Ndoa na Kuokoka

Baada ya miaka kumi na miwili katika shamba la John Lowe, baba yangu alipata nafasi kutoka kwa mtu mmoja aitwaye John Bear; ilikuwa umbali wa kati ya maili tano na sita kutoka tulipokuwa. Lilikuwa shamba dogo, na baba yangu alipata nafasi nzuri zaidi ya kujisaidia. Wakati huo alikuwa akifanya kazi kwa kiasi kikubwa huko Strausburg. Dkt. Bull na kaka yake, Mch. Wesley Bull, waliishi Strausburg. Kaka yangu mkubwa aliishi kwa yule daktari kwa muda mrefu na kuwatunza farasi wake. Daktari alimwoa Bi Jane Berry, binti wa Kanali Berry mzee, wa Baltimore. Mwanzoni walikaa Strausburg. Mimi niliishi nao kwa muda. Namkumbuka vizuri kama nini yule Kanali mzee; alikuwa akija kuwatembelea, naye alikuwa mwema sana kwangu. Mara nyingi alizungumza nami juu ya mambo ya roho yangu, lakini nilikuwa mdogo na sikujali sana wakati ule, ingawa sikusahau kamwe. Baada ya muda Dkt. Bull alihamia Baltimore, na Dkt. Turner, aliyemwoa Bi Julia Berry, dada yake Bi Bull, akaishi Strausburg; ndipo nikaishi kwa Dkt. Turner. Nawakumbuka vizuri kama nini Dkt. na Bi Turner. Walipenda sana biskuti za Maryland, na ingawa nilikuwa mdogo, nilikuwa na sifa ya kupika biskuti za Maryland bora kuliko wote na kukaanga kuku watamu kuliko mtu yeyote kule, na daktari alikuwa akisema, "Amanda anawashinda wote kwa kupika biskuti za Maryland na kukaanga kuku." Lo! jinsi lilivyonifurahisha! Kwa namna fulani inawatia moyo sana watumishi kuambiwa mara moja moja kwamba wanafanya mambo vizuri; ilinitendea mema. Ningejitaabisha karibu kufa ili kuwapendeza, na mama yake Daktari Turner, mpendwa Bi Flynn, alikuwa mwanamke mwema kama nini! Yeye ndiye aliyenipa Agano Jipya la kwanza nililowahi kuwa nalo, na mara nyingine alikuwa akija jikoni kunisomea. Alikuja mara kadhaa kuwatembelea Dkt. na Bi Turner. Baada ya muda Dkt. Turner alihamia tena Baltimore, nami nikaenda pamoja nao. Ilikuwa mara yangu ya kwanza kufika Baltimore. Tuliwasili usiku, nami nakumbuka jinsi ambavyo sikuwahi kamwe kuona taa nzuri zikimetameta katika maduka ya dawa, na

