Kanisa la Pittman, Philadelphia

Ilikuwa mwaka '78. Nilikuwa nikiendesha mikutano, kwanza Manayunk, kwa Ndugu Rakestraw; kisha Holmesburg, kwa Ndugu Gillingham; kisha Camden, kisha Norristown, kwa Ndugu Day. Tulikuwa na kazi njema katika mahali hapo pote. Nafsi nyingi ziliokolewa na waamini wakajengwa.

Kisha niliitwa Horton Street. Ndugu Robinson alikuwa mchungaji. Huko Bwana alitubariki kwa nguvu nyingi. Kulikuwa na uamsho mkubwa uliofagia kila kitu. Kila usiku kwa zaidi ya wiki mbili kanisa lilijaa pomoni, madhabahu na mimbari. Baadhi ya watu wema walijaribiwa kweli kwa sababu watu walisongamana hivyo. Nakumbuka Jumapili moja usiku njia za katikati na ngazi za mimbari zilijaa watu. Maskini Ndugu Tasks mzee,—sasa yuko mbinguni—alipata taabu sana kuingia mimbarini, na alipofika huko alilazimika kusimama. Alisema hatakuja tena katika msongamano kama ule.

Hotuba ilipokwisha tulijaribu kufanya nafasi kwa ajili ya ibada ya madhabahuni. Muda si mrefu madhabahu ilijaa watafutaji, wengine wakitafuta msamaha, wengine usafi. Nilimwona kijana mmoja aliyekuwa ameketi kwenye kiti katika njia ya katikati, naye alionekana kuguswa sana. Alionekana kana kwamba alitaka kuja mbele; tena, kulikuwa na mwanamke kijana pamoja naye. Nilimtazama. Ghafla aliinuka, akaweka chini kofia yake na koti lake, akaja mbele, na mara tu alipoweka mkono wake juu ya kizuizi cha madhabahu, akiwa katika kupiga magoti, Bwana alimbariki kwa nguvu nyingi hata akapiga makofi na kupiga kelele za shangwe, Utukufu kwa Mungu, nimeokoka. Yeye, kama yule maskini wa Injilini, yule mwenye ukoma aliyemjia Yesu, alisema, "Bwana, ukitaka, waweza kunitakasa," naye Yesu akamjibu, "Nataka; takasika."

Alipogeuka kuwatazama kusanyiko, dada yake, ambaye hakuwa amemwona kwa miaka mingi, alikuwa nyuma yake kabisa. Alikuwa akimwombea, lakini hakujua kwamba yeye alikuwapo, wala yeye hakujua kwamba dada yake alikuwapo. Alimrukia, akamkumbatia shingoni, nao wakafurahi pamoja sana. Jambo hili liliwagusa kusanyiko kwa namna ya ajabu. Watu kadhaa walikuja mbele, na wengi walikiri kuokoka usiku ule.

Mwanamke mmoja mpendwa niliyekutana naye vuli iliyopita katika mkutano wa utakatifu wa Jumamosi usiku, aliniambia kwamba aliokoka katika mkutano ule; pia mumewe na watoto wawili. Aliniambia jinsi alivyonichukia kwa sababu nilikuwa mwanamke mweusi; jinsi alivyokwenda kanisani akiwa amejaa chuki, lakini Mungu alipomwokoa aliiondoa yote, na sasa ananipenda kama dada na anadhani nina rangi nzuri! Bila shaka, mimi naita huko kuokoka kwema kwa kuanzia.

Watu wengine hawapati baraka ya kutosha kuwaondolea chuki, hata baada ya kutakaswa.

Wakati fulani baada ya hayo nilikwenda Kanisa la Pittman. Mch. George McLaughlin alikuwa mchungaji. Kanisa lilikuwa bado halijamalizika. Tulifanya mikutano katika chumba cha mihadhara, chumba kizuri kikubwa ambacho kingeweza kuchukua watu zaidi ya mia tatu, nadhani, na kila usiku kilijaa pomoni. Hapa tulikuwa na wakati mzuri sana tangu mwanzo. Jumapili alasiri tulikuwa na mkutano wa ajabu. Katika mkutano huo Ndugu Alkhorn mpendwa alipata baraka ya utakaso, baada ya kuitafuta kwa miaka thelathini, kama alivyosema katika ushuhuda wake aliposimama. Sitaisahau kamwe ile alasiri ya Sabato. Bwana alinisaidia kwa ajabu kusema kwa ajili yake.

