Mto na Mji wa Dhahabu

Kisha nikalala, nikaota tena mara nyingine, nikamwona Mkristo na Mwenye-Tumaini wakishuka karibu na mguu wa milima hii, ambapo ipo nchi ya Majivuno, iungayo na njia ya kwenda Mlima Sayuni, kwa njia ndogo ya kando. Hapa wakakutana na kijana mchangamfu, ambaye jina lake lilikuwa Ujinga, ambaye Mkristo akamwambia: Watoka wapi, na waenda mahali gani?

Ujinga.—Bwana, nilizaliwa katika nchi iliyoko kule upande wa kushoto, nami nataka kwenda Mji wa Mbinguni.

Mkristo.—Wafikiriaje kuingia langoni?

Ujinga.—Kama vile ulimwengu wote unavyofanya.

Mkristo.—Lakini una nini cha kuonyesha langoni ili likupitishe?

Ujinga.—Naijua mapenzi ya Bwana wangu, nami nimeishi maisha mema; nalipa kwa vitu vyote nilivyo navyo, natoa zaka, na kutoa sadaka, nami nimeiacha nchi yangu mwenyewe kwa ajili ya ile ninayoiendea sasa.

Mkristo.—Lakini hukuingia kwa lango lililo mwanzoni mwa njia hii, uliingia kwa njia ndogo ya kando; kwa hiyo nachelea kwamba, ijapokuwa waona vema mambo yote uliyoyafanya, wakati utakapofika, utashtakiwa kwa jambo hili, kwamba wewe ni mwizi na hivyo hutaingia.

Ujinga.—Vema, kwa kuwa sikujui wewe; wewe shika imani yako mwenyewe, nami nitashika yangu, nami natumaini yote yatakuwa mema. Na kuhusu lango unalolisema, ulimwengu wote wajua kwamba liko mbali na nchi yetu, nami sidhani kuna mtu katika sehemu zetu zote ajuaye hata njia ya kwendako, wala sioni kuna haja gani ya kuijua, kwa kuwa tunayo, kama uonavyo, njia nzuri ya kijani kwenye pindo lifuatalo lishukalo kutoka sehemu yetu ya ulimwengu.

Mkristo akamwambia Mwenye-Tumaini kwa sauti ya chini: Kuna tumaini zaidi kwa mpumbavu kuliko kwake.

Mwenye-Tumaini.—Na tuendelee mbele kama wapenda, na kuzungumza naye baadaye, wakati ambapo, labda, ataweza kulivumilia.

Basi wakaendelea mbele, na Ujinga akafuata nyayo zao kwa umbali mfupi kutoka kwao, hata walipoona njia ikitokana na ile waliyokuwamo, nao hawakujua ni ipi kati ya hizo mbili wa kuichagua.

Walipokuwa wamesimama kufikiri juu ya jambo hilo, mtu mmoja ambaye ngozi yake ilikuwa nyeusi, lakini aliyevaa vazi jeupe, akawajia, akasema: Mbona mmesimama hapa? Wakamwambia kwamba walikuwa njiani kwenda Mji wa Mbinguni, lakini hawakujua ni ipi kati ya njia hizo mbili wa kuichagua.

Basi njooni pamoja nami, akasema yule mtu, kwa maana ndiko ninakokusudia kwenda.

Basi wakaenda naye, ingawa ilikuwa dhahiri kwamba njia lazima ilikuwa imepinda, kwa maana waligundua kwamba punde wangeugeuzia mgongo Mji wa Mbinguni.

Baada ya muda mfupi, Mkristo na Mwenye-Tumaini wote wawili wakanaswa katika wavu, wala hawakujua la kufanya; na papo hapo vazi jeupe likaanguka kutoka mgongoni mwa yule mtu mweusi.

Ndipo wakaona walipokuwa. Basi hapo wakaketi chini na kulia.

Mkristo.—Je, si mmoja wa wale watu wanne waliolinda kondoo wao alituambia tuwe waangalifu, Mbembelezi asije akatandika wavu kwa miguu yetu?

Mwenye-Tumaini.—Wale watu, pia, walitupa waraka wa njia, lakini hatukuusoma, na hivyo hatukubaki katika njia iliyo sahihi. Hivyo wakalala ndani ya wavu wakilia na kuomboleza.

Mwishowe wakamwona Mwenye-Kung'aa akiwajia akiwa na mjeledi wa kamba nzuri mkononi mwake, ambaye akasema: Mnafanya nini hapa? Mnatoka wapi?