tulipokuwa tukipita kwa gari nilidhani sijawahi kuona nyumba nzuri namna hiyo maishani mwangu. Lo, nilivutiwa kabisa. Wakati ule tulikuwa na safari ndefu ya gari kutoka stesheni. Kanali Berry aliishi Poplar Grove, nje kidogo tu ya Baltimore. Bi Berry mzee mpendwa, Bi Turner na Daktari, na yule Kanali mzee walitupokea stesheni. Naikumbuka vizuri kama nini ile nyumba ya zamani katikati ya miti; ilikuwa majira ya kupukutika kwa majani; haukuwa msimu wa mwisho sana, lakini moto ulikuwa umewashwa na kila kitu kilikuwa cha furaha mno. Nawakumbuka Bw. na Bi Hurst, watoto watatu, Bi Petty na Missie, na Berry mdogo na Bw. Somerfield, Bi Emily na Bi Eliza. Dkt. Turner alichukua nyumba mjini kwenye kona ya mitaa ya Franklin na Pearl, Baltimore. Nilibaki hadi Krismasi, kisha mama yangu akaja kuniona nami nikarudi nyumbani pamoja naye. Muda fulani baada ya hapo Dkt. Waugh alihamia Strausburg; alikuwa mwana wa Askofu Waugh. Namkumbuka vizuri Askofu na Bi Waugh. Siku zote nilimpenda sana Bi Waugh, mke wa daktari; hakuonekana kamwe kukasirika juu ya jambo lolote, wala wakati wowote. Daktari, naye, alikuwa mpole sana na mtulivu, lakini mke wa Askofu hakuwa hivyo sana, ingawa alikuwa mzuri sana. Mke wa Daktari hakupenda Strausburg, kwa hiyo hawakukaa muda mrefu sana, bali walirudi tena Baltimore. Kadiri wakati ulivyopita Mch. Isaac Collis aliteuliwa kwenda Kanisa la Kwanza la Kimethodisti, nami nikaenda kuishi nao kwa miezi michache. Baba yangu alikuwa akiwafanyia kazi yote ya bustani. Muda wao ulipokwisha walihama. Lo, mabadiliko mangapi yametokea tangu wakati ule; wengi wa hao wamekwenda kupokea thawabu yao, lakini baadhi ya watoto wao na wajukuu wao bado wanaishi. Binti wa Bi Turner mpendwa, ambaye sasa ni Bi Wilson, ambaye mumewe ni mchungaji wa Wesley Chapel huko Washington, ni mama yake kabisa tena kwa wema na upole wa tabia. Bw. Wilson, mumewe, ni mtu mtukufu wa Mungu. Sitasahau kamwe wema wao kwangu Oktoba iliyopita, wakati wa ule mkutano mkuu wa Kiekumene. Bi Burres aliniomba niongoze mkutano wa utakatifu unaofanyika katika Wesley Chapel kila Jumatano saa tano asubuhi, na mkutano ulipokwisha ni nani aliyekuja kuzungumza nami isipokuwa Bi Wilson mpendwa na mumewe. Ndipo aliponiambia yeye ni nani, binti wa Bi Turner. Alikuwa ameolewa na alikuwa na watoto wawili wazuri. Bw. Wilson na yeye walinikaribisha nyumbani kwao tule chakula cha mchana pamoja nao. Basi, nilifikiri hilo ni jambo kubwa kualikwa chakula cha mchana, kwa maana nilikuwa nimetembea huku na huko kwa siku mbili na hapakuwa na mkahawa hata mmoja katika mji mkuu mkubwa wa Washington ambako mwanamke au mwanamume Mkristo mweusi angeweza kuingia na kuketi na kupata kikombe cha chai au chakula: na sasa

kualikwa hapa chakula cha mchana, nilifikiri, hii ina maana gani hasa? Bila shaka nilikubali mwaliko. Nilikuwa nimedhani Washington ni kama Boston au London. Huko sikupata shida kama hiyo. Mungu ashukuriwe kwa akili ya kawaida ya kweli, ya vitendo, ya ndani kwa ndani, ya nje kwa nje, ya kweli kabisa; hiyo tu ndiyo nadhani watu wanahitaji kuhusu mstari wa rangi. Bwana atupe hiyo upesi. Amina. Bw. na Bi Wilson wapendwa hawakupungukiwa na kitu katika jambo hilo. Mungu awabariki! Nilipofika nilikaribishwa sebuleni; nguo zangu za kujifunika zilipokelewa, na baada ya muda mfupi Bi Wilson aliingia. Tulipiga soga kidogo kwa furaha, kisha akaja dada yake; nikatambulishwa kwake. Alikuwa mzuri sana, kisha wakaja wale watoto wadogo wapendwa. Baada ya muda mfupi Bw. Wilson akaja pamoja na bwana mmoja kutoka kwenye mkutano, kisha bibi na bwana mmoja waliokuwa wageni wao. Nilitambulishwa kwa wote kwa urahisi na kwa kawaida na kwa akili ya kawaida kadiri ilivyowezekana. Kisha tukaenda kula. Yule msichana mdogo alinishika mkono, naye na mimi tukaongoza njia. Kitoto hicho kilikuwa kizuri mno, kikasema, "Je, utaketi mezani pamoja nami?"

"Ungependa nifanye hivyo?"

"Ndiyo."

Sidhani kwamba hili lilikuwa jambo la kila siku; si lazima liwe hivyo, lakini nafasi kama hizo zinapokuja kweli, kinachohitajika hasa ni akili ya kawaida iliyo rahisi, ya kweli, ya kiungwana, pana, ya Kikristo. Bw. Wilson aliketi kichwani pa meza, mimi upande wake wa kulia, na yule msichana mdogo mpendwa akafuata, na kaka yake mdogo akafuata, na wengine kwa mpangilio wao. Tulikula chakula cha mchana kizuri sana, na tukawa na wakati wa furaha na wa faida sana pamoja. Tulizungumza juu ya India, Afrika, Paris, Roma, Misri, Uskoti, Ireland, na Visiwa vya Bahari, na tukamaliza, naamini, kwa yule Shujaa wa Kongo, Askofu Taylor. Tulipanda ghorofani, na baada ya mazungumzo mengine kidogo Bw. Wilson aliniomba niimbe na kuomba pamoja nao. Niliimba nyimbo kadhaa. Mmoja ulikuwa:—"Yesu Yule Yule."

