Athari Za Maoni Yangu Katika Kazi Yangu Ya Hadharani

Kama ilivyotarajiwa katika siku zile, maoni yangu kuhusu Urejesho — maoni niliyoyatangaza kwa haraka kiasi — yalikutana na upinzani mkubwa kutoka kwa Ndugu wa Plymouth na wengi wa marafiki zangu wengine waaminifu wa imani sahihi. Ilinibidi kuvumilia kiasi kikubwa cha kile kinachoweza kuitwa mateso, ingawa kwa kweli nilipata furaha fulani ndani yake, kwani nilihisi ilikuwa jambo tukufu kumjua Mungu zaidi kuliko wale walionipinga.

Mara kwa mara nililinganisha hisia zangu na zile za msafiri mstaarabu anayejaribu kueleza maajabu ya ulimwengu wake kwa watu wa nchi ya mbali, ya “kishenzi” — watu ambao hawakuweza kuelewa wala kuamini yale aliyoyaeleza. Hisia yake ya kuwa na maarifa bora zaidi ingefanya kutokubaliana kwao na upinzani wao kuwa sababu tu ya kuwahurumia kwa ujinga wao na kuwavumilia kwa uvumilivu. Kwa kanuni ile ile, karibu nilifurahia kuchukuliwa kuwa mzushi, na sikutaka kamwe idhini ya mtu yeyote. Kuidhinishwa kulinihisi, kwangu, kama kufungwa; nami nilipendelea kuwa mtu huru asiyefungwa na yeyote, bila kizuizi katika uhuru wangu kamili wa akili na roho.

Wakati ule ugunduzi niliouona haukuwa umeenea sana kama ulivyo sasa, na ilionekana yawezekana kwamba kushikilia jambo ambalo wengi waliliona kuwa uzushi mzito kungeweza kuzuia kazi yangu ya Kikristo. Na labda ilifanya hivyo katika baadhi ya duru. Lakini kwa kuwa siku zote nilikuwa na mialiko mingi ya kuhutubu kuliko ningeweza kukubali, sikuteseka kamwe na ugumu wowote wa kweli. Nilijaribu kuwa na adabu ya kutosha ili nisiwabebeshe wengine — hasa wale walioyachukia maoni yangu — mzigo wa kuniidhinisha. Hata hivyo, ufunuo niliopokea ulikuwa mtukufu mno kuutunza faraghani kila mlango ulipofunguka. Na kwa kuwa nilikataa kusafiri chini ya bendera ya uongo, na nilisisitiza kwamba mahali popote nilipohutubu wajue mapema kabisa jinsi nilivyokuwa “mzushi”, kwa kawaida nilifurahia uhuru wote niliotamani.

Kwa kweli, maoni haya hasa — na ungamo langu la wazi juu yake katika hali ngumu kiasi — yalifungua njia kwa baadhi ya kazi zetu muhimu na zenye matunda mengi zaidi. Ilitokea kwa njia hii.

Mwaka 1873, mume wangu alikuja Uingereza kufanya mikutano kwa masilahi ya Maisha ya Juu, au kile ninachopenda kuita Maisha ya Imani. Nilimfuata muda mfupi baadaye, na nilipofika London nilialikwa kukutana na mkusanyiko wa wanawake wakuu wa Kiinjilisti waliopaswa kuamua kama itakuwa salama kwao kuniunga mkono na kutoa ushawishi wao kwa kazi hiyo.

Lady Mount Temple, mmoja wa wanawake waliokuwepo, baadaye alieleza mkutano huo katika kitabu chake cha maisha ya Lord Mount Temple: “Nadhani ilikuwa mwaka 1873 ambapo Bwana Pearsall Smith alikuja Uingereza kutoka Amerika, akifuatwa miezi michache baadaye na mkewe mpendwa na mrembo. Ilikuwa nyakati za kukumbukwa kwa muda mrefu. Walikuja, mtu aweza kusema, wamejaa divai mpya ya Roho, wakitamani kuwasaidia wengine kusonga mbele katika maisha ya Kimungu. Rafiki mmoja alitualika chakula cha mchana ili tukutane nao. Sitasahau kamwe mara yangu ya kwanza kumwona Hannah Smith. Tulimwita ‘malaika wa Makanisa,’ naye alionekana kama mmoja wao, na nywele zake za dhahabu na uso wake safi, uliochongwa vizuri, katika vazi lililokuwa lake mwenyewe, lakini rahisi kama lile la Marafiki alimolelewa.