Ndugu McLaughlin alikuwa mtu mwema sana wa kufanya kazi pamoja naye, ingawa hakuwa dhahiri sana katika upande wa utakatifu, lakini aliniambia, "Dada Smith, endelea; mimi niko pamoja nawe." Kwa hiyo hakunifunga kwa vizuizi vyovyote, nami nilikuwa na uhuru kamili, Mungu ashukuriwe.

Ndugu Alkhorn alikuwa mhubiri mlei; alikuwa mtu aliyeokoka, na alikuwa hivyo kwa miaka mingi, naye siku zote alitamani baraka ya wokovu kamili. Alikuwa Mwesleyani kamili na pia wa Kimaandiko katika maoni yake juu ya fundisho hilo. Alisema angelihubiri, na wakati mwingine angeamini kwamba anayo, kisha angekutana na wachungaji ambao hawakuliona kama yeye alivyoliona, wakitangaza kwamba yote yalifanyika wakati wa kuokoka. Kisha angeingia gizani tena, na hivi ndivyo alivyoendelea kwa miaka mingi.

Alikuwa na duka la kuoka mikate katika Lumber street. Nilimfahamu yeye na jamaa yake vizuri sana. Alikuwa mshiriki wa Kanisa la Western Methodist

Church, na nadhani Dkt. Patterson ndiye aliyekuwa mchungaji wakati wa kifo chake.

Jumapili ile alasiri alikuwa ameketi kama viti vitatu kutoka madhabahuni, wakati shuhuda nyingi zilipotolewa—nyingi zikiwa dhahiri na wazi kabisa—juu ya uzoefu na nguvu ya wokovu huu mkuu. Kisha tukawa na ibada ya madhabahuni, nami nikawahimiza wale waliotamani kweli kuujua uzoefu huo wao wenyewe waje mbele na kupiga magoti madhabahuni, na kulimaliza jambo hilo pale pale. Watu kadhaa walikuja mbele. Nilimwona Ndugu A. akiinuka kwa utulivu, akavua koti lake la juu, akalikunja, kisha akachukua kofia yake na fimbo yake akaenda mbele na kuwakabidhi baadhi ya ndugu. Na alipopiga magoti madhabahuni, alisema, "Ndugu zangu, nataka baraka." Akaanza kuomba kama mtu aliyeitaka kweli kweli; na baada ya muda mfupi alitulia kabisa, akasema, "Imekwisha, Bwana asifiwe. Damu hutakasa; utukufu kwa Yesu." Akasimama na kutoa ushuhuda ule nilioueleza tayari.

Baada ya mwaka mmoja hivi, nadhani ndivyo ilivyokuwa, baada ya hayo, alipatwa na ajali ya kusikitisha; alitupwa kutoka gari lake la kukokotwa, na baada ya siku chache akafariki. Lakini, O, yeye ashinda juu ya mauti, jehanamu na kaburi!

Nilimpoteza rafiki wa kweli alipochukuliwa, yaani, kama ulimwengu ungesema, lakini ninaye rafiki asiyekufa kamwe katika Yesu. Jina lake pendwa lisifiwe milele.

Katika madhabahu ile ile, akipiga magoti mbele kidogo tu kutoka pale Ndugu Alkhorn alipopiga magoti, alikuwa amepiga magoti mtu mmoja mkubwa sana, Mholanzi. Alikuwa amemtafuta Bwana kwa miaka kumi na mitano, mara hapa mara pale, lakini hakuwahi kuingia katika nuru iliyo wazi. Watu waliokuwa madhabahuni wote walikuwa wakibarikiwa, na kusimama mmoja baada ya mwingine, na usiku ulikuwa ukienda na ulikuwa wakati wa kufunga mkutano. Mtu huyu maskini aliingia katika mapambano makali. Alilia kwa sauti, "Bwana, niokoe." Hakukubali kusimama.