"Yesu yule yule,
Yesu yule yule,
Lo, lisifuni jina lake;
Yeye habadiliki,
Yesu yule yule."

Mwingine ulikuwa:—

"Mungu aweza kukuokoa wewe
Ingawa dhambi inakulemea;
Mwendee upate raha,
Mungu wetu aweza kukuokoa wewe."

Bwana aliubariki uimbaji ule kwao, na mioyo yetu ikayeyuka, kisha tukapiga magoti kuomba. Lo, jinsi Bwana alivyonisaidia kuomba. Moyo wangu mwenyewe ulikuwa ukifurika kwa shukrani kwa ajili ya wema niliotendewa, kwa maana niliutambua mkono wa Mungu katika yote hayo, na hivyo nikamsifu. Amina.

Mnamo Septemba 1854 niliolewa na mume wangu wa kwanza, C. Devine; tulifungishwa ndoa na Mch. Nicholas Pleasant, mhudumu wa Kibaptisti huko Columbia. Baba yangu hakupinga nisiolewe, isipokuwa kwa sababu kwamba nilikuwa bado mdogo kiasi, nami nilifikiri hivyo pia, lakini hata hivyo, kama vijana wengi, nilisema, "Lakini basi, najua nitaweza kumudu." Kisha kulikuwa na yule kijana akisema mambo yote mazuri ambayo angenifanyia, nami nikaamini yote, bila shaka. Lakini haikupita muda mrefu kabla sijatamani laiti nisingeliamini hata nusu ya aliyosema, ingawa katika mambo mengi alikuwa mwema. Aliiamini dini kwa ajili ya mama yake. Alikuwa mwanamke mwema, alisema, ingawa sikuwahi kumwona. Alikuwa na dada wawili walioishi Columbia. Wakati mwingine aliweza kuzungumza juu ya dini kwa busara sana; lakini pombe kali ilipomshinda, jambo ambalo nasikitika sana kusema lilitokea mara nyingi kabisa, ndipo alipokuwa akitukana sana na asiyesikia la mtu. Tulipata watoto wawili. Wa kwanza alikufa; yule mwingine, binti yangu Mazie, sasa ameolewa na anaishi Baltimore.

Mwaka 1855 niliugua sana. Kila kitu kilichoweza kufanywa kilifanywa kwa ajili yangu. Baba yangu aliishi Wrightsville, Pa., naye alikuwa na wasiwasi mwingi juu ya roho yangu. Lakini mimi sikujali hata kidogo.

Nilitaka niachwe tu. Lo, jinsi nilivyotamani mtu yeyote asiseme nami. Siku moja baba yangu aliniambia, "Amanda, mwanangu, unajua madaktari wanasema lazima utakufa; hawawezi kukufanyia lolote zaidi, na sasa mwanangu lazima uombe."

Lo, sikutaka kuomba; nilikuwa nimechoka mno, nilitaka kulala. Madaktari walisema lazima wanifanye niwe macho. Alasiri ya siku iliyofuata baada ya daktari kukata tamaa juu yangu, nilipitiwa na usingizi karibu saa nane mchana, au ilionekana kama niliingia katika aina fulani ya kuzimia rohoni au maono, nami nikaona miguuni pa kitanda changu malaika mzuri kupita kiasi. Alisimama kwa mguu mmoja, mabawa yake yamekunjuliwa, akinitazama usoni na kunipungia kwa mkono; akasema "Rudi," mara tatu, "Rudi. Rudi, Rudi."

