Baraka ya Utakaso

Siku za Jumapili nilikuwa nikiamka mapema kama siku nyingine. Nilikula kifungua kinywa changu, nikasafisha nyumba yangu, na saa tatu asubuhi Mazie wangu mdogo alikwenda Shule ya Jumapili. Alipokuwa ameondoka nilikuwa nikipika chakula changu chote cha mchana na kuandaa kila kitu. Sikupata nafasi ya kupika sana katikati ya juma, kwa kuwa mara nyingi ilinibidi kukausha nguo zangu ndani ya nyumba nami sikuweza kuruhusu harufu ya mapishi, hivyo Jumapili ndiyo siku pekee ambayo ningekula chakula kizuri cha kweli, lakini sikuwahi kubaki nyumbani nisiende kanisani ili nipike—basi nilimwogesha mtoto wangu mchanga nikamlaza katika kitanda chake cha kubembea, kisha nikapiga magoti nikamwomba Bwana amfanye Will aendelee kulala mpaka nitakapokwenda Kanisa la Green Street, na amweke James katika hali ya furaha ili asinikaripie, kwa maana nilichukia sana kukaripiwa, kupita kiasi. James alikuwa mtu wa ajabu. Kama alikuja na kunikuta nimetoka, hata kama nilikuwa nimekwenda kupeleka nguo, angekasirika. Basi Mazie aliporudi nikasema, "Sasa wewe soma kitabu chako cha maktaba na uwe msichana mwema; mimi naenda Kanisa la Green Street asubuhi hii; huko ibada huisha kabla ya kanisa letu, kwa hiyo nitarudi nyumbani mapema. Unaweza kumwambia baba yako, akija kabla sijarudi. Will akilia, usimbebe; mbembeleze tu."

Alikuwa msichana mzuri mwenye nguvu, wa miaka kumi na mitatu, aliyeweza kabisa kumtunza na kumshughulikia vizuri kama nilivyoweza mimi, kwa hiyo nikaenda nikawaacha. Nilipokuwa njiani kwenda Green street, ilionekana kana kwamba Ibilisi alinifikia. Nilipokuwa tu nikiingia Carmine street, nilihisi nguvu ya Kishetani ikitembea kando yangu na kuninong'oneza, "Sasa, unajua, James akirudi nyumbani akakuta umetoka, unajua utakavyokipata; afadhali uende Bedford Street ukamsikilize John Cookman."

"Haya, nitakwenda."

Basi nilipofika kwenye kona na nilipokuwa karibu kugeuka kuteremka

Bleecker street, sauti ikasema, "Hapana, endelea mbele." Nikaendelea. Nilipokuwa nimekwenda karibu nusu ya mtaa Shetani akanong'ona tena, "Wewe unatafuta utakaso?"

"Ndiyo."

"Basi, James akirudi nyumbani na wewe umetoka, atakasirika sana, na hiyo itakuwa dhambi, nawe hupaswi kumfanya mtu yeyote atende dhambi."

"Hapana," nilisema, "sitafanya hivyo."

Kisha Shetani akasema, "Afadhali uende ukamsikilize yule mchungaji wa Kipresbiteri aliye kwenye kona ya Houston na Prince streets." Nilikuwa nimesikia jinsi walivyokuwa wema kwa watu weusi, nami nilikuwa nimeahidi mara kadhaa kwamba ningekwenda kumsikiliza mchungaji huyo; Ibilisi alikuwa amelijua jambo hilo kwa namna fulani; siwezi kueleza jinsi alivyolijua, lakini alilijua. "Afadhali uende ukamsikilize; tena, ni karibu zaidi na nyumbani, mitaa mitatu karibu zaidi, nawe unaweza kurudi nyumbani upesi."

"Ndiyo," nilisema, "ni kweli."

Nilipofika kwenye kona, nilipokuwa karibu kugeuka kuteremka, kwa mvuto mwororo sauti tamu ikanong'ona, "Hapana, hapana, endelea mbele."

"Bwana, nisaidie!"

Lo, nitawezaje kumsifu Mungu kwa kutosha kwa ajili ya upendo wake mwororo na uaminifu wake kwangu katika saa ile ya kutisha. Aliipa roho yangu iliyokuwa ikizimia nguvu, na nilipokuwa sina uwezo, aliniongezea nguvu. Haleluya! Haleluya! Bwana asifiwe!

Nikaendelea mbele kidogo na baada ya muda adui alionekana kunikaribia tena kwa ukali. Akasema, "Sasa, wewe ndiye mpumbavu mkubwa kuliko wote waliowahi kuwako. Unadhani unakwenda kumsikiliza John Inskip; hayuko huko, yuko Five Points."

"Lo, kama ningedhani Ndugu Inskip hayuko huko, nisingekwenda. Ningerudi."

Nikaendelea. Nilipofika kwenye ngazi sitasahau kamwe msisimko wa furaha uliopita moyoni mwangu niliposikia Ndugu Inskip akiomba. Kwa nguvu iliyokuwa imenibakia nikasema, "Mungu ashukuriwe, yuko hapa wala hayuko Five Points." Nilionekana kuhisi uwepo wa Kishetani ukinipita kwa kasi na kusema, "Lo, amegundua." Shetani yule mzee alijua kwamba nilikuwa nimemnasa katika mojawapo ya uongo wake mkubwa kuliko yote. Niliingia kanisani nikaketi viti vitatu hivi kutoka mlangoni. Nilikuwa nimeingia kanisa lile mara moja tu kabla, nayo ilikuwa Jumapili ya kwanza ya Ndugu Inskip. Nilipokuwa nikiishi York street nilikuwa mgonjwa sana nisiweze kutembea mpaka mbali kule Kanisa la Sullivan Street Bethel nilikokuwa mshiriki, kwa hiyo nikaingia pale Jumapili ile. Niliketi katika

roshani. Watu walikuwa wema mno; ndugu mmoja alinipa kitabu akaniomba nije tena. Namshukuru Mungu kwa roho ile iliyokuwamo Green street siku zile, hata kwa watu weusi. Jumapili ile niliyopata baraka sikuketi ghorofani, lakini lo, jinsi nilivyokuwa nimechoka nilipoingia kanisani. Niliinamisha kichwa changu mbele nikamwomba Mungu anipe nguvu. Ndugu Inskip alipomaliza sala yake alisimama akatoa matangazo; wimbo wa mwisho ukaimbwa, kisha likaja fungu:— Waefeso, Sura ya 4, Mstari wa 24,—"mkavae utu mpya, ulioumbwa kwa namna ya Mungu katika haki na utakatifu wa kweli." Akasema, "Katika kuhubiri kutoka fungu hili asubuhi hii ndugu wataona kwamba itanibidi kugusia mahubiri niliyohubiri Sabato chache zilizopita juu ya utakaso."

Nilishtuka, kwa maana sikuwahi kumsikia mchungaji akilitamka neno hilo mwanzoni mwa mahubiri yake, nikasema, "Lo, nimeikosa nafasi yangu; Sabato mbili zilizopita nilivutwa sana kuja hapa nami sikuja; Ee Bwana, nimeiasi roho ile nami ninasikitika sana; nisamehe na unisaidie, nakuomba."

Lo, jinsi nilivyolia, kwa maana nilikuwa nimeipoteza nafasi yangu nami nina njaa kubwa ya baraka; lakini, "Bwana nisamehe na unisaidie nisikilize sasa."

