Christiana Anaanza Safari

Mara nyingine tena nikaota ndoto, nayo ilikuwa hii:—Christiana, mke wa Mkristo, alikuwa amepiga magoti kuomba, na alipoinuka, akasikia mtu akigonga mlango kwa nguvu. Kama unakuja kwa jina la Mungu, akasema, karibu ndani. Ndipo katika ndoto yangu nikaona umbo, limevaa mavazi meupe kama theluji, likasukuma mlango ukafunguka, likasema, Amani iwe kwa nyumba hii. Kwa kuona jambo geni kama hilo, mwanzoni Christiana akapauka kwa hofu, lakini baada ya muda mfupi akajipa moyo, akamwambia angependa kujua ametoka wapi, na kwa nini. Basi akasema jina lake ni Siri, na kwamba anakaa pamoja na wale walio juu. Kisha mgeni wake akasema: Christiana, hii hapa ni barua kwako, ambayo nimekuletea kutoka kwa Mkristo. Basi akaipokea, akavunja lakiri, akasoma maneno haya, yaliyoandikwa kwa dhahabu:—“Kwa yeye aliyekuwa mke wangu mpendwa. Mfalme angependa ufanye kama nilivyofanya mimi, kwa maana hiyo ndiyo njia ya kufika nchi hii, na kukaa pamoja Naye kwa furaha.” Christiana aliposoma haya, akalia machozi, akamwambia yule aliyeleta barua, Bwana, je, utanichukua mimi na wanangu pamoja nawe, ili nasi pia tumsujudie mfalme huyu? Lakini akasema, Christiana, furaha huzaliwa na huzuni: taabu lazima itangulie, ndipo raha. Ili kufika nchi ninayokaa, lazima upite katika mataabu, pamoja na dharau na dhihaka. Lakini shika njia ipandayo hadi lango lililo mwanzoni mwa njia; nami nakutakia safari njema. Ningependa uvae barua hii kifuani mwako, ili uisome hata utakapoihitaji kuitoa kwenye lango la mwisho liingizalo katika Mji wa Mbinguni.

Kisha Christiana akasema na wavulana wake, akawaambia: Wanangu, siku hizi nimekuwa na huzuni kwa sababu ya kifo cha Mkristo, baba yenu mpendwa. Lakini sasa nina hakika kwamba yeye yu salama, na kwamba anakaa katika nchi ya uzima na amani. Tena nimehisi huzuni nyingi nikiwaza hali yangu mwenyewe na yenu; kwa maana tulikosea kuacha mioyo yetu ipoe, na kumziba masikio wakati wa taabu yake, na kumkataa alipokimbia kutoka Mji huu wa Uharibifu.

Wazo la mambo haya lingeniua, kama isingekuwa ndoto niliyoota usiku wa jana, na kwa yale ambayo mgeni aliyekuja hapa alfajiri ameniambia. Basi njooni, wapendwa wangu, twendeni mara moja hadi lango liingizalo katika Mji wa Mbinguni, ili tumwone baba yenu na tuwe pamoja naye na rafiki zake.

Ndipo wanawe wawili wa kwanza wakalia machozi ya furaha kwa kuwa moyo wa Christiana ulikuwa umeelekea njia hiyo.

Basi walipokuwa wakiweka mambo yote sawa ili kuondoka, rafiki wawili wa Christiana wakafika nyumbani kwake, wakagonga mlango. Akawaambia, Kama mnakuja kwa jina la Mungu, karibuni ndani. Namna hii ya kusema kutoka kinywa cha Christiana iliwashangaza. Hata hivyo wakaingia, wakasema, Tafadhali, unamaanisha nini kwa haya?

Nakusudia kuiacha nyumba yangu, akamwambia Bibi Mwenye-Hofu—kwa maana hilo ndilo lilikuwa jina la mmoja wa rafiki hawa.

Mwenye-Hofu:—Kwa kusudi gani, niambie tafadhali?

