Jaribu Langu la Kwanza

Kwa muda wa wiki tatu hivi baada ya Mungu kuitakasa roho yangu, ilionekana kana kwamba aliniacha nitembee juu ya ulimwengu.

"Hapo nilipanda angani,
Nimehesabiwa haki bure,
Wala sikumwonea Eliya wivu kwa kiti chake.
Roho yangu yenye furaha ilipaa juu zaidi,
Katika gari la moto,
Na mwezi ulikuwa chini ya miguu yangu.
Sikuweza kuamini
Kwamba ningewahi kuhuzunika,
Kwamba ningewahi kuteseka tena."

Lakini Bwana alijua kwamba ilinipasa kufunzwa nidhamu kwa ajili ya huduma. Akaanza kunishusha polepole, na yule Mjaribu akaonekana kufunguliwa aniandame. Nimewahi kusema kwamba Ibilisi alinielekezea bomba lake la maji, kwa maana ilikuwa kana kwamba mtu anaosha njia ya waenda kwa miguu au gari la farasi; Shetani alionekana kunijia kwa njia mbalimbali, kwa nguvu nyingi mno. Nilitulia ndani ya Mungu; nilifika mahali ambapo sikuweza kufanya juhudi hata moja ya kuomba au kufanya chochote. Sikuwa na msaada wowote—sikuweza kujiondoa njiani. Lo, majaribu yaliyoje! Basi nikasema, "Haya, piga tu, lakini nitamtumaini Mungu, ajaponiua." Kulikuwa giza, lakini haukupita muda mrefu kabla nuru haijapenya ikalifukuza giza lote.

Kwa nini Mungu huruhusu majaribu haya makali? Naamini ni, kwanza, ili kukuza nguvu na misuli ya roho yako mwenyewe na hivyo kukuandaa kwa huduma kubwa zaidi; na pili, ili kukuleta katika kuwahurumia wengine, ambao mara nyingi hujaribiwa vikali baada ya kutakaswa, ili uweze kuwasaidia. Kwa mfano:

Baada ya lile jaribu la kutisha nililolitaja, nilikutana na watu wawili waliokuwa wakiteseka kwa mashambulizi ya yule Mshitaki wa zamani, kama nilivyoteseka mimi. Mmoja alikuwa Sea Cliff, mwingine katika Mkutano wa Kambi wa Chester Heights. Yule mwanamke wa Sea Cliff alikuwa mwanamke wa kuvutia sana, mwenye akili. Alikuwa Msaidizi wa Msimamizi wa Shule ya Jumapili, na pia mwalimu wa shule. Alikuwa na darasa kubwa la Biblia la vijana, naye alikuwa na mvuto mkubwa kwao, na kwa kanisa alilokuwa mshiriki wake. Alitoka Greenpoint au Williamsburg. Sikumbuki ni upi. Alikuwa ametafuta na kuipata ile baraka kuu ya wokovu kamili, na alikuwa ametembea katika nuru na faraja yake yenye baraka kwa zaidi ya mwaka mmoja, naye alikuwa msaada mkubwa kwa rafiki zake wengi, na hasa kwa darasa lake kubwa la Biblia la vijana, ambao kadhaa wao walikuwa wameongozwa kujiweka wakfu kabisa kwa Bwana, na walikuwa wametoka na kuingia katika nuru angavu ya uzoefu huu wa upendo mkamilifu kupitia yeye. Bila shaka Shetani angetaka kumzuia katika kazi kama hiyo, kwa hiyo akatanda wingu zito jeusi juu ya roho yake, naye akawa katika giza la kutisha kwa miezi mitatu. Alikagua tena na tena kujiweka wakfu kwake ili aone kama alikuwa amerudisha kitu chochote kwa njia yoyote. Hapana, alijua kwamba alikuwa mwaminifu kwa nuru yote Mungu aliyompa; hata hivyo Shetani alimshtaki na kumwambia kuna kitu kibaya, la sivyo asingekuwa na wingu hili likining'inia juu yake. Aliogopa kuwaambia waamini wake vijana asije akawakatisha tamaa, kwa hiyo ilimbidi aendelee na kazi yake akishuhudia waziwazi yale Mungu aliyomtendea, lakini akishikilia kwa imani tupu tu. Mara nyingi baada ya kurudi nyumbani kutoka mikutanoni alikaa saa nyingi chumbani mwake akilia na kuomba mbele za Bwana, lakini msaada haukuja. Mjaribu alimshambulia akimwita mnafiki, anayeshuhudia jambo asilolihisi moyoni mwake; lakini Mungu alimsaidia kushikamana na ukweli wake. Alikuwa amejitoa kwa Bwana, naye alikuwa wake, giza au nuru, furaha au bila furaha; hilo halikubadilisha ukweli, naye akaamua kulitangaza. Alipokuja Sea Cliff katika hali hii ya moyo alikuwa mtiifu. Alikuwa akishuhudia na kueleza hali yake ilivyo hasa, kisha akaenda mbele kutafuta msaada. Alipokuwa akisimulia habari yake ya huzuni alilia kwa uchungu; kisha watu mbalimbali wakajaribu kumwambia afanye nini, naye akasema, niko tayari kufanya lolote; kwa hiyo huyu na yule wakasema fanya hiki au kile; kisha akaombwa aende mbele. Yeye alikuwa wa kwanza kwenda kupiga magoti ili apate msaada na nuru. Kila mtu alionekana kumhurumia sana na kujaribu kumsaidia. Mimi niliona alipokuwa, nikajua kwamba alikuwa chini ya jaribu