"Shikilia," nilipaza sauti, "karibu umetoka."

Nilihisi mambo yalikuwa yakiachia, nikasema, "Unachohitaji tu, unachotaka tu, ni imani kidogo zaidi katika Yesu," naye mkewe maskini aliona hawezi kustahimili tena. Aliingia ndani ya madhabahu, naye alikuwa karibu kumkumbatia shingoni. Alikuwa amezidiwa na huruma kwa ajili yake. Nilimshika nikasema, "Lo, ufanye lolote, lakini usimguse; utamzuia."

"Lo," alisema, "nimeomba kwa muda mrefu mno."

Nilimshikilia na kumzuia nyuma, wakati ndugu walipokuwa wakiitia moyo imani yake. Baada ya dakika chache aliruka akasimama,

akipiga kelele za shangwe kwa sauti yake yote, "Nimeokoka, nimeokoka. Utukufu kwa Yesu! Utukufu kwa Yesu!"

Nilimwachia mkewe naye akamnyanyua mikononi mwake, kisha akamwachia akawashika baadhi ya ndugu. Lo, jinsi alivyopiga kelele za shangwe! Nilikaa mbali na njia yake; bila shaka sikutaka kuingilia. Basi huu ulikuwa mwanzo mzuri wa mkutano wetu wa wiki ile.

Tuliendelea kwa siku kumi, na watu wengi mno waliokoka. Katika muda huo wote hamu ya watu haikupungua hata usiku mmoja.

Ndugu M. alitaka nikae muda mrefu zaidi, lakini sikuweza. Nilikuwa na ahadi huko Long Island, pamoja na Ndugu Hollis. Ilikuwa wakati huu ambapo nyumba yangu huko Philadelphia ilipangiwa, bila mimi kujua. Wiki mbili hivi baadaye, nilipata barua kutoka kwa Bi James Orr. Alisema, "Marafiki fulani wanapanga kukununulia nyumba, lakini hawataki ujue, kwa hiyo usionyeshe kwamba nimekwambia."

Niliogopa mno, na mara tu nilipoisoma barua nilipiga magoti nikaomba kwamba Bwana asiwaache wafanikiwe kupata ile nyumba waliyokuwa wakiipangia. Nilidhani ni jambo kubwa mno kwangu. Nilisema, wazo la mwanamke maskini kama mimi kupewa nyumba! Lazima kuna kitu kisicho sawa katika jambo hili. Lo, jinsi nilivyoomba!

Siku kadhaa baadaye nilipata barua nyingine, ikisema kwamba ile nyumba waliyokuwa wakiitazama na kuitaka, hawakuweza kuipata. Kulikuwa na kitu kisichoridhisha kabisa kuhusu hati ya umiliki, kwa hiyo nilidhani Bwana alikuwa amejibu maombi yangu, na yote yalikuwa sawa.

Baada ya siku moja au mbili niliondoka tena, nikiendesha mikutano. Baada ya siku kumi, nilirudi nyumbani. Barua kadhaa zilikuwa zikinisubiri—mbili kutoka Philadelphia. Nilizifungua nikazisoma. Ya kwanza ilitoka kwa mtu yule yule. Alisema, "Usiseme nimekwambia, kwa maana wanataka kukushtukiza. Wameitazama nyumba nyingine na wamefanya mipango ya kuinunua, na watalipa kiasi fulani kufunga mapatano, siku fulani."

Hayo yote yalikuwa yamefanyika siku mbili kabla sijafika nyumbani, kama nilivyoona kwa tarehe ya barua. Kisha nikalitafakari jambo lote. Nilisema, sijawahi kumwomba Bwana anipe nyumba, nami najiuliza kama kweli anataka niwe nayo. Lazima lina maana fulani, kwa maana kwa nini watu hawa wang'ang'anie kunipatia nyumba? Mimi ni mwanamke mweusi, nao wote ni wazungu, tena ni wageni kwangu. Basi nikapiga magoti nikamwomba Bwana awabariki na kuwafanikisha wale waliokuwa

wamelichukua jambo hilo. Yule mwanamke aliyeniandikia alikuwa ameniambia jinsi kila mtu alivyolikubali, jinsi Kasisi Gibben na mkewe walivyopendezwa sana na walikuwa wametoa kiasi kikubwa cha fedha kwa kuanzia. Basi, kwa kweli ilionekana kana kwamba Bwana alikuwa ndani yake.