Christiana:—Kwenda kwa Mkristo wangu mpendwa. Na kwa kusema hivyo akalia.

Mwenye-Hofu:—La, yawezaje kuwa hivyo? Ni nani au ni nini kilichokufikisha katika hali hii ya moyo?

Christiana:—Ee rafiki yangu, kama ungejua kama ninavyojua mimi, sina shaka kwamba ungefurahi kwenda pamoja nami.

Mwenye-Hofu:—Tafadhali ni elimu gani mpya uliyoipata inayoivuta akili yako mbali na rafiki zako, na kukushawishi uende mahali asipojua mtu?

Christiana:—Usiku wa jana niliota nikamwona Mkristo. Laiti nafsi yangu ingekuwa pamoja naye sasa! Mkuu wa mahali pale amenitumia mjumbe, kwa njia ya mmoja aliyekuja kwangu wakati wa kuchomoza kwa jua, akaleta barua hii ili aniambie niende huko; isome, nakusihi.

Mwenye-Hofu:—Ah, ni wazimu kiasi gani kujitia katika hatari kama hizo! Nina hakika umesikia kutoka kwa rafiki yetu Mkaidi, yale aliyokutana nayo Mkristo njiani, kwa maana alienda naye; naam, na Mgeugeu pia, hata waliporudi kwa hofu kama watu wenye busara. Umesikia jinsi alivyokutana na wanyama wakali na Apolioni, na yale aliyoyaona katika Bonde la Uvuli wa Mauti, na mengine zaidi yanayonisimamisha nywele kuyasikia; fikiri pia juu ya wavulana hawa wanne wapendwa walio nyama na damu yako mwenyewe; na, ijapokuwa ungekuwa mjinga hivi hata kutaka kwenda, lakini kwa ajili yao, nakusihi ubaki nyumbani.

Lakini Christiana akasema: Usinishawishi. Sasa nimepewa nafasi mkononi mwangu ya kupata faida, na kwa kweli ningekuwa mpumbavu kama nisingekuwa na moyo wa kuishika. Na mataabu na mitego hii unayoniambia haitanizuia; la, yatanionyesha tu kwamba niko katika njia iliyo sawa. Taabu lazima ihisiwe kwanza, ndipo furaha. Basi kwa kuwa hukuja nyumbani kwangu kwa jina la Mungu, kama nilivyosema, nakusihi uondoke, wala usinishawishi tena.

Ndipo Mwenye-Hofu akamwambia Rehema (aliyekuja pamoja naye): Na tumwache mikononi mwake mwenyewe, kwa kuwa anadharau yote ninayosema.

Lakini Rehema akawaza kwamba kama rafiki yake Christiana ni lazima aende, angekwenda naye sehemu ya njia ili kumsaidia. Tena akajiwaza kidogo juu ya nafsi yake mwenyewe, kwa maana yale Christiana aliyoyasema yalikuwa yameishika akili yake, akahisi lazima azungumze kidogo na rafiki huyu; na kama angeona kwamba kweli na uzima vimo katika maneno yake, angejiunga naye kwa moyo wake wote.

Basi Rehema akamwambia Mwenye-Hofu: Nilikuja pamoja nawe kumwona Christiana, na kwa kuwa siku hii anaaga mji, nadhani jambo dogo niwezalo kufanya ni kutembea njia fupi pamoja naye ili kumsaidia aende. Lakini yaliyosalia akayaficha kwa Mwenye-Hofu.

Mwenye-Hofu:—Vema, naona wewe pia una nia ya kufanya upumbavu; lakini jihadhari kwa wakati, uwe na busara.

Basi Bibi Mwenye-Hofu akaenda nyumbani kwake mwenyewe; na Christiana, pamoja na wavulana wake wanne na Rehema, wakaenda zao.

Rehema, akasema Christiana, naliona hili kuwa fadhili kubwa kwamba umeweka mguu nje ya mlango kunianzisha safari yangu.

