba Meja Jenerali Naamani wa Shamu amefika, na anataka kumwona.”

UJUMBE WA NABII.

Elisha analipokea jambo hilo kwa utulivu kabisa. Hatoki nje kumwona, lakini mara anapofahamu shabaha yake anamtuma mtumishi wake amwambie ajichovye mara saba katika mto Yordani, naye atakuwa safi. Basi hilo lilikuwa pigo kubwa kwa kiburi chake. Naweza kumwazia akimwambia mtumishi wake, “Umesema nini? Je, nimekuelewa sawasawa? Nijichovye mara saba katika Yordani! Mbona, sisi kule kwetu tunauita mto Yordani mtaro.” Lakini jibu pekee alilopata lilikuwa, “Nabii asema, Nenda ukajichovye mara saba katika Yordani, na mwili wako utakuwa kama mwili wa mtoto mdogo.” Naweza kuiwazia ghadhabu ya Naamani anapouliza, “Je, Abana na Farpari, mito ya Dameski, si bora kuliko maji yote ya Israeli? Je, nisiweze kuoga ndani yake, nikawa safi?” Basi akageuka, akaenda zake kwa hasira.

Ukweli ni kwamba Yordani haukuwahi kuwa na sifa kubwa kama mto. Ulitiririka kuingia Bahari ya Chumvi, na bahari hiyo haikuwahi kuwa na bandari, na kingo zake hazikuwa nzuri hata nusu kama zile za mito ya Dameski; kwa maana Dameski ulikuwa mmoja wa miji mizuri kuliko yote duniani, na inasemekana kwamba Muhammad alipouona aligeuza uso wake upande mwingine kwa kuogopa kwamba ungeyavuta mawazo yake mbali na mbingu.

Naamani aligeuka akaenda zake kwa hasira. “Aa,” alisema, “mimi hapa, mshindi mkuu, jemadari aliyefanikiwa vitani, mwenye cheo cha juu kabisa jeshini, na hata hivyo nabii huyu hatoki nje hata kunilaki; anatuma ujumbe tu. Mbona, nalidhani hakika atatoka kwangu, na kusimama, na kuliitia jina la Bwana, Mungu wake, na kuipunga mkono wake juu ya mahali pale, na kumponya mwenye ukoma.”

NALIDHANI.

Ndivyo ilivyo; sijawahi kumjua mtu hata mmoja ambaye, alipozungumziwa habari za dhambi zake, hakusema kila mara, “Ndiyo, lakini mimi nalidhani hivi na hivi.” “Bwana Moody,” husema, “nitakuambia kile ninachofikiri mimi; nitakuambia maoni yangu.” Katika sura ya hamsini na tano ya Isaya inasema kwamba “mawazo ya Mungu si mawazo yetu, wala njia zake si njia zetu.” Ndivyo ilivyokuwa kwa Naamani. Kwanza alidhani kwamba ada kubwa ya tabibu ingetosha kwa yote, na kumaliza kila jambo. Na zaidi ya hayo kulikuwa na jambo jingine alilodhani; alidhani kwamba kwenda kwa mfalme na barua zake za utambulisho kungetosha. Naam, hayo ndiyo yaliyokuwa mawazo ya kwanza ya Naamani.

Nalidhani. Ndivyo hasa. Aligeuka akaenda zake kwa hasira na kukatishwa tamaa. Alidhani kwamba nabii angetoka kwake kwa unyenyekevu mwingi na kwa kujishusha sana, na kumwagiza afanye mambo fulani makubwa. Badala yake Elisha, ambaye huenda alikuwa akishughulika kuandika, hakufika hata mlangoni wala dirishani; alituma ujumbe tu, “Mwambie ajichovye mara saba katika Yordani.” Naye Naamani akaenda zake, akisema, Nalidhani, nalidhani, nalidhani. Nimeisikia hadithi hiyo mara nyingi mno hata nimechoka nayo. Nitawaambia kile hasa ninachofikiri juu yake, na kile ninachowashauri mfanye—“Achaneni nayo,” mkayapokee maneno ya Mungu, mawazo ya Mungu, njia za Mungu. Sijawahi kumjua mtu aliyeongoka kwa wakati na kwa namna aliyoitazamia. Basi kuna tabaka la watu katika nchi yetu ambao wamedharauliwa huko, kama vile walivyodharauliwa katika nchi yenu; nawasema Wamethodisti. Nami nimewasikia watu wakisema, “Basi, kama nitaongoka siku moja, haitakuwa katika kanisa la Kimethodisti; hamtanikuta kule.” Basi, sijawahi kumjua mtu aliyesema hivyo ambaye mwishowe, kama aliongoka kabisa, hakuongoka katika kanisa la Kimethodisti.

