Utulivu Wahitajiwa kwa Matokeo Makuu Kutoka Maombini

Haraka hii ya daima ya shughuli na ya watu inaniangamiza nafsini kama si mwilini. Nataka upweke zaidi na saa za mapema zaidi! Nadhani nimekuwa nikitenga kwa mazoea muda mchache mno kwa mazoezi ya kidini, kama ibada ya faragha na tafakari ya kidini, na kusoma Maandiko, na kadhalika. Kwa hiyo mimi ni mwembamba na baridi na mgumu. Ingenifaa kutenga saa mbili au saa moja na nusu kila siku. Nimekuwa nikikaa macho hata usiku sana, na kwa hiyo nimepata nusu saa ya haraka tu asubuhi kwa nafsi yangu. Bila shaka uzoefu wa watu wote wema huthibitisha nadharia ya kwamba bila kipimo kinachostahili cha ibada za faragha nafsi itakonda. Lakini yote yaweza kutendeka kwa maombi—maombi yenye uweza, niko tayari kusema—na kwa nini isiwe hivyo? Kwa maana kuwa kwake yenye uweza ni kwa amri ya neema ya Mungu wa upendo na kweli tu. Ee, basi, ombeni, ombeni, ombeni!—William Wilberforce

Ibada zetu hazipimwi kwa saa, lakini wakati ni kiini chake. Uwezo wa kungoja na kukaa na kusonga ni wa asili katika mawasiliano yetu na Mungu. Haraka, isiyopendeza na yenye kudhuru kila mahali, iko hivyo kwa kiasi cha kutisha katika shughuli kuu ya kushirikiana na Mungu. Ibada fupi ni sumu ya utauwa wa kina. Utulivu, na ushiko, na nguvu, kamwe si wenzi wa haraka. Ibada fupi hupunguza nguvu ya kiroho, huzuia maendeleo ya kiroho, hudhoofisha misingi ya kiroho, hunyausha shina na maua ya maisha ya kiroho. Ndizo chanzo kingi cha kurudi nyuma, na alama ya hakika ya utauwa usio na kina; hudanganya, hunyausha, huoza mbegu, na kuifukarisha ardhi.

Ni kweli kwamba maombi ya Biblia kwa neno na chapa ni mafupi, lakini watu wa maombi wa Biblia walikuwa pamoja na Mungu katika saa nyingi tamu na takatifu za kushindana. Walishinda kwa maneno machache lakini kwa kungoja kwa muda mrefu. Maombi aliyoyaandika Musa yaweza kuwa mafupi, lakini Musa alimwomba Mungu kwa kufunga na kwa kulia kwa nguvu siku arobaini mchana na usiku.

Maelezo ya kuomba kwake Eliya yaweza kufupishwa hata aya chache, lakini bila shaka Eliya, ambaye “alipoomba, aliomba kweli,” alitumia saa nyingi za mapambano ya moto na mawasiliano ya juu na Mungu kabla hajaweza, kwa ujasiri wa hakika, kumwambia Ahabu, “Hakutakuwa na umande wala mvua miaka hii, ila kwa neno langu.” Muhtasari wa maneno ya maombi ya Paulo ni mfupi, lakini Paulo “aliomba usiku na mchana kwa nguvu nyingi.” “Sala ya Bwana” ni muhtasari wa kimungu kwa midomo ya wachanga, lakini mtu Kristo Yesu aliomba usiku kucha mara nyingi kabla kazi yake haijaisha; na ibada zake za usiku kucha na za kudumu kwa muda mrefu ziliipa kazi yake ukamilifu na utimilifu wake, na tabia yake utimilifu na utukufu wa umungu wake.

Kazi ya kiroho ni kazi yenye taabu, nao watu huchukia kuifanya. Kuomba, kuomba kwa kweli, hugharimu utoaji wa uangalifu mzito na wa wakati, ambao mwili na damu haviupendi. Watu wachache wameumbwa kwa nyuzi imara kiasi cha kufanya utoaji wa gharama wakati kazi ya juujuu itapita vilevile sokoni. Twaweza kujizoeza maombi yetu ya kimaskini hata yaonekane mema kwetu, angalau hudumisha sura ya adabu na kuituliza dhamiri—dawa ya usingizi iuayo kuliko zote! Twaweza kuyapuuza maombi yetu, tusiuone hatari hata misingi iwe imekwisha kwenda. Ibada za haraka hufanya imani dhaifu, na sadikisho zisizo na nguvu, na utauwa wa mashaka. Kuwa mdogo pamoja na Mungu ni kuwa mdogo kwa ajili ya Mungu. Kuyafupisha maombi hufanya tabia nzima ya kidini kuwa fupi, na finyu, na ya ubahili, na ya uzembe.

Yahitaji wakati mzuri ili mtiririko kamili wa Mungu uingie rohoni. Ibada fupi hukata bomba la mtiririko kamili wa Mungu. Yahitaji wakati katika mahali pa siri ili kupata ufunuo kamili wa Mungu. Wakati mchache na haraka huiharibu picha.