Ndipo Rehema mchanga akasema (kwa kuwa alikuwa mchanga kabisa): Kama ningefikiri kwamba ingekuwa vema kujiunga nawe, nisingerudi kabisa mjini.

Christiana:—Vema, Rehema, tia kura yako pamoja na yangu; najua mwisho wa mataabu yetu utakuwaje. Mkristo yuko mahali ambapo hangependa kukosa kuwa hata kwa dhahabu yote ya migodi ya Hispania. Wala hutarudishwa nyuma, ijapokuwa hakuna mtu ila mimi wa kukuombea; kwa maana Mfalme aliyenitumia mimi na wavulana wangu ni Yeye asiyewakataa wamtafutao. Kama unapenda nitakuajiri, nawe utakwenda kama mjakazi wangu, lakini utashiriki kila kitu pamoja nami, ili tu uende.

Rehema:—Lakini nitajuaje kwamba nitaruhusiwa kuingia? Kama ningefikiri ningepata msaada kutoka kwake ambaye kwake msaada wote hutoka, nisingesita hata kidogo, bali ningeenda mara moja, njia iwe ngumu kadiri iwezavyo.

Christiana:—Vema, Rehema, nitakuambia ninachotaka ufanye. Nenda pamoja nami hadi lile lango, na hapo nitauliza; na kama hakuna tumaini litakalowekwa kwako na Yeye aliyelinda lango, waweza tu kurudi nyumbani kwako.

Rehema: Vema, nitakwenda pamoja nawe, na Bwana anijalie kura yangu ianguke ili nikae katika nchi ambayo moyo wangu unaitamani.

Ndipo Christiana akafurahi kwa kuwa alikuwa na rafiki wa kujiunga naye, na kwamba rafiki yake alikuwa na jinsi hiyo ya kuijali nafsi yake.

Basi wakaenda zao; lakini uso wa Rehema ulikuwa na huzuni sana hata Christiana akamwuliza, Una nini? Kwa nini unalia?

Rehema:—Ee, ni nani asiyeweza kulia akiwaza hali ya rafiki zangu wa karibu na wapendwa wangu, katika mji wetu mbaya?

Christiana:—Wewe unawahurumia rafiki zako kama vile Mkristo wangu mwema alivyonihurumia mimi aliponiacha, kwa maana ilimuumiza moyo kuona kwamba mimi sikutaka kuyaona mambo haya kama alivyoyaona yeye. Na sasa, wewe, mimi, na wavulana hawa wapendwa, tunavuna matunda ya taabu zake zote. Natumaini, Rehema, machozi haya yako hayatamwagwa bure, kwa maana Yeye asiyeweza kusema uongo amesema kwamba wapandao kwa machozi watavuna kwa furaha.

Basi Christiana alipofika Bwawa la Kukata-Tamaa, yeye na wanawe wakasimama, naye Christiana akawaambia kwamba hapa ndipo mahali ambapo Mkristo wake mpendwa alianguka. Lakini Rehema akasema, Njooni, na tujaribu; tunachopaswa kufanya ni kuyaangalia sana yale mawe ya kukanyagia. Lakini Christiana akateleza mara moja au mbili katika matope; hata mwishowe wakavuka bwawa, ndipo wakasikia sauti ikiwaambia: Heri yeye aliyeamini, kwa maana mambo aliyoambiwa na Bwana yatatimizwa.

Basi sasa wakaenda tena, naye Rehema akasema, Kama ningekuwa na sababu njema za kutumaini kuingia langoni kama ulizo nazo wewe, nadhani hakuna Bwawa la Kukata-Tamaa lingaliweza kunizuia.

Vema, akasema Christiana, wewe wajua donda lako, nami najua langu, na itakuwa kazi ngumu kwetu sote kufika mwisho wa njia; kwa maana twawezaje kufikiri kwamba wale waanzao safari ya furaha kubwa hivi, wangeepuka vitisho na hofu njiani kuelekea nchi ile yenye nuru ambayo ndiyo lengo lao kuifikia?

