Fumbua Kinywa Chako Sana

“Mimi ndimi Bwana, Mungu wako, niliyekupandisha kutoka nchi ya Misri; fumbua kinywa chako sana, nami nitakijaza.” — Zaburi 81:10

Kufikia katikati ya miaka ya 1830, Müller alikuwa akiishi Bristol, jiji kubwa la viwanda, naye aliendelea kukutana na jambo lile lile la kusikitisha. Kila alipotazama, Wakristo aliowafahamu walikuwa wamechoka na kuogopa kuhusu pesa. Mwanamume anayefanya kazi saa kumi na sita kwa siku, amechoka mno hata kuomba. Waumini wazee waliokuwa na hofu kuu ya kuishia katika nyumba ya maskini. Watu waliokwama katika kazi ambazo hawangeweza kuzifanya kwa dhamiri safi, lakini waliogopa sana kupoteza kipato chao hata wasiweze kuziacha. Wote, kwa maneno, waliamini kwamba Mungu angewapatia mahitaji yao. Hakuna hata mmoja aliyeishi hivyo.

Müller alitaka kuwapa ushahidi. Si mahubiri mengine — bali ushahidi wangeweza kuuona kwa macho yao wenyewe. Naye alikuwa na wazo la ushahidi huo ungekuwa nini: angewatunza yatima, mojawapo ya mahitaji makubwa na ya kukata tamaa zaidi katika jiji lile, na angefanya hivyo kwa maombi peke yake, bila kumwomba binadamu yeyote hata peni moja. Ikiwa mtu maskini kama yeye angeweza kuwalisha na kuwapa makao watoto wasio na wazazi kwa maombi na imani tu, basi kila muumini mwenye mashaka angekuwa na kitu kinachoonekana cha kukionyesha na kusema, Mungu kweli bado hujibu.

Hapa yeye ni mwaminifu kabisa kuhusu nia zake mwenyewe, na inafaa kumtazama akijichunguza. Aliomba kwa siku kadhaa kwamba ikiwa wazo hili kwa kweli lilikuwa tu kiburi chake mwenyewe kilichovishwa vazi la huduma, Mungu aliondoe kabisa. Aliuchunguza moyo wake tena na tena. Alienda kwa rafiki yake na kumwomba waziwazi amchunguze kama kuna kiburi chochote kilichojificha au nia mbaya. Alitaka kuwa na uhakika kwamba hili lilikuwa wazo la Mungu na si tamaa ya George Müller. Ni baada tu ya wazo hilo kustahimili maswali yote hayo ndipo aliposonga mbele.

Nyuma ya mpango huo kulikuwa pia na sura ya mtu halisi. Müller alikuwa amesikia habari ya mvulana mmoja maskini yatima aliyekuwa akihudhuria mojawapo ya shule zake na ambaye alionekana kweli kuanza kumgeukia Mungu — kisha akapelekwa mbali kwenye nyumba ya maskini, naye akahuzunika kwa kuwa hangeweza tena kuhudhuria. Mvulana huyo hakutoka akilini mwake. Halikuwa tu hoja kubwa ya kitheolojia kuhusu imani; walikuwa watoto wasio na mahali pa kwenda.

Kisha ukaja ule wakati ambao juu yake alijenga kila kitu. Alipokuwa akisoma Biblia yake mwezi Desemba 1835, mstari mmoja ulimgusa sana: “Fumbua kinywa chako sana, nami nitakijaza.” Alimwamini Mungu kwa neno lake. Hakuomba kidogo. Aliomba jengo, pauni elfu moja, na watu wanaofaa waje kuwatunza watoto. Pauni elfu moja, wakati yeye binafsi hakuwa na karibu chochote.

Siku mbili baadaye, shilingi ya kwanza iliingia. Shilingi moja, dhidi ya ombi la pauni elfu moja. Watu wengi wangevunjika moyo. Müller hakuvunjika moyo, kwa sababu jambo kuu halikuwa kamwe ukubwa wa zawadi ya kwanza. Jambo kuu lilikuwa kama Mungu alikuwa amesema afumbue kinywa chake sana — naye alikuwa na hakika kwamba Mungu alikuwa amesema hivyo.

Hiki ndicho kilichopo hapa kwa ajili yako. Silika mbili za Müller zinaonekana kama vitu vinavyopingana, lakini sivyo. Alimwomba Mungu kitu kikubwa mno — na wakati huo huo aliuhoji moyo wake bila huruma ili kuhakikisha hakuwa anakimbiza utukufu wake mwenyewe tu. Imani kubwa na uaminifu mkali kuhusu nia zako vinakwenda pamoja. Watu wengi huota ndoto kubwa sana bila kujiuliza kamwe kama ndoto hiyo kwa kweli inawahusu wao wenyewe. Wengine wengi wanaogopa kiburi kiasi kwamba hawamwombi Mungu kamwe kitu chochote cha maana.

Jambo moja la kufanya: andika kitu kimoja ambacho kwa dhati ungemwomba Mungu kama ungeamini kwamba anaweza kukifanya — kitu kikubwa kuliko unavyothubutu kwa kawaida. Kisha fanya jaribio la Müller: kaa nacho na ujiulize kwa uaminifu kama kinamhusu Mungu na watu wengine, au kwa sehemu kubwa kinakuhusu wewe. Kibakize tu kikistahimili swali hilo. Kisha anza kuomba.