Atauhuisha Ujana Wako Kama Tai

Tuliporudi kutoka Australia mwezi wa Mei 2006, niligundua kwamba jua na mazoezi niliyoyafurahia kule yalikuwa yamenipa nguvu mpya kabisa. Nilifikiria mradi ambao, hata katika miaka yangu bora zaidi, ningesita kuuanza. Bustani yetu ya nyuma ilikuwa kero kwetu kwa muda mrefu. Nilikuwa nimeichimba yote, nikapanda mbegu nyingi za nyasi lakini yote hayo bila mafanikio yoyote – bado ilikuwa fujo tupu! Niliamua kujenga baraza la nje ili tuweze kuifurahia njia tuliyokuwa nayo sasa kupitia roshani na ngazi za chumba chetu cha kulala.

Sakafu ya saruji ya 12’ x 12’, iliyochorwa mchoro wa mapambo, ingejengwa mahali ambapo tungeweza kuweka viti vyetu vya bustani na kuketi kufurahia jioni za kiangazi na milo ya nje. Ingezungukwa na kiti kizuri pande mbili, kikiungwa mgongo na kichanja ambapo maua yangeweza kuota. Kisha ningeandaa kitalu cha bustani pande mbili, chenye mimea mingi ya kudumu na kupambwa kwa maganda ya mierezi. Zaidi, njia nzuri pana ingejengwa kubadilisha mawe ya zamani yaliyounda sasa njia nyembamba ya kwenda kwenye kamba ya nguo inayozunguka na mlango wa nyuma. Hii pia ingekuwa na mchoro uleule kama uso wa baraza.

Mwishowe, ningelikarabati banda la bustani kwa paa jipya la mbao bapa lililofunikwa kwa vigae. Kazi ilianza polepole kwa kununua mifuko kadhaa ya saruji na yadi za ujazo mbili za changarawe - mchanganyiko wa mawe & mchanga.

Kwa jumla, niliishia kubeba zaidi ya yadi sita za changarawe kutoka ilipomwagwa hadi mahali pa kazi, kwa mizigo kadhaa ya toroli.

Jirani mmoja alinikopesha mashine yake ya kuchanganya saruji na, kila siku, ningetumia masaa kadhaa katika mradi wangu. Kwa mshangao wangu, nguvu zangu hazikuonekana kupungua, na punde nilikuwa nikifanya kazi masaa kadhaa kila siku, nikiwa mwangalifu nisijilemee kupita kiasi wakati wowote. Polepole, baraza lilikuwa likipata umbo na mwishoni mwa kiangazi, tuliweza kuifurahia bustani yetu. Ingawa ingekuwa miaka miwili zaidi kabla hatujaiona bustani ikichanua kikamilifu, nilipata utoshelevu mkubwa katika kufanya kazi hii. Kwa mtu ambaye kazi yake ya maisha imekuwa hasa ya kitaaluma au ya kijamii, kuna furaha kubwa daima anapokamilisha jambo la vitendo zaidi.

Mwezi wa Agosti 2006, nilipokea simu ya kuvutia. Aliyepiga alianza kwa kusema, “Mchungaji Gareth, tunatafuta mchungaji mpya” ambapo nilikuwa mwepesi kujibu, “La, asante!” Kisha akaendelea kusema kwamba Departure Bay Baptist Church ya Nanaimo, BC, karibu kilomita 100 kaskazini mwa Victoria, lilikuwa likitafuta mchungaji mpya naye alishangaa kama ningependa kuwatunza kama mchungaji wa muda wakati huohuo. Baada ya kufikiri kidogo na kukutana na mashemasi, nilikubali kufanya hivyo kwa muda usio kamili. Hili lingehusisha kuwa Nanaimo, nikikaa nyumbani kwa binti yetu kutoka jioni ya Alhamisi hadi mchana wa Jumapili, nikihubiri na kuwatembelea washiriki wa kusanyiko.

Hii ingekuwa kwa miezi minne tu hadi mwisho wa Desemba, lakini kisha nikashawishiwa kukaa kwa muda mrefu zaidi hadi mwisho wa Machi tulipokuwa tumepanga kuwatembelea marafiki na jamaa huko Wales.

Kwa kuwa sikuwa nimepokea mapato ya kawaida tangu kuondoka Victoria Alliance Church mwishoni mwa 1990, ilikuwa hisia ya kupendeza kuwa mpokeaji wa hundi ya mshahara kila mwezi. Ni lazima mtu aongeze kwamba Bwana alikuwa mwaminifu daima katika nyakati zile, wala hatukuachwa kamwe bila kuzijua riziki zake tele.