Niliinua kichwa changu nikamkazia macho na mawazo yangu yule msemaji, nikavutiwa sana hata ilionekana kwamba alikuwa akinihubiria mimi peke yangu, nami nikalipokea kila neno. Baada ya muda nikamsikia mtoto wangu akipiga yowe,—nilimsikia akipiga yowe waziwazi kama nilivyowahi kumsikia mtoto yeyote akilia. "Ulimwambia Mazie asimbebe mtoto yule, lakini amembeba na kumwangusha," Shetani alipendekeza.

Kwa kitambo jambo lenyewe lilionekana kutokea kweli, nalo lilikuwa mbele ya macho yangu. Moyo wangu ulisimama, na sauti ikasema, "Mtumaini Bwana."

"Nitamtumaini," nilisema, nikakaza tena akili yangu na kusikiliza, na Ndugu Inskip mpendwa alipozidi kuchangamka nami nikawa nikila karamu, mtoto wangu akapiga yowe tena. Niliruka, na ilionekana kwamba watu wote kanisani walisikia; ilikuwa wazi mno.

"Haya," Ibilisi asema, "James amerudi nyumbani na Mazie hakufanya kama ulivyomwambia, nawe utakipata utakapofika nyumbani."

Lo, nilihisi kwamba kama ningekuwa na mabawa ningeruka. Nilitaka kupiga kelele. Sauti tamu ikasema, "Ulisema kwamba utamtumaini Bwana."

"Kweli nilisema," nikasema, basi nikaegemea nyuma nikawa nikisikiliza na kunywa

maneno, nikadhani kwamba sasa kila kitu ni salama. Tena nikamsikia mtoto wangu akipiga yowe.

"Haya," alisema Ibilisi, "Mazie amemwangusha na kumvunja uti wa mgongo," nami nikaondoka nikatembea hadi mwisho wa kiti.

"Haifai," nilisema, "nitateswa hapa; nitarudi nyumbani." Na ilikuwa kana kwamba mtu alisimama mbele yangu akasema, "Je, hukusema kwamba utamtumaini Bwana kwa ajili ya mtoto yule?"

"Ndiyo," nilisema, "nami nitamtumaini Bwana, hata kama mtoto amekufa;" nikaketi. Nilipokuwa tu nikiketi Ndugu Inskip akasema: "Wako watu wengi sana wanaohangaika juu ya baraka ya utakaso; jinsi watakavyoweza kuidumisha wakiipata."

"Lo!" nilisema, "ananikusudia mimi, kwa maana hivyo ndivyo hasa nilivyosema. Kwa majaribu yangu na tabia yangu ya pekee na yote ninayopaswa kupambana nayo, kama ningeipata baraka ningewezaje kuidumisha? Sasa, mtu fulani amemwambia, kwa maana ananitazama mimi moja kwa moja nami najua ananikusudia mimi." Nikajaribu kujificha nyuma ya nguzo, naye alionekana kutazama huko pia. Kisha nikasema, "Haya, ananikusudia mimi, nami nitayapokea tu anayoyasema." Alitumia mfano huu: "Unapofanya kazi ngumu mchana kutwa na kuchoka sana,—"Ndiyo," nilisema, na mara moja akili yangu ikapitia kufua na kupiga pasi kwangu usiku kucha,—"Unapokwenda kulala usiku hujiandalii namna yoyote ya kupumua,"—"Hapana," nilisema, "sijawahi kulifikiria jambo hilo,"—"Unakwenda kulala, unapumua usiku kucha bila kujishughulisha na kupumua kwako, unaamka asubuhi, hukuhusika nalo hata kidogo."

"Ndiyo, ndiyo, naliona."

Akaendelea: "Huhitaji kumwandalia Mungu namna yoyote ya kuishi ndani yako; mpate Mungu ndani yako katika ukamilifu wake wote naye ataishi maisha yake mwenyewe.

"Lo!" nilisema, "naliona." Na kwa namna fulani nilionekana kuzama chini mpaka nikajipoteza machoni pangu mwenyewe, kisha kuinuka; yote yalitokea kwa kitambo kimoja. Nilionekana kwenda pande mbili kwa wakati mmoja, chini na juu. Papo hapo wimbi la ajabu likanijia, na kububujika kukubwa moyoni mwangu, na maneno haya yakalia ndani yangu kama kengele: "Mungu ndani yako, Mungu ndani yako," nami nikawaza, akifanya nini? Akitawala kila tamaa na kila shauku, na kuteka nyara kila fikira ipate kutii mapenzi yake. Jinsi nilivyoweza kuishi kupitia hayo siwezi kueleza, lakini heri ya upendo ule na amani na nguvu siwezi kamwe kuieleza. Lo, ni utukufu ulioje ulioijaza nafsi yangu! Utupu ule mkubwa ndani ya nafsi yangu ukaanza kujaa; ulikuwa kama funda tamu la maji baridi, nami nikahisi

hivyo. Nilitaka kupiga kelele za shangwe, Utukufu kwa Yesu! lakini Shetani akasema, "Sasa, ukipiga kelele watakutoa nje."

Nilikuwa mtu mweusi pekee pale nami nilikuwa na hisia kali sana za adabu; nilikuwa nimefundishwa hivyo, na Shetani alilijua. Nashangaa jinsi alivyopata kuyajua mambo haya madogo yote ndani yangu, lakini licha ya hayo yote Yesu wangu alishinda. Kama tulivyokuwa tukiimba sisi watu weusi katika miaka iliyopita:

"Yesu ni jemadari hodari,
Yesu ni jemadari hodari,
Yesu ni jemadari hodari,
Askari wa msalaba."

"Yesu hajashindwa vita kamwe,
Yesu hajashindwa vita kamwe,
Yesu hajashindwa vita kamwe,
Askari wa msalaba."

Haleluya! Haleluya! Amina.

Sikupiga kelele za shangwe, na baada ya muda Ndugu Inskip akafika kwenye mfano mwingine. Akasema, akinena juu ya imani: "Sasa, baraka hii ya usafi, kama ulivyo msamaha, hupokewa kwa imani, na kama ni kwa imani, kwa nini isiwe sasa?"

"Ndiyo," nilisema.

"Ni ya papo hapo," akaendelea. "Kwa mfano, chumba chenye giza hubaki na giza kwa muda gani unapoingiza ndani yake taa iliyowashwa?"

"Lo," nilisema, "naliona!" Na tena wimbi kubwa la utukufu likaipitia nafsi yangu—funda jingine la maji baridi—nilionekana kulimeza, kisha kububujika kule moyoni mwangu kukaonekana kujaa zaidi kidogo. Bwana asifiwe milele, kwa ajili ya siku ile!

Akinena juu ya uweza wa Mungu, akaendelea bado na mfano mwingine. Akasema: "Ikiwa Mungu kwa kufumba na kufumbua aweza kuibadili miili yetu hii duni na kuifanya ifanane na mwili wake mwenyewe wa utukufu mkuu, itamchukua Mungu muda gani kuitakasa nafsi?"