Walipofika langoni, iliwachukua muda kuwaza mpango wa yale watakayosema kwake Yeye aliyesimama pale; na kwa kuwa Rehema hakuwa mkubwa kama rafiki yake, akasema kwamba ni lazima iwe kazi ya Christiana kunena kwa niaba yao wote. Basi, akagonga, kisha (kama Mkristo) mara mbili zaidi; lakini hakuja mtu.

Sasa wakasikia mbwa akibweka kwa ukali, jambo lililowafanya watetemeke kwa hofu, wala hawakuthubutu kwa muda kugonga mara ya tatu, wasije mbwa akawarukia. Basi wakashindwa kabisa la kufanya: kugonga hawakuthubutu, kwa hofu ya mbwa; kurudi nyuma hawakuthubutu, wasije Yeye aliyelinda lango akiwaona wanaenda zao, asije akachukizwa. Mwishowe wakagonga mara nne kwa nguvu kuliko mara ya kwanza.

Ndipo Yeye aliyesimama langoni akasema, Ni nani yuko hapo? Mbwa hakusikika akibweka tena, na lango likafunguka wazi ili waingie.

Christiana akapiga magoti, akasema, Bwana wetu asikasirike kwa kuwa tumepiga kelele hizi kubwa langoni pake.

Ndipo akasema: Mnatoka wapi, nanyi mnataka nini?

Christiana akajibu: Tumetoka mjini alikotoka Mkristo, kuomba turuhusiwe kuingia langoni hapa, ili tuende zetu hadi Mji wa Mbinguni. Mimi zamani nilikuwa mke wa Mkristo, ambaye sasa yuko katika nchi ya furaha.

Kwa hayo, Yeye aliyelinda lango akainua mikono yake, akasema, Nini! Je, yuko njiani kuelekea Mji wa Mbinguni yeye ambaye, muda mfupi tu uliopita, aliuchukia uzima wa mahali pale?

Ndipo Christiana akainamisha kichwa chake, akasema, Naam, na hawa pia, wanangu wapendwa. Basi akamshika mkono akamwongoza ndani; na wanawe wanne walipokwisha pita, akalifunga lango. Ikiisha kufanyika hivyo, akamwambia mtu aliyekuwa karibu, Piga tarumbeta kwa furaha.

Lakini sasa kwa kuwa Christiana alikuwa salama ndani ya lango pamoja na wavulana wake, akaona ni wakati wa kusema neno kwa ajili ya Rehema, basi akasema, Bwana wangu, nina rafiki asimamaye langoni, aliyekuja hapa kwa tumaini lile lile nililokuwa nalo mimi; mmoja ambaye moyo wake una huzuni kuwaza kwamba amekuja, labda, wakati asiyeitwa; hali mimi nilipata neno kutoka kwa Mfalme wa Mkristo la kuja.

Muda ulikwenda polepole sana kwa Rehema maskini alipokuwa amesimama asubiri kuingizwa, hata ijapokuwa kilikuwa kitambo kifupi tu, kwa hofu na shaka kilimwonekana kama saa moja angalau; naye Christiana hakuweza kusema zaidi kwa ajili ya Rehema kwake Yeye aliyelinda lango, kwa sababu ya migongo iliyokuja haraka hivyo, na mwishowe ikawa kubwa hivi hata ikamshtua Christiana.

Ndipo akasema, Ni nani yuko hapo?

Christiana akajibu: Ni rafiki yangu.

Basi akalifungua lango ili aangalie nje, lakini Rehema alikuwa amezimia, kwa hofu ya kwamba asije akakosa kuruhusiwa kuingia.

Ndipo akamshika mkono, akasema, Usiogope; simama imara juu ya miguu yako, uniambie umetoka wapi, na kwa kusudi gani?

Rehema:—Sikuji kama rafiki yangu Christiana ajavyo, kwa maana sikuitwa na Mfalme, nami naogopa mimi ni jasiri mno. Lakini kama kuna neema ya kushirikiwa, nakusihi uniruhusu niishiriki.