Mtu ili aongoke ni lazima aiache nia yake, njia zake, na mawazo yake. Nami nimeliona hili, kwamba mtu anaposema, “Basi, kama nitaongoka siku moja, itakuwa kwa njia hii au ile,” Mungu humwongoza upande tofauti kabisa. Na hivyo Naamani, hasira yake ilipokwisha kupungua na kutulia kidogo, alifikiri mara ya pili, na wazo hilo likawa bora, ingawa kiburi chake kilikuwa kimenyenyekeshwa vibaya mno.

DAWA RAHISI.

Naamani alipokuwa akisitasita hivyo moyoni mwake, akifikiri ni lipi lililo bora kufanya, mmoja wa watumishi wake alimkaribia na kusema neno la busara sana: “Bwana wangu, kama nabii angalikuambia ufanye jambo kubwa, je, usingalilifanya? Basi si zaidi sana, akikuambia, Oga, uwe safi?” Naam, na kuna ukweli mwingi katika hilo.

Kama Elisha angemwambia, “Rudi Shamu kwa kutambaa kwa mikono na magoti,” huenda angefanya hivyo. Kama angesema, “Rudi njia yote kwa mguu mmoja,” angejaribu kufanya hivyo. Au kama angesema, “Toa vipande elfu kumi vya dhahabu kwa ajili ya dawa nitakayokupa, nawe utatakaswa,” bila shaka angefanya hivyo. Lakini kumwambia tu ajichovye katika mto Yordani mara saba, mbona, jambo hilo lilionekana kuwa upuuzi dhahiri. Basi, mtumishi huyu alimshauri kwamba ni afadhali ashuke hadi Yordani akaijaribu dawa hiyo, kwa kuwa ilikuwa rahisi sana.

Naweza kumwazia Naamani, akiwa bado hataki kuiamini, akisema, “Mbona, kama kuna nguvu kama hiyo ya kutakasa katika maji ya Yordani, je, kila mwenye ukoma katika Israeli asingeshuka kujichovya ndani yake, akaponywa?” “Sawa, lakini unajua,” mtumishi anamsihi, “kwa kuwa sasa umekuja maili mia moja na hamsini, je, hudhani ni afadhali ufanye kama anavyokuambia; kwa maana hata hivyo huna la kupoteza ukijaribu; naye amekuletea habari waziwazi, bwana wangu, kwamba mwili wako utarudi kama mwili wa mtoto mdogo.” Na hivyo Naamani analipokea neno hili lililonenwa kwa wakati wake. Hasira yake inapoa; ameshapita ule mlipuko wa kwanza wa ghadhabu yake, naye anasema, “Basi, nadhani ni afadhali nijaribu.” Huo ndio uliokuwa mwanzo wa imani yake, ingawa bado aliliona kuwa jambo la kipumbavu, wala hakuweza kujishawishi kuamini kwamba matokeo yangekuwa kama nabii alivyosema.

Ni watu wangapi wameniambia uso kwa uso kwamba hawaamini kwamba mtu aweza kuokolewa kwa kumtii Mungu tu. Imani, walidhani, haitoshi, ni lazima wafanye kitu. Wanashikilia kwamba ni lazima pawe na kuomba kidogo, na kujadiliana, na kujitahidi, na kushindana na Mungu, kabla hawajaweza kuipata baraka.

MASWALI YA KIPUMBAVU.

Nakumbuka wakati mmoja nikiomba pamoja na mtu fulani ili aongoke, na wakati nilipodhani kwamba ameshasadikishwa kwa kina, aligeuka akasema, “Unadhani Melkizedeki alikuwa nani, Bwana Moody?” Na wengine nimekuwa nao ambao, nilipokuwa nikiomba pamoja nao ili dhambi zao ziondolewe, wangegeuka na kuniuliza, “Je, unaamini ubatizo wa watoto wachanga, Bwana Moody?” Rafiki zangu, hamhitaji kujisumbua na maswali hayo, bali, kama mnataka kuokolewa, fanyeni tu kama Biblia inavyowaambia. Mwamini Bwana Yesu Kristo, nawe utaokoka (Matendo 17:31).

Wokovu wa Mungu unadai kutoka kwa mwenye dhambi

KUJISALIMISHA BILA MASHARTI.