la Ibilisi; lakini mimi nilikuwa mwanamke mweusi, sikupenda kujisukuma mbele. Nilisikia habari ya mwanamke huyu kijana kwa siku tatu, kwa hiyo nikawa nikimwombea, lakini sikupata nafasi kamwe ya kuzungumza naye. Asubuhi moja Dada Inskip alikuwa akiongoza mkutano wa vijana katika hema kwenye sehemu ya juu ya uwanja. Niliingia kimyakimya, nikaketi kwenye kiti kimojawapo cha pembeni. Sasa naona kwa nini Bwana aliniketisha pale. Hema likajaa, na Dada Inskip akazungumza, kisha akawaomba wengine waseme. Tena mwanamke huyu kijana mpendwa akasimama, akasema kwamba amepata alichokijia, amepata msaada kidogo, lakini ilimbidi arudi nyumbani siku ile, na afadhali afe kuliko kurudi nyumbani jinsi alivyo. Bi Inskip akasema, "Basi, jitoe tu kwa Bwana."

"Lo," niliwaza, tena na tena, "kwa nini asimwambie apige kelele za shangwe."

Hakuna mtu hata mmoja aliyekuwa amedokeza kwamba lilikuwa jaribu kutoka kwa Shetani. Walipokwenda kupiga magoti, mwanamke huyu kijana alipiga magoti mbele yangu kabisa, hivi kwamba sikulazimika kuondoka kwenye kiti nilichokuwa nimekaa; na Bi Inskip alipokuwa akizungumza na kuwasaidia wengine, niliinama mbele nikamwambia mwanamke huyu, "Hilo ni jaribu la Ibilisi; wewe msifu Bwana, naye atakutoa."

Akainua macho, na kupitia machozi yaliyompofusha, akasema, "Lo, Amanda Smith, je, wewe uliwahi kuwa hivi tangu ulipotakaswa?"

"Ndiyo, mwanangu, niliwahi. Nilifungwa gerezani kwa wiki tatu na nimetoka juzi tu."

"Lo," akasema, "naliona. Sasa Shetani amekuwa akiniambia kwamba watu waliotakaswa hawajawahi kuwa na wingu."

"Usimjali," nikasema, "Bwana asifiwe."

"Utukufu kwa Yesu!" Akaruka akasimama, akapaza sauti, "Nimepata ushindi, nimeokoka, naweza kwenda nyumbani, Yesu amenifanya huru, Lo, Bwana asifiwe."

"Mwana akimweka mtu huru, yu huru kweli kweli." Haleluya!

Ndipo nikaona kwamba uzoefu wangu katika zile wiki zilizotangulia, ulikuwa umefanywa baraka kwake, kama vile uzoefu wa Ayubu ulivyokusudiwa kuwa baraka kwa wanaume na wanawake katika nyakati zote zijazo.

Nilikwenda New Utrecht, kwa Bw. Roberts, kumwona mume wangu, James Smith. Mkwewe, John Bentley, alikuwa pale nilipofika. Yaliyotangulia sijui. Nilimfahamu kijana huyu. Alikuwa amekuja nyumbani kwangu New York. Nilikuwa nimemtendea vizuri, na nilikuwa nimemfanyia kila niwezalo, yeye na mkewe pia. Lakini siku ile alinilaani, akaniambia kwamba sikuwa na haki yoyote ya kuwa