Mojawapo ya mambo ya pekee tuliyofanya miezi ile ilikuwa kuunda kwaya ndogo ya kutoa kantata ya Krismasi. Tulifanyia kazi Night of Miracle ya John Peterson, ile niliyoimba na Louise Griesen na kwaya yake ya Kichina Hong Kong miaka mingi kabla. Kila mtu alishangazwa kwa furaha na uwasilishaji wa ajabu wa jioni kabla kidogo ya Krismasi.

Mwanzoni mwa kuhusika kwangu na DBBC, kama kanisa lile lilivyojulikana, nilieleza wazi kabisa kwamba sikutaka kuhusishwa na siasa zozote za ndani, lakini kufikia mwisho wa Desemba, ikawa dhahiri kwamba kulikuwa na vizuizi vikubwa ndani ya kanisa vilivyohitaji kushughulikiwa ikiwa kanisa lingesonga mbele. Kwa hiyo, mwezi wa Januari, nilianza kuhudhuria mikutano ya bodi ili kuwashauri jinsi ya kupita katika matatizo yao kwa uadilifu.

Miezi saba huko Nanaimo ilikuwa baraka kubwa kwetu – na, natumaini, kwa washiriki wa kanisa lile. Tuliweza kukaa muda mzuri na Corinne na Terry kila juma na tukapata urafiki wa ajabu wa maisha yote.

Tulipoondoka mwezi wa Aprili, kanisa lilimteua mchungaji wao wa zamani kuwa mchungaji wao mkuu tena – nami nikapata pendeleo la kumweka rasmi katika kazi ya kanisa lile.

Mwanzoni mwa Machi, nilipokea barua kutoka kwa Welsh Society ya hapo Victoria. Walitaka niwe msemaji mgeni katika karamu yao ya Siku ya St David. St David ni mtakatifu mlinzi wa Wales, nasi huisherehekea siku yake kila Machi 1. Wengi pale walinijua, nami nilikuwa na marafiki wengi katika jumuiya ile kwani, nilipowasili Victoria mwaka 1984, nilikuwa nimeanzisha ibada ya siku ya St David kanisani kwangu, ambayo Wawelisi walikuja, wengine kutoka mbali kama Seattle na Vancouver. Wazo hili lilinijia kwa kuwa nilikuwa nimealikwa kuzungumza katika ibada ya siku ya St David katika kanisa la Alliance la Windsor, Ontario, kila mwaka katika miaka mitatu iliyotangulia. Kisha jumuiya ilifanya mikutano yao ya kikazi kanisani kwangu kwa miaka kadhaa kabla sijaondoka mwaka 1990.

Nilijua karamu ile ingekuwa tukio la kilimwengu, lakini niliamua kuzungumza juu ya uongozi wa ajabu wa Bwana katika maisha yangu, kutoka kuwa mvulana wa shule Cowbridge hadi kusafiri na kuzungumza katika nchi nyingi duniani. Nilishangazwa jinsi wanaume walioongoza jioni ile, wote walivyoleta jambo juu ya Bwana na wakausifu sana urithi wa kimungu tulio nao kama Wawelisi. Walizungumza juu ya watunga nyimbo na wakanukuu nyimbo za ajabu zilizosaidia kuwaumba watu wa nchi ile, nyimbo bado ziimbwazo katika matukio makubwa, hasa michezo ya raga!

Baada ya hotuba yangu, wanawake kadhaa walinijia ili kunieleza nyakati zile walipokuwa wasichana wadogo wakihudhuria makanisa mbalimbali ya nchi yetu ya nyumbani.

Mwezi wa Aprili, tuliondoka kwenda Uingereza. Ilikuwa imepita miaka mitano tangu tuwaone marafiki zetu wengi wa Uingereza, lakini kulikuwa na sababu ya pekee ya safari hii, iliyofichwa kwa dada yake Anne, Betty, ambaye angesherehekea miaka themanini tukiwa huko. Tulitumia juma la kwanza na binamu zake Anne Essex na Hampshire, tukipiga simu za siri kwa binti yake Betty, Karys, aliyekuwa akimpangia mama yake wakati wa pekee sana. Siku ya kuzaliwa kwa Betty ilikuwa Jumapili nzuri, kiasi cha yeye kuwakaribisha marafiki wachache bustanini nyuma tulipowasili karibu saa kumi jioni. Karys alikuwa ameiacha simu yake ya mkononi ukumbini mbele, hivyo baada ya kuichukua, Anne alimpigia Betty simu saa kumi kamili. Ilikuwa desturi ya Anne kumpigia Betty kutoka Kanada saa mbili asubuhi za Pasifiki, saa kumi jioni GMT, hivyo Betty alitazamia simu kutoka Kanada siku hii yake ya kuzaliwa.

