Mkate kwa Ajili ya Jioni

“Utupe leo riziki yetu.” — Mathayo 6:11

Mara Müller alipoamua kutomwomba mtu yeyote pesa isipokuwa Mungu peke yake, swali la wazi likaja haraka: je, kweli itafanya kazi? Si kinadharia — bali siku ya Jumapili ambapo hakuna chakula cha jioni na kuna mke nyumbani. Hapa ndipo kitabu hiki kinaacha kuwa habari ya mawazo na kuanza kuwa daftari la siku halisi.

Chukua tarehe 27 Novemba 1831. Ilikuwa Jumapili. Müller na mkewe walikuwa wamebakiwa na peni mbili na nusu tu — chenji ndogo — na mkate uliokuwa nyumbani ulitosha kwa siku hiyo moja tu, kwa shida. Alikuwa ameshapeleka hitaji hilo kwa Mungu mara kadhaa. Baada ya chakula cha mchana, alipokuwa akimshukuru Mungu kwa maombi, alimwomba waziwazi awape riziki yao ya kila siku — akimaanisha kihalisi kabisa: tuletee mkate kwa ajili ya jioni hii.

Akiwa bado anaomba, mlango ukabishwa. Alipomaliza, mwanamke mmoja maskini aliingia. Alikuwa ameleta sehemu ya chakula chake mwenyewe ili wagawane, pamoja na shilingi tano kutoka kwa mwanamke mwingine maskini. Baadaye mchana huo alirudi tena, safari hii na mkate mkubwa. Müller aliandika jambo hilo vilevile lilivyotokea: aliomba mkate, na mkate ukaja — pamoja na pesa ambazo hata hakuziomba.

Sasa, tahadhari kidogo, kwa sababu hadithi hii hutiwa chumvi. Huenda umesikia hadithi ya kusisimua kuhusu Müller na gari la maziwa lililoharibika nje ya nyumba ya yatima, au mwokaji mikate aliyejitokeza alfajiri kwa kuongozwa na Mungu kwa njia ya ajabu. Masimulizi hayo ni makubwa zaidi na yamepangika vizuri kuliko kile alichokiandika kweli. Jibu halisi la ombi hili halikuwa muujiza kama wa filamu. Lilikuwa mwanamke maskini mwenye sahani ya chakula chake mwenyewe na mkate mmoja, aliyeguswa moyoni kubisha mlango wakati ule ule unaofaa. Hilo linastahili kuzingatiwa: majibu ya Mungu katika kitabu hiki kwa kawaida ni madogo zaidi na ya kibinadamu zaidi kuliko hadithi hizo zinavyoyaonyesha, na hayapungui uhalisi kwa sababu hiyo.

Kinachokugusa, ukisoma ukurasa baada ya ukurasa wa kumbukumbu hizi, ni jinsi njia yenyewe ilivyo ya kawaida. Mungu karibu hakuwahi kunyesha pesa kutoka angani. Alimsukuma mtu. Mtu fulani alikosa usingizi akiwaza kwamba huenda familia ya Müller ina shida. Mtu mwingine alihisi “ameamshwa” moyoni kutoa, naye alikuwa amechelewa mno. Mahitaji yalitimizwa kweli, na sikuzote yalikuja kupitia utii wa mtu fulani. Müller hakuwa akiomba uchawi. Alikuwa akiomba kwamba Mungu awaguse watu — na Mungu aliwagusa.

Pia anakiri kwa uaminifu kwamba ndani yake hakukuwa na utulivu sikuzote. Anaandika siku ambazo “alijaribiwa kutomtumaini Bwana,” alipojikuta akiwaza kwamba huenda amezidisha kwa kuishi namna hii. Imani katika kitabu hiki si kukosekana kwa wasiwasi. Ni kupeleka wasiwasi huo kwa Mungu badala ya kuupeleka kwenye akaunti ya akiba, tena na tena, na kumwona akitenda — mara nyingi katika dakika ya mwisho kabisa, wakati mwingine papo hapo Müller alipoinuka kutoka magotini.

Unaishi katika ulimwengu unaoona salio kubwa benki kuwa ndiyo usalama pekee wa kweli, na maombi kuwa kitu cha ziada tu kinachopendeza. Müller alifanya jaribio hilo kinyume chake kwa miongo mingi, akajaza kitabu kizima kwa matokeo yake. Hakwambii uwe mzembe. Hakuwa na madeni yoyote na hakupoteza kitu. Anakwambia kwamba Mungu anayesema “Utupe leo riziki yetu” alikusudia hilo liwe ombi ambalo unaweza kweli kulileta na kweli ukaliona likijibiwa.

Jambo moja la kufanya: chagua hitaji moja halisi na mahususi wiki hii — si tamaa, bali hitaji — na umwombe Mungu kwa ajili yake waziwazi, kwa sauti, ukitaja maelezo yote. Kisha angalia, kama Müller alivyofanya, njia ya kawaida ambayo huenda jibu likaja: mtu, ujumbe mfupi, nafasi usiyoitarajia. Imani si kitu cha kubahatisha. Inalitaja jambo lenyewe, kisha inakaa macho.