“Kilichonivutia hasa kwake siku ile ni hiki. Lazima nikiri kwamba nilikuwa tu mtafutaji wa kweli. Hannah alikuwa ameketi katika mzunguko mdogo wa marafiki wazuri wa imani sahihi, waliokusanyika kusikia mambo mema aliyokuwa nayo ya kushiriki, naye kwa kweli alikuwa akipimwa. Alikuwa ameona msafara wa mazishi barabarani, na alipoutaja, sote tulichukua sura ya kawaida ya huzuni.

‘Ee,’ alisema, ‘ninapoona mazishi siku zote hutoa shukrani kwa ndugu au dada aliyeokolewa kutoka katika majaribu na maumivu ya hali hii ya kufa.’ Nikafikiri, Ni jambo la ajabu kama nini! Nami sikuweza kujizuia kuuliza, ‘Je, yawezekana? Wewe unahisi hivi kuhusu kila mtu?’ Kwa kweli nilikuwa mtoto mkorofi wa maswali.

“Alisimama kimya kwa muda kidogo na kuangalia pande zote. Alikuwa miongoni mwa Wainjilisti, wakati ambapo tumaini la wote lilihesabiwa kuwa uzushi, na huu ulikuwa mtihani wake. Baadaye alisema alipata mapambano mafupi ya ndani. Lakini kweli ilishinda, na kwa sura yake yenye nuru na isiyo na hofu alisema, ‘Ndiyo — kuhusu kila mtu. Kwa maana ninatumaini katika upendo wa Mungu.’ Mara moja niliuweka moyo wangu kwa tumaini hili, upendo, na uaminifu.”

Nakumbuka tukio hilo vizuri kabisa, na mawazo yaliyopita akilini mwangu. Nilijua nilikuwa nikijaribiwa, na nilishuku kwamba jibu langu lingeweza kuwashtua mkusanyiko wote. Lakini nilihisi kwamba uaminifu kwa Mungu ulinidai kusema kile kilichomheshimu, na kuacha matokeo mikononi mwake.

Mara tu nilipomaliza kusema, Lady Mount Temple — wakati huo alikuwa Bibi Cowper Temple — aliinuka kutoka kiti chake, akaja moja kwa moja kwangu, na, ingawa nilikuwa mgeni, akanibusu busu la joto na la upendo.

“Lazima uje ufanye mikutano fulani huko Broadlands,” alisema papo hapo. Sijui wengine walihisi nini, lakini hakuna neno la kutokubaliana lililosemwa, nao baadaye wakawa miongoni mwa marafiki zangu wapendwa zaidi.

Matokeo yakawa kwamba, ndani ya majuma machache, Broadlands — nyumba ya mashambani ya Lord na Lady Mount Temple huko Hampshire — ilifunguliwa kwetu kwa kongamano letu la kwanza. Ulikuwa wakati wa baraka isiyo ya kawaida, nao ukawa mlango wa kuingia kwa makongamano yote yaliyofuata na kwa kazi yetu yote iliyokuja baadaye Uingereza na kwingineko.

Kongamano lilipopangwa huko Brighton mwaka 1874, baadhi ya wajumbe wa kamati ya uandaaji walipatwa na wasiwasi kuhusu “uzushi” wangu, wakihofia kwamba ungeweza kuzuia kazi hiyo. Walimshawishi mume wangu — aliyefika Uingereza kabla yangu — aniandikie Amerika na kuniambia kwamba nisipoahidi kutunza maoni yangu kimya, wangepinga vikali ushiriki wangu katika mikutano. Hivi karibuni, nilipokuwa nikipitia kifungu cha zamani cha barua, nilipata jibu langu, ambalo linaonyesha vizuri kabisa jinsi nilivyohisi wakati huo: “Philadelphia, Aprili 6, 1874.

Barua zako kutoka London zimefika. Huna haja ya kufikiri ningesumbuka kwa kutoruhusiwa kuhutubu katika mikutano, kwani hakuna kitu kingenifaa zaidi. Sina wasiwasi hata kidogo wa kuhubiri. Kwa kweli, ninachukulia kuwa ni fadhili kubwa upande wangu kuwa tayari kufanya hivyo hata kidogo, na fadhili tu kwa upande wa wengine kunisikiliza. Kama kamati yako itasema, ‘Hatutaki kukusikia ukihutubu Brighton,’ ningaliwashukuru kwa moyo wote. Hakuna anayehitaji kuhisi hisia yoyote kuhusu jambo hili. Lakini lazima ieleweke kabisa kwamba sitafanya maafikiano yoyote kwa ajili ya mtu yeyote, na kwamba ninaamini katika Urejesho kwa uthabiti zaidi kuliko wakati wowote. Sidhani ningeweza kuvumilia taabu ninayoiona katika ulimwengu huu maskini, wenye huzuni, uliopigwa na dhambi bila jambo hilo. Kazi yetu ya kupinga ulevi inatuweka uso kwa uso na mateso yasiyo na msaada kiasi kwamba moyo wangu ungevunjika kama nisingejua kwamba Mungu anawapenda viumbe wake wote na ana jambo la neema akiwahifadhia kila mmoja.”