pale. Niliona ni ajabu kwamba aseme nami hivyo, nami naamini alijiletea chukizo la Mungu, kama Elima, yule mchawi, aliyempinga Paulo na kutafuta kumgeuza Sergio Paulo, mtu mwenye akili aliyewaita Barnaba na Sauli, akataka kulisikia neno la Mungu, aiache imani. Lakini mtu huyu aliwapinga. Lakini Paulo, akijaa Roho Mtakatifu, akamkazia macho, akasema: "Ewe uliyejaa hila zote na uovu wote, wewe mwana wa Ibilisi, adui wa haki yote, hutaacha kuzipotosha njia za Bwana zilizonyoka? Basi sasa, tazama, mkono wa Bwana u juu yako, nawe utakuwa kipofu, usilione jua kwa muda." "Mara kiwi kikamwangukia na giza, akazunguka-zunguka akitafuta watu wa kumshika mkono na kumwongoza," (Matendo 13:8-12.) Basi, siku ile huko New Utrecht, John Bentley aliingia, nilipokuwa katika chumba cha pili nikizungumza na James, mume wangu. Nilikuwa nimevuka kwenda kumwona. Kodi yangu ya nyumba ilikuwa imefika wakati wa kulipwa, naye hakuwa amekuja kwa wiki mbili, wala hakuwa amenitumia fedha yoyote. Sikuwa mzima, na mtoto wangu mchanga alikuwa mgonjwa, nami nilikuwa nikisisitiza kwamba James anipe fedha kidogo, angalau zile senti sitini nilizotumia kuvuka kutoka New York. Lakini hakukubali. Nilikuwa nikilia na kuzungumza, kwa maana moyo wangu ulikuwa karibu kuvunjika. Basi, John Bentley aliponilaani na kunitukana, nilimgeukia kwa utulivu, nikasema: "Mbona, John Bentley, je, sina haki ya kuja mahali alipo mume wangu mwenyewe?" Lakini alikuwa mkali. Nilidhani huenda angenipiga. Lakini nilimwendea nikamtazama usoni, nikamwambia: "Ulipokuja nyumbani kwangu, je, sikukutendea vizuri sikuzote? Sijawahi kukuwekea hata unyasi njiani mwako maishani mwangu; wala sijui kwa nini useme nami namna hii."

Aliendelea kusema na kunitukana vibaya mno. Ikaonekana kunijia nguvu isiyoelezeka, nikageuka nikamwinulia mkono, nikamwambia: "Kumbuka, John Bentley, Mungu ninayemtumikia atakulipiza kwa hili kabla mwaka haujaisha."

Akasema: "Haya, sijali hata akifanya hivyo. Na afanye."

Hakuwa amemaliza kusema maneno hayo alipoonekana kutetemeka na kuyumbayumba. Kulikuwa na kiti nyuma yake, naye akaanguka kitini. Sikumwona tena tangu siku ile. Hii ilikuwa yapata wiki mbili kabla ya Krismasi, na kabla Mwaka Mpya haujafika, John Bentley alikuwa amekufa na kuzikwa!

Sikuzote huhuzunika ninapolifikiria, lakini naamini kwamba Mungu alichukizwa na mtu yule kwa kunilaani siku ile.

Mume wangu, James Smith, hapo zamani alikuwa wa Baltimore, Md. Kwa miaka mingi alikuwa kiongozi wa kwaya ya Kanisa la Bethel A. M. E., katika mji ule. Baadaye alihamia Philadelphia, akawekwa wakfu kuwa shemasi katika Kanisa la A. M. E. Alifariki Novemba 1869, huko New Utrecht, N. Y. Tangu hapo nimekuwa mjane, nami nimesafiri nusu ya kuzunguka dunia, na Mungu amekuwa mwaminifu daima. Hajawahi kuniacha hata dakika moja; bali katika miaka hii yote nimelithibitisha neno kuwa kweli, "Tazama, mimi nipo pamoja nanyi siku zote, hata ukamilifu wa dahari."

"Mara katikati ya giza kuu,
Mara penye bustani za Edeni,
Kando ya maji tulivu, au bahari yenye msukosuko,
Bado ni Mungu wangu anayeniongoza."

Amina. Amina.

Nilikuwa nimemwambia Bwana kwamba ningekuwa mtiifu na kufanya yote atakayoniagiza, kwa hiyo siku moja nilipokuwa nikishughulika na kazi, ikanong'onwa moyoni mwangu, "Nenda Bedford Street Jumapili."