Kisha, ilionekana kwamba nilikwenda kwenye Mkutano mkubwa wa Kambi, na ilionekana kulikuwa na maelfu ya watu, nami nilipaswa kuhubiri, na jukwaa nililopaswa kusimama juu yake lilikuwa juu sana kupita watu. Ilionekana lilikuwa limejengwa kati ya miti miwili, lakini karibu na vilele vyake. Jinsi

nilivyolipanda sijui, lakini nilikuwa juu ya jukwaa hili nikiwa na Biblia kubwa iliyofunguliwa, nami nilikuwa nikihubiri kutoka katika maneno haya:—"Nami nikiinuliwa, nitawavuta wote kwangu." Lo, jinsi nilivyohubiri, na watu walikuwa wakianguka chini kulia na kushoto. Nadhani nilikuwa katika maono haya kama saa mbili. Nilipotoka humo nilikuwa nimepata nafuu waziwazi. Daktari alipopita akanitazama alishangaa, lakini alifurahi sana. Baada ya siku chache niliweza kuketi kitandani, na baada ya juma moja au siku kumi hivi niliweza kutembea huku na huko. Ndipo nikaazimia kuomba na kuishi maisha ya Kikristo. Nilifikiri Mungu alikuwa ameniachia uhai kwa kusudi fulani, kwa hiyo nilikusudia kuokoka, lakini kwa njia yangu mwenyewe, kimya kimya. Nilifikiri kama ningekuwa mnyoofu kweli, yote yangekuwa sawa.

Siwezi kukumbuka wakati wowote tangu utoto wangu wa mapema kabisa ambapo sikutaka kuwa Mkristo, na mara nyingi nilikuwa nikiomba peke yangu. Wakati mwingine nilipiga magoti pembeni mwa uzio nilipokwenda kuwaleta ng'ombe nyumbani. Wakati mwingine ghorofani, au popote nilipoweza kuwa peke yangu. Nilikuwa nimepanga karibu kabisa jinsi nitakavyookoka. Nilikuwa na nia kali na nilijaa kiburi. Niliposema sitafanya jambo fulani, nilijivunia neno langu, na watu walikuwa wakisema, "Basi, unajua kama Amanda anasema hatafanya jambo, afadhali ujaribu kuihamisha milima ya milele." Na hilo lilinivimbisha kichwa nami nikafikiri, "Lo, ni vizuri kama nini kuwa na sifa kama hiyo." Ningeshikilia msimamo wangu; nisingekubali kushindwa; kiburi changu kilinishikilia. Niliendelea katika mwenendo huu hadi mwaka 1856.

Katika mkesha mmoja usiku katika Kanisa la Kibaptisti huko Columbia, Pennsylvania, uamsho ulianza. Niliishi kwa Bi Morris, si mbali sana, nami niliweza kusikia uimbaji, lakini sikukusudia kwenda mbele madhabahuni kuomba: sikuamini katika kupiga kelele nyingi. Nilisema, "Kama wewe ni mnyoofu Bwana atakubariki popote, nami sikusudii kamwe kwenda mbele madhabahuni; hilo sitalifanya kamwe." Basi niliomba na kuhangaika siku baada ya siku, juma baada ya juma, nikijaribu kupata nuru na amani, lakini mara kwa mara niligonga nia yangu mwenyewe. Mungu alinionyesha kwamba nilikuwa mwenye dhambi wa kutisha, lakini bado nilitaka kufuata njia yangu mwenyewe katika jambo hilo. Nilisema, "Mimi si mbaya kama Bob Loney, Meil Snievely, na wengine wengi. Mimi si kama wao; siku zote nimeishi katika familia za daraja la kwanza na siku zote nimeandamana na wasichana wa kazi wa daraja la kwanza, wala sihitaji kwenda kule na kuomba kama wanavyofanya watu wale." Haya yote yaliendelea akilini mwangu.

Mwishowe usiku mmoja walikuwa wakiimba kwa uzuri mno katika

Kanisa hili, nikahisi nimevutwa kuingia, nikaenda nikaketi nyuma kabisa karibu na mlango, nao walikuwa wakiwaalika watu waende mbele kuombewa. Lo, wengi mno walikuwa wakienda, madhabahu ilijaa baada ya muda mfupi, na ingawa niliingia bila nia yoyote ya kwenda mimi mwenyewe, nilipokuwa nimeketi pale ghafla,—siwezi kueleza jinsi gani,—sijui jinsi gani,—sikuwahi kujua jinsi gani, lakini nilipojitambua nilikuwa katikati ya njia, nusu ya safari kuelekea madhabahuni. Ghafla likanijia wazo, "Haya basi, siku zote umesema kwamba hutakwenda kamwe mbele madhabahuni, na tazama, unakwenda."