Baada ya maneno ya mwanzo, juu ya jinsi hali ya hewa ilivyokuwa nzuri (mahali pote pawili!), fikiria mshangao wa Betty dada yake alipozunguka pembe ya nyumba. “Umefikaje hapa?” aliuliza, bado ameishikilia simu sikioni! Tulipata wakati wa ajabu siku ile na katika juma lililofuata. Jumamosi, sote tulipelekwa kwa limousine hadi mahali pa siri kwa chakula cha jioni. Msisimko kama nini kukuta zaidi ya watu themanini wa jamaa na marafiki wa Betty wamekusanyika kumheshimu katika klabu ya gofu ya hapo ambako tulifurahia mlo wa kondoo wa Kiwelisi na tukaburudishwa na kwaya ya sauti za wanaume Wawelisi.

Majuma manne tu baadaye, baada ya kurudi kwetu Kanada, Betty ghafla akaingia mbele za Bwana wake, akiwa amemaliza tu simu kwa rafiki na bila maumivu yoyote. Alikuwa ameteseka kwa miaka mingi na tundu kubwa moyoni mwake hivyo alikuwa amefurahia maisha ya nyongeza hadi Bwana aliposema kwamba ni wakati wa kwenda.

Nilikuwa na fursa chache tu za huduma nilipokuwa Uingereza lakini tulifurahia wakati wa ajabu tukitumia nauli rahisi za ndege zilizopatikana Ulaya. Kwa Euro 10 tuliweza kuruka hadi Stockholm kuwaona Lars na Marion Friedner na jamaa yao, marafiki zetu tangu siku zetu za Ujerumani. Kisha tukaendelea Ureno ambako tulimtembelea ‘binti’ yetu Mbrazili Elzeny kwa wikendi moja kabla ya kumpeleka kwa juma moja Algarve ambako tulipewa nyumba kwa raha yetu na Keith Thompson, rafiki yangu mtaalamu wa nusukaputi kutoka Anastasis. Kisha ndege hadi Brussels kuwatembelea Karen na Claude Agostini, na basi hadi Dortmund kwa juma moja na akina Becker tuliowajua kwanza nilipotumika na Majeshi ya Uingereza miaka ya 60. Ee, jinsi nilivyofurahia matembezi na mazungumzo na rafiki yangu Ulrich.

Nilizungumza katika kusanyiko dogo la Ndugu huko Neheim na kukumbuka kwa furaha ile bratwurst mit curry ambayo bado ninaifurahia sana. Hatukujua hata kidogo miaka arobaini iliyopita, jinsi ambavyo tungekuja kuipenda jamaa hii kana kwamba ilikuwa jamaa yetu wenyewe. Frau Becker alikuwa amepatwa na kiharusi kikubwa muda fulani kabla ya hapo, hivyo nikajiuliza kama angeweza kututambua tutakapokwenda kumtembelea. Nilikuta kumbukumbu yake haijafifia hata kidogo kwani, tulipoingia ndani ya chumba chake, macho yake yaling’aa naye hakuweza kuacha kuubusu mkono wangu alipokuwa akiushikilia mdomoni mwake kwa mkono wake mmoja uliokuwa mzima.

Tulikaa pale pamoja naye kwa masaa mawili, jamaa nzima ikiimba nyimbo zile alizozipenda sana. Mikutano mingine zaidi na marafiki wengine huko Uingereza na Wales ilituacha na hisia ya kuridhika sana tuliporudi nyumbani Kanada majuma mawili baadaye.

Mara nyingi mimi hukaa na kukumbuka njia za ajabu ambazo Bwana ametuongoza katika hizo – na marafiki wengi wa ajabu tuliowapata njiani. Kuwatembelea baadhi yao kama tulivyofanya katika safari hii ya Ulaya, ni mojawapo ya furaha zetu kubwa kuliko zote.