Basi, mwishowe nia ya Naamani ilishindwa, ikatiishwa, ikavunjika; naye akawa na imani, akajisalimisha. Nakumbuka wakati Jenerali Grant alipouzingira mji uliokuwa ngome ya Muungano wa Kusini, baadhi ya maafisa walituma habari kwamba wangeuacha mji kama angewaruhusu kwenda na askari wao. Lakini Jenerali Grant alituma jibu, “Hapana, hakuna kitu ila kujisalimisha bila masharti!” Kisha wakatuma habari kwamba wangeondoka kama angewaruhusu kuichukua bendera yao pamoja nao. Lakini jibu lilikuwa, “Hapana, kujisalimisha bila masharti.” Mwishowe kuta zilizozingirwa zilibomolewa, na mji ukaingiliwa, na ndipo adui wakajisalimisha kikamilifu na bila masharti. Basi, ndivyo ilivyokuwa kwa Naamani, alifikia hatua ile ambapo alikuwa radhi kutii, na Maandiko yanatuambia, “Kutii ni bora kuliko dhabihu.”

KUTII.

Basi anashuka mtoni na kujichovya mara ya kwanza, na anapoibuka, naweza kumwazia akijitazama, na kumwambia mtumishi wake, “Tazama, niko hapa, sijapata nafuu yoyote kuliko nilivyokuwa nilipoingia. Kama sehemu moja ya saba ya ukoma ingetoweka, ningeridhika.” Basi, anazama mara ya pili, naye anaibuka akihema na kupuliza akiwa mwenye ukoma kama hapo awali; na hivyo anazama tena na tena, mara ya tatu, ya nne, ya tano, na ya sita, na matokeo ni yale yale, mwenye ukoma kama hapo awali. Na watu waliosimama kando ya mto huenda walisema, kama ambavyo hakika wangesema siku zetu, “Mbona, mtu yule amerukwa na akili kabisa.” Basi anapoibuka mara ya sita, anajitazama, na kusema, “Aa, sijapata nafuu. Jinsi nilivyojifanya mpumbavu. Jinsi wote watakavyonicheka. Nisingependa majenerali na wakuu wa Dameski wajue kwamba nimekuwa nikijichovya hivi katika Yordani, hata kwa ulimwengu mzima. Hata hivyo, kwa kuwa nimefika mbali hivi, nitazama mara ya saba.” Hajapoteza imani kabisa, naye anazama mara ya saba, na kuibuka tena. Anajitazama, na kupiga kelele kwa furaha. “Tazama, nimepona! Ukoma wangu umekwisha kabisa, umekwisha kabisa! Mwili wangu umerudi kama mwili wa mtoto mdogo. Sijawahi kuona jambo kama hili. Sijawahi kujisikia mwenye furaha hivi maishani mwangu mwote. Nalidhani nilikuwa mtu mkuu na mwenye furaha nilipopata ushindi ule; lakini, Mungu ashukuriwe, Mungu asifiwe, mimi ndiye mtu mwenye furaha kuliko wote walio hai!”

Basi anapanda kutoka Yordani na kuvaa nguo zake, na kurudi kwa nabii, akitaka kumlipa. Hiyo ndiyo hadithi ile ile ya zamani, Naamani anataka kutoa fedha kwa ajili ya kuponywa kwake. Ni watu wangapi wanaotaka kufanya vivyo hivyo siku hizi? Mbona, ingeiharibu habari ya neema kama nabii angepokea kitu chochote. Waweza kutoa sadaka ya shukrani kwa kazi ya Mungu, si ili kununua wokovu, bali kwa sababu umeokolewa.

Nabii Elisha alikataa kupokea kitu chochote, nami siwezi kuwazia mtu aliyefurahi kuliko yeye. Basi Naamani anaanza safari ya kurudi Dameski akiwa mtu tofauti kabisa na alivyokuwa alipoondoka. Wingu jeusi limeondoka akilini mwake; yeye si mwenye ukoma tena, mwenye hofu ya kufa kwa ugonjwa wa kuchukiza. Aliuacha ukoma katika Yordani alipofanya kile ambacho mtu wa Mungu alimwambia; na kama wewe utaitii sauti ya Mungu, hata nikiwa bado ninasema nawe, mzigo wa dhambi zako utaanguka kutoka kwako, nawe utatakaswa. Yote hufanyika kwa nguvu ya imani.