Kwa kuwa nisingeafikiana — na kwa kuwa bado ilihesabiwa kuwa muhimu kunipata katika mikutano — kamati iliacha jambo hilo na kuamua kunichukua jinsi nilivyokuwa, uzushi na yote.

Mume wangu alipoandika kuniambia hili, nilijibu: “Philadelphia.

Nafurahi sana kwamba umeepuka ugumu wako kuhusu mkeo mhubiri mzushi kwa taabu kidogo hivyo. Lakini wazo la B — , mwenye maoni yasiyoimara, kujitwika kunitenga na ushirika! Sidhani ni jambo la uadilifu. Sitasafiri chini ya bendera ya uongo, na msadikisho wangu kuhusu Urejesho unazidi kuimarika kila siku moja. Kama wataniacha peke yangu Uingereza, huenda nitasema kidogo kuhusu jambo hilo; lakini kama kutakuwa na dalili hata ndogo ya maafikiano au usiri upande wangu, nitawaka moto kama moto mkubwa kabisa. Siwezi kuvumilia jambo la aina hiyo. Kwa hiyo tafadhali kumbukeni hili, enyi Mabwana wa Uumbaji.

Kwa uzito, hata hivyo, sihisi kuvutwa kuhubiri au kufundisha Urejesho huko, na kama marafiki wapendwa, wenye hofu, wa imani sahihi hawatafanya fujo kuhusu jambo hilo, huenda sitafanya hivyo. Wasiwasi wao juu yangu hauniudhi hata kidogo. Ninaamini kwa kweli ninafurahia kuwa shabaha ya chuki ile ya kitheolojia (odium theologicum).

Nadhani kuna kitu cha farasi wa vita katika maumbile yangu.”

Kama hofu za kamati zilikuwa na msingi au la, siwezi kusema; ninajua tu kwamba hata mara moja, katika kazi yangu yote Uingereza, sikuhisi kamwe kwamba maoni yangu kuhusu Urejesho yalizuia kupokelewa kwa ujumbe wangu au kufunga hata mlango mmoja. Kwa kweli, ninaamini yalifungua milango ambayo vinginevyo ingebaki imefungwa. Ukweli wa ndani zaidi ni kwamba imani yangu ya msingi katika haki na upendo usio na mipaka kabisa wa Mungu iliniwezesha kusema kwa imani jasiri zaidi kuliko ningeweza kamwe bila hiyo. Nina hakika kwamba bila msadikisho huu ningenyimwa nusu ya nguvu yangu.

Chochote wengine wanaweza kufikiri, mageuzi ambayo ugunduzi huu ulifanya katika uzoefu wangu mwenyewe yalikuwa makubwa mno — yasiyoelezeka kwa maneno. Mapenzi ya kiroho ya maisha yangu yakawa yenye kuvutia zaidi kuliko wakati wowote.

Kila siku ilileta ufahamu wa ndani zaidi na wenye mng’ao zaidi juu ya wema usioweza kufikirika na kutokujitakia mwenyewe kwa Mungu. Nilihisi hatimaye kwamba nilikuwa nikianza kuingia katika maana ya sala ya Mtume kwa Waefeso: kwamba tuweze kufahamu, pamoja na watakatifu wote, upana na urefu na kina na kimo cha upendo wa Kristo, na kuujua — hata kama kwa hafifu tu — upendo unaozidi maarifa.

Upendo kama huo kwa kweli unazidi maarifa; ungeweza kutokea tu kutoka moyoni mwa Mungu asiyejitakia mwenyewe kabisa. Nilisimama kwa mshangao mbele ya upana wake na urefu na kina na kimo, nami nilistaajabu — bila mwisho — kwamba ningeweza kamwe kudhania upendo wa Kimungu wenye mipaka.

Kwa muda mrefu furaha ya yote ilikuwa ya ajabu mno kiasi kwamba nilifikiri hakuweza kuwa na jambo lingine la kugundua kuhusu Mungu — kwamba nilikuwa nimefikia ufunuo wa mwisho.

Lakini ufunuo zaidi uliningoja, na kipindi cha nne cha maisha ya nafsi yangu — sura yake ya kuvutia zaidi bado — kilikuwa karibu kuanza.