Ndipo akamshika mkono tena, akamwongoza ndani, akasema, Wote waweza kuingia wanaoweka tumaini lao kwangu, iwe njia iliyowaleta hapa ni ipi.

Kisha akawaambia waliosimama karibu wamletee manemane kidogo, na baada ya muda akapata nafuu.

Sasa nikaona katika ndoto yangu kwamba aliwaambia maneno mema Rehema, Christiana, na wavulana wake, ili kuifurahisha mioyo yao. Naye akawapandisha hadi juu ya lango, mahali alipowaacha kwa muda, naye Christiana akasema: Ee rafiki yangu mpendwa, jinsi nilivyofurahi kwamba sote tumeingia!

Rehema:—Wafaa kufurahi kweli; lakini zaidi ya wote mimi ndiye nina sababu ya kufurahi.

Christiana:—Wakati mmoja nilifikiri nilipokuwa nimesimama langoni, wala hakuna mtu aliyenijia, kwamba taabu zetu zote zilikuwa zimepotea bure.

Rehema:—Lakini hofu yangu iliyo mbaya kuliko zote ilinijia nilipomwona Yeye aliyelinda lango akikujalia ombi lako, wala hakunijali mimi. Na hii ikanikumbusha wale wawili waliosaga penye kinu kimoja, na jinsi mimi nilivyokuwa yule aliyeachwa; nami nikaona vigumu kutopaza sauti, Nimepotea! Nimepotea!

Christiana:—Nilidhani ungeingia kwa nguvu.

Rehema:—Ole wangu! Uliona kwamba mlango ulifungwa mbele yangu, na kwamba mbwa mkali hakuwa mbali. Ni nani, mwenye moyo dhaifu kama wangu, ambaye asingegonga kwa nguvu zake zote? Lakini, niambie tafadhali, Bwana wangu alisema nini kwa kelele hii ya kuudhi? Je, hakukasirika nami?

Christiana:—Aliposikia migongo yako mikubwa langoni akatabasamu; na kwa maoni yangu, ulichofanya kilionekana kumpendeza sana. Lakini ni vigumu kubuni kwa nini anamweka mbwa kama huyo. Kama ningelijua juu yake, naogopa nisingekuwa na hamu ya kuja. Lakini sasa tumo ndani, tuko salama; nami nafurahi kwa moyo wangu wote.

Mmoja wa wavulana wa Christiana akasema: Tafadhali omba mbwa afungwe mnyororo, kwa maana atatuuma tutakapoondoka hapa.

Ndipo Yeye aliyelinda lango akawashukia tena, naye Rehema akaanguka kifudifudi, akasema, Ee, niache nimhimidi na kumsifu Bwana kwa midomo yangu!

Basi akamwambia, Amani iwe kwako; simama.

Lakini hakutaka kuinuka hata aliposikia kutoka kwake sababu ya kumweka mbwa mkali hivyo uani. Akamwambia kwamba yeye si mwenye mbwa yule, bali amefungwa katika viwanja vya mmoja anayekaa karibu. Kwa kweli, akasema, amewekwa si kwa nia njema kwangu au kwa watu wangu, bali kuwafanya wanaokuja hapa warudi nyuma kutoka langoni pangu kwa sauti yake. Lakini kama ungalinijua zaidi usingaliogopa mbwa. Maskini aendaye mlango hadi mlango, kwa ajili ya sadaka, atajihatarisha kuumwa na mbwa mchafu; na je, mbwa akuzuie usinijie mimi?

Rehema:—Nilinena juu ya nisiloijua; lakini, Bwana, najua kwamba Wewe wafanya mambo yote vema.

Ndipo Christiana akainuka kana kwamba angeenda zake. Basi akawalisha, akawaweka katika njia iliyo sawa, kama alivyokuwa amemfanyia Mkristo. Nao walipokuwa wakienda, Christiana akaimba wimbo: “Twageuza machozi yetu kuwa furaha, na hofu yetu kuwa imani.”