"Mungu aweza kufanya hivyo," nilisema, "kwa kufumba na kufumbua," na upesi kama cheche itokayo kwenye chuma kilichopigwa nikahisi mguso wa Mungu tangu utosi wa kichwa changu hadi nyayo za miguu yangu, na kububujika kukaja, nami nikahisi kwamba lazima nipige kelele za shangwe: lakini Shetani bado alinipinga kama alivyompinga Yoshua. Lakini Amiri wa jeshi la Bwana alisimama karibu akasema, "Mvueni nguo hizo zenye uchafu," naye Shetani akakasirika. Tena nikamkubalia Mjaribu nisipige kelele za shangwe. Kisha nikahisi Roho akiniacha. Nilijua kwamba ameondoka, nikasema: "Ee Roho Mtakatifu, kama utarudi tu nitakukiri." Nina

furaha sana kwamba Mungu aliweka neno kukiri kinywani mwangu. Nilidhani ningejiandaa, ili Roho atakapokuja tena nipige kelele za shangwe; lakini kabla sijajua, kana kwamba mtu alinimwagia beseni la maji usoni, wimbi kubwa likaja na nilipokuwa tu karibu kusema "Utukufu kwa Yesu!" Ibilisi akasema, "Tazama, tazama wale wazungu, kuwa mwangalifu, watakutoa nje," nami nikaweka mikono yangu kinywani nikanyamaza, na tena nikahisi Roho akiniacha na kuondoka.

Kisha Shetani akasema: "Sasa, umemdanganya Roho Mtakatifu, kwa maana ulisema kwamba Roho Mtakatifu akirudi ungemkiri, naye alirudi wala hukumkiri, nawe umemdanganya Roho Mtakatifu."

Lo, je, nitaweza kuisahau hofu kuu ya saa ile? Nilidhani nimetenda dhambi isiyosameheka, hivyo nimehukumiwa milele. Tumaini lote likatoweka, na hofu kuu ya giza ikaifunika roho yangu. Kwa dakika tano hivi ilionekana kwangu kana kwamba nilikuwa jehanamu, lakini kwa namna fulani, sijui jinsi gani, nikasema, "Haya, najua kwamba Bwana ameitakasa nafsi yangu"—nilikuwa na hakika kabisa juu ya hilo —"nami nitarudi nyumbani kwenye kanisa langu nitoe ushuhuda."

Papo hapo Shetani asema: "Hawatakuamini kwa sababu hukuipata baraka huko."

Kisha nikakumbuka kwamba palikuwa na wivu kidogo na chuki miongoni mwa baadhi yao, kwa hiyo nikasema: "Haya, haidhuru, najua kwamba Bwana ameitakasa nafsi yangu, hata hivyo." Nikataka kusimama ili nitoke, lakini sikuweza kusimama kwa miguu yangu. Lo, nilikuwa dhaifu mno. Kichwa changu kilionekana kuwa mto wa maji na macho yangu chemchemi ya machozi. Niliingiza mkono mfukoni nichukue leso yangu, lakini sikuweza kuitoa. Papo hapo wakasimama kuimba wimbo wa kufunga, wimbo ule wenye baraka, "Jua langu la mwisho latua upesi." Nilijaribu kusimama, lakini sikuweza; kisha Ibilisi asema, "Hakuna mtu anayekujua hapa, nao watadhani umelewa."

"Bwana, nifanye nini," na sauti ilionekana kunong'ona katika sikio langu la kushoto, kwa maana Shetani alisimama upande wangu wa kulia, na alikuwa akininong'oneza mapendekezo yake: "Omba upewe nguvu za kusimama." Nilishika kiti kilichokuwa mbele yangu na nikitetemeka kuanzia kichwani hadi miguuni nikasimama, lakini nikaendelea kukishika kiti. Nilipokuwa tu nimesimama sawasawa kwa miguu yangu wakaanza ubeti wa mwisho wa wimbo,

"Lo! peleka moyo wangu wenye shauku kwake,
Aliyetoka damu na kufa kwa ajili yangu.
Ambaye damu yake sasa yasafisha dhambi zote,
Na kunipa ushindi."

Na walipoimba maneno haya, "Ambaye damu yake sasa yasafisha," lo, ni wimbi la utukufu lililoje lililoipitia nafsi yangu! Nilipiga kelele za shangwe, utukufu kwa Yesu. Ndugu Inskip akajibu, "Amina, Utukufu kwa Mungu." Lo, ni ushindi ulioje kwa Mfalme wetu Imanueli. Sijui nilionekanaje hasa, lakini nilijisikia hali ya ajabu mno, hata hivyo nilijisikia mwenye utukufu. Mmoja wa ndugu wema wa wahudumu wa kanisa aliyekuwa mlangoni alisema, nilipokuwa nikitoka, "Haya, shangazi, mahubiri yale yamekupendezaje?" lakini sikuweza kusema; kama ningesema, ningepiga kelele za shangwe, kwa hiyo nikatikisa kichwa tu. Nilipokuwa tu nikikanyaga ngazi ya juu nilionekana kuhisi mkono, ambao mguso wake siwezi kuueleza. Ulionekana kunibonyeza taratibu juu ya kichwa changu, nami nikahisi kitu fulani kikipasuka na kuteremka na kunifunika kama joho kubwa! Nilihisi waziwazi; kilifanyika kwa kitambo kimoja, na lo, ni amani na nguvu kuu zilizoje zilizonimiliki! Nikaanza kupanda Green street. Mitaa ilikuwa imejaa watu waliokuwa wakitoka katika makanisa mbalimbali kuelekea pande zote. Mbele yangu kidogo walikuwa dada watatu walio viongozi katika kanisa letu. Ningependa zaidi kukutana na mtu mwingine yeyote kuliko wao. Niliwaogopa. Basi, sijui kwa nini, lakini wao ndio hasa waliokufanya uhisi kwamba hekima hukaa kwao. Walikuwa dada wazee walio viongozi, nami nimegundua kwamba makanisa ya watu weusi si peke yao yaliyo na dada hawa viongozi wenye kujiona. Basi, nilipowakaribia, niliwaona wakiambiana jambo fulani, nao walionekana wenye heshima kuu. Sasa, Ibilisi hakuwa karibu nami kama hapo kwanza; alionekana kuwa nyuma yangu kabisa, lakini alinipigia kelele kwa nyuma, "Hutawaambia kwamba umetakaswa."

"Hapana," nilisema, "sitawaambia lolote," lakini nilipowafikia nilionekana kuwa na nguvu ya pekee katika mkono wangu wa kulia nami nikawa nikiuzungusha, kama wavulana wafanyavyo nyakati nyingine! Sijui kwa nini, lakini lo, nilijisikia mwenye nguvu nyingi, nilipowakaribia dada wale. Wakasema, "Haya, Smith, ulikuwa wapi asubuhi hii?"

"Bwana," nilisema, "ameitakasa nafsi yangu." Nao wakapigwa na bumbuazi! Sikusema zaidi, bali nikapita, nikizungusha mkono wangu! Nadhani watu walidhani kwamba nimerukwa na akili, nami nilikuwa hivyo, kwa maana Mungu alikuwa amenitia moto! "Lo," niliwaza, "kama pangekuwako jukwaa kuizunguka dunia ningekuwa tayari kupanda juu yake na kutembea na kumwambia kila mtu juu ya nguvu hii ya Mungu itakasayo!"

"Juu ya ushindi sasa dhidi ya nguvu za Shetani,
Waliokombolewa wote na waimbe,
Na kushangilia katika saa ya kufa
Kupitia Kristo Bwana Mfalme wetu."

"Lo! ulikuwa upendo,
Upendo wa ajabu,
Upendo wa Mungu kwangu,
Ulioleta Mwokozi wangu kutoka juu,
Afe pale Kalvari."