Nilifikiri nigeuke nirudi, lakini nilipotaka kugeuka nikiukabili mkutano wote, ilikuwa mbali mno kurudi, kwa hiyo nikakimbilia mbele madhabahuni, nikajitupa chini na kuanza kuomba kwa nguvu zangu zote: "Ee Bwana, unirehemu! Ee Bwana, unirehemu! Ee Bwana, uniokoe," nilipiga kelele kwa sauti yangu yote, hata sauti ikakauka. Mwishowe nikatulia. Utulivu ukanijia, kimya kabisa. Sikuuelewa. Mkutano ukaisha. Nikaenda nyumbani.

Kama ningejua jinsi ya kutumia imani, ningepata amani usiku ule, lakini hawakutufundisha kwa ufahamu, kwa hiyo nikaachwa gizani. Siku chache baada ya hapo nilipata kazi ya utumishi umbali wa maili moja na nusu kutoka Columbia, kwa familia ya Waquaker, ya Robert Mifflin. Hii ilikuwa Januari. Niliomba bila kukoma, usiku na mchana, nipate nuru na amani.

Baada ya kufika kwa Bw. Mifflin, nilianza kupanga juu ya mavazi yangu ya majira ya kuchipua; nilikusudia kuokoka, ingawa sikuwa nimejisalimisha hata kidogo, lakini sasa nilianza kuweka akiba ya fedha zangu. Kulikuwa na mitindo mizuri, nami niliipenda. Kofia nyeupe ya majani, yenye kamba pana nzuri za waridi za kufunga; gauni la muslini la waridi au jeupe, lenye mikunjo hadi kiunoni; joho fupi la hariri nyeusi; na buti nyepesi za kitambaa, zenye ncha nyeusi; nilikuwa nimeyachagua yote akilini mwangu, mavazi yangu mazuri ya majira ya kuchipua na ya kiangazi. Naweza kukiona hata sasa kile kisanduku kidogo nilimoweka fedha zangu, nikiweka akiba kwa kusudi hili hasa. Kisha ningeomba; lo, jinsi nilivyoomba, nilifunga na kuomba, nilisoma Biblia yangu na kuomba, niliuomba mwezi, niliuomba jua, niliziomba nyota. Nilikuwa mjinga mno. Lo, nashangaa jinsi Mungu alivyoniokoa kabisa. Ibilisi aliniambia kwamba nilikuwa mwenye dhambi mno hata Mungu asingeniokoa. Nilipopiga magoti kuomba usiku, alikuwa akisema, "Afadhali uache; Mungu hatakusikia, wewe ni mwenye dhambi mno."

Kisha nikafikiri kama tu ningeweza kumfikiria mtu fulani ambaye hakuwahi kutenda dhambi, na wazo langu juu ya dhambi kubwa lilikuwa kutotii, nami

nikafikiri kama tu ningeweza kumfikiria mtu fulani ambaye siku zote alikuwa mtiifu. Sikuwahi kumfikiria Yesu kwa maana hiyo, na hata hivyo nilikuwa nikimtazamia yeye kwa msamaha na wokovu.

Ghafla likanijia wazo, "Kumbe, jua limemtii Mungu siku zote, na kukaa mahali pake mbinguni, na mwezi na nyota zimemtii Mungu siku zote, na kukaa mahali pao mbinguni, upepo umemtii Mungu siku zote, vyote vimetii."

Basi nikaanza, "Ee Jua, wewe hukuwahi kutenda dhambi kama mimi, siku zote umemtii Mungu na kukaa mahali pako mbinguni; mwambie Yesu mimi ni mwenye dhambi maskini." Kisha nilipoona miti ikitikiswa na upepo, nilikuwa nikisema "Ee Upepo, wewe hukuwahi kutenda dhambi kama mimi, siku zote umemtii Mungu, na kuvuma kwa amri yake; mwambie Yesu mimi ni mwenye dhambi maskini."

