Moyo wa Mungu Uliovunjika

Hatukutambua hata kidogo tulipokuwa tukifurahia ushirika wa marafiki wengi kiasi hicho ndani ya M/V Anastasis, kwamba Bwana alikuwa akitutangulia tena, akiandaa hatua iliyofuata ya uzoefu wetu unaokua wa uongozi wake katika maisha yetu. Bila shaka tulifurahi kuhusishwa na wafanyakazi wa meli, lakini hatukuwa na matarajio wala tumaini lolote kwamba siku moja tungekuwa sehemu ya familia hiyo. Naam, ingawa Anne alikuwa amesema mara nyingi jinsi alivyotamani kuwa na ‘nyumba kando ya bahari’, sikuota hata kidogo kwamba siku moja angekuwa na ‘nyumba juu ya bahari!’ Nina hakika kwamba kama ningelimpendekezea jambo kama hilo wakati meli ilipokuwa Victoria, ningesikia sauti kubwa sana ikisema, “Hapana kabisa!”

Lakini kwanza, Mungu alipaswa kufanya jambo zaidi moyoni mwangu ili kuniachisha usalama wa cheo chenye mshahara nikiwa mchungaji wa ‘muda wote’. Nilikuwa tayari nimeacha kazi yenye ‘mshahara mzuri na pensheni nzuri’ nikiwa mwalimu wa shule, ili niwe mchungaji mwenye ‘nusu mshahara na nusu pensheni.’ Alitaka kunipeleka mbali zaidi hadi kwenye nafasi ya kuwa mmisionari mwenye ‘hakuna mshahara wala pensheni!’

Nikiwa mchungaji wa kanisa la Christian & Missionary Alliance, niliwahimiza watu wangu kuwa na ufahamu wa agizo la umisionari tuliopewa na Bwana la kwenda ulimwenguni kote na kuhubiri injili. Kila mwaka tulifanya jitihada kubwa za kukusanya fedha za kuwategemeza wamisionari wetu waliokuwa kazini, tukiamini kwamba kazi wanayoifanya ni ya muhimu sana.

Nilihubiri ujumbe wa umisionari na kuhimiza maombi. Hata hivyo, haikuwa hadi mwaka 1988 ndipo nilipotambua kwa mara ya kwanza jinsi Mungu anavyowalilia waliopotea na wanaoumia wa ulimwengu huu.

Nilikuwa nimeanzisha shule ya Mission Bridge kanisani, iliyokutana mara mbili kwa juma kusikiliza mafundisho ya kanda na ya wachungaji wa hapa kuhusu uanafunzi wa Kikristo. Kulikuwa na wanafunzi kumi na watano darasani kutoka makanisa kadhaa. Walijitoa kwa miezi sita ya masomo, ikijumuisha ‘huduma ya nje’ ya majuma matatu ya kufanya kazi katika vituo vya yatima nchini Mexico. Ilikuwa tulipokuwa katika kituo kama hicho ndipo Bwana aliponifunulia moyo wake.

Rafiki yangu wa Kimexico, Francisco, alikuwa akipiga picha za watoto wadogo ili zipelekwe Kanada, Marekani na Uingereza kuwatia moyo wafadhili ambao msaada wao wa fedha wa kila mwezi ungeiwezesha kazi ya vituo vya yatima kuendelea. Mmoja wa wanafunzi wangu alikuwa amekaa juu ya ukuta mfupi kituoni humo, amemkumbatia msichana mdogo wa Kimexico kwa mikono yote miwili. Cindy alikuwa akilia na machozi yake yalikuwa yakikusanyika kidevuni mwake kabla ya kudondokea mapajani mwake. Akimgeukia, Francisco alisema kwa upole, “Cindy, mioyo yetu huvunjika kila siku!” Nilikuwa nimehubiri daima juu ya uaminifu wa Mungu. Alikuwa amekuwa Mwokozi wangu, Nguvu yangu, Ruzuku yangu, Mponyaji wangu, Mtakasaji wangu na mengi zaidi. Nilitoa ushuhuda kwa furaha wa wema wake wote kwangu. Alikuwepo ili anibariki!

Francisco alipokuwa akizungumza na Cindy, ningeweza kutoa ushuhuda kwamba nimeketishwa mahali pa mbinguni katika Yesu, nikifurahia usalama wa paja lake. (Waefeso 2:6). Hata hivyo, wakati ule nilihisi, kana kwamba kwa mara ya kwanza, machozi yake ya moto yakidondokea kichwani pangu. Nilihisi moyo wake uliovunjika - si kwa ajili ya yatima wadogo wa Mexico tu bali kwa ajili ya maskini wote waliodhurika na kujeruhiwa wa ulimwengu huu. Jinsi alivyotamani kwamba mimi nimbariki yeye! Alitaka niwe mikono yake inayonyoshwa. Ilikuwa katika safari ile ya kwanza kwenda Mexico ndipo nilipopewa furaha ya pekee.