Hawakuenda mbali walipoona miti ya matunda, ambayo matawi yake yalining’inia toka juu ya ukuta uliojengwa kuzunguka viwanja vya yule aliyemweka mbwa mkali, na mara kwa mara wapitao njia hiyo huyala kwa hasara yao. Basi kwa kuwa yalikuwa yameiva, wavulana wa Christiana wakayaangusha, wakala baadhi yake; ijapokuwa Christiana aliwakemea kwa hilo, akisema, Matunda hayo si yetu. Lakini hakujua wakati ule ni ya nani. Hata hivyo wavulana wakaendelea kuyala.

Basi walipokwenda umbali wa mshale mmoja tu kutoka mahali pale, wakaona watu wawili, ambao kwa nyuso za ujasiri walishuka mbio kilimani ili kuwalaki. Kwa hayo, Christiana na rafiki yake Rehema, wakashusha shela zao, wakaendelea na njia yao, nao wavulana wakaenda mbele. Ndipo watu wale wakawafikia, lakini Christiana akasema: Rudini nyuma, au piteni kwa amani, kama iwapasavyo. Lakini hawakuyajali maneno yake zaidi ya kama wangekuwa viziwi.

Christiana, ambaye hakupenda sura zao, akasema, Tunafanya haraka, wala hatuwezi kusimama; kazi yetu ni kazi ya uzima na mauti. Kwa hayo yeye na wenzake wakajaribu tena kupita, lakini watu wale hawakuwaacha. Basi kwa sauti moja wote wakapiga kelele kubwa. Sasa, kwa kuwa hawakuwa mbali na lango, wakasikika kutoka mahali pale, na baadhi ya waliokuwa katika nyumba ya lango wakatoka mbio kuwakamata watu hao wabaya; ndipo wakauruka ukuta upesi, wakafika salama katika viwanja alikowekwa mbwa.

Mkombozi:—Ilikuwaje kwamba mlipokuwa langoni hamkumwomba Yeye aliyesimama pale awasindikize njiani, na kuwalinda msipatwe na madhara? Kama mngalifanya hivyo msingalipita katika vitisho hivi, kwa maana Yeye angaliwajalia ombi lenu bila shaka.

Christiana:—Ah, Bwana, furaha tuliyoihisi tulipoingizwa ndani, iliondoa akilini mwetu hofu zote za mbeleni. Na tungewezaje kufikiri kwamba watu wabaya kama hao wangeweza kuvizia mahali kama pale? Kweli, ingekuwa vema kwetu kama tungefikiri kumwomba; lakini kwa kuwa Bwana wetu alijua kwamba ingekuwa kwa faida yetu, imekuwaje hakutuma mtu pamoja nasi?

Mkombozi:—Hamkuomba. Uhitaji wa kitu unapohisiwa, kile tunachokitamani huthaminiwa zaidi.

Christiana:—Je, turudi kwa Bwana wangu na kumwambia twatamani tungalikuwa na busara zaidi, na kuomba msindikizi?

Mkombozi:—Kurudi hamna haja, kwa maana hakuna mahali popote mtakapokwenda ambapo mtakuta uhitaji wowote.

Alipokwisha kusema haya akaaga, na wenzake wakaenda zao.

Rehema:—Jinsi hapa palivyo tupu! Nilikuwa na hakika tumepita hatari zote, na kwamba hatutaona taabu tena.

Christiana:—Ujana wako waweza kukutetea, rafiki yangu, na kukukinga na lawama; lakini kwangu mimi, kosa langu ni baya zaidi kwa kadiri nilivyojua yatakayotukia kabla sijatoka mlangoni mwangu. Rehema:—Lakini uliwezaje kujua haya kabla hujaondoka?

Christiana:—Basi, nitakuambia. Usiku mmoja nilipokuwa nimelala kitandani, niliota ndoto, ambamo niliona tukio zima kama lilivyotukia sasa hivi.