Kisha nikazifungua barua nyingine. Kulikuwa na moja kutoka kwa yule bwana hasa aliyekuwa mpendekezaji, aliyeanzisha jambo hilo, Ndugu Andrew Marshall. Alijulikana sana huko Philadelphia, mmoja wa watu wakuu katika Kanisa la Pittman wakati huo, na mtu aliyefanya biashara kubwa ya kuoka mikate na peremende, tena mtu mwema, kwa hiyo sikuweza ila kuhisi Bwana alikuwa ndani yake. Aliniambia habari zote. Nyumba ilikuwa dola elfu tatu, ikiwa chini ya kodi ya ardhi ya dola sitini kwa mwaka. Dola elfu mbili za fedha hizo zilikuwa zimekwisha kupatikana kupitia marafiki wa Bw. Marshall, kwa hiyo sikuhusika na sehemu hiyo kwa namna yoyote; nilitakiwa tu kuwa tayari kuja wakati ule waliousema. Basi nikaondoka tena kwa wiki mbili zaidi.

Niliporudi kulikuwa na barua. Nyumba ilikuwa imenunuliwa, hati ilikuwa imeandikwa kwa jina langu, nami nilitakiwa kuja tu. Walisema huna haja ya kuleta chochote kama hutaki. Baadhi ya wanawake wa Pittman, pamoja na Bi Orr, walikuwa wamejishughulisha wakapamba vyumba viwili kwa samani, chumba cha kulala cha mbele ghorofani, na sebule ya mbele chini; kila kitu kizuri na cha starehe. Basi nikajiandaa nikaenda.

Nilichukua vitu vichache sana; sikuwa na vingi. Pasi zangu pendwa za zamani na ubao wangu wa kupigia pasi, vilivyonivusha katika mahali pagumu vingi hivyo huko New York, singeweza kuvisahau wala kuviacha nyuma! Kisha kile kiti kidogo, kifupi, cha zamani ambacho nilipiga magoti kando yake na kupigana vita vikali hivyo, nilipokumbuka ghasia za New York baada ya kutakaswa! Nilisema, "Lazima nivichukue vitu hivi hata iweje."

Ilikuwa jioni sana Jumamosi kabla sijaondoka, kwa hiyo sikufika kwenye nyumba mpaka saa moja usiku hivi. Kisha, kweli kabisa, pale 1817 Addison street, nyumba ndogo nzuri ya matofali ya ghorofa tatu, ngazi nzuri za marumaru nyeupe mbele, yote ikiwa imewashwa taa za gesi!

Ilikuwa nzuri sana. Kisha kulikuwa na marafiki kadhaa waliokusanyika, na moto mzuri wa joto. Sikujua la kufanya wala la kusema, nami nikamsifu Bwana, nikawashukuru watu, nikasema, "Je, kweli ni yangu?" Kisha wakanikabidhi hati. Kisha nikasema, "Na tuombe."

Hilo lilionekana kutokuwa mahali pake, kwa maana sote tulikuwa na furaha mno kuweza kuomba, kwa hiyo tukaimba Doksolojia.

"Niache nitembee juu na chini ndani yake," nilisema; basi tukapanda ghorofani katika vyumba vyote; nikachungulia makabati yote, kila mahali, kisha tukashuka chumba cha chini, kisha nikapata chai nzuri kuliko zote! Wanawake walikuwa wameandaa kila kitu.

Yote yalionekana mazuri sana. Kila kitu kiliendelea vizuri kwa mwaka mmoja hivi, kisha likaja jaribu.

Maonyesho makuu ya Centennial yalikuwa yameamsha matumaini na matarajio kwa wengi ambayo hayakutimia kamwe; ndivyo ilivyokuwa kwa Ndugu M. Katika dhiki hiyo alimpata Ndugu Robinson, mmoja wa washiriki wakuu wa Kanisa la Salem M. E., amsaidie kulipa madeni fulani yaliyokuwa ya haraka, naye akafanya hivyo. Kisha inaonekana Ndugu M. alishindwa kutimiza upande wake, jambo lililoleta kutoridhika kukubwa na uchungu kati ya marafiki hao.

