Uhakika Wa Imani

Nilikuwa nimejaa shauku kiasi hicho juu ya ugunduzi wangu hata hakuna jambo lingine lililonionekana kuwa na maana hata ndogo; na, kama nilivyosema, nilimshambulia kila rafiki niliyekuwa naye juu ya jambo hilo, nikisisitiza kujua kama nao pia walikuwa wameugundua ule ukweli mkuu kwamba dhambi zao zote zilikuwa zimesamehewa, na kwamba walikuwa watoto wa Mungu. Niliwalazimisha tu wasikilize, wakitaka au wasitake, kwa maana ilinionekana kuwa jambo la kusikitisha kuliko yote liwezekanalo kwamba mtu yeyote ashindwe kulijua, hali mimi nikiwa hai wa kulisimulia.

Na sharti niseme kwamba karibu kila mtu niliyezungumza naye — kwa sehemu labda kwa sababu ya mshangao wao kushambuliwa kwa nguvu namna hiyo — alisikiliza kwa kupendezwa kwa hamu, na mapema au baadaye wakayakumbatia maoni niliyoyatangaza kwa shauku namna hiyo. Wengi sana wa rafiki zangu, bila shaka, kwa kweli walikuwa tayari Wakristo, lakini walikuwa hawathubutu kujidhania kuwa hivyo; na kwao fundisho langu lilileta uhakikisho wa imani waliokuwa wakiuhitaji sana.

Kwa kweli, ilinionekana kuwa habari njema ya ajabu namna hiyo hata nilifikiri kwamba ningeenda barabarani na kusimama pembeni mwa njia, na kuanza kuisimulia, kila mtu angefungua milango na madirisha ili asikilize hadithi yangu. Nilijihisi kama mtangazaji anayetembea kwenye korido za gereza, akiwa na tangazo kutoka kwa Mfalme la msamaha wa bure kwa kila mfungwa. Ujumbe wa Paulo katika sinagogi la Wayahudi huko Antiokia, alipowahutubia juu ya Yesu na kusema: ‘Basi na ijulikane kwenu, ndugu zangu, ya kuwa kwa huyu mnahubiriwa msamaha wa dhambi; na kwa yeye kila aaminiye huhesabiwa haki katika mambo yale yote asiyoweza kuhesabiwa haki katika torati ya Musa,’ ndio uliokuwa ujumbe wangu. Nalo lililonishangaza ni kwamba kila mfungwa hakufungua mara moja, aliposikia hilo, mlango wa chumba chake na kutoka nje mtu huru.

Ilinionekana kuwa upumbavu wa hali ya juu kabisa kwa mtu yeyote, mbele ya tangazo namna hiyo, kusita hata kwa kitambo kimoja. Kwa nini wajihangaishe kwa ajili ya dhambi zao, ilhali Mungu alikuwa ametangaza wazi namna hiyo kwamba Kristo alikuwa amezichukua dhambi zao katika ‘mwili wake mwenyewe juu ya mti,’ na alikuwa amezizoa mbali milele?

Kwa nini waiogope hasira ya Mungu, ilhali Biblia ilikuwa imetuhakikishia kwamba ‘Mungu alikuwa ndani ya Kristo, akiupatanisha ulimwengu na nafsi yake, asiwahesabie makosa yao’? Mashaka na hofu hizi zote za kusikitisha zilionekana wakati ule, nazo zimekuwa zikionekana sikuzote tangu wakati huo, si tu za kutokuwa na dini na uchongezi dhidi ya uaminifu wa Mungu, bali pia kama ushahidi wa upungufu mkubwa wa busara.

Ama Mungu ni kweli, ama ni mwongo. Kama naamini kwamba ni kweli, basi busara yadai kwamba niyapokee maneno yake kama maneno ya mambo ya hakika, na kwamba nipumzike ndani yake kama mambo ya hakika.

Mojawapo ya mambo yaliyonisaidia zaidi wakati huu ilikuwa kijitabu kilichoitwa ‘Mwindaji wa Mbweha’ cha César Malan. Kilikuwa uwasilishaji ulio wazi kabisa na wenye mantiki zaidi wa kuhesabiwa haki kwa imani niliokutana nao wakati wowote, nacho kilinithibitishia zaidi ya uwezekano wa kutiliwa shaka kwamba ‘uhakikisho wa imani’ ulikuwa mara moja ndio msingi pekee wa kimaandiko ambao mtu yeyote angeweza kuuchukua, na pia ndio msingi pekee wa busara vilevile. Mbweha katika kijitabu hiki walikuwa mashaka, na mwindaji alikuwa mhubiri aliyewanasa na kuwaua. Nalo fundisho lake lote lilikuwa kwamba kama Mungu alisema Kristo alikuwa amezizoa dhambi zetu mbali, basi hakika alikuwa amefanya hivyo, nazo bila shaka zilikuwa zimeondoka, na ulikuwa si upumbavu tu bali pia ujuvi kwetu kutoliamini hilo.