"Ndiyo," nikasema, "nitakwenda." Sikuzote nilipenda kwenda kumsikiliza Mch. John Cookman, aliyekuwa mchungaji wakati huo. Jumapili asubuhi ikafika; ilikuwa Jumapili ya Pasaka. Rafiki yangu, Dada Scott, nami tukaenda. Ni ajabu kusema, lakini mpokeaji wageni alitupeleka mbele, mahali panapoitwa, au palipokuwa pakiitwa, "Kona ya Amina." Sitasahau kamwe fungu na mahubiri ya John Cookman. Maneno yalikuwa: "Angalia, ufanye vitu vyote kwa mfano ule ulioonyeshwa kwako mlimani."

Lo, kusanyiko lililoje, na jinsi gani kijana yule alionekana kuwa na nguvu siku zile. Aliuweka wazi utakatifu kwa uwazi na kwa uhakika mno. Nilikuwa nimebarikiwa ajabu walipoimba ule Wimbo wa zamani wa Pasaka, kama Bedford Street peke yake ilivyoweza kuuimba siku zile. Lo, jinsi linavyonisisimua sasa ninapolifikiria lote tena! Ndugu Cookman alipoendelea na mahubiri yake akizidi katika bidii na nguvu, Roho alininong'oneza waziwazi, "Inua mkono wako wa kuume," nami nilikuwa karibu kufanya hivyo, Ibilisi aliposema, waziwazi vilevile, "Ndiyo, unapendeza kweli ukiinua mkono wako mweusi mbele ya watu wote"—nami nikarudi nyuma sikufanya hivyo.

Kisha Roho akasema: "Siku ile ulimwambia Bwana kwamba ungefanya lolote atakalokuambia ufanye."

"Lo, ndiyo," nikasema, "nilisema. Lo, Bwana, unisamehe unipe nafasi nyingine nami nitakuinulia mkono wangu!"

Baadaye kidogo Roho akasema tena, "Inua mkono wako wa kuume,"

nami nikauinua, na nguvu ya Roho ikawashukia watu na kusanyiko lote. Kulikuwa na "Amina," na "Amina," na kwikwi na kulia na "Bwana asifiwe," vilivyosikika kila mahali katika jengo, na wengi walitolewa gerezani kwa tendo hilo jepesi la kumtii Mungu. Hakuniambia nipige kelele za shangwe, bali niinue mkono wangu kwa ajili yake, na watu wakapiga kelele za shangwe, na moyo wangu mwenyewe ukajaa sifa za kuabudu. Lo, laiti ningalimtii sikuzote, ndipo amani yangu ingalikuwa kama mto, lakini mara nyingi nilishindwa. Wakati mmoja nikiwa ndani ya tramu nikitoka New Utrecht, nilikokwenda kumwona mume wangu, nilikuwa na kijitabu mkononi chenye ujumbe kwa mvulana mmoja aliyepanda. Nilimwona akinitazama, kisha akageuka upesi kana kwamba aliogopa ningempa. Moyo wangu ulisukumwa nimpe, lakini nikaendelea kusitasita. Kwanza, nikasema, "Nitasubiri mpaka baadhi ya watu washuke." Kisha, nikasema, "Nitasubiri mpaka mimi nishuke." Tramu ikasimama, mvulana akashuka akakimbia kana kwamba nilikuwa nikimfukuza. Nilimfuata kwa macho nikataka kumwita, lakini alikuwa ameshaondoka. Ndipo maneno haya yakanijia kwa nguvu nyingi hivi kwamba sijayasahau kamwe, "Damu yake nitaitaka mkononi mwako." Sikufanya kitu kingine ila kumwomba Mungu rehema yake ya kunisamehe na kunihurumia tangu saa ile mpaka nilipofika nyumbani; mwishowe, nilihisi amenisamehe na kunipa amani moyoni mwangu.

Hapa nataka kuandika baadhi ya mambo ambayo Bwana alinifundisha kuhusu kile kinachoitwa sasa uponyaji wa imani, au uponyaji wa kiungu.

