Furaha ya Mavuno

“Wanafurahi mbele zako kama watu wafurahivyo wakati wa mavuno” — Isaya 9:3

Mavuno, katika siku za Spurgeon, yalimaanisha sherehe. Miezi ya kazi hatimaye ikizaa matunda, ghala imejaa, kila mtu — tajiri na maskini — akiketi pamoja kwenye karamu ya “Mavuno Nyumbani,” wakiwa na furaha ya kweli. Biblia inaitumia furaha hiyo hasa kama picha: hivi, inasema, ndivyo furaha ya ndani kabisa inavyojisikia. Na Spurgeon anapitia furaha za mavuno ambazo Mkristo kweli anapata kuwa nazo.

Lakini kwanza, onyo la mkulima lililojengwa ndani ya neno lenyewe mavuno: unavuna ulichopanda. Tayari unalijua hili — “kupanda mbegu mwitu za ujana” si msemo uliozuka bure. Panda shamba la upuuzi na mavuno yataingia yakiwa upuuzi, kwa wakati wake, iwe ulikusudia au hukukusudia. Mavuno ni ya kweli namna hiyo. Unachokitia ardhini sasa ndicho kitakachotokea baadaye. Kwa hiyo furaha ya mavuno ni kwa ajili ya mtu tu aliyepanda kitu kinachostahili kuvunwa.

Kisha Spurgeon anazungumza juu ya maisha yake mwenyewe, na anasimulia jinsi alivyookoka kwa picha ambayo hutaisahau. Anasema ilikuwa kana kwamba nafsi yake ni shamba linalolimwa na farasi weusi kumi — na farasi hao kumi walikuwa Amri Kumi, kweli ya Mungu ikiipasua ardhi ngumu ya moyo wake, ikimwonyesha jinsi alivyohitaji sana kuokolewa. Ilikuwa kazi nzito. Lakini kulima huko kulikuwa kunaandaa nafasi. Na habari njema ilipoingia hatimaye — kwamba Yesu alikuwa amefanya yote kwa ajili yake — tumaini lilichipuka kama jani bichi, kisha likakua likawa uhakika kamili, uliotulia. Kulimwa kwa shida, kisha mavuno ya kweli. Furaha hiyo haikuwahi kumtoka.

Na anaorodhesha mavuno ambayo bado yalimsisimua. Furaha ya kumwambia mtu mwingine — habari njema ni kitu ambacho lazima kifurike. Furaha ya maombi yaliyojibiwa — anamtaja Hana katika Biblia, aliyemsihi Mungu ampe mwana, akamwita “Aliyeombwa kwa Mungu,” kwa sababu kila alipolitaja jina lake alikuwa akikumbuka kwamba Mungu alimsikia. Furaha ya kulishinda jaribu uliloamini kwa hakika lingekushinda. Na kubwa kuliko zote kwake: furaha ya kweli ya kumsaidia mtu kumpata Mungu.

Hiyo ya mwisho ndiyo iliyozaa usemi wake maarufu kuliko yote. “Mwongofu” wake wa kwanza kabisa alikuwa mke wa mfanyakazi maskini — si mtu wa maana, hakuna aliyemtazama, hakuna kitu ambacho ulimwengu ungekiona. Na Spurgeon anasema furaha yake ilizidi mno fedha yoyote au mafanikio yoyote, hata “simwonei Gabrieli wivu kwa kiti chake cha enzi, wala malaika kwa vinubi vyao.” Fikiria hilo. Anasema hangebadilisha furaha ya mtu mmoja wa kawaida kumjia Mungu kwa nafasi halisi ya malaika mbinguni. Huo ndio ukubwa wa mavuno haya.

Anatoa picha moja zaidi inayostahili kushikwa. Suke la ngano, linapoiva hatimaye na kuwa tayari, huinamisha kichwa chake. Kadiri linavyozidi kuwa zito na kukomaa, ndivyo linavyozidi kuinama chini. Spurgeon anasema hivyo ndivyo imani iliyokomaa inavyoonekana — si yenye kiburi, kusimama wima na kujionyesha, bali yenye unyenyekevu, iliyoinama, iliyo tayari, isiyoogopa mavuno yanayokuja. Kukomaa kunaonekana kama kuinamisha kichwa chako.

Kwa hiyo sura hii inafanya mambo mawili kwa wakati mmoja. Ni mwaliko wa kuingia katika furaha ya kweli — furaha ya kusamehewa, ya maombi yaliyojibiwa, ya kumsaidia mtu mwingine — ambazo ni kubwa kuliko chochote ambacho ulimwengu unakuuzia. Na ni msukumo wa kimya kuhusu kile unachopanda sasa hivi, kwa sababu mavuno yanakuja kwa vyovyote vile.

Jambo moja la kulenga mwezi huu: itafute mojawapo ya furaha hizi za mavuno kwa makusudi — zaidi ya yote, furaha ya kumsaidia mtu mmoja kumkaribia Mungu. Spurgeon anaahidi kwamba inang’aa kuliko kila kitu kingine, naye angejua. Panda kwa ajili ya mavuno unayotaka kweli kuvuna.