Kwa namna fulani siku zote nilikuwa na hofu ya wazungu—yaani, sikuwaogopa kwa maana ya kwamba wangenidhuru, au jambo la namna hiyo— bali aina fulani ya hofu kwa sababu wao walikuwa weupe, na walikuwa kule, nami nilikuwa mweusi na nilikuwa huku! Lakini asubuhi ile pale Green street, niliposimama kwa miguu yangu nikitetemeka, niliyasikia maneno haya waziwazi. Yalionekana kutoka kona ya kaskazini-mashariki ya kanisa, polepole, lakini kwa uwazi: "Hapana Myahudi wala Myunani, hapana mtumwa wala huru, hapana mtu mume wala mtu mke; maana ninyi nyote mmekuwa mmoja katika Kristo Yesu." (Wagalatia 3:28.) Sikuwahi kulielewa andiko hilo kabla. Lakini sasa Roho Mtakatifu alikuwa amelifanya wazi kwangu. Na nilipowatazama wazungu ambao siku zote nilionekana kuwaogopa, sasa walionekana wadogo mno. Mlima ule mkubwa ulikuwa umekuwa kichuguu. "Basi Mwana akiwaweka huru, mtakuwa huru kweli kweli." Sifa zote kwa Kristo wangu mshindi!

"Aliniokoa nilipofungwa,
Na nilipojeruhiwa, akaniponya jeraha langu.
Alinitafuta nilipotangatanga, akaninyoosha,
Akaligeuza giza langu kuwa nuru."

Haleluya! Haleluya! Bwana asifiwe!

Nilipofika nyumbani nilifungua mlango; mtoto alikuwa bado amelala. Nikasema: "Mazie, Bw. Smith amekuja?"

"Hapana."

"Will amelala vizuri?"

"Ndiyo, hajaamka hata kidogo."

"Basi, Bwana ameitakasa nafsi yangu asubuhi hii," naye akasema, "Kweli, mama?"

"Ndiyo," nilisema, "nami nataka kwenda kumwambia Shangazi Scott." Yeye alikuwa dada yangu mwema wa kikundi changu cha maombi (Band). Aliishi Clinton court, karibu na Eighth street. Nilipofika mlangoni, niligonga na kufungua wakati uo huo. Ndugu Scott alikuwa amejilaza kwenye kochi; yeye alikuwa msaidizi wa kiongozi wa darasa wa Ndugu Henry De Schield, aliyekuwa kiongozi wangu. Yeye aliamini fundisho la utakatifu, lakini hakuwa na uzoefu wake wakati ule, ila, Mungu ashukuriwe, aliliamini wala hakusema

lolote dhidi yake, kwa hiyo hilo lilikuwa upande wangu. Ndugu Scott alikuwa "kati na kati," nyakati nyingine alionekana kuliamini na kuongea kana kwamba analo, na wakati mwingine alilipinga vikali, kwa hiyo hukujua kamwe ni lini angekugeukia. Nilipoingia asubuhi ile, nikasema: "Mzee Scott, Bwana ameitakasa nafsi yangu asubuhi hii."

Akainuka, akasema: "Je—je, amefanya hivyo?" (Alikuwa na kigugumizi kidogo.) Sikungoja zaidi, nikaanza kuimba wimbo wa zamani ambao mara nyingi nilikuwa nimeusikia ukiimbwa katika karamu zetu za upendo na mikutano ya darasa katika siku zilizopita, ambao ulionekana kuwa wimbo halisi wa nafsi yangu. Sikuwahi kuhisi muungano wa nafsi namna hiyo na Yesu maishani mwangu; kwa hiyo nikaimba:

"Nimeolewa na Yesu
Zaidi ya mwaka mmoja,
Nimeolewa na Yesu
Muda wote wa vita."

Yule mzee akanitazama akatabasamu, akajiandaa kwa ubishi. Watoto wote walionekana kushangaa. Dada Scott alikuwa bado hajarudi kutoka kanisani. Nilipomaliza ubeti ule, nikasema, "Habari za asubuhi," na nilipokuwa nikifungua mlango kutoka, Dada Scott alikuwa ndipo anaingia. Nikasema; "Lo, Scott! Bwana ameitakasa nafsi yangu asubuhi hii."

Nilidhani angefurahi sana kwa maana alikuwa ameniambia kwamba miaka mingi iliyopita huko Kanada, alikuwa amepata baraka kupitia Bi Palmer, mke wa daktari. Hakuwahi kulinena jambo hilo kwa uhakika na kwa uwazi, kwa hiyo sikuwahi kuelewa lolote juu yake, lakini kwa mshangao wangu mkubwa alisema kwa ubaridi kabisa, "Haya, natumaini utaidumisha," akapita moja kwa moja kando yangu akaingia, wala hakusema neno jingine. Nikatoka. Lo, ni mshtuko ulioje!

"Haya," Ibilisi asema, "Yeye haamini kwamba umepata baraka."

"Ee Bwana," nilisema, "Inawezekana kwamba nimekosea na itanibidi kurudi nyuma na kuipitia njia yote upya. Afadhali nife papa hapa nilipo."

Nilipokuwa nikitoka Eighth street kuingia Sixth avenue, nililia kwa sauti, "Ee Bwana, nisaidie, na kama baraka hii si utakaso, basi ni nini?" Na Bwana alinisaidia kweli. Upesi maneno haya yakaja kwa nguvu moyoni mwangu: "Ni uweza wa Mungu uuletao wokovu kwa kila aaminiye." "Aaminiye," lilionekana kutiliwa mkazo kwa nguvu sana, nami nikasema, "Bwana, naamini kwamba umeitakasa nafsi yangu," na nguvu ya Mungu ikanijia

hata magoti yangu yakalegea nikaanguka kana kwamba nimepigwa risasi, papo hapo katikati ya Sixth avenue. Watu walikuwa wakipita wakanitazama bila kusema lolote. Nadhani walidhani kwamba nimechanganyikiwa kidogo kichwani, lakini Mungu alikuwa ameugeuza uteka wangu na kinywa changu kilikuwa kimejaa kicheko. Nilijizoazoa nikainuka kadiri nilivyoweza, kwa maana sikuanguka kifudifudi, magoti yangu yalilegea nikaanguka kwa mikono yangu, na kila mara niliposema neno lile ambalo Bwana aliliweka kinywani mwangu: "Ni uweza wa Mungu uuletao wokovu kwa kila aaminiye," wimbi jingine la nguvu likanijia. Nikaanguka tena, na hivyo mara tatu, kabla sijafika nyumbani, nilianguka chini ya nguvu kuu ya Mungu. Haleluya! Hata leo ni vivyo hivyo, "Uweza wa Mungu uuletao wokovu kwa kila aaminiye," nami namwamini Mungu kweli, naye amenitunza nikiwa nimeokoka kwa namna ya ajabu. Haleluya! Kuna ushindi mkubwa ndani ya nafsi yangu. Sijui Ibilisi alikwenda wapi, lakini sikumsikia tena kwa juma zima, kisha akanitembelea akasema, "Watu wanapotakaswa, kila kitu kinachowazunguka huwa bora zaidi."

"Ndiyo," nilisema."

"Basi, unaona kwamba James hajawa bora hata kidogo, kama ni lolote amezidi kuwa mbaya."