Nilipokwisha kuwaketisha watu wangu kunywa chai ndani ya nyumba nilikuwa nikitoka kimya kimya na kwenda chini ya miti uani na kuutazama juu mwezi na nyota na kuomba, "Ee Mwezi na Nyota, ninyi hamkuwahi kutenda dhambi kama mimi, siku zote mmemtii Mungu, na kukaa mahali penu mbinguni; mwambieni Yesu mimi ni mwenye dhambi maskini." Siku moja nilipokuwa nikiomba nilifika mahali pa kukata tamaa, na yale mavazi yangu ya majira ya kuchipua yakaendelea kunijia mbele yangu bila kukoma, kwa hiyo nikamwambia Bwana kwamba kama angeuondoa mzigo uliokuwa moyoni mwangu, nisingenunua kamwe hata kimoja cha vitu vile. Nisingenunua ile kofia, nisingenunua lile gauni, nisingenunua lile joho, nisingenunua zile buti. Lo, nilitaka kupumzishwa na mzigo ule, na ghafla amani tulivu ikaja moyoni mwangu, na yale mavazi hayakunijia tena mbele yangu; lakini bado kulikuwa na giza rohoni mwangu. Jumanne, tarehe 17 Machi 1856, nilikuwa nimeketi jikoni karibu na meza yangu ya kupigia pasi, nikiyatafakari yote. Ibilisi alionekana kuniambia (najua sasa kwamba alikuwa yeye), "Umeomba uokoke."

Nikasema, "Ndiyo."

"Umekuwa mnyoofu."

"Ndiyo."

"Umekuwa na bidii kwa dhati."

"Ndiyo."

"Umesoma Biblia yako, na umefunga, na kweli unataka kuokoka."

"Ndiyo, Bwana, wewe wajua; wewe waujua moyo wangu, kweli nataka kuokoka."

Kisha Shetani akasema, "Basi, kama Mungu angekuokoa angekuwa amefanya hivyo zamani; yeye hufanya kazi yake upesi, na pamoja na unyoofu wako wote Mungu hajakuokoa."

"Ndiyo, ndivyo ilivyo."

"Basi afadhali uache," akasema, "haifai kitu, hatakusikia."

"Basi, nadhani nitaacha tu. Nadhani nitahukumiwa adhabu ya milele, na afadhali nikubali hatima yangu." Wakati huo huo sauti ilininong'oneza waziwazi, ikasema, "Omba mara moja tena." Na mara moja nikasema, "Nitaomba." Kisha sauti nyingine ilionekana kama mtu akisema nami, ikasema, "Usifanye hivyo."

"Ndiyo, nitaomba."

Na niliposema, "Ndiyo, nitaomba," ilionekana kwangu kwamba msisitizo ulikuwa juu ya "nitaomba," nami nililihisi kuanzia utosini mwa kichwa changu hadi mwili wangu wote, "NITAOMBA," nami nikasimama kwa miguu yangu nikasema, "Nitaomba mara moja tena, na kama kuna kitu kama wokovu, nimeazimia kuupata alasiri hii au nife."

Niliinuka, nikaweka birika motoni, nikaandaa meza, nikashuka katika chumba cha chini nikapiga magoti kuomba na kufa, kwa maana nilifikiri nilikuwa nimeweka nadhiri kwa Mungu na kwamba hakika angeniua, nami sikujali, nilikuwa na huzuni mno, nami nilikuwa ukingoni kabisa mwa kukata tamaa. Nilikuwa nimeweka kila kitu mezani isipokuwa mkate na siagi, nami nikasema, "Mtu yeyote akiniita sitainuka, na kama mkate na siagi ndivyo tu vilivyobaki kuwekwa mezani, Bi Sue (binti yao) anaweza kumalizia chakula cha jioni, na hivyo hawatahitaji kuniita, na watakaposhuka chumba cha chini kuvifuata watanikuta nimekufa!"

Niliweka buli la chai mezani, nikaweka kopo la majani ya chai kando yake, ili kila kitu kiwe tayari, nami nilikuwa naenda kufa; na lo, Haleluya, kufa huko kulikuwa kwa namna gani! Nilishuka katika chumba cha chini nikapiga magoti, kama nilivyokuwa nimefanya mara nyingi sana kabla, nami nikaanza sala yangu. "Ee Bwana, uirehemu roho yangu, sijui jinsi nyingine ya kuomba." Sauti ikaniambia, "Hayo ndiyo hasa uliyosema kabla."

"Ee Bwana, kama tu utapenda kuirehemu roho yangu nitakutumikia siku zote za maisha yangu."

Ibilisi akasema, "Afadhali tu uache, ulisema hivyo kabla."

"Ee Bwana kama tu utaiokoa roho yangu na kunifanya nijue hakika jambo hilo, kwa maana nataka kujua kwa uhakika kwamba nimeokoka, nitakutumikia siku zote za maisha yangu."