Kwa miaka kadhaa, mimi na Anne tulikuwa tumefadhili watoto kupitia Compassion – na mtoto wetu wa wakati ule, Vicky, alikuwa Mexico, mahali fulani. Fikiria furaha yangu kugundua kwamba aliishi dakika 15 tu kutoka pale tulipokuwa tukifanya kazi na kwamba ingewezekana kukutana naye pamoja na familia yake. Hakuwa yatima, lakini familia yake ilikuwa maskini kupita kiasi na ufadhili wangu uliwawezesha kupata chakula na mavazi ya msingi yaliyotolewa kupitia Compassion. Nilipokutana na Vicky, nilipendezwa naye moyoni! Ametutembelea Kanada, nami nimekwenda nyumbani kwake mara kadhaa.

Familia yake ikawa familia yangu na hata sasa, miaka mingi baadaye, wakati Vicky ana binti wanne, bado tunaandikiana na mara nyingi tunamaliza mazungumzo yetu kwa “Te quyiero mucho” – nakupenda sana.

Nilipoteza kitu cha moyo wangu katika safari zile mbili za Mexico. Kama wengi wa timu ya huduma ya nje, nisingekuwa vile vile tena. Mungu alikuwa karibu kunipeleka juu ya mlima mwingine mrefu - lakini ilinipasa kupita katika bonde refu, lenye giza ili kufika huko!

Baada ya kurudi kutoka Mexico mwezi Januari 1990, nilijihusisha na waamini wenyeji wa asili. Vijana wao kadhaa walikuwa wamemwamini Bwana na sasa walikabiliwa na mateso katika eneo la hifadhi. Mmoja wao ‘alitekwa nyara’ hadi kwenye nyumba ndefu ya kimila, ambako angepitishwa katika sherehe ya kutawazwa ili apokee pepo wachafu. Hili lilikuwa kinyume cha mapenzi yake, lakini polisi wa Kanada wangefanya kidogo sana kulizuia kwa kuwa kuvuka mipaka ya hifadhi lilikuwa jambo nyeti sana kisiasa.

Mwezi Februari 1990, wenyeji kadhaa walikimbia hifadhi na kujificha katika ghorofa ya chini ya kanisa letu. Wakati huu nilikuwa na mawasiliano ya mara kwa mara na wanasiasa wa serikali kuu na wa jimbo, nikiegemea sana msaada wa wachungaji wenzangu.

Sisi wawili tuliokuwa tumehusika kwa karibu zaidi na hali hii, wote wawili tuliugua sana.

Waamini wengi kutoka kote kaskazini-magharibi mwa Marekani na Kanada waliniandikia au kunipigia simu wakinipa maneno ya kutia moyo, wakijua kwamba nilikuwa nikipitia kipindi kigumu, pengine kama wengi walivyosema, kwa sababu ya laana ya wenyeji wa asili. Sina uhakika teolojia yangu ni ipi kuhusu laana za namna hiyo, ingawa najua kwamba waamini wengi, wakiwemo viongozi wa kanisa, walidhani kwamba ndivyo ilivyokuwa.

Tangu usiku wa kwanza ambao wenyeji waliokuwa wakiteswa walipokuwa kanisani, niliacha kulala. Niliwaomba marafiki zangu wachungaji waniombee, mmoja wao akisema kwamba alihisi ‘roho mbaya ya kuachwa’ juu yangu. Sikuwa na wazo lolote la alichomaanisha.

Mwezi Mei, mimi na Anne tulihudhuria mafungo ya juma zima kwa ajili ya wachungaji yaliyoendeshwa na Kanisa la Anglikana. Ilikuwa hapo nilipoambiwa kwamba nilikuwa nimekuwa chini ya laana, lakini sasa ilikuwa imevunjwa. Kiongozi aliongeza, “Kuna sehemu kubwa ya hisia zako inayokosekana nayo inahusiana na kifo cha mama yako.” Tena, sikuwa na uelewa wowote wa alichomaanisha.