Wakamwambia kwamba nia yao ilikuwa kwenda Sayuni, lakini walikuwa wametolewa njiani na mtu mweusi aliyevaa joho jeupe, ambaye, kwa kuwa alikuwa akielekea mahali pale pale, alisema angewaonyesha njia.

Ndipo akasema: Ni Mbembelezi, mtu wa uongo, aliyevaa mavazi ya Mwenye-Kung'aa kwa muda.

Basi akaurarua wavu na kuwatoa wale watu nje. Kisha akawaambia waje pamoja naye, ili awarudishe katika njia iliyo sahihi tena. Akasema: Mlikuwa wapi jana usiku?

Wakasema: Pamoja na wale watu waliolinda kondoo wao juu ya Milima ya Kupendeza.

Ndipo akasema: Lakini mliposimama bila kujua la kufanya, mbona hamkusoma waraka wenu?

Wakamwambia hawakulikumbuka jambo hilo.

Basi nikaona katika ndoto yangu kwamba akawaambia walale chini, akawachapa mijeledi vikali, ili kuwafundisha njia njema wapasayo kuiendea; naye akasema: Wale niwapendao ndivyo niwatendeavyo.

Basi wakamshukuru kwa yale aliyowafundisha, wakaendelea katika njia iliyo sahihi kupanda kilima wakiimba wimbo wa furaha.

Mwishowe wakafika katika nchi ambayo hewa yake iliwafanya watu walale usingizi, na hapa kope za macho ya Mwenye-Tumaini zikalegea, naye akasema: Na tulale hapa tupate usingizi kidogo.

Mkristo.—La hasha, tusije tukilala tusiamke tena.

Mwenye-Tumaini.—Sivyo, rafiki Mkristo, usingizi ni mtamu kwa mtu aliyetumia mchana wote katika taabu.

Mkristo.—Je, hukumbuki kwamba mmoja wa wale watu waliolinda kondoo alituagiza tuwe waangalifu kuhusu Nchi ya Uchawi? Alimaanisha kwa hilo kwamba tuwe waangalifu tusilale; basi tusilale, bali tukeshe.

Mwenye-Tumaini.—Naona nimekosa.

Mkristo.—Basi sasa, ili kuzuia usingizi usiingie machoni petu, nitakuomba, tunapoendelea, uniambie ni jinsi gani ulivyoanza mwanzoni kutenda kama unavyotenda sasa?

Mwenye-Tumaini.—Je, wamaanisha ni jinsi gani nilivyoanza mwanzoni kuiangalia hali njema ya nafsi yangu?

Mkristo.—Ndiyo.

Mwenye-Tumaini.—Kwa muda mrefu vitu vilivyoonwa na kuuzwa katika Soko la Ubatili vilikuwa furaha kubwa kwangu.

Mkristo.—Ni vitu gani unavyosema?

Mwenye-Tumaini.—Anasa zote za maisha haya; kama vile uongo, viapo, ulevi; kwa neno moja, kujipenda nafsi na yote yaelekeayo kuiua nafsi. Lakini nilisikia kwako na kwa Mwaminifu kwamba mwisho wa mambo haya ni mauti.

Hivyo ndivyo walivyozungumza walipoendelea na safari yao.

Lakini nikaona katika ndoto yangu kwamba kufikia wakati huu Mkristo na Mwenye-Tumaini walikuwa wamepita katika Nchi ya Uchawi na wamefika katika Nchi ya Beula, ambapo hewa ni tamu; na kwa kuwa njia yao ilipita katika nchi hii, hawakufanya haraka kuiondoka, kwa maana hapa walisikia ndege wakiimba mchana kutwa, na jua liliangaza mchana na usiku; Bonde la Uvuli wa Mauti lilikuwa upande wa kushoto, nalo lilikuwa mbali na kufikiwa na Jitu Kata-Tamaa; wala hawakuweza kutoka mahali hapa hata kuiona Ngome ya Mashaka.