Basi, mwaweza kuwa na hakika kwamba alipofika nyumbani kulikuwa na msisimko usio mdogo nyumbani kwa Naamani. Naweza kumwona mkewe, Bibi Naamani, anaporudi; amekuwa akingoja na kuchungulia dirishani akimtazamia, akiwa na mzigo mzito moyoni. Na anapomwuliza, “Basi, mume wangu, mambo yakoje?” naweza kuyaona machozi yakitiririka mashavuni mwake anaposema, “Mungu ashukuriwe, nimepona”; na kisha wanakumbatiana, na kumiminiana maneno ya shangwe na furaha; na watumishi nao wanafurahi sawasawa na bwana wao na bibi yao, kwa kuwa wamekuwa wakingoja habari kwa hamu; wala haijawahi kuwapo nyumba yenye furaha kuliko ya Naamani sasa kwa kuwa ameondolewa ukoma. Na hivyo, rafiki zangu, ndivyo itakavyokuwa katika nyumba zenu wenyewe kama tu mtaondolewa ukoma wa dhambi leo. Si tu kwamba kutakuwa na furaha mioyoni mwenu na nyumbani, bali pia kutakuwa na furaha miongoni mwa watakatifu mbinguni.

Wazo jingine linatujia kutokana na habari hii ya Naamani katika mstari wa kumi na tano wa sura hii; nalo linaonyesha kile ambacho imani ya Naamani ilimwongoza kuamini. “Akarudi kwa yule mtu wa Mungu, yeye na jeshi lake lote, akaja, akasimama mbele yake; akasema, Tazama, sasa najua ya kuwa hakuna Mungu duniani mwote, ila katika Israeli; basi sasa, nakusihi, pokea baraka kwa mtumishi wako.” Basi kile ninachotaka hasa kuwaelekeza mawazo yenu ni maneno haya,

NAJUA.

Hakuna kusitasita ndani yake, hakuna kulipunguza neno hilo. Sasa Naamani hasemi, “Nadhani”; la, anasema, “Najua kwamba yuko Mungu mwenye uweza wa kusamehe dhambi na kuutakasa ukoma.”

Kisha liko wazo jingine. Naamani aliacha kitu kimoja tu huko Samaria, nacho kilikuwa dhambi yake, ukoma wake; na kitu pekee ambacho Mungu anataka ukiache kwake ni dhambi yako. Na hata hivyo ndicho kitu pekee ambacho unaonekana hujali kukiacha. “Ee,” unasema, “naupenda ukoma, unapendeza mno, siwezi kuuacha; najua Mungu anautaka, ili anitakase. Lakini siwezi kuuacha.” Mbona, ni wazimu mtupu kwako kuupenda ukoma; na hata hivyo hiyo ndiyo hali yako. “Aa, lakini,” asema mtu fulani, “siamini kuongoka kwa ghafula.” Huamini? Basi, ilimchukua Naamani muda gani kuponywa? Mara ya saba aliposhuka, ukoma ukatoweka. Soma habari za kuongoka kukuu kulikoandikwa katika Biblia. Sauli wa Tarso, Zakayo, na wengine wengi; ilimchukua Bwana muda gani kuyaleta? Mbona, yalitukia katika dakika moja. Tulizaliwa katika uovu, tukaumbwa ndani yake, tukiwa wafu kwa sababu ya makosa na dhambi; lakini uzima wa kiroho unapokuja, huja katika dakika moja, nasi tunawekwa huru mbali na dhambi na mauti.

Siku moja hivi karibuni, nilipokuwa nikitembea barabarani, niliwasikia watu fulani wakicheka na kuzungumza kwa sauti kubwa, na mmoja wao akasema, “Basi, hakutakuwa na tofauti yoyote, yote yatakuwa sawa miaka mia moja ijayo.” Na wazo likanipita akilini kwa ghafula, “Je, hakutakuwa na tofauti?

UTAKUWA WAPI MIAKA MIA MOJA IJAYO?”

Kijana, jiulize tu swali hili, “Nitakuwa wapi?” Baadhi yenu mlioanza kuzeeka huenda mkawa katika umilele miaka kumi ijayo. Utakuwa wapi, mkono wa kushoto au wa kuume wa Mungu? Siwezi kusema hisia zako, lakini naweza kusema zangu.

Miaka mia moja ijayo kusanyiko hili lote kubwa litakuwa limekwisha kuondoka. Wengine huenda wataondoka katika muda usiozidi juma moja, katika muda usiozidi mwezi mmoja au mwaka mmoja, na kwa vyovyote vile sote tutakuwa tumeondoka baada ya miaka michache zaidi. Nawauliza mara nyingine tena, “Mtaishi wapi milele? Mtakuwa wapi miaka mia moja ijayo?”