"Ndiyo," Ibilisi asema, "ulisema hivyo kabla na Mungu hajafanya hivyo, na afadhali uache."

Lo, ni vita gani vile. Jinsi giza lilivyoonekana kunizunguka, na katika kukata tamaa kwangu nilitazama juu nikasema, "Ee Bwana, nimeshuka huku kufa, nami lazima nipate wokovu alasiri hii au kifo. Ukinipeleka jehanamu nitakwenda, lakini uiokoe roho yangu." Kisha nikatazama juu nikasema, "Ee Bwana, kama tu utapenda kunisaidia, kama nikirudi nyuma kamwe usiniache nione uso wako kwa amani." Nami nikangoja, nami sikusikia lile wazo la zamani lililokuwa likinifuata, "Hayo ndiyo hasa uliyosema kabla," kwa hiyo nikasema tena, "Ee Bwana, kama tu utapenda kuiokoa roho yangu na kunifanya nijue hakika jambo hilo, kama nikirudi nyuma kamwe usiniache nione uso wako kwa amani."

Niliomba mara ya tatu, nikitumia maneno hayo hayo. Kisha kwa namna fulani nilionekana kufika mwisho wa kila kitu. Sikujua niseme nini tena wala nifanye nini. Kisha katika kukata tamaa kwangu nilitazama juu nikasema, "Ee Bwana, ukinisaidia nitakuamini," na katika tendo lile la kumwambia Mungu kwamba nitaamini, niliamini kweli. Lo, amani na furaha iliyofurika rohoni mwangu! Mzigo ulivingirika ukaondoka; niliuhisi ulipoondoka kwangu, na furiko la nuru na furaha likapita rohoni mwangu ambalo sikuwahi kulijua kabla. Nikasema, "Kumbe, Bwana, kweli naamini hili ndilo hasa nililokuwa nikiomba," na furiko jingine la nuru na amani likashuka. Nami nikasema tena, "Kumbe, Bwana, kweli naamini hili ndilo nililokuomba." Kisha nikaruka nikasimama, kila kitu kilichonizunguka kilikuwa nuru, nilikuwa mpya. Niliitazama mikono yangu, ilionekana mipya; nilijishika nikasema, "Kumbe, mimi ni mpya, mimi ni mpya mwili mzima." Nilipiga makofi; nilikimbia kupanda kutoka chumba cha chini, nikatembea huku na huko sakafuni jikoni. Bwana asifiwe! Ilionekana kana kwamba kulikuwa na mwangaza wa nuru juu yangu pote; badiliko lilikuwa la kweli mno na kamili mno hata mara nyingi nimesema kwamba kama ningekuwa mweusi kama wino au kijani kama majani au mweupe kama theluji, nisingeogopa. Niliingia katika chumba cha kulia chakula; tulikuwa na kioo kikubwa kilichofika kutoka sakafuni hadi darini, nami nikaenda nikajitazama ndani yake kuona kama kuna kitu kilichobadilika katika rangi yangu, kwa sababu kulikuwa na jambo la ajabu lililotokea ndani yangu, na kwa kweli ilionekana kwangu kwamba lilikuwa nje pia, na nilipojitazama kiooni nililia kwa sauti, "Haleluya, nimeokoka; utukufu kwa Mungu, nimeokoka!" Nilikuwa nimechanganyikiwa kwa furaha na shangwe; ilionekana kwangu kana kwamba ningepasuka! Nilitoka nikaenda jikoni nikafikiri nitafanya nini, lazima ningoje mpaka Jumapili kabla sijaweza kumwambia mtu yeyote. Hii ilikuwa Jumanne; Jumapili ilikuwa siku yangu ya kwenda mjini, kwa hiyo nikaanza kuhesabu siku, Jumanne, Jumatano, Alhamisi,

