Mapenzi Mazuri ya Mungu

Kwa macho yangu yaliyofunguliwa upya kwa wema kamili na kutokuwa na ubinafsi kwa Mungu, mtazamo wangu wote kuelekea mapenzi yake ulibadilishwa. Zamani, nilikuwa nimeyaona mapenzi ya Mungu kama kitu kilichowekwa dhidi yangu; sasa niligundua yalikuwa kwa ajili yangu kabisa. Nilikuwa nimeyaogopa kama kitu kigumu; sasa niliyaona kama kitu cha kukumbatia kwa furaha. Wakati mmoja nilidhani mapenzi yake yalikuwa silaha ya kutisha ya ukali wake, ikinishukia kunithibu. Sasa niliyaona kama chombo laini cha upendo wake, kikileta katika maisha yangu kile tu kilicho chema na bora kupita yote.

Nilitambua kwamba mapenzi ya upendo mkamilifu, usio na ubinafsi yangeweza kuwa mema tu, na kwamba kwa kuwa Mungu anamiliki ujuzi wote na hekima yote, mapenzi yake lazima — kwa asili yake yenyewe — yawe kitu bora zaidi ulimwengu ungeweza kutoa. Hakuna raha kuu zaidi ingeweza kumjia yeyote kati yetu kuliko kuwa na mapenzi yale mazuri, yasiyo na ubinafsi yakitendeka kikamilifu ndani yetu na kwa ajili yetu.

Nyakati nyingine kujificha ndani ya mapenzi ya Mungu kulihisiwa kama kurudi ndani ya ngome isiyoweza kutekwa ya upendo na ulinzi, ambako hakuna madhara yangeweza kunifikia. Nyakati nyingine kulihisiwa kama kuzama ndani ya kitanda kilaini kupita vyote cha manyoya, nikipumzika katika amani kamili. Siwezi kamwe kuweka kikamilifu katika maneno yote niliyoanza kuyaona ya uzuri, upole, ukarimu, na wema usio na mwisho wa mapenzi ya Mungu. Kwa kweli nilifurahia sana utamu wake.

Hii haikumaanisha maisha yangekuwa huru na majaribu; mapenzi yenye hekima na upendo yangeweza kuona majaribu kama zawadi za lazima za upendo. Wala haikuwa lazima nitambue mkono wa kimungu katika kila ugumu. Akili yangu ya kawaida ilinieleza kwamba ikiwa Mungu yupo mahali pote, lazima awe pia katika majaribu yangu — na, akiwapo humo, lazima awepo ili kusaidia na kubariki.

Sisi hatuna hekima ya kutosha kuhukumu ikiwa uzoefu wetu kwa kweli ni furaha au huzuni, lakini Bwana anajua. Na kwa sababu anatupenda kwa upendo usio na kikomo, usio na ubinafsi, hawezi kushindwa — kihalisi hawezi kushindwa — kufanya hata mambo yanayoonekana magumu, au katili, au maovu, yatende kazi pamoja kwa faida yetu kuu kabisa. Nasema “hawezi kushindwa” kwa sababu haiwezekani kuwazia kwamba Mungu kama huyo angeweza kutenda vinginevyo.

Haidhuru ni nani anayeanzisha jaribu — iwe uovu wa mwanadamu, uovu wa kiroho, au upumbavu wetu wenyewe. Ikiwa Mungu anaruhusu litufikie, basi kwa ruhusa hiyo yenyewe hulifanya jaribu kuwa lake mwenyewe, akilibadilisha kuwa gari la upendo lichukualo nafsi zetu hadi baraka ambazo hatungeweza kamwe kuzifikia vinginevyo. Kwa Mkristo akaaye ndani ya ngome ya mapenzi ya Mungu, hakuna “sababu za pili”; hakuna kitu kiwezacho kuingia katika ngome hiyo isipokuwa Mlinzi wake wa Kimungu aufungue mlango.

Na anapoufungua, humaanisha kwamba ameichukua hali hiyo kwa ajili ya faida yetu ya milele.

Yusufu aliuzwa kwenda Misri kupitia uovu wa ndugu zake, lakini Mungu aliufanya ukatili wao kuwa lile gari lenyewe lililomchukua hadi ushindini. Kwa hiyo twaweza kuwa na hakika ya hili zaidi kuliko tulivyo na hakika kwamba jua litachomoza kesho: mapenzi ya Mungu ndicho kitu chenye kupendeza zaidi katika ulimwengu kwa ajili yetu — si kwa sababu daima yanaonekana bora, bali kwa sababu hayawezi kuwa lolote ila bora, yakiwa mapenzi ya upendo usio na mwisho.