Niliendelea kujiuliza kwa nini kila mhubiri hakuyatangaza mambo haya ya hakika waziwazi na kikamilifu ili asiwe mtu yeyote ashindwaye kuyaelewa. Nami nilihisi hivi kwa nguvu namna hiyo hata, kila niliposikia mahubiri yaliyoonekana kuliacha jambo lisilo na hakika au lenye kuchanganya, sikuliona kuwa jambo kubwa kwenda kwa wahubiri baadaye na kubishana nao, kwa sababu hawakuwa wamehubiri waziwazi Injili ya Kristo.

Nina hakika, nikiangalia nyuma sasa, kwamba lazima niwe nilijifanya kero kwa jumla kwa wahubiri wetu wapendwa wa Kikweka, ambao mahubiri yao nakiri hayakuwa mara nyingi siku zile ya aina hii ya wazi. Lakini ukweli ni kwamba lile nililokuwa nimegundua lilinionekana kuwa la umuhimu mkuu na wenye kulemea namna hiyo hata hakuna jambo lingine lililostahili kuangaliwa hata kitambo. Kuwa katika ulimwengu uliojaa wenye dhambi, ambao hawakujua kwamba dhambi zao zilikuwa zimesamehewa, na kwamba walikuwa watoto wa Mungu, na ambao wangeweza kulijua kama mtu tu angewaambia, ilinionekana kuwa jukumu kubwa namna hiyo hata nikahisi nimelazimishwa kulisimulia kwa kila mtu niwezaye kumfikia.

Wale Marafiki wapendwa watulivu hawakuweza kuelewa shauku ya kupita kiasi namna hiyo, na nathubutu kusema isiyo na busara, na ziara zangu katika nyumba yoyote yao zilihofiwa kiasi. Hata shemeji zangu walikuwa karibu waogope niwatembelee dada zangu mwenyewe, na kwa njia nyingi nilipitia aina fulani ya mateso, ambayo bila shaka kwa kiasi kikubwa niliyaleta juu yangu mwenyewe kwa shauku yangu isiyo na ushauri, lakini ambayo wakati ule yalinionekana kuwa kuuawa kishahidi kwa ajili ya kweli.

Si mara nyingi, nafikiri, hadithi ya Injili inayomjia mtu yeyote kwa uhai namna ilivyonijia mimi. Lakini kutokana na ukweli kwamba, nikiwa Mkweka, sikuwa nimepata fundisho lolote la mafundisho ya dini, yote niliyokuwa nikijifunza kuhusu wokovu katika Kristo yalikuja katika mwako kamili wa mwangaza. Biblia ilionekana ikimetameta kiasi kwa ‘habari njema ya furaha kuu,’ nami nilistaajabu kwamba kila mtu hakuiona.

Kwa kuwa sikujua chochote kabisa cha elimu ya theolojia, wala sikuwa nimewahi kusikia istilahi yoyote ya kitheolojia, niliichukua hadithi yote ya Injili kwa njia iliyo ya busara ya kawaida kadiri iwezekanavyo, nikaiamini bila masharti yoyote. Mara nyingi nilisema nilikuwa kama mfungwa aliyekuwa ametoka katika chumba chenye giza chini ya ardhi na kuingia katika nuru ya jua elfu kumi. Na pamoja na kutokubaliwa kote na upinzani wa Wazee na Waangalizi miongoni mwa Wakweka, na wa jamaa yangu mwenyewe vilevile, shauku yangu ilinipatia kusikilizwa, na karibu kila rafiki niliyekuwa naye alikuja, mapema au baadaye, katika ujuzi wa kweli nilizozitetea, na kwa kiasi fulani wakashiriki furaha yangu.

Kwa hiyo taratibu upinzani ulififia, na mwishoni, ijapokuwa wale ‘Marafiki thabiti’ hawakuweza kuniunga mkono kikamilifu, walau waliniacha huru kuendelea na mwenendo wangu bila kusumbuliwa.

Bila shaka ubichi wa maoni yangu ulikuwa dhahiri sana kwa Wakristo wa kiroho waliokuwa wamekomaa zaidi walionizunguka, nami nina hakika sasa kwamba sehemu kubwa ya upinzani niliokutana nao ilitokana na ukweli huu.