Ijumaa, Jumamosi, Jumapili. Lo, ilionekana kwangu kwamba siku zilikuwa ndefu kama majuma. Lo! nitaweza kweli kustahimili hadi Jumapili? Lazima nimwambie mtu fulani, na nilipopita karibu na meza ya kupigia pasi ilionekana kana kwamba ilikuwa na mwangaza wa nuru pande zote, nami nikaikimbilia meza nikaipiga kwa mkono wangu nikapiga kelele, "Utukufu kwa Mungu, nimeokoka!" Bwana aliniweka nikiwa na akili timamu wala hakunifanya nisisimke kiasi cha kutojua nilichokuwa nikifanya. Bi Mifflin alikuwa dhaifu sana; alikuwa na pumu, nami nilijua kwamba kama ningesema lolote la kumsisimua lingeweza kumuua, na Bwana alinilinda hata sikupiga kelele yoyote ya kumsisimua hata kidogo. Sikumwambia; sikujisikia kuongozwa kumwambia. Hapakuwa na mtu nyumbani wakati ule, hata mtu mmoja. Yeye alikuwa barazani mbele ya nyumba nami nilikuwa na jiko lote peke yangu. Lo, ilikuwa siku gani! Sitaisahau kamwe; ilikuwa siku ya furaha na shangwe kwa roho yangu. Baada ya kuokoka kama juma moja nilikuwa na furaha sana. Asubuhi moja ilionekana kwangu kwamba sikujua nijifanye nini, nilikuwa na furaha mno. Nilikuwa nikiimba wimbo mmoja wa zamani,—

"Lo, jinsi walivyo na heri, wamtiio Mwokozi wao,
Na kujiwekea hazina zao juu;
Ulimi hauwezi kamwe kueleza faraja tamu na amani,
Ya roho katika upendo wake wa kwanza."

Nilipofika kwenye ubeti:—

"Moyo wangu ulipoamini, furaha gani niliyopokea,
Mbingu gani katika jina la Yesu;
Ilikuwa mbingu hapa chini, kumjua Mkombozi wangu,
Na malaika wasingeweza kufanya zaidi
Ya kuanguka miguuni pake, na kuirudia habari ile,
Na kumwabudu Mpenzi wa wenye dhambi."

Lo, jinsi roho yangu ilivyojazwa. Wakati huo huo adui alininong'oneza, "Haya, unaimba kana kwamba umeokoka."

"Basi, nimeokoka. Nilimwomba Bwana aniokoe naye amefanya hivyo."

"Unajuaje?"

"Basi najua alifanya hivyo, kwa sababu ndilo hasa nililomwomba Bwana afanye, naye alifanya, nami najua alifanya, kwa maana sikuwahi kujisikia kama ninavyojisikia sasa, nami najua nimeokoka."

"Una baraka kubwa," Ibilisi akasema, "Lakini unajuaje kwamba huko ndiko kuokoka?"

"Basi," nikasema, "Hilo ndilo nililomwomba Bwana afanye nami naamini amelifanya."

"Unajua, hutaki kuwa mnafiki?"

"Hapana, wala sitakuwa."

"Lakini huna ushahidi."

"Ushahidi, ushahidi, ni nini hicho?" Kisha nikafikiri, nashangaa kama hicho si kile ambacho wazee walikuwa wakikiita ushuhuda wa Roho. "Basi," nikasema, "sitaimba, sitaomba mpaka nipate ushuhuda." Basi nikaanza nami nikalishikilia jambo hili; Mungu alinisaidia kulishikilia jambo hili. Nilisema, "Bwana naamini umeiokoa roho yangu, lakini Ibilisi anasema sina ushahidi. Sasa Bwana nipe ushahidi," nami nikaomba juma zima. Kila mara furaha ilikuwa ikibubujika moyoni mwangu, mzigo ulikuwa umeondoka wote, sikuwa na huzuni yoyote, sikuweza kulia kama nilivyolia kabla, nami sikuelewa jambo hilo na kwa hiyo niliendelea kusihi, "Bwana, naamini umeniokoa, lakini nipe ushahidi, ulio wazi na dhahiri kiasi kwamba Ibilisi hatanisumbua tena kamwe katika jambo hilo."

Bwana asifiwe, alifanya hivyo, na ingawa nimepitia huzuni nyingi, majaribu mengi, Shetani amenipiga ngumi, lakini tangu siku ile sijawahi kuwa na swali lolote kuhusu kuokoka kwangu. Mungu alinisaidia naye akalimaliza jambo hilo mara moja kwa daima.

Ushuhuda huu wa Roho wa Mungu juu ya kuokoka kwangu ndio ambao umenishikilia katikati ya dhoruba zote za majaribu na mateso ambazo nimepitia. Lo, umekuwa nanga ya namna gani wakati wa dhoruba. Haleluya, kwa maana Bwana Mungu Mwenye Uweza wote amemiliki. Mtajua, mkiendelea kumjua Bwana. Amina. Amina.