Sasa walikuwa wanaweza kuuona Sayuni, na hapa baadhi ya Wenye-Kung'aa wakaja kuwalaki. Hapa, pia, walisikia sauti za wale walioishi Sayuni, na wakapata mandhari nzuri ya nchi hii ya heri, iliyojengwa kwa vito adimu vya rangi zote, na barabara zilikuwa zimewekwa kwa dhahabu. Hivi kwamba mianga ya nuru iliyomwangazia Mkristo ilikuwa angavu mno asiweze kuistahimili, naye akaugua, na Mwenye-Tumaini akapatwa na hali kama hiyo. Basi wakalala kando kwa muda, na kulia, kwa maana furaha yao ilikuwa nyingi mno kwao.

Mwishowe, hatua kwa hatua, wakaikaribia Sayuni, wakaona kwamba malango yalikuwa yamefunguliwa wazi.

Mtu mmoja alisimama njiani, ambaye Mkristo na Mwenye-Tumaini wakamwambia: Mizabibu na mazao haya ni ya nani?

Akawaambia kwamba ni ya mfalme na yaliwekwa hapo kuwafurahisha wale watakaopita njiani. Basi akawaambia wale matunda yoyote wayachaguayo, akawapeleka kuona njia za matembezi za mfalme; ambako wakalala.

Basi nikaona katika ndoto yangu kwamba walisema zaidi katika usingizi wao kuliko walivyokuwa wamefanya njia yote iliyobaki, nami sikuweza ila kushangaa kwa hili, lakini yule mtu akasema: Mbona washangaa kwa hilo? Sharubati ya zabibu za mzabibu huu ni tamu hata kuifanya midomo ya wale walalao inene.

Kisha nikaona kwamba walipoamka, walitamani kupanda kwenda Sayuni; lakini kama nilivyosema, jua lilirusha mianga angavu namna hiyo kutoka Mji wa Mbinguni, uliojengwa kwa dhahabu safi, hata wasiweze, bado, kuutazama, ila kwa kioo kilichotengenezwa kwa kusudi hilo.

Basi walipoenda, wakakutana na watu wawili waliovaa mavazi meupe, na uso wa kila mmoja uling'aa angavu kama nuru.

Watu hawa wakasema: Mnatoka wapi? Nao walipokwisha kuambiwa wakasema: Mmebakiwa na jambo moja tu la kufanya, ambalo ni gumu, kisha mtakuwa ndani ya Sayuni.

Mkristo na Mwenye-Tumaini ndipo wakawasihi wale watu wawili waende pamoja nao; nao wakafanya hivyo. Lakini, wakasema, Ni kwa imani yenu wenyewe ndipo mtakapoipata.

Basi kati yao na lango palikuwa na mto mkali uliokuwa mpana na wenye kina kirefu; haukuwa na daraja, na kuuona tu kuliwastua Mkristo na Mwenye-Tumaini hata wasiweze kusonga.

Lakini wale watu walioenda pamoja nao wakasema: Hamwezi kufika langoni ila kwa kupitia mto huu.

Je, hakuna njia nyingine ila hii ya kwenda langoni? akasema Mkristo maskini.

Ndiyo, wakasema, lakini wamekuwepo watu wawili tu, yaani, Henoko na Eliya waliokanyaga njia hiyo tangu ulimwengu ulipoumbwa.

Mkristo na Mwenye-Tumaini walipotupa macho yao juu ya mto tena, mioyo yao ikazama kwa hofu, wakatazama huku na huku wakiziogopa sana mawimbi. Lakini kwa kuupita ndiyo ilikuwa njia ya kwenda Sayuni. Je, mto wote una kina kimoja? akasema Mkristo. Akaambiwa kwamba si hivyo, lakini katika hilo hakukuwa na msaada, kwa maana angeukuta mto wenye kina kirefu au kifupi, kadiri ya imani aliyokuwa nayo kwa Mfalme wa mahali hapo. Basi wakaweka mguu majini, lakini Mkristo akampigia kelele kubwa rafiki yake mwema Mwenye-Tumaini, akasema: Mawimbi yanazingira kichwa changu, nami nazama. Ndipo Mwenye-Tumaini akasema: Uwe na moyo mkuu; miguu yangu inasikia sakafu ya mto, nayo ni njema.

Lakini Mkristo akasema: Ee, Mwenye-Tumaini, uchungu wa mauti umenishika; sitaifikia nchi niitamaniyo. Na papo hapo wingu likaingia machoni pake, hata asiweze kuona.

Mwenye-Tumaini alikuwa na kazi kubwa kukiweka kichwa cha Mkristo nje ya mto; naam, nyakati nyingine alikuwa amezama kabisa, kisha baada ya kitambo angeinuka akiwa nusu mfu.