Nilijua machache tu juu ya jambo hilo. Sikujaribu kujua. Nilihisi kwamba walichofanya kilitokana na wema wa kweli kwangu, ingawa bahati mbaya ilitokea, kama ambavyo mara nyingi hutokea kutokana na nia zetu bora. Jambo hili liliniweka katika hali ya aibu sana. Wote wawili walikuwa mabwana Wakristo na wafanyabiashara, nami nilikuwa nani hata niwaamrishe juu ya kile walichokuwa wakinifanyia kwa wema hivyo.

Habari ziliingia magazetini, kupitia Ndugu Wallace, kwamba marafiki huko Philadelphia walikuwa wamempa Amanda Smith nyumba, na pia nyingine huko Ocean Grove. Bw. M. aliniletea habari hiyo. Nilisema, "Hilo ni kosa; nilicho nacho huko Ocean Grove ni hiki tu: kamati siku zote ni wema sana na hawanitozi kwa hema langu na kiwanja wakati ninapokaa huko, lakini ni hayo tu."

"Ndugu M.," nilisema, "unaweza kulisahihisha hilo; mwone Ndugu Wallace umwambie," kwa maana yeye wakati huo alikuwa mhariri wa "Home Journal," na ni katika gazeti hilo ambamo habari hiyo ilitolewa.

"Nikifanya hivyo mimi," nilisema, "itaonekana kana kwamba sijaridhika, au kama kuulaumu kwa namna fulani uendeshaji wako wa mambo."

"Ndiyo," alisema, "nitamwona Ndugu Wallace," lakini sijui kama alifanya hivyo au la. Tangu wakati huo, kwa kadiri nilivyoweza kujua, michango ya kumalizia malipo ya nyumba ilikoma; lakini kwa upande huo, mimi sikuhusika hata kidogo. Nilikuwa na dola mia moja na hamsini tu mkononi. Hizi Bwana alikuwa amenipa katika mikutano mbalimbali ya kambi wakati wa kiangazi. Nilikuwa nimempa Bw. M. zile mia moja. Zilizobaki nilizibakiza. Nilibandika karatasi za ukutani na kupaka rangi nyumba yangu yote ndani, na kuweka paa la bati; haikuchukua muda mrefu sana mpaka yote yakamalizika.

Siku zote kabla ya wakati huu nilikuwa nimejimudu, na nilikuwa na vya kutosha

kuendelea vizuri, nami nilidhani kwa kuwa nyumba ilikuwa yangu, ilikuwa haki niiweke katika hali nzuri, ndipo nisingelazimika kufanya hivyo tena kwa muda mrefu; lakini habari hii magazetini iliniathiri mimi binafsi, kwa kiasi kikubwa. Nilizunguka nikiendesha mikutano kama kawaida, lakini, nilipata kidogo sana ukilinganisha na kile nilichokuwa nimepokea hapo awali. Watu walisema, "Yeye hana shida, ana nyumba mbili, moja Ocean Grove, moja Philadelphia," basi, bila shaka, kama nilikuwa na nyumba mbili nilikuwa tajiri na sikuhitaji kitu cha kula wala cha kunywa!

Basi, sikujua la kufanya, lakini Bwana alinisaidia kutulia. Nilirudi nyumbani kutoka ziara huko Ohio, nikaenda kwenye Mkutano wa Kambi wa Ocean Grove. Nilikuwa nimekaa huko siku mbili ilipokuja simu ya maandishi, ikisema:

"Njoo nyumbani mara moja. Marshall."

"Ni nini duniani kimetokea?" nilijiuliza.

Nilijiandaa nikaenda, saa nne asubuhi hivi. Nilikwenda dukani, nikamwona Ndugu M. Alikuwa mchangamfu na mwenye furaha.

"Kuna nini?" niliuliza.