Henry Martyn aomboleza kwamba “kukosa kusoma kwa ibada ya faragha na ufupi wa maombi kwa sababu ya kutunga mahubiri bila kikomo kulikuwa kumezaa ugeni mwingi kati ya Mungu na nafsi yake.” Aliona ya kuwa alikuwa ameweka wakati mwingi mno kwa huduma za hadhara na mchache mno kwa ushirika wa faragha na Mungu. Aligusika sana atenge nyakati za kufunga na kuweka nyakati kwa ajili ya maombi ya dhati. Kutokana na hili aandika: “Nilisaidiwa asubuhi hii kuomba kwa saa mbili.” Akasema William Wilberforce, aliye sawa na wafalme: “Sharti nipate wakati zaidi kwa ibada za faragha. Nimekuwa nikiishi kwa hadhara kupita kiasi kwangu. Kuyafupisha maombi ya faragha huiletea nafsi njaa; hukonda na kuzimia. Nimekuwa nikikaa macho hata usiku sana.” Kuhusu kushindwa kwake katika Bunge asema: “Na niandike huzuni yangu na aibu yangu, na yote, yamkini, kwa kuwa ibada za faragha zilikuwa zimepunguzwa, na hivyo Mungu akaniacha nijikwae.” Upweke zaidi na saa za mapema zaidi ndiyo ilikuwa dawa yake.

Wakati zaidi na saa za mapema kwa maombi zingetenda kama uchawi kuyahuisha na kuyatia nguvu maisha mengi ya kiroho yaliyooza. Wakati zaidi na saa za mapema kwa maombi zingedhihirika katika maisha matakatifu. Maisha matakatifu yasingekuwa jambo adimu au gumu hivyo kama ibada zetu zisingekuwa fupi na za haraka hivyo. Roho ya Kikristo katika harufu yake tamu na isiyo na tamaa isingekuwa urithi mgeni na usio na tumaini hivyo kama kukaa kwetu chumbani cha faragha kungerefushwa na kuchochewa. Twaishi kwa unyonge kwa sababu twaomba kwa udhaifu. Wakati tele wa kula karamu vyumbani mwetu utaleta uboho na unono katika maisha yetu. Uwezo wetu wa kukaa na Mungu chumbani mwetu hupima uwezo wetu wa kukaa na Mungu nje ya chumba. Ziara za haraka chumbani ni za udanganyifu, na zenye kupungukiwa. Hazitudanganyi tu, bali twapata hasara kwa hizo kwa njia nyingi na katika urithi mwingi wa thamani. Kukawia chumbani hufundisha na hushinda. Twafundishwa nako, na ushindi mkuu kuliko yote mara nyingi ni matokeo ya kungoja kukuu—kungoja hata maneno na mipango vikamilike, na kungoja kwa kimya na kwa saburi hushinda taji. Yesu Kristo auliza kwa msisitizo wa kuudhika, “Na Mungu, je! hatawapatia haki wateule wake wamliliao mchana na usiku?”

Kuomba ni jambo kuu kuliko yote tuwezalo kufanya: na ili kulifanya vema sharti kuwe na utulivu, na wakati, na uzingativu; la sivyo hushushwa kuwa kitu kidogo na duni kuliko vyote. Kuomba kwa kweli kuna matokeo makuu kuliko yote kwa mema; na kuomba kwa unyonge, madogo kuliko yote. Hatuwezi kufanya mengi mno ya kuomba kwa kweli; hatuwezi kufanya machache mno ya kuomba kwa unafiki. Sharti tujifunze upya thamani ya maombi, tuingie upya shule ya maombi. Hakuna kitu kihitajicho wakati mwingi zaidi kujifunza. Na kama tungetaka kujifunza ustadi huu wa ajabu, hatupaswi kutoa kipande hapa na pale—“Maongezi kidogo na Yesu,” kama waimbavyo watakatifu wadogo—bali sharti tudai na kushika kwa mtego wa chuma saa bora za siku kwa ajili ya Mungu na maombi, la sivyo hakutakuwa na maombi yastahiliyo jina hilo.

Lakini hii si siku ya maombi. Wako watu wachache waombao. Maombi hukashifiwa na mhubiri na kasisi. Katika siku hizi za haraka na msukosuko, za umeme na mvuke, watu hawataki kutumia wakati kuomba. Wako wahubiri “wanenao maombi” kama sehemu ya ratiba yao, katika nyakati za kawaida au za kiserikali; lakini ni nani “ajitiaye nguvu ili kumshika Mungu”? Ni nani aombaye kama Yakobo alivyoomba—hata avikwe taji kama mwombezi ashindaye, wa kifalme? Ni nani aombaye kama Eliya alivyoomba—hata nguvu zote za asili zilizofungwa zikafunguliwa na nchi iliyopigwa na njaa ikachanua kama bustani ya Mungu? Ni nani aliyeomba kama Yesu Kristo alivyoomba alipokuwa juu mlimani “akakesha usiku kucha katika kumwomba Mungu”? Mitume “walijitoa kwa maombi”—jambo gumu kuliko yote kuwafanya watu au hata wahubiri walifanye. Wako walei watakaotoa fedha zao—baadhi yao kwa wingi mwingi—lakini hawatajitoa wenyewe kwa maombi, ambayo bila yake fedha zao ni laana tu. Wako wahubiri wengi watakaohubiri na kutoa hotuba kuu na fasaha juu ya haja ya uamsho na kuenea kwa ufalme wa Mungu, lakini si wengi watakaofanya lile ambalo bila yake uhubiri wote na upangaji wote ni mbaya kuliko ubatili—kuomba. Ni jambo lililopitwa na wakati, karibu ustadi uliopotea, na mfadhili mkuu kuliko wote ambaye zama hizi zingeweza kuwa naye ni mtu atakayewarudisha wahubiri na Kanisa kwenye maombi.