MTU MASHUHURI ALIYEONGOKA.

Siku moja hivi karibuni nilisikia habari za mtu aliyekuja miaka michache iliyopita kutoka Bara la Ulaya, akiwa ameleta barua kwa matabibu mashuhuri kutoka kwa Mfalme. Na barua hizo zilisema, “Mtu huyu ni rafiki yangu binafsi, nasi tunaogopa kwamba anakaribia kupoteza akili zake; fanyeni yote mnayoweza kwa ajili yake.” Basi tabibu alimwuliza kama alikuwa amefiwa na rafiki mpendwa katika nchi yake, au amepoteza cheo fulani cha maana, au ni nini kilichokuwa kikiulemea moyo wake. Naye kijana akasema, “Hapana; lakini baba yangu na babu yangu na mimi mwenyewe tulilelewa tukiwa makafiri, na kwa miaka miwili mitatu iliyopita wazo hili limekuwa likinisumbua, ‘Nitaishi wapi milele?’ Na wazo hilo hunifuata mchana na usiku.”

Tabibu akasema, “Umekuja kwa tabibu asiyefaa, lakini nitakuambia habari za mmoja awezaye kukuponya”; naye akamweleza habari za Kristo, akamsomea sura ya hamsini na tatu ya Isaya, “Kwa kupigwa kwake sisi tumepona.” Naye kijana akasema, “Daktari, je, unaamini hilo?” Tabibu akamwambia kwamba aliamini, akaomba na kushindana pamoja naye, na mwishowe nuru tamu ya Kalvari ikaangaza nafsini mwake, na miaka michache iliyopita alikuwa akimwandikia tabibu huyo huyo kama Mkristo mmoja tu awezavyo kumwandikia mwingine. Mwishowe alikuwa ameshalitatua swali hilo moyoni mwake, mahali atakapoishi milele; nami nawaomba ninyi wenye dhambi mlitatue kabla hamjaondoka katika ukumbi huu usiku wa leo. Ni juu yenu kuamua. Je, itakuwa pamoja na watakatifu, na mashahidi waliouawa kwa ajili ya imani, na manabii, au katika mapango ya giza ya jehanamu, katikati ya weusi na giza milele? Fanyeni haraka kuwa na hekima; kwa maana “Tutapataje kupona sisi tusipojali wokovu mkuu namna hii?”

AMUA SASA.

Katika kanisa letu huko Chicago nilikuwa nikifunga mkutano siku moja, wakati askari kijana aliposimama na kuwasihi watu wamchague Kristo mara moja. Alisema kwamba alikuwa ametoka tu kwenye tukio la huzuni. Mwenzake mmoja, alisema, aliyejiunga na jeshi pamoja naye, alikuwa na baba ambaye kila mara alimsihi awe Mkristo, naye kila mara alijibu kwamba angefanya hivyo vita vitakapokwisha. Mwishowe alijeruhiwa, akapelekwa hospitalini, lakini hali yake ikazidi kuwa mbaya na alikuwa akidhoofika polepole. Siku moja, saa chache kabla hajafa, barua ilifika kutoka kwa dada yake, lakini alikuwa mgonjwa mno kuweza kuisoma. Ee, ilikuwa barua ya kusihi kwa moyo wote! Mwenzake akamsomea, lakini hakuonekana kuielewa, kwa kuwa alikuwa dhaifu mno, hadi ilipofika sentensi ya mwisho, iliyosema, “Ee, kaka yangu mpendwa, utakapoipata barua hii, je, hutampokea Mwokozi wa dada yako?” Yule mtu aliyekuwa akifa aliruka kutoka kitandani mwake, akasema, “Unasemaje? Unasemaje?” kisha, akianguka tena juu ya mto wake, akapaza sauti kwa unyonge, “Imechelewa mno! Imechelewa mno!”

Rafiki zangu wapendwa, Mungu ashukuriwe kwamba hamjachelewa ninyi leo. Bwana bado anawaita. Je, mtaiacha nafasi hii iliyopo ipite bila kuja kwa Kristo? Je, mtaziacha dakika hizi nzito zifike mwisho bila kuingia katika safina? Kila mmoja wetu, vijana kwa wazee, matajiri kwa maskini, na aje kwa Kristo mara moja, naye ataziondoa dhambi zetu zote.

Ni hatua moja tu kwa Yesu,

Ee, kwa nini usije, useme,

Kwa furaha kwako, Mwokozi

wangu, najitoa nafsi yangu.