Ndipo Mwenye-Tumaini akasema: Rafiki yangu, haya yote yametumwa ili kukujaribu kama utakumbuka yote ambayo Mungu amekutendea, na kumtegemea yeye moyoni mwako.

Kwa maneno haya Mwenye-Tumaini akaona kwamba Mkristo alikuwa katika mawazo mazito; basi akamwambia: Uwe na moyo mkuu, Kristo atakuponya.

Ndipo Mkristo akapaza sauti kubwa: Ee, namwona yeye, naye ananena nami akisema, Upitapo katika mito ya kina, nitakuwa pamoja nawe.

Na sasa wote wawili wakapata nguvu, na mto ukatulia kama jiwe, hata Mkristo akaisikia sakafu yake kwa miguu yake, akaweza kuupita. Hivyo wakafika ng'ambo iliyo sahihi, ambapo wale watu wawili waliovaa mavazi angavu walisimama kuwangoja, na nguo zao ziliachwa ndani ya mto.

Basi yakupasa kukumbuka kwamba Sayuni ilikuwa juu ya kilima chenye mteremko mkali, lakini Mkristo na Mwenye-Tumaini wakapanda kwa urahisi na kasi kubwa, kwa maana walikuwa na wale watu wawili wa kuwaongoza kwa mikono.

Kilima kilisimama angani, kwa maana kitako chake kilikuwako. Basi wakiongea maneno matamu wakapanda juu angani. Wenye-Kung'aa wakawaambia habari za heri ya mahali pale, ambayo walisema ilikuwa kiasi ambacho hakuna ulimi wowote ungeweza kuueleza, na kwamba huko wangeuona Mti wa Uzima, na kula matunda yake.

Mtakapofika huko, wakasema, mtavikwa mavazi meupe, na mazungumzo yenu siku baada ya siku yatakuwa na Mfalme milele. Huko hamtaona vitu kama vile mlivyoona duniani, yaani, masumbufu na uhitaji, na huzuni na mauti. Sasa mnakwenda kuwa pamoja na Ibrahimu, Isaka, na Yakobo.

Mkristo na Mwenye-Tumaini.—Tutafanya nini huko?

Wakasema: Mtapata pumziko kwa taabu yenu yote, na furaha kwa huzuni yenu yote. Mtavuna mliyoyapanda—tunda la machozi yote mliyoyamwaga kwa ajili ya Mfalme njiani. Mahali pale mtavaa taji za dhahabu, na kumwona daima yeye aketiye juu ya kiti cha enzi. Huko mtamtumikia kwa upendo, kwa vigelegele vya furaha na kwa nyimbo za sifa.

Basi, walipokuwa hivyo wakiukaribia lango, tazama, jeshi la watakatifu likaja kuwalaki, ambao wale Wenye-Kung'aa wawili wakawaambia: Hawa ni watu waliohisi upendo kwa Bwana wetu walipokuwa duniani, na wakaacha yote kwa ajili ya jina lake; naye alitutuma kuwaleta mbali katika njia yao, ili waingie na kumtazama Bwana wao kwa furaha.

Ndipo jeshi lote kwa vigelegele vikubwa likawazunguka pande zote (kana kwamba kuwalinda); hata ikawaonekana Mkristo na Mwenye-Tumaini kana kwamba Sayuni yote imeshuka kuwalaki.

Basi, Mkristo na Mwenye-Tumaini walipoingia langoni badiliko kubwa likatokea ndani yao, nao wakavikwa mavazi yaliyong'aa kama dhahabu. Kulikuwa na majeshi yang'aayo yaliyokuja na vinubi na taji, nao wakawaambia: Njooni, ninyi, katika furaha ya Bwana. Na ndipo nikasikia kengele zote za Sayuni zikilia.

Basi, wakati ule ule malango yalipofunguliwa wazi kwa wale watu kupita ndani, nikapata mandhari ya Sayuni, iliyong'aa kama jua; ardhi ilikuwa ya dhahabu, na wale walioishi humo walikuwa na upendo katika sura zao, taji vichwani mwao, na matawi ya mitende mikononi mwao, na kwa sauti moja wakatoa vigelegele vya sifa.

Lakini sasa malango yakafungwa tena, nami sikuweza ila kutamani kwamba mimi, pia, ningekuwa nimeingia kushiriki heri hii. Ndipo nikaamka, na, tazama, ilikuwa ni ndoto.