Nadhani ilikuwa Oktoba 1868, muda si mrefu sana baada ya kupata baraka ya utakaso. Ilionekana kwamba imani yangu ilikuwa imeongezeka na kuimarika katika muda huu mfupi, hivi kwamba sikuona vigumu kumwamini Mungu kwa chochote nilichokihitaji kweli. Sikuwa nimewahi kusikia habari za Dkt. Cullis, Dkt. Bordman, au Dkt. Mahan, wa Oberlin, Ohio. Sikuwa nimewahi kusoma kitabu wala gazeti la aina yoyote. Niliamini niliyoyasoma katika Biblia kuhusu miujiza iliyofanywa na Bwana Yesu, kuyafumbua macho ya vipofu, kuyazibua masikio ya viziwi, na kuwaponya wagonjwa, lakini nilidhani yalihusu hasa siku za miujiza, na kwamba yalikuwa ya kuwathibitishia Wayahudi wasioamini Uungu wa Bwana wetu Yesu Kristo. Mara nyingi nilikuwa nimewaombea wagonjwa, na kumwomba Bwana abariki dawa zilizotumika, na mara nyingi sana alifanya hivyo, kama ninavyoamini, kwa kujibu maombi; lakini sikuwahi kulifanya jambo kubwa, kana kwamba ni hali fulani maalum ya neema, iliyo juu sana kuliko utakaso kamili au utakatifu. Basi nikaendelea kuzidai ahadi, nikizima nguvu za moto, nikiokoka na makali ya upanga, nikitiwa nguvu toka udhaifuni,

nikiwa hodari vitani, na kwa kweli nikiyakimbiza majeshi ya wageni. Na hivyo nikagundua kwamba wanaomcha Bwana hawahitaji kitu. Lakini sikujisikia kuongozwa kufanya injili maalum ya yale mambo makuu na mazito Mungu aliyonifundisha. Injili ya Yesu ilikuwa kamili na ya vitendo mno, na pamoja na akili nzuri ya kawaida ilionekana kukidhi mahitaji yangu yote. Bwana asifiwe kwa somo hilo. Kwa maana naona kwamba, haidhuru ni hali gani ya neema mtu aliyoifikia katika maisha haya, daima anaweza kujifunza somo jipya. Kujifunza kujijua mwenyewe. Kujifunza kujua udhaifu wake. Kujifunza kujua uzuri wa upendo na nguvu na huruma ya Yesu Kristo, Bwana wetu na Mwokozi. Na kadhalika.

Ilikuwa Jumamosi. Nilikuwa na shughuli nyingi sana, kwa maana hiyo ni siku ya shughuli nyingi, hasa kwa mwanamke wa kufua nguo. Baada ya kufagia chumba changu nilimpa Mazie kipakulio cha taka akakimwage katika sanduku la majivu lililokuwa kando ya njia ya waenda kwa miguu. Hii ilikuwa nilipoishi katika nyumba ya nyuma, 135 Amity street, New York. Aliporudi ndani, akasema, "Lo, mama, mtu ametupa vitabu vingi vizuri katika sanduku la majivu; vingine karibu ni vipya." Alipenda sana kusoma, kwa hiyo akasema, "Naweza kuleta vingine ndani?"

"Lo, hapana," nikasema, "Mazie; nafasi niliyo nayo sasa ni ndogo kiasi cha kutosha, wala sitaki vitabu vikuukuu au takataka viletwe ndani." Lakini kinyume cha amri zangu, mtoto aliingiza kimyakimya vitabu vitatu kati ya hivyo ndani ya nyumba, akavificha katika kabati dogo juu ya rafu nyuma ya pasi. Chini ya kabati hili, sakafuni, niliweka makaa yangu ya mawe. Niliweza kuweka ndoo mbili hivi, ambazo zilikuwa kama nusu busheli, kwa wakati mmoja. Basi Jumatatu asubuhi baada ya maombi, Mazie akiwa ameshakwenda shuleni, nilikwenda kuweka makaa jikoni kisha nilikuwa karibu kukusanya nguo zangu. Lakini nikaona kwamba pasi zangu hazikuwa zimerudishwa rafuni mahali pake ipasavyo. Basi nikaenda kuzipanga, nikavikuta vitabu hivi.

"Haya," nikasema, "nilimwambia Mazie asilete ndani kitabu chochote kati ya hivi; hajanitii." Lakini nilipovitazama nikasema, "Labda nisingemwambia 'hapana' kabla sijaviona; kwa maana kweli karibu ni vipya." Sikumbuki vile viwili vilikuwa vitabu gani, lakini cha tatu kilikuwa kitabu kidogo, chenye kichwa, "Kitabu cha Mtoto juu ya Fiziolojia." Basi nikaanza kukisoma. Nilikipitia. Nilipoendelea kusoma, maelezo yake, mepesi na mazuri mno, ya mwili wa mwanadamu katika sehemu zake zote, kwa namna ambayo mtoto yeyote angeweza kuyaelewa, yalinivutia sana hata nikaketi, ingawa nilikuwa na haraka mno. Baada ya kusoma na kutafakari, nikarudi ukurasa wa kwanza.

