Nyumba na Moyo Viko Wazi Kwako

“Akaondoka, akaenda kwa babaye. Alipokuwa angali mbali, baba yake alimwona, akamwonea huruma, akaenda mbio, akamwangukia shingoni, akambusu sana.” — Luka 15:20

Hakuna jambo la kusisimua lililoliandaa. Jumamosi moja alasiri mnamo Novemba 1825, George alikuwa akitembea na mwanafunzi mwenzake aitwaye Beta, na Beta akataja tu kwa kupita kwamba Jumamosi jioni wakati mwingine alikwenda nyumbani kwa Mkristo mmoja ambako watu wachache walisoma Biblia, waliimba, na kuomba. Hilo tu. Lakini Müller aliandika baadaye kwamba mara tu alipolisikia, ilikuwa “kana kwamba nimepata kitu ambacho nimekuwa nikikitafuta maisha yangu yote.” Akaomba aende pamoja naye.

Hakujua waumini huenendaje, kwa hiyo aliomba radhi kwa haya kwa kujitokeza. Mwenye nyumba alimpa jibu ambalo hakulisahau kamwe: “Njoo mara nyingi kadiri upendavyo; nyumba na moyo viko wazi kwako.” Wakaimba wimbo wa kumsifu Mungu. Kisha mtu mmoja akapiga magoti sakafuni kuomba — na hilo peke yake lilimshtua George akaduwaa. Hakuwahi maishani mwake kumwona mtu yeyote akipiga magoti kuomba, wala yeye mwenyewe hakuwahi kupiga magoti kuomba. Mtu mmoja akasoma sura moja ya Biblia na mahubiri yaliyochapishwa. Wakaimba tena. Mwenye nyumba akaomba.

Tazama kile Müller anachokiri kuhusu moyo wake mwenyewe katika chumba kile. Mtu yule alipokuwa akiomba, wazo la kwanza la kiburi la George lilikuwa, “Mimi nisingeweza kuomba vizuri hivi, ingawa nimesoma zaidi sana kuliko mtu huyu asiyejua kusoma.” Hata katika hatua ya mabadiliko ya maisha yake, alikuwa akijipima dhidi ya watu wengine. Na bado kuna kitu kilichopenya. Hangeweza kueleza kwa nini, lakini walipokuwa wakirudi nyumbani alimwambia Beta kwamba kila kitu — sherehe, safari, anasa zao zote za zamani — si kitu kikilinganishwa na jioni ile. Usiku ule alilala, alisema, “nikiwa na amani na furaha.”

Hii ndiyo sehemu ya ukweli, na ni muhimu kama umewahi kuhisi kwamba hadithi ya imani yako haina msisimko wa kutosha kuhesabika. Müller hakuwa na mafuriko ya machozi, wala tukio la ghafla kama radi. Aliandika waziwazi: “Nilipata furaha bila huzuni yoyote nzito ya moyo, na nikiwa na maarifa machache mno.” Hakuelewa sana kilichokuwa kimemtokea. Bado alisema uongo kidogo katika wiki zilizofuata. Lakini aliiita jioni ile ya kawaida “hatua ya mabadiliko katika maisha yangu,” na kweli ndivyo ilivyokuwa. Marafiki zake wakorofi wakajitenga naye. Kwenda vilabuni kukakoma. Akaanza kweli kusoma Biblia ambayo hakuwahi kuifungua.

Angalia kile Mungu alichokitumia: si mhubiri maarufu, si tukio kubwa. Mwaliko wa kawaida tu wa rafiki na mlango ulio wazi wa mtu asiyemfahamu. Hakuna mtu chumbani mle aliyekuwa wa kuvutia. Walimpa tu nafasi mwanafunzi mdadisi, mwenye kiburi, ambaye bado hakuwa mmoja wao — “Njoo mara nyingi kadiri upendavyo” — wakamwachia Mungu mengine yote.

Huenda unasubiri aina ya imani inayohisiwa kuwa na nguvu ya kutosha ili iwe “halisi.” Maisha ya Müller yanasema huenda unasubiri kitu kisicho sahihi. Mabadiliko yanaweza kuanza kimya kimya, katika chumba cha kawaida, siku ya Jumamosi ya kawaida, na kuonekana kuwa hatua ya mabadiliko miaka mingi baadaye tu, utakapoona yalikokupeleka.

Jambo moja la kufanya: kubali mwaliko ule ambao kila mara unatafuta sababu ya kuukwepa — kikundi, kanisa, rafiki anayeendelea kukualika. Usisubiri mpaka ujisikie unastahili kuwa chumbani mle au mpaka maswali yako yote yapate majibu. Müller aliingia akiwa amechanganyikiwa, mwenye kiburi, na akiwa ameongoka nusu tu. Aliingia tu. Hiyo ndiyo ilikuwa hatua yote ya kwanza.