Kisha akaniambia kwamba alikuwa katika shida ya fedha, na ilikuwa lazima alipe hati ya deni wakati fulani.

"Basi," nilisema, "unataka nifanye nini?"

"Nilifikiri nikuulize kama ungetia sahihi rehani, ndipo tungeweza kukopa fedha kutoka Chama cha Ujenzi mpaka wakati fulani, nami ningejinyoosha."

"Unajua, Ndugu M.," nilijibu, "sijui hata chembe juu ya Chama cha Ujenzi, sijawahi kuweza kulielewa kichwani mwangu, sijawahi kufanya lolote ila kulipa kodi yangu ya nyumba, ni hayo tu. Naweza kuongoza mkutano wa maombi mara kwa mara, na hayo ndiyo karibu yote ninayoyajua."

"Hili litakuwa sawa kabisa," alisema.

"Basi, ukisema hivyo, nitafanya."

Basi akaenda akaandikisha hati. Nilikuwa nimejifunga kwa Chama cha Ujenzi kulipa dola kumi na tano kwa mwezi. Sikuwahi kulipa kodi nzito hivyo kabla; tena, dola tano kwa mwezi kwa kodi yangu ya ardhi, zilifanya dola ishirini kwa mwezi, mbali na gharama nyingine; lakini nilifanya kadiri nilivyoweza.

Bw. Cleg, aliyekuwa Katibu wa Chama cha Ujenzi, alikuwa mwema sana, nami nilimwambia sijui kabisa ningewezaje kulibeba hilo. Aliniambia nivumilie na mambo yangekuwa bora baada ya muda.

Miezi kadhaa ilikuwa imepita, sijui ni muda gani, Ndugu M. aliponijia tena akaniomba nimsaidie kutimiza ahadi nyingine ya malipo. Basi nikaenda tena; hati zikaandikwa.

Bw. Marshall alipomweleza mwanasheria kusudi la kuja kwetu tena, mwanasheria alinigeukia akanitazama usoni moja kwa moja, akaniambia, "Je, unataka kutia sahihi karatasi hii?"

"Basi," nilisema, "nadhani itanibidi."

Kisha akanung'unika kimya kimya peke yake, kana kwamba, akaanza kuandika, nami nikaombwa kutia sahihi jina langu. Ule mtazamo alionipa ulionekana kuwa na maana kama hii, "Basi, wewe ni mpumbavu," na hivyo ndivyo hasa nilivyojisikia, lakini hata hivyo nilitia sahihi hati na nikajifunga zaidi tena kwa Chama cha Ujenzi.

Sasa, pamoja na kodi yangu ya ardhi na kodi za serikali ilinibidi kulipa dola arobaini kwa mwezi. Nilimwambia Bw. M. siwezi kufanya hivyo, lakini alisema angeshughulika kunisaidia mara tu madai haya ya haraka yatakapolipwa.

Ilinibidi niendelee, Mungu peke yake ndiye ajuaye jinsi nilivyofanya. Wakati mwingine sikuwa na fedha za kutosha kujinunulia mkate mmoja. Nilikwenda kwa Bw. Cleg nikamwambia lazima aichukue nyumba, siwezi kulipa malipo. Alikuwa mwema sana.

"Vumilia, Bi Smith, lipa unachoweza, hatutakusukuma," alisema, "kila kitu kimezorota kwa sasa," na kadhalika.

Nilipata kidogo mno kwa huduma yangu, sikuweza kuendelea, na wazo la daima ambalo ilinibidi kulibeba wakati wote kwamba nilikuwa nikizidi kuzama katika deni kwa Chama cha Ujenzi. Niliona aibu kumwambia mtu yeyote, ingeonekana kwa wazungu kama uendeshaji mbaya kwa upande wa wale waliokuwa marafiki zangu. Tena nilijua baadhi ya watu wa jamii yangu wangesema nini, na walikuwa wamekwisha kusema, kwamba nilikuwa aina fulani ya "mweusi wa wazungu," nami nilijua wangesema, "Hivyo ndivyo hasa nilivyowaambia yote yangeishia, usiniambie habari za wazungu." Wasingemwona Mungu katika lolote la hayo, basi hapa ndipo nilipokuwa. Nifanye nini sikujua. Sikuweza kulizungumza hadharani kwa sababu niliyokwisha kuitaja.