Kulikuwa na picha ya umbo la mwili wa mwanadamu kwenye ukurasa wa mwanzo. Nilipoitazama na kuichunguza, nikasema, "Hakika, kama Mtunga Zaburi asemavyo, 'Mwanadamu ameumbwa kwa jinsi ya ajabu ya kutisha.'" Basi, katika mawazo yangu, nililifunika umbo lile kwa nyama, na ngozi, na mishipa, na damu, na mapigo ya moyo, na uhai. Kisha nikampa maumivu, au baridi yabisi, katika mkono wa kushoto au mgongoni; nikasema, "Sasa, huyu hapa mtu anayeumwa mkono na mgongo. Ninampa dawa kinywani, nayo lazima izunguke mzunguko huu wote ili kufika mahali pale; wakati Mungu, aliyemuumba, anajua jinsi ya kulifikia tatizo moja kwa moja." Basi, haya yote yalikuwa kama nilivyowaza tu. Hapakuwa na mtu hata mmoja nyumbani ila mimi. Basi nikasema, nikiinua macho yangu mbinguni, "Lo! Bwana, sitatumia tena dawa hata kidogo maadamu ni hai bila wewe kuniambia." Nikainuka nikazitupa nje dawa zangu zote—nilikuwa na dawa chache za kawaida nyumbani—na kwa mwaka mmoja na miezi minane sikugusa chochote. Lo! ni masomo ya ajabu kama nini Bwana aliyonifundisha katika muda ule. Kweli ilionekana kwamba alinilinda kama baba angemlinda mtoto wake. Wakati mwingine nilikuwa nikiingiza kikapu cha nguo, na kukawa na joto jingi, nikaketi kati ya dirisha na milango ili nipate upepo upesi, nami nilisikia Roho akinong'ona, waziwazi kama mtu, kwa upole mno, lakini kwa wazi: "Umeketi penye upepo." Mara nyingi nimetazama huku na huku kuona kama hakukuwa kweli na mtu anayesema. Kama nilitii upesi na kuhama, yote yalikuwa sawa. Lakini wakati mwingine nilisema, lile nong'ono lilipokuja, "Lo, ndiyo, lakini nina joto sana;" nami nilisahau, mpaka nilipohisi maumivu mgongoni, au shingoni, au mahali fulani. Ndipo mara moja nilimtazama Mungu juu nikasema, "Sasa, Bwana, nifundishe somo unalotaka nijifunze; kisha tafadhali uniondolee maumivu haya." Je, waweza kuuelewa uvumilivu na ustahimilivu wa Mungu? Mimi siwezi. Wakati mwingine alinibariki mno; nilikuwa na furaha sana, nikazunguka-zunguka na kucheka na kusema, "Lo! Bwana, ni uzuri ulioje. Sitahitaji kunywa dawa tena kamwe, nami naweza kuweka akiba ya fedha nilizotumia kwa dawa kwa ajili ya mambo mengine." Lakini Bwana alijua jinsi ya kunifundisha, jina lake lisifiwe. Basi mwisho wa mwaka mmoja na miezi minane, ilikuwa Novemba, nadhani, nilishikwa na mafua makali. Sikujua kamwe jinsi nilivyoyapata mafua yale, na kama homa ya mafua makali (grippe) ingalijulikana wakati ule, kama sasa, ningalisema nilikuwa nayo katika hali yake mbaya kabisa. Sikuwaza kamwe juu ya dawa. Bwana alikuwa tabibu wangu, naye alikuwa amefanya kila kitu nilichokiomba kwa ajili yangu na mtoto wangu kwa mwaka mmoja na miezi minane, kwa hiyo bila shaka angefanya sasa pia. Basi nikaomba kama

zamani, lakini bado nikazidi kuwa mgonjwa. Lo! jinsi nilivyokuwa mgonjwa vibaya mno. Lakini nilishikilia. Lo! jinsi nilivyomlilia Mungu aniokoe. Kwa siku tatu mchana na usiku sikuweza kulala chini, kikohozi changu kilikuwa kibaya mno. Nilikuwa na homa kali. Kichwa kiliniuma, na kila mfupa mwilini mwangu uliniuma. Bado nikazidi kuwa mbaya, mpaka asubuhi ya siku ya nne. Nilijaribu kuvaa nguo zangu, lakini sikuweza kusimama kwa muda wa kutosha. "Lo! nifanye nini?" Niliingia chumbani mwangu cha kulala nikapiga magoti kando ya kiti. Lo! jinsi nilivyolia na kuomba. "Lo! Bwana, kuna nini? Nimefanya nini? Sikuzote uliniponya nilipokuomba; na sasa waona kwamba siwezi hata kuinua kichwa changu, ninaumwa mno. Lo! Bwana, nionyeshe kama nimefanya jambo lolote lisilokupendeza; nifanyie liwe wazi, unisamehe, kwa ajili ya Yesu. Sasa, Bwana, nitanyamaza kimya tu mpaka utakaponena nami na kuniambia nimefanya nini, na kwa nini huniponyi kama ulivyokuwa ukifanya."

