Mifano ya Watu wa Maombi

Kitendo cha kuomba ndicho nguvu iliyo ya juu kabisa ambayo akili ya mwanadamu inaweza kuifikia; yaani, kuomba kwa kuzikaza nguvu zote za akili pamoja. Umati mkubwa wa watu wa kidunia na wa watu wa elimu hawawezi kabisa kuomba.—Samuel Taylor Coleridge

ASKOFU WILSON asema: “Katika shajara ya H. Martyn, roho ya maombi, na muda alioutoa kwa wajibu huo, na bidii yake ndani yake, ndivyo vitu vya kwanza vinipatavyo.”

Payson aliyachakaza mbao za mti mgumu hata kuwa mifereji mahali magoti yake yalipogandamana mara nyingi hivyo na kwa muda mrefu hivyo. Mwandishi wa historia yake asema: “Kudumu kwake mara moja katika maombi, hali yake ingekuwaje yote, ndiyo jambo lionekanalo zaidi katika historia yake, nalo laonyesha wajibu wa wote wapendao kushindana na ubora wake. Bila shaka, kwa maombi yake ya bidii na ya kudumu ndiko lazima kuhusishwe kwa kiasi kikubwa kufanikiwa kwake kulikotukuka na karibu kusikokatizwa.”

Markwis DeRenty, ambaye kwake Kristo alikuwa wa thamani kabisa, alimwamuru mtumishi wake amwite kutoka katika ibada zake mwisho wa nusu saa. Mtumishi wakati ule aliuona uso wake kupitia tundu. Ulikuwa na alama ya utakatifu wa namna hiyo hata akachukia kumwamsha. Midomo yake ilikuwa ikitikisika, lakini alikuwa kimya kabisa. Alingoja hata nusu saa tatu zilipopita; ndipo alipomwita, naye akainuka magotini pake, akisema ya kwamba ile nusu saa ilikuwa fupi mno alipokuwa akichangamana na Kristo.

Brainerd alisema: “Napenda kuwa peke yangu katika kibanda changu, ambako naweza kutumia muda mwingi katika maombi.”

William Bramwell ni mashuhuri katika kumbukumbu za Kimethodisti kwa utakatifu wa binafsi na kwa kufanikiwa kwake kwa ajabu katika kuhubiri na kwa majibu ya ajabu ya maombi yake. Kwa saa nyingi mfululizo angeomba. Karibu aliishi magotini. Alipita katika maeneo yake ya huduma kama mwali wa moto. Moto uliwashwa na muda aliotumia katika maombi. Mara nyingi alitumia hata saa nne katika kipindi kimoja cha maombi faraghani.

Askofu Andrewes alitumia sehemu kubwa kabisa ya saa tano kila siku katika maombi na ibada.

Sir Henry Havelock sikuzote alitumia saa mbili za kwanza za kila siku peke yake na Mungu. Kama kambi ilivunjwa saa kumi na mbili asubuhi, angeamka saa kumi.

Earl Cairns aliamka kila siku saa kumi na mbili ili apate saa moja na nusu kwa kujifunza Biblia na kwa maombi, kabla ya kuongoza ibada ya jamaa robo kwa saa mbili.

Kufanikiwa kwa Dkt. Judson katika maombi kwahusishwa na jambo hili kwamba alitoa muda mwingi kwa maombi. Asema juu ya jambo hili: “Panga mambo yako, kama yawezekana, hata uweze kwa utulivu kutoa saa mbili au tatu kila siku, si kwa mazoezi ya ibada tu bali kwa kitendo chenyewe cha maombi ya siri na kuchangamana na Mungu. Jitahidi mara saba kwa siku kujitenga na shughuli na watu na kuiinua nafsi yako kwa Mungu katika faragha. Ianze siku kwa kuamka baada ya usiku wa manane na kutoa muda kiasi katikati ya ukimya na giza la usiku kwa kazi hii takatifu. Saa ya mapambazuko yaanzapo na ikukute katika kazi ile ile. Saa za saa tatu, na sita, na tisa, na kumi na mbili, na tisa ya usiku na zishuhudie vivyo hivyo. Uwe imara katika kusudi lake. Toa dhabihu zote ziwezekanazo ili kulidumisha. Fikiri ya kuwa muda wako ni mfupi, na ya kwamba shughuli na watu havipaswi kuruhusiwa kukunyang’anya Mungu wako.” Haiwezekani, twasema sisi, maagizo ya kishupavu! Dkt. Judson aliuvutia ufalme mzima kwa Kristo na kuweka misingi ya ufalme wa Mungu kwa mwamba usioharibika katika moyo wa Burma. Alifanikiwa, mmoja wa watu wachache waliouvutia ulimwengu kwa nguvu kwa ajili ya Kristo. Watu wengi wenye vipawa na akili na elimu kubwa kuliko yeye hawakuacha alama ya namna hiyo; kazi yao ya dini ni kama nyayo katika mchanga, lakini yeye amechora kazi yake juu ya jiwe gumu. Siri ya kina chake na kudumu kwake yaonekana katika jambo hili kwamba alitoa muda kwa maombi. Aliliweka chuma likiwa jekundu kwa moto kwa maombi, na ustadi wa Mungu ukalifua kwa nguvu ya kudumu. Hakuna mtu awezaye kufanya kazi kubwa na ya kudumu kwa Mungu ambaye si mtu wa maombi, wala hakuna mtu awezaye kuwa mtu wa maombi asiyetoa muda mwingi kwa kuomba.

Je, ni kweli kwamba maombi ni kutii desturi tu, kusikochangamsha na kwa mfumo wa mtambo? Kitendo kidogo ambamo twafunzwa hata upole, na ufupi, na ujuujuu vikawa ndivyo vipengele vyake vikuu? “Je, ni kweli kwamba maombi ni, kama idhaniwavyo, si kitu kingine ila mchezo wa nusu-usiofanya kazi wa hisia utiririkao dhaifu katika dakika au saa za kuwaza kwa urahisi?” Canon Liddon aendelea: “Wale walioomba kweli na watoe jibu. Nyakati nyingine huyaeleza maombi pamoja na Yakobo baba wa taifa kuwa kushindana pamoja na Nguvu Isiyoonekana kunakoweza kudumu, si mara chache katika maisha ya bidii, hata saa za usiku sana, au hata kupambazuka. Nyakati nyingine hurejea maombezi ya pamoja pamoja na Mtakatifu Paulo kuwa mashindano ya shirika. Wanapoomba, wana macho yao yamekazwa juu ya yule Mwombezi Mkuu katika Gethsemane, juu ya matone ya damu yaangukayo chini katika ule uchungu wa kujitoa na wa dhabihu. Kusihi kwa bidii ndiyo kiini cha maombi yenye mafanikio. Kusihi hakumaanishi kuota ndoto bali kazi idumuyo. Ni kwa njia ya maombi hasa ambapo ufalme wa mbinguni hupatikana kwa nguvu, nao wenye nguvu wauteka. Ilikuwa msemo wa Askofu Hamilton, marehemu, kwamba “Hakuna mtu aelekeaye kufanya wema mwingi katika maombi ambaye haanzi kwa kuyatazama katika nuru ya kazi ipaswayo kujiandaa kwa ajili yake na kudumu ndani yake kwa bidii yote tuiletayo juu ya mambo yaliyo, kwa maoni yetu, ya kupendeza kabisa na ya lazima kabisa wakati mmoja.””