Nilijikuta nikiimba mfululizo wimbo mzuri wa Faber: “Nakuabudu, mapenzi matamu ya Mungu, Na njia zako zote nazitukuza; Na kila siku niishiyo yaonekana Nakupenda zaidi na zaidi.”

Ubeti mmoja ulinifurahisha hasa kwa sababu mara nyingi niliupata kuwa kweli katika uzoefu: “Sijui ni nini kutia shaka, Moyo wangu daima ni wenye furaha; Sichukui hatari, kwa maana, litokee lolote, Wewe daima wapata njia yako.”

Mara ya kwanza nilipotambua hili kwa namna ya kina ya kimatendo ilikuwa siku tatu baada ya kuzaliwa kwa binti yangu mpendwa — mtoto niliyekuwa nimemtamani kwa shauku isiyoelezeka, aliyehisiwa kwangu kama hazina ya thamani kupita zote iliyowahi kukabidhiwa kwa uangalizi wa mwanadamu.

Muuguzi wangu alikuwa ameugua ghafla na kulazimika kuondoka, hivyo ilitubidi kumleta mgeni ambaye sura yake sikuiamini na ujinga wake ulionekana dhahiri. Wakati ule wauguzi waliofunzwa walikuwa nadra zaidi, nami nilihisi huyu hakuwa na sifa kabisa. Sikuweza kuvumilia kwa shida amguse mtoto wangu wa thamani, lakini sikuruhusiwa kumtunza mtoto wangu mwenyewe.

Ulikuwa wakati wa baridi, na moto mkali wa kuni uliwaka mahali pa moto katika chumba changu. Katika jioni ya kwanza ya muuguzi, baada ya kunilaza kitandani, aliketi karibu na moto na mtoto wangu mapajani mwake. Punde alishikwa na usingizi mzito, akikoroma kwa sauti, nami niliamka nikamwona mtoto wangu mchanga akiwa amelala hatari karibu na moto juu ya magoti yake yaliyoinama, wakati kichwa cha muuguzi kikiinama kwa hatari juu yake.

Sauti yangu ilikuwa dhaifu, nami sikuweza kumwamsha. Nilitegemea wakati wowote kumwona mdogo wangu akibingirika ndani ya moto. Sikuweza kumfanya yeyote anisikie, na kuinuka kitandani na kuvuka sakafu ya baridi kungeweza kudhuru vibaya afya yangu. Lakini wasiwasi wangu ulinisukuma niinuke, nami nilikuwa nikijitahidi kusimama ghafla maneno haya yalipopita akilini mwangu: “Sichukui hatari, kwa maana, litokee lolote, Wewe daima wapata njia yako.”

Pamoja na maneno yale kulikuja sadikisho la ndani kwamba mtoto wangu alikuwa salama kabisa katika uangalizi wa Mungu. Amani ya kina ilinituliza. Kichwa changu kilizama tena mtoni mwangu na nafsi yangu ikazama tena katika utamu wa mapenzi ya Mungu. Niliona kwamba mtoto wangu alikuwa amebebwa katika mikono ya upendo wa Mwenyezi. Nililala usingizi bila chembe ya hofu na kuamka kumkuta akiwekwa kando yangu kwa ajili ya kunyonyeshwa.

Ilikuwa nzuri kupita maneno kuwa nimepitia ufunuo wa kimatendo kama huo wa uzuri na baraka ya mapenzi ya Mungu.

Tangu mwamko ule wa kwanza, nimekuwa na maono mengi kama hayo, nami nimekuja kujua — kupita hata kivuli hafifu cha shaka — kwamba mapenzi ya Mungu ndiyo hali yenye ladha, yenye kupendeza zaidi katika ulimwengu. Hii si kwa sababu maisha daima hujitokeza sawasawa na mapendeleo yangu, wala kwa sababu ya utauwa maalum wowote ndani yangu, bali kwa sababu tu akili ya kawaida inaniambia kwamba mapenzi ya upendo mkamilifu, usio na ubinafsi yangeweza kuwa yenye kupendeza tu. Mbingu ni mbingu haswa kwa sababu mapenzi ya Mungu yanatendeka kikamilifu huko; na dunia bila shaka ingefanana na mbingu ikiwa mapenzi yake yangetendeka kikamilifu hapa.