Hilo lilikuwa kweli, kama inawezekana, nami nikasema kwamba hata mimi nilifikiri hivyo, wala sikuelewa sababu yake, kwa maana nilidhani angefurahi kujua kwamba nilikuwa nimepata dini zaidi.

"Basi," alisema, "Huna ushuhuda kwamba umetakaswa."

"Haya," nilisema, "nitaupata, Mungu akinisaidia, sasa hivi."

Ilikuwa Ijumaa. Nilikuwa nikipiga pasi; nikaweka chini pasi yangu nikaenda kumwambia Yesu. Nikasema; "Bwana, naamini kwamba umeitakasa nafsi yangu, lakini Shetani anasema sina ushuhuda. Sasa, Bwana, sijui niombe nini kama ushuhuda wa moja kwa moja wa baraka hii, lakini nipe kitu kitakachokuwa wazi na dhahiri kiasi kwamba Ibilisi hatanishambulia tena kamwe juu ya jambo hilo maadamu ninaishi."

Baada ya sala fupi nilingoja kitambo kimya, nikasema, "Sasa, Bwana, ninangoja mpaka wewe mwenyewe utakaponena nami," kitambo kikapita na maneno haya yakaja: "Omba kuokoka kwa Bi Chapel."

Nikasema, "Bwana, kama ushahidi halisi kwamba umeitakasa nafsi yangu, nakuomba umwokoe Bi Chapel kati ya sasa na Jumapili asubuhi."

Mara moja maneno haya yakamulika ndani ya nafsi yangu: "Ukiweza

kuamini, yote yawezekana kwake aaminiye." Nami nikasema, "Bwana, naamini kwamba utafanya hivyo," na gharika ya nuru na furaha ikanijaza. Lo, namsifu Bwana. Niliinuka kutoka magotini nikimsifu Mungu. Nikaendelea kupiga pasi; baada ya muda kidogo, Shetani akaja tena.

"Ingekupasa kwenda kuona kama mwanamke yule ameokoka kabla hujawa na hakika namna hiyo."

"Haya, ndiyo, ningependa kwenda, lakini ni maili mbili kutoka hapa, nami naogopa huenda Will akaamka na kulia."

Lakini adui akanisisitiza, "Afadhali usiwe na hakika kupita kiasi, ingekupasa kwenda kuona," nami nikajaribiwa vikali. Nikainua moyo wangu kwa Mungu katika sala nikasema, "Bwana nisaidie, naamini kwamba utafanya hivyo, nami nitakutumaini." Kisha utulivu na ukimya ukanijia mwili mzima nami nikaendelea kupiga pasi na kuimba. Bwana asifiwe!

Bi Chapel, ninayemtaja, alikuwa mwanamke kijana mwema sana, ingawa hakuwa Mkristo. Alikuwa mtu mnyoofu sana mwenye maadili mema. Aliugua, na dada yake, Mkristo mwenye bidii sana, alikuwa na wasiwasi mwingi juu ya hali yake ya kiroho, akaniomba mimi na wengine tuje tuombe pamoja naye. Siku moja nilikwenda, nikakutana na Mother Jones na wengine kadhaa. Tuliimba na kuomba pamoja naye tukamwacha. Na sasa juma moja lilikuwa limepita bila kusikia habari zake, nami nilikuwa nimedhani kwamba ndiyo sababu adui alinishambulia kwa ukali hivyo siku ya Ijumaa. Jumapili asubuhi ikafika nami nilikuwa nimedumu katika kuamini na kumsifu Mungu, kulingana na neno lake: "Ukiweza kuamini, yote yawezekana kwake aaminiye." Nilikwenda kanisani, na nilipokuwa nimeketi katika kiti changu baada ya mahubiri kwisha, sadaka ilipokuwa ikikusanywa, Dada Jones, aliyeketi katika kiti cha upande wa pili, aliinuka akanijia, akasema "Smith, Chapel amepata baraka." Nikasema, "Bwana asifiwe, aliipata lini?" Akasema, "Jana alasiri." Kisha maneno haya yakanenwa moyoni mwangu kwa nguvu: "Sasa huo ndio ushahidi wako," nami nikasema, "Ee Bwana, nakushukuru kweli, umejibu maombi yangu na kunipa ushuhuda huu dhahiri kwamba umeitakasa nafsi yangu."

Mara nyingi tangu wakati ule imani yangu imejaribiwa vikali, nami nimekuwa na mengi ya kupambana nayo, na mishale ya moto ya Shetani nyakati nyingine imeumiza sana, lakini tangu siku ile hajawahi kuwa na ujasiri usio na haya wa kuniambia kwamba Mungu hakuifanya kazi hii yenye baraka. Haleluya! ni Mwokozi wa namna gani!

Si kila mtu anayepata ushuhuda wa moja kwa moja wa utakaso wake

wala wa kuhesabiwa haki kwake kwa njia hiyo, lakini ni haki yao kuwa na ushuhuda wa Roho ulio wazi na dhahiri juu ya kuhesabiwa haki na utakaso pia, na, kwa kawaida, watu wasiopata ushuhuda huu dhahiri hawatulii katika maisha yao ya Kikristo, mara nyingi huyumbayumba na kusitasita, na ni rahisi zaidi kugeuzwa kando kufuata mafundisho na itikadi mpya; lakini, Mungu ashukuriwe, amenilinda katika amani kamilifu maadamu moyo wangu umemtegemea yeye nami nimemtumaini. Jina lake lisifiwe milele!

James hakurudi nyumbani kwa majuma mawili. Aliporudi niliketi mapajani mwake nikamkumbatia shingo nikamweleza habari yote. Alisikiliza kwa uvumilivu. Nilipomaliza akaanza ubishi wake wa zamani. Nikasema, "Sasa, mpenzi wangu, unajua siwezi kubishana."

"Haya basi," akasema, "Kama umepata kitu usichoweza kukieleza, mimi sikiamini."

"Basi," nilisema, "nimekueleza yote niwezayo nami siwezi kubishana." Lo, jinsi alivyonichokoza kwa kila namna, lakini Mungu aliniweka mtulivu kabisa nafsini mwangu, naye mume wangu maskini aliudhika sana kwa sababu sikukubali kubishana. Nilijua maana yake, lakini Mungu asifiwe aliniokoa. Niliweza tu kulia na kuomba.

Muda mfupi baada ya kuokoka, nilisadikishwa sana moyoni juu ya hitaji la baraka ya usafi wa moyo; na kama ningekuwa na mtu wa kunifundisha, naona jinsi ambavyo ningeweza kuingia katika uzoefu ule wenye baraka. Lakini kwa kukosa mafundisho yanayofaa, kama Israeli wa zamani, nilitangatanga katika jangwa la mashaka na hofu, na kupanda na kushuka, kwa miaka kumi na miwili; na kama Mch. John S. Inskip asingekuwa na uzoefu huo yeye mwenyewe, na kuhubiri Jumapili ile asubuhi isiyosahaulika, Septemba, 1868, katika Kanisa la zamani la Green Street, New York, kwa uwezekano wote huenda nisingeingia kamwe katika nuru yenye baraka ya wokovu kamili.