Mwezi Juni, nilijiuzulu kanisani nikiwa ningali naendelea na ukosefu wa usingizi. Akili yangu ilikuwa ‘imevurugika’; sikuweza kufikiri kwa uwazi ili kujifunza au kushauri. Nilikuwa nikilala sakafuni katika chumba changu cha masomo, nikimlilia Bwana, nikiuliza kwa nini nilikuwa nikipitia jambo hili. Sikuwahi kutilia shaka uwepo wake, lakini nilikuwa sihisi mguso wake. Nilikuwa nikitumia vidonge kadhaa vya daktari kila jioni ili kunisaidia kutulia lakini bado sikuweza kulala. Kanisa lilikataa kujiuzulu kwangu na Msimamizi wa Wilaya akaniomba nibaki.

Mwezi Septemba, hatimaye niliingia kliniki ya usingizi katika Chuo Kikuu cha British Columbia mjini Vancouver. Huko ilibainika kwamba kulikuwa na kuharibika kabisa kwa mfumo unaochochea usingizi katika tezi ya pineal, nami nikashauriwa kwa msisitizo mkubwa niache kazi yangu.

Jumapili iliyofuata niliuambia kanisa ushauri wa yule mtaalamu na nikawasilisha kujiuzulu kwangu, kuanzia mara moja. Nilianza kile ambacho daktari wangu alitarajia kuwa likizo ya miaka miwili kutoka huduma. Nilitembea sana, nilisoma vitabu vingi na kutafakari yote niliyokuwa nimejifunza kunihusu mimi na msongo unaosababisha ukosefu wa usingizi.

Jumanne, baada ya kujiuzulu kwangu, nilihudhuria kifungua kinywa pamoja na marafiki zangu wachungaji. Walipokuwa wakizungumza kuhusu hali yangu, mmoja wao, aliyekuwa mgeni katika kundi hilo, akasema, “Gareth, ninahisi roho mbaya ya kuachwa juu yako!” Maneno yale yale hasa yaliyokuwa yamesemwa kwangu miezi saba mapema! Niliporudi nyumbani, mimi na Anne tuliketi na kutafakari maisha yangu. Tulishangaa tulipoona mara nyingi ambazo yule mvulana mdogo aliye ndani yangu angekuwa amehisi maumivu ya kuachwa, na si haba miongoni mwazo ilikuwa mama yangu alipokufa, akiniacha nikiwa na miaka kumi na mitatu. Sikuwa nimelia alipokufa - baada ya yote, wavulana hawapaswi kulia! Hata hivyo, nilikuwa nimeomboleza ndani yangu, na kwa miaka mingi baadaye.

Jioni ile ile, nilichukua kitabu ili nikisome. Kilikuwa riwaya kuhusu vita vya msalaba vya karne ya kumi na moja. Humo, mashujaa wawili walikutana uso kwa uso vitani. Hata hivyo, yule shujaa wa msalaba alikuwa amejeruhiwa naye alikuwa ameinamia juu ya tandiko huku upanga wake ukining’inia bila faida ubavuni mwake. Adui yake akaja ili amuue, akiinua upanga wake mwenyewe wenye nguvu ili amchinje yule shujaa wa msalaba. Alikuwa amevaa silaha imara na mishale ya mashujaa wa msalaba ilikuwa haifai kitu dhidi yake. Hata hivyo, alipoinua mkono wake, mishale tisa ilipata shabaha upesi kwapani mwake kusikolindwa, naye akaanguka kutoka farasi wake, akiwa amejeruhiwa hadi kufa. Nilihisi Roho wa Mungu akisema nami. “Gareth, waweza kuvaa silaha zote za Mungu kwa ajili ya vita vya kila siku. Hata hivyo, adui anajua mahali pako dhaifu naye yu tayari kukujeruhi unapoinua mkono wako dhidi yake.

Mahali pako dhaifu, majeraha yako, yako katika eneo la kuachwa.” Sasa nilianza kuelewa mbinu ambazo Shetani alikuwa amezitumia kuizuia huduma yangu.

Wakati wa ugonjwa wangu, watu walipoanza kutoweka kanisani, mara kwa mara nilihisi maumivu ya talaka - kuachwa. Niliona jinsi hili lilivyokuwa limeniathiri, hata kabla hali ile ya wenyeji wa asili haijatokea. Hatimaye, ‘maumivu’ yalikuwa yamesababisha ukosefu wa usingizi nami nilikuwa dhaifu vitani.

Nilijifunza mengi sana katika bonde lile ambayo Mungu ameniwezesha kuyatumia katika kuwashauri wengi wanaobeba majeraha ya nafsi. Katika kitabu changu kingine: “The Key in My Hand”, nasimulia baadhi ya hadithi hizo. Hata hivyo, Mungu hatupitishi kamwe katika bonde isipokuwa anataka kutuongoza hadi kilele cha mlima, na changu kilikuwa kikionekana upeoni.