Siku moja nilirudi nyumbani nikiwa katika dhiki kubwa ya moyo. Nilikuwa mbali huko Jersey nikimsaidia ndugu mmoja mwema aliyetaka sana nimsaidie. Nilikwenda. Aliniambia watu walikuwa maskini sana na wasingeweza kunipa vingi, na, ingawa nilikuwa na mialiko mingine kadhaa ambako ningeweza kutarajia zaidi, nilichagua kwenda mahali hapa na kumsaidia ndugu huyu.

Baada ya kazi ngumu ya wiki mbili walinipa dola sita; na gharama zangu za reli zilikuwa dola tatu kwenda na kurudi. Watu walikuwa maskini, lakini wema na wazuri, na mchungaji alikuwa mtu mwema mwenye jamaa kubwa, lakini walikuwa maskini. Mungu awabariki.

Walinipatia makao kwa dada mmoja, ambako nilikuwa na starehe kadiri iwezekanavyo, ingawa, wakati mwingine kulikuwa na baridi kali sana.

Nilifika nyumbani saa nne hivi asubuhi. Niliingia ndani ya nyumba kimya kimya, nikaacha madirisha ya mbele yamefungwa, nikafungua dirisha moja katika chumba cha nyuma, nikapiga magoti. Nilisema, "Sasa, Bwana, lazima unisaidie, kwa maana siwezi kwenda siku nyingine na mzigo huu." Kulikuwa na giza. Sikula. Nilifikiri na kupanga akilini mwangu, na kufikiri. Kisha ningeomba tena. Nilipochoka kabisa, niliinuka nikalala kwenye sofa nikatafakari mpango gani nichukue. "Nikienda kwa Bw. Marshall, atasema kama alivyosema kabla. Nikienda kwa Bw. C., yeye ni mwema sana, na atasema vivyo hivyo." Kisha, nikapiga magoti tena. Nilijiona nikitolewa nje ya nyumba bila mahali pa kwenda. Nilikaa na vitu vyangu vyote kunizunguka na watu wakitazama, wengine wakicheka na kusema, "Si nilikwambia."

Lo, yalikuwa mapambano makali kama nini. Yote yalionekana halisi kama maisha yenyewe. Nilifia kabisa jambo hili, na uchungu wa mwisho ulipokwisha nilijikuta nikiimba wimbo wa Ndugu John Parker:—

"Mimi ni zaidi ya mshindi kwa damu yake,
Yesu aniokoa sasa.
Napumzika chini ya ngao ya Mungu,
Yesu aniokoa sasa."

KIITIKIO.—"Ingawa adui wana nguvu,
Na kuta ni ndefu,
Nitapiga kelele, Yeye hutoa ushindi,
Nitapiga kelele, Yeye hutoa ushindi,
Yesu aniokoa sasa."

Ilikuwa saa nane hivi mchana. Niliinuka kutoka mahali pale nikavua vitu vyangu, kwa maana nilikuwa nimevua kofia yangu tu. Nilifungua nyumba juu na chini, nikafungua madirisha juu na kuimba nyimbo zote nilizozijua kwa moyo, niliimba kwa sauti kuu na kwa nguvu. Lo, ushindi ulioje! Muda mfupi baada ya hayo, Bwana alinifungulia njia kwa ajabu kwenda Uingereza, naam, nasema kwa ajabu, kwa maana ukiyajumlisha yote, kwa kweli ilikuwa ya ajabu kabisa.

Baada ya kukaa Uingereza miezi sita hivi, ingawa nilikuwa nimewaandikia Bw. Marshall na Robinson, pia Bw. Cleg, katibu wa Chama cha Ujenzi, barua kutoka kwa Bw. Robinson ilikuja kusema lazima nirudi nyumbani mara moja, kodi za serikali zilikuwa hazijalipwa, na, nadhani, ili kunihimiza, alisema nyumba ingeweza kuuzwa kwa ajili ya kodi kama hazitalipwa kufikia siku fulani.