Nitamshukuru Mungu daima kwamba ushahidi wa kukubaliwa kwangu naye ulikuwa dhahiri na wazi hivyo nilipokuwa nimesadikishwa sana juu ya baraka ya usafi wa moyo. Ulikuwa mvutano mgumu, hata hivyo; lakini kama jambo hili lisingekuwa limethibitishwa wazi namna hiyo ingekuwa vibaya zaidi sana—tofauti kati ya hali mbili zile za kusadikishwa, msamaha na usafi. Niliposadikishwa juu ya dhambi nilikuwa chini ya hukumu, nikajiona kuwa mwenye dhambi aliyepotea na mnyonge. Sasa, Mungu kwa rehema alipokwisha kunisamehe dhambi zangu zote, aliiondoa hukumu yote akanipa furaha na amani katika kuamini. Haleluya!

Sasa, niliposadikishwa juu ya usafi au utakaso, ilikuwa

hali ya ndani ya kusadikishwa juu ya upungufu—upungufu usioelezeka; si hukumu. Lakini, lo! ule upungufu wa ndani wa moyo. Kama, baada ya kula kifungua kinywa kizuri cha kushibisha, na kufanya kazi ngumu mchana kutwa, unaposikia njaa sana ya chakula chako cha mchana au cha jioni. Basi, moyo wangu ulilia na kutamani kama mtu "Aingojaye asubuhi." Na hata hivyo sikuwa na njia, wala maneno, ya kueleza hasa nilichotaka. Siku moja rafiki mmoja alikuja kuniona. Wakati huo nilikuwa nikiishi kwa Kanali S. McGraw, huko Lancaster. Yeye alikuwa mwanamke mweusi wa hadhi ya juu kabisa, kwa maana kila mtu aliijua familia ya Porter, nao siku zote walihesabiwa kuwa mojawapo ya familia zinazoongoza miongoni mwa watu weusi. Baba yao alikuwa mkulima mkubwa katika Kent county, na wana wote walikuwa vijana wazuri, wenye elimu ya kutosha, kama alivyokuwa binti pia. Yeye alikuwa mwalimu wa shule kwa miaka mingi, lakini sasa alikuwa ameolewa na Mch. Lewis Hood, aliyekuwa mchungaji wa Kanisa la Union huko Lancaster. Kwa hiyo nilidhani ningeweza kumfunulia moyo wangu, naye angeweza kunisaidia. Basi nikamwambia, "Dada Hood, sijui nina tatizo gani. Kwa namna fulani najisikia kana kwamba nataka kitu, lakini siwezi kueleza ni nini hasa. Ninaomba, lakini sipati msaada kama ninavyotaka."

"Haya," akasema, "Una tatizo gani? Je, hujaokoka?"

"Lo! ndiyo," nilisema, "Si hilo."

"Basi, je, huna ushuhuda wa Roho?"

"Lo! ndiyo; si hilo."

"Basi," akasema, "Ukiendelea hivi utarukwa na akili."

Kisha nikaogopa, nikasema, "Lo! hanielewi; na sasa kama atamwambia mtu yeyote niliyosema hawataelewa, nao watadhani nimerudi nyuma; na hapa nilipo ninaongoza darasa, na ni kiongozi wa mkutano wa maombi wa wanawake."

Kwa hiyo mara tu alipoondoka nilikimbia nikashuka chumba cha chini nikapiga magoti, nikamwomba Bwana ayaondoe katika akili ya Dada Hood yote niliyokuwa nimesema, ili asiyarudie. Nilikuwa katika dhiki kubwa.

Siku kadhaa baada ya hayo nilikuwa nikisoma Biblia yangu, nikafungua Zaburi ya arobaini na mbili, mstari wa kwanza, "Kama ayala aioneavyo shauku mito ya maji, ndivyo nafsi yangu imwoneavyo shauku Mungu aliye hai." Moyo wangu uliruka. "Lo!" nilisema, "Hicho ndicho nilichotaka—Mungu! Sasa mtu yeyote akiniuliza nataka nini, kama Dada Hood alivyouliza, ningeweza kumwambia kwamba ni Mungu niliyemtaka." Kadiri nilivyozidi kusoma Biblia yangu, na kufunga na kuomba, ndivyo njaa yangu ilivyozidi kuwa kuu. Siku moja nilikwenda

kwa George James—kwa kawaida nilimwita "Baba James"—alikuwa mtu mrefu, mzee, mwenye mwenendo wa heshima kubwa, lakini alikuwa mwema. Alikuwa mweusi sana, nywele zake zilikuwa nyeupe, naye alikuwa mhubiri mlei mashuhuri, na shemasi wa Kanisa la A. M. E., huko Lancaster, wakati ule, nilikokuwa mshiriki. Basi nikaenda kwake, nikasema: "Baba James, nimekuwa nikisoma Biblia leo, nami naona hivi: 'Heri walio safi wa moyo, maana hao watamwona Mungu.' Hiyo ina maana gani?"

"Unajua," akasema, "Hilo limo katika Biblia ili wewe ulikaribie kadiri uwezavyo. Lakini Mungu anajua kwamba huwezi kamwe kuwa 'safi wa moyo.'"

Kisha akaendelea akanieleza kwa namna yake. Bila shaka sikupata nuru nyingi. Na Ibilisi akaniambia nilipokuwa nikirudi nyumbani nikiyatafakari yote, "Unatafuta kitu ambacho si chako."

"Haya," nilisema, "Watu wanayo baraka hii. Wapo Job Morris, na Polly Waters, na wengine, nao husema kwamba wametakaswa, na kila mtu anawaamini."

"Lo! lakini wao wanakaribia kufa. Lakini wewe ni kijana, wala huwezi kutazamia kuwa na walicho nacho wao."

"Haya, huenda ikawa hivyo," nilisema.

"Tena, unajua, Baba James alisema kwamba Biblia haikumaanisha hivyo." Lakini kwa namna fulani busara yangu bora ilisema kwamba alikosea. "Ninaamini yasemayo Biblia, na lazima kuwe na njia fulani ambayo neema hii yaweza kupatikana, la sivyo Mungu asingaliiacha imeandikwa." Lakini jinsi ya kuishika bado sikujua. Ningesoma Biblia yangu, na kuomba, na kuendelea kuomba. Hakuna nuru—ila njaa ile ya ndani tu. Bila shaka nilipata faraja katika kutimiza wajibu wangu— kuhudhuria mkutano wangu wa darasa na mikutano ya maombi, na ningezunguka kuomba pamoja na wagonjwa na walio karibu kufa, na kufanya kazi katika mikutano ya uamsho, na kwa kila njia niliyoweza. Baada ya kufanya kazi ngumu mchana kutwa mara nyingi niliitwa saa sita au saa saba usiku kwenda kuomba pamoja na mtu aliyekuwa mgonjwa au karibu kufa. Sikuwahi kukataa kwenda, mvua au jua, baridi au joto; nilihisi ni wajibu wangu, nami siku zote nilifurahi kufanya hivyo. Kisha ningerudi nyumbani,— wakati mwingine saa tisa usiku—na kulala kidogo sana, na kuamka na kwenda kazini tena asubuhi iliyofuata, wakati ambapo sikuwa na kazi ya kufanya nyumbani. Chakula changu na kinywaji changu kilikuwa kuona roho zikimjia Kristo. Sikuwa na hofu ya kuingia katika kusanyiko na kusema na wanaume au wanawake, vijana au wazee. Mara chache sana nilimwendea mtu katika

kusanyiko, wakati wa mikutano ya ziada, bila yeye kwenda mbele, na wengi wao waliokoka. Mungu asifiwe milele!