Kwa miaka mingi nilikuwa nimewasikia Wakristo wakieleza kujiweka wakfu kwa mapenzi ya Mungu kama mafanikio ya kiroho ya juu sana hata ni nafsi chache tu zenye utauwa wa pekee zingeweza kutumaini kuyafikia. Lakini mara nilipogundua kutokuwa na ubinafsi kusiko na mwisho kwa Mungu, nilitambua kwamba kujiweka wakfu si mafanikio hata kidogo — ni pendeleo lisilo na thamani. Nimesadiki kwamba kama watu wangeelewa kweli uzuri wa mapenzi yake, si wale wenye utauwa wa pekee tu bali kila nafsi iliyoko ingekimbilia kuyachagua kwa furaha kwa kila dakika ya maisha yao.

Hii si kiwango cha juu zaidi cha utauwa; ni kiwango cha juu zaidi tu cha akili njema ya kawaida. Kama ningekuwa nimepotea katika jangwa lisilo na njia, nisiweze kuona njia yoyote ya kutoka, na kiongozi mwenye uzoefu angejitolea kuniongoza hadi salama, je, ingehisiwa kuwa vigumu au dhabihu kujiweka mikononi mwake na kusema, “Mapenzi yako yatimizwe”? Na kama isingehisiwa hivyo, ingewezaje kuhisiwa kuwa mzigo kujikabidhi kwa Kiongozi wangu wa mbinguni na kusema, “Mapenzi yako yatimizwe”? Haiwezi — haiwezekani. Kujisalimisha kwa Mungu, au kujiweka wakfu kama wengi wanavyokuita, ndilo pendeleo kuu kupita yote litolewalo kwa nafsi yoyote katika maisha haya. Kusema “Mapenzi yako yatimizwe” ni mojawapo ya sentensi zenye kupendeza zaidi ambazo mwanadamu anaruhusiwa kuzitamka.

Mwandishi mmoja wa zamani aliwahi kusema kwamba mapenzi ya Mungu si mzigo wa kubeba, kama wengi wanavyowaza, bali mto wa kupumzikia. Niliona hili kuwa kweli kabisa. Nafsi yangu ilizama ndani ya mapenzi yake kwa utamu usioelezeka wa ridhaa yenye amani. Nyakati nyingine, kusema “Mapenzi yako yatimizwe” kulihisiwa kama kilio kikuu cha ushindi — kama kuinua bendera ya ushindi mbele ya ulimwengu wote na kuuthubutu unipinge. Hisia hii ilikuwa hai sana hata nilijikuta nikirudia, mchana na usiku, kama askari mshindi angeweza kuimba baada ya vita: “Mapenzi yako ya ajabu, makuu, Mungu wangu, Kwa ushindi sasa nayafanya kuwa yangu; Na Upendo utapiga kelele ya Ndiyo ya furaha Kwa kila amri yako ipendezayo.”

Lakini sikuweza kamwe kueleza kikamilifu yote ambayo nafsi yangu iliyagundua nilipogundua wema na kutokuwa na ubinafsi kwa Mungu. Kusema kwamba yeye anatosha ni kutoa jibu kamili na lisiloweza kuyumbishwa kwa kila shaka na swali liwezalo kutokea kamwe. Hisia zangu zaweza zisithibitishe daima kwamba maombi yamejibiwa au ahadi zimetimizwa — lakini hilo ni nini? Nyuma ya kila ombi na kila ahadi husimama Mungu Mwenyewe — Mungu tu, kama naweza kusema hivyo — na kama yeye yupo kabisa, basi lazima atoshe.

Kwa miaka mingi nilikuwa nimeimba maneno yaliyozoeleka: “Wewe, Ee Kristo, ndiwe yote nitakayo; Zaidi ya yote ndani yako napata.”

Lakini hadi sasa, sikuwa nimeelewa kamwe maana yake ya kweli. Yalikuwa yamesikika mazuri, lakini kama hisia ya kishairi tu. Sasa niliona kwamba yanaeleza jambo halisi. Nilikuwa nimeanza kugundua kwamba yeye kwa kweli alikuwa kila kitu nilichohitaji — na kwamba zaidi bila kikomo ya yote niwezayo kuomba au kuwazia kilihifadhiwa kwa ajili yangu ndani yake.

Kwa maana fulani, utafutaji wangu wa Mungu ulikomea pale, kwa maana nilikuwa nimegundua kwamba yeye alitosha. Nimegundua kweli nyingine nyingi nzuri na za thamani kumhusu tangu wakati huo, lakini wakati ule nilikuwa nimemfikia Yeye Mwenyewe — Mungu halisi aliye nyuma ya mionekano yote — na moyo wangu ukaingia katika pumziko lake. Niliona kwamba hakuna kingine kilichokuwa na maana hatimaye: si imani za makanisa, wala sherehe, wala mafundisho, wala itikadi.