Basi nikangoja dakika chache; sijui ni muda gani; kisha ilionekana kana kwamba Bwana Yesu mwenyewe alisimama kando yangu; utulivu wa amani ukanijia mwili mzima, naye akaonekana kusema, kwa upole mno, Lo! kwa upole mno, "Sasa, kama ungejua kwamba Bwana anataka utumie dawa, je, ungekubali?"

"Hapana, Bwana, sikuzote umeniponya bila dawa, na kwa nini isiwe sasa? Nimefanya nini?"

Kisha ilikuwa kana kwamba mtu alisema, akisema, "Hapana, hapana, lakini kama ungejua ni mapenzi ya Mungu, je, ungekubali?" Nikasema, "Hapana, Bwana; waweza kuniponya bila dawa, nami sitaki kuitumia." Kisha ile sauti yenye uvumilivu na upole ikasema mara ya tatu, "Hapana, hapana," na, ikiliuliza swali kwa namna tofauti kidogo, ikasema, "Kama ungejua ni mapenzi ya Mungu kwako utumie dawa, je, ungekubali kufanya mapenzi ya Mungu?"

Lo! jinsi nilivyolia. Nililiona, lakini nikasema, "Hapana, Bwana, sipendi dawa; lakini wewe waweza kuyashinda mapenzi yangu. Sitaki kuishi na mapenzi yangu yakipingana na mapenzi yako. Lazima wewe ushinde."

Lo! vita vilivyoje. Ilinichukua saa nzima kabla mapenzi yangu hayajashuka chini. Nilishikilia kiti, kwa maana nilihisi lazima niinuke, lakini nikasema, "Hapana, nitakufa papa hapa." Lakini nikaendelea kukishikilia kiti. Nikasema, "Sitainuka kamwe hapa mpaka mapenzi yangu yafe." Nami nilijua kifo kilipotolewa na ushindi ulipokuja. Nilibaki kimya, nikalitafakari lote. Nikasema, "Bwana, nakushukuru. Sasa niambie nifanye nini." Kwa maana nilihisi kwamba kama Bwana angalisema, "Sasa, nenda kule Sixth avenue kwenye

duka la dawa, ukanywe dawa zote, na chupa zake pia," ningalikubali! Lo! nilikubali kabisa kabisa! Ilionekana tamu ajabu kufa kwa mapenzi yangu mwenyewe, na kuzama ndani ya Mungu. Basi wakati ule ule ikanijia nitumie dawa ya kawaida niliyokuwa nimeitumia mara elfu kabla, na ndani ya saa ishirini na nne nilikuwa mzima kama zamani. Sijawahi maishani mwangu kupona mafua kama yale kwa muda mfupi hivyo kabla; mafua kama yale sikuzote yangekuwa mapambano ya wiki tatu. Lakini nilionekana kuona maana ya yote hayo. Mungu alinionyesha. Nilikuwa nikiyaabudu mapenzi yangu.

Wakati mwingine nilipowasimulia baadhi ya watu wema siku hizi uzoefu huu wa ajabu, huinua mikono yao kwa hofu takatifu na kusema, "Lo! sioni jinsi ulivyothubutu kusema hivyo." Lakini naona roho ile ile ya kuabudu mapenzi ya mtu mwenyewe ndani ya wengi wa wale wanaokiri kile wanachopenda kukiita "uponyaji wa kiungu;" roho ile ile ya kuabudu mapenzi yangu iliyokuwa ndani yangu. Lakini sidhani kwamba wanajua hivyo. Sina ubishi na mtu yeyote katika mambo haya. Lakini, Lo! jinsi ninavyomshukuru na kumsifu Mungu kwa kunifumbua macho nione, na, nadhani, nielewe mapenzi yake kuhusu Amanda Smith. Siamini katika kumwita daktari kwa kila jambo dogo, au kujifanya duka la dawa; lakini naamini ni haki unapohitaji dawa au daktari, kutumia vyote viwili, kwa maombi, na kwa akili ya kawaida, kwa jicho safi. Lakini kusema kwamba kutumia njia za matibabu katika ugonjwa ni kinyume cha mapenzi ya Mungu, na kwamba Wakristo wote wanapaswa kuwa na imani na kumtumaini Bwana awaponye bila kutumia njia zozote kabisa, hata ingawa akili yao ya kawaida, ambayo ni zawadi ya Mungu kwetu kama baraka nyingine yoyote, inawaambia watumie njia hizo, lakini lazima wafumbe macho yao, wapuuze dalili zote, na kwa nguvu ya mapenzi, ambayo lazima waiite "imani," wapite juu ya kila kitu;—basi hapa ndipo kuvutana kunapoanzia, kwa Amanda Smith. Jirani yangu anaomba, na anaponywa kwa ajabu; yeye ni Mkristo; nami pia ni Mkristo; sote wawili tumebarikiwa na Mungu; mimi naomba, na siponywi; mtu fulani ananiambia ni ukosefu wa imani upande wangu, au kuna kitu kibaya katika kujiweka wakfu kwangu, au kuna kitu kibaya ndani yangu mahali fulani, na ndiyo sababu siponywi. Sasa linakuja swali: "Wewe wajuaje hivyo? Nani amekuambia hivyo?" Hivyo basi lazima ama nisimame nikiwa nimehukumiwa, ama sivyo lazima nihukumu, nami napata wapi mamlaka ya kufanya hivyo? Bwana anisaidie. Amina.

