Milima ya Kupendeza

Kisha wakafika kwenye Milima ya Kupendeza, ambayo ni mali ya Bwana wa Kilima. Hapa waliona miti ya matunda, mizabibu, vichaka, misitu, na vijito, wakanywa na kula zabibu. Basi juu ya vilele vya milima hii walikuwako watu waliochunga makundi yao, na Mkristo na Mwenye-Tumaini waliposimama kando ya njia kuu, wakaegemea fimbo zao ili kupumzika, hivi wakasema na wale watu: Ni nani mwenye Milima hii ya Kupendeza, na kondoo wanaolisha juu yake ni wa nani?

Watu.—Milima hii ni ya Imanueli, na kondoo pia ni wake, naye aliutoa uhai wake kwa ajili yao.

Mkristo.—Je, hii ndiyo njia ya kwenda Mji wa Mbinguni?

Watu.—Mmo katika njia iliyo sahihi.

Mkristo.—Ni mbali kiasi gani?

Watu.—Ni mbali mno kwa wote isipokuwa wale watakaofika huko, kwa kweli kabisa.

Mkristo.—Je, njia ni salama?

Watu.—Ni salama kwa wale ambao imekusudiwa iwe salama kwao; lakini watu wa dhambi wataanguka huko.

Mkristo.—Je, hapa pana mahali pa kupumzika kwa wale wanaozimia njiani?

Watu.—Bwana wa Milima hii alitupa amri ya kuwasaidia wale wanaokuja hapa, wawe tunawajua au la; kwa hiyo vitu vyote vizuri vya mahali hapa ni vyenu.

Kisha nikaona katika ndoto yangu kwamba wale watu wakasema: Mnatoka wapi, na kwa njia gani mmefika mbali hivi? Kwa maana ni wachache tu wa wale wanaoanza safari hufika hapa kuonyesha nyuso zao juu ya milima hii.

Basi Mkristo na Mwenye-Tumaini walipoeleza habari zao, wale watu wakawatazama kwa fadhili, wakasema: Kwa furaha twawakaribisha juu ya Milima ya Kupendeza!

Majina yao yalikuwa Maarifa, Uzoefu, Mwangalifu, na Mnyofu, nao wakawaongoza Mkristo na Mwenye-Tumaini kwa mkono mpaka kwenye mahema yao, wakawaambia wale kula vitu vilivyokuwepo, na punde si punde wakaenda kupumzika usiku ule.

Kulipopambazuka, wale watu wakawaamsha Mkristo na Mwenye-Tumaini, wakawapeleka mahali ambapo waliona mandhari angavu pande zote. Kisha wakaenda nao mpaka juu ya kilima kirefu, ambacho jina lake lilikuwa Makosa; kilikuwa na mteremko mkali upande wa mbali, nao wakawaambia watazame chini hata mguuni pake. Basi Mkristo na Mwenye-Tumaini wakatupa macho yao chini, wakaona huko watu kadhaa waliopoteza maisha yao kwa kuanguka kutoka juu; watu waliokuwa wamepotoshwa, kwa maana walikuwa wameweka tumaini lao kwa waongozaji wa uongo.

Je, hamkuwahi kusikia habari zao? wakasema wale watu.

Mkristo.—Ndiyo, nimesikia.

Watu.—Hawa ndio wao, na hata leo hawajawekwa kaburini, bali wameachwa hapa kuwaonya watu wawe waangalifu sana wanapokaribia ukingo wa kilima hiki.

Kisha nikaona kwamba walikuwa wamewaongoza mpaka juu ya Kilima Tahadhari, wakawaambia watazame mbali. Kutoka kwenye ngazi ile ya uzio, wakasema, hutoka njia iendayo Ngome ya Mashaka, ambayo inalindwa na Jitu Kata-Tamaa, na wale watu mnaowaona pale walikuja kama mnavyofanya ninyi sasa, hata walipofika kwenye ngazi ile ya uzio; na, kwa kuwa njia iliyo sahihi ilikuwa ngumu kupita, wakachagua kupita shambani, na hapo Jitu Kata-Tamaa likawakamata, likawafunga ndani ya Ngome ya Mashaka, ambako waliwekwa katika shimo kwa muda, hata mwishowe likawatoa nje wakiwa vipofu kabisa, nao wangalimo hata sasa. Kwa hili Mkristo akamtazama Mwenye-Tumaini, nao wote wawili wakabubujika kwa vilio na machozi, lakini hawakusema neno.

Kisha wale watu wanne wakawapandisha juu ya kilima kirefu, ambacho jina lake lilikuwa Angavu, ili waweze kuona malango ya Mji wa Mbinguni, kwa msaada wa kioo cha kutazamia, lakini mikono yao ilitetemeka, hivyo hawakuweza kuona vizuri.

Mkristo na Mwenye-Tumaini walipofikiri kuwa wangeendelea mbele, mmoja wa wale watu akawapa waraka wa njia, na yule aliyefuata (aliyeitwa Uzoefu) akawaonya wasije wakalala katika Nchi ya Uchawi, na wa nne akawatakia Mungu awafanikishe safarini. Sasa ndipo nikaamka kutoka katika ndoto yangu.