Na hata hivyo nyakati nyingine roho yangu ilikuwa ikiyumbayumba. Wakati mwingine juu mlimani. Nilipokuwa nikieleza juu ya furaha kuu na shangwe niliyoihisi, nyakati nyingine ndugu na dada wazee walikuwa wakisema, "Aa, mwanangu, hata mimi nilikuwa hivyo nilipookoka mara ya kwanza; lakini ngoja tu mpaka Ibilisi akurushie mabomu machache nawe hutakuwa na furaha nyingi hivyo." Maskini mimi! Nilijaribu kujihadhari na mabomu hayo. Lo! kwa nini hawakuniambia juu ya nchi ya nafaka na divai na mafuta, na kwamba Mungu wa Kalebu na Yoshua aliweza, na angeniingiza ndani kama ningemtumaini tu? Lakini, roho wapendwa, wao wenyewe hawakulijua, kwa hiyo hawangeweza kunisaidia. Basi siku moja nilihisi kwamba lazima niende kuongea na Baba James, kwa maana nilikuwa nikisoma sura ya nne ya Wathesalonike wa pili, mstari wa tatu, "Maana haya ndiyo mapenzi ya Mungu, ndio kutakaswa kwenu." Basi nikasema, "Baba James, nimekuwa nikisoma Biblia leo, nami naona hivi." Kisha nikalinukuu andiko hilo.

"Lo!" akasema, "mwanangu, hujui kwamba watu hufa wakiwa na furaha nyingi?"

"Ndiyo," nilisema.

"Basi, unajua, Mungu hakutakasi mpaka kabla kidogo hujawa tayari kufa. Bila shaka usingeweza kwenda mbinguni usipokuwa mtakatifu, na utakaso hukufanya mtakatifu, nawe usingeweza kuishi katika ulimwengu huu wenye dhambi kama ungekuwa mtakatifu. Kwa hiyo kama ungetakaswa ungekufa."

"Ndiyo," nilisema. "Basi, kama itaniua, siitaki. Sitaki kufa. Bwana amenitendea mambo mengi. Mimi naweza kumfanyia kidogo; kwa hiyo nitaendelea tu na kufanya kadiri niwezavyo." Basi nikaendelea.

Muda fulani baada ya hayo nilikuwa nikisoma sura ya tano ya Mathayo, na nilipofika mstari wa kumi na moja na wa kumi na mbili nikasema, "Uzoefu wangu haufikii hiki: 'Heri ninyi watakapowashutumu na kuwaudhi na kuwanenea kila neno baya kwa uongo, kwa ajili yangu.' 'Furahini, na kushangilia; kwa kuwa thawabu yenu ni kubwa mbinguni.' Siwezi kufurahi mtu anaponisingizia uongo; haifai; siwezi kufanya hivyo." Kisha yakaja mbele matendo yangu yote mema. "Ninakwenda kanisani; ninatimiza wajibu wangu wote; sizunguki nikijiingiza katika mambo ya watu wengine; ninashughulika na mambo yangu mwenyewe; na mtu yeyote anaposema juu yangu jambo lisilo la kweli, lazima nipate haki yangu. Sitavumilia hilo." Nilikuwa

sijasoma, "Wote wampendao Mungu katika Kristo Yesu wataudhiwa." Lakini, Lo! je, sijajifunza hilo tangu wakati ule. Siku moja mmoja wa marafiki zangu wapendwa kuliko wote niliokuwa nao, kama nilivyodhani, alinisingizia uongo halisi. Ulisababisha msukosuko mkubwa. Nilishangaa ubaridi ule wote ulitoka wapi kwa pande mbalimbali lakini sikujua sababu halisi. Basi nikaamua kwamba ningekwenda kuwauliza wahusika ni nini kilichokuwa kimetokea. Kwa hiyo nikapiga magoti nikaomba kwamba Bwana anipe roho iliyo sawa, wala asiniache nikasirike, wala asiwaache wahusika wakasirike, na awafanye waniambie ni nini kilichotokea. Basi nikaondoka baada kidogo ya saa tatu asubuhi. Nilitembea mpaka saa nane hivi mchana, nikajikuta karibu na ukweli nilipoacha kama nilivyokuwa nilipoanza. Mahali pa kwanza nilipofika nikamwambia yule rafiki, nikimwita kwa jina lake, "Nimesikia hivi na hivi; nimekuja kukuuliza, ni nini habari yake?"

"Ninachojua tu," akajibu, "ni kile John B. alichosema kwamba Mary S. alisema kwamba wewe ulisema kwamba mimi nilisema kwamba yeye alisema," na kadhalika.

Basi, nikaenda kwa wahusika waliofuata. Walisema jambo lilo hilo: "Basi, ninachojua tu juu yake ni kwamba Ann Fulani alisema kwamba wewe ulisema kwamba yeye alisema kwamba mimi nilisema kwamba wao walisema," n.k. Nikazunguka kwa wote, kisha nikaanza kurudi nyumbani, nikiwa na aibu kubwa na kuchukizwa. Mara tu nilipofika nyumbani nilivua nguo zangu za nje, nikashuka chumba cha chini nikapiga magoti, mahali nilipokwenda siku zote kumaliza matatizo magumu, nikasema, "Lo! Bwana, kama utanisaidia, sitafuatilia kamwe uongo mwingine maadamu ninaishi." Na Mungu ashukuriwe sijawahi kufanya hivyo, ingawa nyakati nyingine nimejaribiwa; lakini Bwana ameniokoa siku zote. Jina lake jema lisifiwe! Amina.

Miezi kadhaa baada ya hayo nilivutiwa na suala la ubatizo, nikadhani kwamba kama ningezamishwa majini ingenisaidia kuiona njia vizuri zaidi. Kwa hiyo nikaenda kwa Baba James nikamwambia kwamba ningependa kubatizwa kwa kuzamishwa. Baba yangu na mama yangu walikuwa wametubatiza sisi watoto wote, kama kanuni za Kanisa la Kimethodisti zilivyotaka; lakini nilidhani kwamba kama ningeweza kujijibia mwenyewe ingekuwa bora zaidi. Kisha kama ningefikia yote yaliyosemwa na Biblia kwa kadiri nilivyojua, Bwana angelazimika kunipa baraka ile kuu niliyoitafuta. Baba James hakunivunja moyo katika jambo hili, bali alikuwa upande wake. Kwa hiyo hili lilinisaidia kudhani kwamba sasa nilikuwa katika njia iliyo sawa. Walikuwako wengine wanne au watano waliotaka kubatizwa kwa kuzamishwa pia; basi nikazunguka kuwaona, ikaamuliwa kwamba tutume Philadelphia kumwita ndugu mmoja mwema aliye mhubiri mlei katika Kanisa la Kimethodisti la Kiafrika, mtu aliyetakaswa aitwaye Ndugu