Lakini ingawa ningetamani maoni yangu yangekuwa yamekomaa zaidi, siwezi kamwe kujuta shauku iliyonifanya niwe na hamu namna hiyo ya kumtangazia kila mtu bora niliyoijua.

Na hata upinzani ulikuwa baraka kwangu, kwa maana ulinifundisha baadhi ya masomo ya thamani isiyokadirika. Nilikutana na kitabu siku zile, ambacho jina lake nasikitika kusema nimelisahau, kilichonisaidia mno. Wazo lake kuu lilikuwa kwamba mojawapo ya vipawa vyenye utajiri zaidi ambavyo Mkristo angeweza kuwa navyo ni kipawa cha kuteswa, na kwamba kuwa kama Bwana katika kukataliwa na watu ndio heshima ya juu zaidi ambayo Mkristo angeweza kuifikia. Kilifundisha kwamba yeye alikuwa Mkristo mkuu zaidi aliyekuwa radhi kuchukua nafasi ya chini kabisa, na kwamba kuwa mkuu wa wote kungeweza kufikiwa tu kwa kuwa mtumishi wa wote.

Nilivutiwa sana na fundisho hili hata nikajaribu kulitekeleza; na, kila nilipotarajia katika mazungumzo yoyote kukutana na karipio au upinzani, sikuzote kabla ningeomba kwa bidii kwamba nipate kuupokea kwa roho ya Kikristo ya kweli. Nilisaidiwa sana, pia, na usemi wa Madame Guyon, kwamba alikuwa amejifunza kushukuru kwa kila dharau na aibu, kwa sababu alikuwa amegundua kwamba zilisaidia kumsonga mbele katika maisha ya kiroho; na kwa wakati nilijifunza kitu fulani cha somo lilo hilo.

Faida ya pekee niliyoipata kutokana na kutokubaliwa niliokutana nako ni kwamba iliniondolea sehemu kubwa ya majivuno. Niligandamiziwa namna hiyo kwamba nilikuwa nimekosea kabisa na mpumbavu, na kwamba nilivumiliwa tu kwa sababu ya wema wa rafiki zangu, hata hatimaye kweli nikawa na aina fulani ya hisia ya asili kwamba sikustahili ila dharau na lawama, na kwamba ukosefu wowote wa wema ambao ningeonyeshwa ulikuwa tu haki niliyostahili. Kwa kweli, niliingia katika mazoea ya kutotarajia kamwe jambo lingine, nikaacha kufikiri kwamba nilikuwa na haki zozote ambazo wengine hawapaswi kuzikanyaga.

Mazoea haya ya akili yamenipa uhuru mkubwa zaidi wa roho katika maisha yangu yote tangu wakati huo, kwa kuwa sijawahi kulazimika, kama watu wengi wanavyoonekana kulazimika, kusimama kutetea haki zangu, na kwa kweli sijapata karibu kamwe hisia ya kuona ninapopuuzwa. Kama mtu hana haki, haki zake haziwezi kukanyagwa; na kama mtu hana hisia, hisia zake haziwezi kuumizwa. Somo hili lilichorwa kwa kina namna hiyo katika nafsi yangu kwa yale niliyoyapitia wakati ninaozungumzia, hata hata leo hii daima nashangaa kwa wema wowote ninaoonyeshwa, kama kwa jambo lisilotarajiwa kabisa na lisilostahiliwa.

Sijui somo lolote nililowahi kujifunza lililokuwa la msaada wa vitendo namna hii kama somo hili, nililojifunza kutokana na upinzani niliokutana nao katika miaka ya awali ya uzoefu wangu wa Kikristo; ingawa sina shaka, kama nilivyosema, kwamba kwa kiasi kikubwa niliyaleta majaribu yangu juu yangu mwenyewe kwa ubichi wangu na ujinga wangu.

Ijapokuwa nilikuwa mbichi na mjinga, hata hivyo, kama nilivyosema, nilikuwa nimeshika kwa uthabiti ukweli mmoja wa msingi wa fahari ambao hakuna jambo lililowahi kuweza kuutikisa, nao ni kwamba Mungu alikuwa ndani ya Kristo akiupatanisha ulimwengu na nafsi yake, asiwahesabie makosa yao. Yote yalikuwa sawa kati ya nafsi yangu na Mungu. Yeye alikuwa Baba yangu, nami nilikuwa mtoto wake, wala sikuwa na cha kuogopa. Haikuwa jambo kwamba nilikuwa nimeushika kwa aina fulani ya kibichi. Jambo lilikuwa ni kwamba nilikuwa nimeushika. Ndio ulikuwa — ule ukweli mkuu wa msingi wa upendo wa Mungu na msamaha wa Mungu — na nafsi yangu ilikuwa imepumzika juu ya jambo hili milele.