Siku za miujiza hazijapita. Mungu ameponya bila kutumia njia za aina yoyote, kama vile pamoja nazo; na kwa nini sasa haponyi kila mgonjwa kama alivyokuwa akifanya, sidhani kwamba nina

haki ya kusema ni kwa sababu ya ukosefu wa imani upande wa mtoto fulani maskini, dhaifu, wa Mungu; na hivyo kumhukumu apotee. Tena kuna mambo fulani ambayo Mungu angependa tujifanyie wenyewe. Si zamani sana nilikuwa nyumbani kwa mhudumu mmoja mwema, mtu aliyemjua Bwana, na kwa miaka mingi alikuwa ametembea katika nuru na baraka ya wokovu kamili. Alikuwa ameanza kupata uziwi katika sikio lake la kulia; ulikuja polepole; wakati mwingine ukizidi kuliko nyakati nyingine. Basi aliomba kwa bidii, akamwamini Mungu, akashikilia kwa mwaka mmoja hivi. Mwishowe ilionekana hali yake inazidi kuwa mbaya. Mkewe, mwanamke mwema, aliyeokoka, mwenye imani sahihi, na mwenye busara, mara nyingi alikuwa amemwambia kwamba angepaswa kumwona daktari juu ya jambo hilo. Lakini yeye alikuwa na mapenzi yake mwenyewe yenye nguvu kiasi, wala hakukubali upesi kushawishiwa naye. Lakini yeye alikuwa mpole na mvumilivu. Asubuhi moja alipokuwa ameketi chumbani akizungumza nami, mkewe aliingia akasema, "Sasa, mpenzi wangu, kweli lazima uende umwone daktari asubuhi hii juu ya uziwi wako; mwache alichunguze; unazidi kuwa mbaya wakati wote, wala haifai kabisa uwe ukizunguka huku ukiwa kiziwi."

Yule mtu mwema alimtazama mkewe, kisha akanigeukia akasema, akitabasamu, "Dada Smith, mke wangu kwa kawaida huwa wazi kabisa anapoamua jambo."

"Ndiyo, Dada Smith," akasema mkewe, "haitadhuru kitu kwenda kuliangalia, hata hivyo."

"Dada M.," nikasema, "uko sahihi kabisa; ndivyo hasa ninavyosema."

Basi akaondoka. Alikaa huko kama saa mbili. Aliporudi, nikasema, "Haya, Ndugu M., daktari amesema nini?"

"Lo! Bwana asifiwe," akasema, "niko salama kabisa; nasikia wazi kama kengele." Basi akasimulia habari yote, akacheka kwa moyo wote. Nikasema, "Daktari alifanya nini?"

"Lo," akasema, "aliniambia niketi naye atalichunguza sikio langu; akasema hakuna tatizo zito; nta ilikuwa imekauka sana. Basi akachukua vyombo vyake akatoa nta kama kiasi cha kidole-kofia kimoja, akatia mafuta matamu kidogo au kitu fulani ndani yake, na sasa liko sawa kabisa."

"Ndiyo," nikasema, "Bwana asifiwe. Watu wengine wangemsumbua Bwana ili awasafishe masikio yao, wakati wangeweza kufanya hivyo wenyewe, au kumpata mtu wa kuwafanyia ambaye Mungu amempa akili na uwezo."