Kuacha Mshahara

“Naye Mungu wangu atawajazeni kila mnachokihitaji kwa kadiri ya utajiri wake katika utukufu, ndani ya Kristo Yesu.” — Wafilipi 4:19

Kufikia mwaka 1830, George Müller alikuwa mchungaji kijana katika mji mdogo wa Teignmouth, huko Uingereza. Kanisa la watu kumi na wanane lilimwomba awe mchungaji wao, na likajitolea kumlipa pauni hamsini na tano kwa mwaka. Kazi ya uhakika. Mshahara wa kweli. Kisha akafanya jambo lisilokuwa na mantiki yoyote kifedha: aliuacha.

Sababu zake zinastahili kusikilizwa, kwa sababu hazikuwa hisia za kiroho zisizo wazi — zilikuwa kali na mahususi. Mshahara ulitokana na kodi za viti: watu walilipa ili kujiwekea viti vizuri kanisani. Müller alikuwa amesoma Yakobo sura ya 2, ambapo kuwatendea matajiri vizuri kuliko maskini kunahukumiwa waziwazi, naye hakuweza kuvumilia mfumo ambao wanachama wanaolipa walipata viti bora huku maskini wakipata kilichobaki. Pili, aligundua kwamba malipo ya mtu yalipofika wakati usiofaa, huenda angetoa kwa kinyongo, kwa sababu ya kulazimika — na Biblia inasema Mungu humpenda yeye atoaye kwa moyo wa ukunjufu, si yule aliyebanwa. Alikuwa ameliona hilo mwenyewe: watu walioona “si rahisi” kulipa mkusanyaji alipopita.

Na kulikuwa na sababu moja zaidi, ya kweli kuliko zote. Alikiri kwamba mshahara ulikuwa ukiipindisha dhamiri yake kimya kimya. Aliposadikishwa kwamba Biblia inafundisha ubatizo wa kuzamishwa, aligundua kwamba pauni thelathini za mshahara wake zingekuwa hatarini kama angetenda kwa imani hiyo — kwa sababu baadhi ya wanachama wangepinga. Kwa dakika chache, fedha zile kwa kweli zilimjaribu anyamaze kuhusu kile alichokiamini. Jambo hilo lilimtisha sana. Mshahara ambao ungeweza kununua ukimya wake ulikuwa mshahara ambao hakujiamini kuuendelea kuushika.

Kwa hiyo mwishoni mwa Oktoba 1830, aliliambia kanisa kwamba hatapokea tena mshahara maalum. Aliwasomea Wafilipi sura ya 4. Alisema kama mtu yeyote bado alitaka kumtegemeza kwa zawadi ya hiari, ya kiasi chochote, iwe fedha au chakula, angeweza — na sanduku likawekwa kanisani kwa ajili ya hilo. Lakini hangemwomba tena mtu yeyote kitu chochote. Angepeleka mahitaji yake kwa Mungu peke yake.

Anakuwa mwangalifu kukuambia ukweli kuhusu jinsi ilivyokuwa: kuacha mshahara kulikuwa kugumu, lakini uamuzi mgumu zaidi ulikuwa kukataa kutoa vidokezo. Aligundua kwamba hata kuwaomba marafiki msaada kwa njia isiyo ya moja kwa moja kulikuwa, kwa maneno yake, kutumainia “mkono wa mwili” — kuwatumaini watu kimya kimya badala ya Mungu. Kuacha hilo kulihitaji neema zaidi kuliko kuacha mshahara wenyewe.

Huenda ukadhani hii ni tabia ya ajabu tu ya mhubiri wa zamani. Lakini tazama kile alichokuwa akikilinda hasa: uwezo wake wa kusema kweli bila kwanza kupima kama ingemgharimu. Karibu kila mtu ana aina fulani ya shinikizo hilo. Kile ambacho hutakiweka mtandaoni, hutakikiri, hutakisimamia, kwa sababu ya kile kinachoweza kukugharimu kijamii au kifedha. Fedha na kukubalika ni mabwana wanaotawala kimya kimya, na mara nyingi wanakutawala kwa kukufanya uogope kile utakachopoteza.

Müller aliamua kwamba afadhali awe maskini na huru kuliko kulipwa na kufungwa mdomo. Hakuwa akijionyesha; alikuwa akiondoa kamba shingoni kabla haijakazwa.

Jambo moja la kufanya: tafuta mahali pamoja ambapo hofu ya kupoteza kitu — fedha, wafuasi, kundi la marafiki — inaamua kimya kimya kile unachosema au usichosema. Taja kinachokugharimu kuendelea kukishikilia. Huhitaji kuyapindua maisha yako yote kama Müller alivyofanya. Lakini unahitaji kujua kamba yako iko wapi, kwa sababu huwezi kukataa kuvutwa na kamba ambayo hukubali kwamba ipo.