Jones. Miaka kadhaa kabla palikuwa na uamsho mkubwa huko Columbia, na waongofu sita au wanane hivi walitaka kubatizwa. Basi wakatuma Philadelphia wakampata Mch. Bob Collins, aliyekuwa mhubiri mwenye nguvu wakati wake, na mchungaji mashuhuri katika Kanisa la A. M. E. Ilikuwa katikati ya majira ya baridi kali. Mto Susquehanna ulikuwa umeganda barafu juu yake, nao wakaikata barafu, na Ndugu Collins akabatiza wanane, nadhani walikuwa hao. Nao walishangilia na kuimba. Walisimama ufuoni, na pande zote juu ya barafu kwa mamia. Ilikuwa saa kumi na mbili asubuhi. Lo! ilikuwa siku ya ajabu! Bila shaka Wabaptisti wote waliliamini jambo hilo, nao walikuwa wametoka, wakafurahi pamoja na wale waliofurahi. Mchungaji wetu wakati ule alikuwa Mch. Sanford. Dada wa mkewe, Henney Johnson, alikuwa mgonjwa sana, naye alikuwa ameokoka. Lakini alielekea upande wa Wabaptisti. Kwa hiyo ili kumbakiza katika kanisa lake, alibatizwa Jumapili ile, naye akapona baada ya hapo, jambo ambalo lilikuwa ajabu kubwa kwa wengi. Dada Harriet N. Baker alikuwa mmoja wa washiriki imara wa kanisa. Alibatizwa Jumapili asubuhi ile ile. Lancaster ilikuwa maili kumi na mbili tu kutoka Columbia, kwa hiyo sisi wa Lancaster tukashikwa na homa ya maji! Kwa maana karibu watu weusi wote wa Lancaster walikuwa wakienda Columbia kwenye mkutano wa robo mwaka. Lo! jinsi nilivyoona uweza wa Mungu ukidhihirishwa katika wokovu wa roho za watu. Walikuwa wanaume na wanawake wa namna gani katika kuomba siku zile. Jinsi ninavyowakumbuka Candes Watson, Sarah Henderson, Chris Stokes, Simon Morris, John Morris, Jake Snively, na kundi kubwa la wengine. Jinsi wanavyonijia mbele yangu sasa, ninapoyatafakari yote. Lakini hawa wote wameondoka, ingawa inaonekana ni kama jana tu.

Lakini turudi kwenye habari yangu. Baada ya kuwaona wahusika nilikwenda kwa Baba James nikamwomba amwandikie Ndugu Jones ajue gharama ingekuwa kiasi gani. Akajibu kwamba tulipaswa kumlipa dola ishirini na gharama zake za safari kutoka Philadelphia na kurudi. Nilikuwa tayari kumlipa mshahara wa mwezi mmoja, ambao ulikuwa dola sita, kama wengine wangetoa kiasi kilichobaki. Kwa hiyo wakawa wajaribu. Majuma machache yakapita, kisha mmoja wa wale walioongoza katika kundi lile, Dada Maxwell, akaugua, na mumewe hakumruhusu kuingia majini. Ndugu Williams akaondoka. Nilikuwa nimeandaa gauni langu, lakini wengine wote wakajitoa. Kisha Baba James akaugua. Kwa hiyo akasema kwamba Machi ulikuwa mwezi mbaya wa kuingia majini, hivyo kama ningengoja mpaka Aprili au Mei angeiendesha ibada ile. Lakini ole! Maskini mtu! Karibu na tarehe moja Aprili nilisimama kando ya kitanda chake nikamwona akifa, nikasikia maneno yake ya mwisho.

Ilikuwa Jumapili jioni, na baada ya kurudi kutoka kanisani nilikwenda kuketi na Dada James, mkewe. Ilikuwa saa nne na nusu au saa tano usiku hivi, na yule mzee alionekana amelala kwa utulivu. Ghafla akaamka akakohoa akatoa sauti kana kwamba kitu kimekwama kooni mwake. Nikasema, "Baba James, una nini? Unataka kunywa maji?"

"Hapana," akasema, "ilionekana kana kwamba pana mtu mweusi mkubwa amesimama kando yangu akinitia vyuma vya moto vilivyokolea kooni mwangu."

Lo! jinsi nilivyovunjika moyo. Kwa maana nilitaka atakaswe dakika chache kabla ya kufa, kama alivyonifundisha. Lakini sasa yote yalikuwa yamekwisha, wala sikuwa na mtu wa kwenda kuongea naye, bali ilinipasa kutangatanga gizani. Sikuweza kuona hata mwali mmoja wa nuru.

Baada ya mwaka mmoja au miwili nilikwenda Philadelphia. Huko niliolewa na mume wangu wa pili, James Smith. Wakati huo nilikuwa nimeacha kuitafuta baraka kwa makusudi, kwa hiyo nikaendelea tu. Miaka kadhaa baadaye, tulihamia New York; na, baada ya majaribu mengi zaidi, ambayo nimekwisha kuyagusia, nilisadikishwa sana tena juu ya hitaji la usafi wa moyo. Na tena nikaanza kuutafuta kwa matendo. Nilisoma katika Biblia, "Basi ikiwa mimi niliye Bwana wenu na Mwalimu wenu nimewanawisha ninyi miguu, pia imewapasa kunawishana miguu ninyi kwa ninyi," Yohana 13:14. Tulikuwa dada wanne tuliokuwa tumeungana katika kikundi cha kuombeana ili kusaidiana sisi kwa sisi; Dada Scott, Dada Bangs, Dada Brown, na mimi. Niliwaeleza Biblia iliyosema nini juu ya jambo hilo, nao wote wakakubali. Sikuwaambia kwamba nilikuwa nikitafuta baraka ya utakatifu. Niliogopa wangeweza kusema jambo fulani la kunigeuza kando, nami nilikuwa na njaa kubwa hivyo. Basi nikajiandaa, nikadhani kwamba kwa kuwa tulikuwa wanne tu, nasi tulikuwa tukijaribu kusaidiana, ingekuwa sawa sisi wanne wote kuwa pamoja wakati huo. Lakini sasa namsifu Bwana kwamba hakuruhusu jambo hilo litokee, ingawa wakati ule sikujua kwamba alikuwa akiwazuia, kama ninavyojua sasa. Nilikuwa peke yangu mwenye mtoto mchanga. Dada Bangs na Dada Brown hawakuwa na familia, na watoto wa Dada Scott wote walikuwa wakubwa. Kwa hiyo niliwaomba waje kukutana nyumbani kwangu kila Jumatatu alasiri. Dada Scott alikuja siku zote. Dada Bangs angekuwapo alasiri moja, na Dada Brown hangekuwapo. Kisha Dada Brown alipokuwapo, Dada Bangs hangekuwapo. Kwa hiyo hawakuwahi kuwapo wote kwa pamoja. Hata hivyo nilishikilia nikadhani ni bora kutoufanya huo uoshaji wa miguu isipokuwa tuwe sote pamoja. Basi nikawaambia dada wale nao wakakubaliana nami kwamba sisi wanne, tulipaswa kuwa pamoja. Hatukujaribu kuanzisha chama cha

namna hii, bali tu sisi wanne tuliungana kwa ajili ya kusaidiana wenyewe. Baada ya majuma matatu au manne kupita, nasi tukashindwa kila mara, niliamua kutolifanya. Niliomba juu ya jambo hilo, na ilionekana kunijia kwamba sipaswi kulifanya. Basi hivyo ndivyo Bwana alivyoniokoa na kosa la kuutafuta wokovu kwa matendo. Jinsi ninavyomsifu daima kwa ajili ya fadhili zake, na kwa ajili ya rehema zake nyororo, na kwa ajili ya uvumilivu wake mkuu na saburi yake kwangu. Naona sasa kwamba kama nisingezuiwa kama nilivyozuiwa, ningezunguka nikifundisha kwamba kuzamishwa majini, na kuosha miguu, ni lazima ili mtu atakaswe, jambo ambalo lingekuwa kosa kubwa, lakini Bwana aliniokoa nalo. Jina lake lisifiwe. Amina.