Mzigo na Lango Jembamba

“Maana maovu yangu yamenifunikiza kichwa; kama mzigo mzito yamenilemea mno.” — Zaburi 38:4

Hadithi inaanza na mtu aliyevaa matambara, amesimama shambani, kitabu kimefunguliwa mikononi mwake, na mzigo mkubwa mzito umefungwa mgongoni mwake. Anaposoma, anaanza kutetemeka, na mwishowe anavunjika na kulia kwa sauti, “Nifanye nini?” Ameelewa jambo ambalo hawezi tena kulisahau: Mji anaoishi — Mji wa Uharibifu — utateketea kwa moto, naye atateketea pamoja nao, na uzito ulio mgongoni mwake unamvuta chini kuelekea huko.

Anajaribu kuiambia familia yake. Wanaamua kwamba amerukwa na akili. Wanamdhihaki, kisha wanakasirika, kisha wanampuuza tu wakitumaini atarudi akilini. Basi anatangatanga mashambani peke yake, akilia, mpaka mtu aitwaye Mwinjilisti anamkuta na kumwuliza kwa nini analia. “Nimehukumiwa,” mtu yule anasema, “na sijui niende wapi.” Mwinjilisti anaonyesha ng’ambo ya uwanja mkubwa. “Unaiona ile nuru inayong’aa?” Mtu yule anakodoa macho. “Nadhani naiona.” “Iweke nuru ile machoni pako, uende moja kwa moja kuielekea, nawe utakuta Lango Jembamba. Bisha hapo.”

Basi mtu yule anakimbia. Na hapa ndipo penye jambo usilopaswa kulipita haraka: mke wake na watoto wake wanatoka nje na kumpigia kelele arudi — naye anatia vidole masikioni mwake na kuendelea kukimbia, akipaza sauti, “Uzima! Uzima! Uzima wa milele!” Majirani wawili wanamfukuza. Mkaidi anakataa hata kulizungumzia, anarudi nyumbani kwa hasira. Lakini Mgeugeu anachukuliwa na msisimko na anafuatana naye. Jina la mtu yule, tunaambiwa, ni Mkristo.

Sasa — jambo hili linahusu nini hasa? Mzigo ni hatia. Ni uzito halisi ambao mtu anauhisi pale anapoacha hatimaye kujifanya yuko sawa: ile hisia kwamba kuna kitu kibaya ndani yangu na siwezi kukirekebisha. Unaujua uzito huu. Labda bado si kwa maneno ya kidini, lakini unaijua hisia ya kubeba kitu usichoweza kukiweka chini — jambo ulilolifanya, mtu ulivyo, hofu usiyoweza kuifukuza kwa hoja. Lengo lote la Bunyan katika onyesho hili la kwanza ni kwamba watu wengi hutumia maisha yao wakijaribu kutouhisi uzito huo, na safari ya Mkristo inaanza tu pale anapokataa kuuzima.

Angalia jinsi watu wanaomzunguka wanavyoitikia, kwa sababu ni kweli kwa namna inayouma. Unapoanza kumchukulia Mungu — au nafsi yako mwenyewe — kwa uzito, jibu la kwanza utakalopata mara nyingi si chuki. Ni wewe ni wa ajabu. Ni dhihaka, kisha kukerwa, kisha watu kuamua kimya kimya kusubiri mpaka urudi kuwa wa kawaida. Hivyo ndivyo familia ya Mkristo inavyofanya. Yeye hawachukii; anawalilia. Lakini hawezi kubaki na kujifanya, basi anaondoka.

Na angalia njia mbili ambazo majirani wake wanaitikia, kwa sababu utakutana na zote mbili ndani yako mwenyewe. Mkaidi hataki hata kulifikiria — maswali ya namna hii yanamkosesha raha, basi analizima jambo lote na kurudi nyumbani. Mgeugeu ana tatizo lililo kinyume — anasema ndiyo mara moja, anasisimka, anakubali kila kitu, na (kama utakavyoona katika sura inayofuata) hana mizizi pale mambo yanapokuwa magumu. Ukweli uko mahali ambapo hakuna kati ya hao wawili anayeishi: Mkristo si mwenye makelele wala si mwenye kupuuza. Yuko makini kabisa tu, na anasonga mbele.

Vidole masikioni ni muhimu pia. Wakati mwingine kufanya lililo sahihi kunamaanisha kusonga kabla watu wanaokuzunguka hawajakubali, na kusonga wakati bado wanakuita urudi. Huo si kiburi. Ni kwamba mambo mengine ni muhimu mno kiasi kwamba hayawezi kupigiwa kura.

Jambo moja la kufanya wiki hii: acha kuuzima uzito huo kwa siku moja. Chochote unachokikimbilia kwa kawaida punde unapoanza kuhisi ile hali ya chini, ya wasiwasi, ya kuhisi kuna-kitu-kibaya — simu, kelele, mzaha, kitu cha kukuvuruga — kiweke chini mara moja tu, na ukae kweli na swali lile aliloliuliza Mkristo: Nifanye nini? Huwezi kuweka chini mzigo ambao unakataa kukiri kwamba unaubeba. Kuutaja kwa jina ni hatua ya kwanza kuelekea langoni.