Sikuwa na mtu wa kumwelekea, ila ndugu hawa wawili, ambao tayari walikuwa na taabu ya kutosha kwa jambo hilo. Nilikuwa Mildmay, huko London, barua hii ilipofika. Kichwa changu kilizunguka kwa muda. Nilikuwa barabarani nilipoifungua na kuisoma barua. Nilihisi kana kwamba ningeweza kuruka. Nilisema, nifanye nini, leo ni Alhamisi. Nilifikiri ningekwenda kufunga sanduku langu na kuchukua gari la moshi la usiku kwenda Liverpool na hivyo kupanda meli ya kwanza inayoondoka. Moyo wangu ulipiga na akili yangu ilichanganyikiwa sana. Nilisimama kimya nikafumba macho nikamwomba Bwana anitulize na kuniambia la kufanya. Mara moja aliondoa ndani yangu kila wazo na tamaa ya kwenda nyumbani. Nilisema naweza kuandika na kusema yote ninayohitaji kusema, na meli ile ile ambayo ningesafiri nayo itaichukua barua.

Basi nikamwandikia Ndugu Robinson, "Siwezi kuja, lakini iuzeni nyumba au itoeni bure, siitaki, toeni fedha zenu, mimi sitaki chochote."

Sasa naona ningeweza kufanya vinginevyo kama tu ningejua jinsi gani, lakini hata hivyo ingekuwa mzigo mzito na wasiwasi mkubwa kwangu, kwa maana badala ya kukaa miezi mitatu nilikaa mbali miaka kumi na miwili.

Kisha baada ya kwenda India, nilipokuwa Naini Tal, India ya Juu, walinitumia hati za kutia sahihi, nami nilikwenda mbele ya hakimu huko Naini Tal, India, na mbele ya mashahidi hao nilitia sahihi kuachilia haki na madai yote. Basi nyumba ikauzwa, na Amanda Smith akawa pale alipokuwa alipoanza mara ya kwanza, kwa habari ya kuwa na nyumba; na hivyo ndivyo ilivyoishia ile nyumba ambayo watu wengi sana wanadhani bado ninaimiliki.

Niliwasikitikia watu wema waliokuwa wametoa fedha, lakini sikuweza kujizuia. Sikuhusika nayo tangu mwanzo hadi mwisho, ila kuipokea tu, kama nilivyokwisha kueleza. Baada ya nyumba kuuzwa, watu walilazimika kuhama. Niliwaandikia wavitunze vitu vyangu. Niliwatumia fedha za kusaidia kuhama mara ya kwanza, lakini walihama mara kadhaa katika miaka kumi na miwili, kwa hiyo niliona ni vigumu kuendelea na hilo.

Kila mtu anajua kwamba mara nyingi katika kuhama, hata mtu anapokuwa pale pale mwenyewe kuvishughulikia vitu vyake, ni vigumu kuepuka hasara na kutoka salama, basi ningetarajia nini nilipokuja nyumbani kutoka Afrika, sikuwa na mahali pa kwenda. Watu walikuwa wamevihifadhi vitu na walikuwa wamekwenda mbali kwa majira ya kiangazi, nao walikuwa hawajarudi nyumbani nilipofika. Waliporudi, hawakuweza kupata nyumba kubwa ya kututosha sote, lakini rafiki mmoja mwema huko Brooklyn, Bw. Tom Gibson, na mkewe, walikuwa wameniandikia huko

Uingereza wakinikaribisha, kuja kukaa nao kwa muda. Siku nilipowasili nilimtumia simu ya maandishi kutoka melini, naye Bw. Gibson alikuja kunipokea akanipeleka nyumbani kwake, nami nikakaa nao wiki mbili.

Bi Gibson alikuwa mgonjwa sana wakati huo, na tangu hapo ameaga dunia. Nilikuwa nimewafahamu kwa miaka ishirini. Bi Titus, mama yake, alinipa mahali pa kukaa katika hema lake mara ya kwanza nilipokuwa katika Mkutano wa Kambi wa Round Lake, na, baada ya hapo, Ndugu Hillman na Hartshorn wema siku zote walihakikisha nina hema langu peke yangu. Mungu awabariki.

Baada ya wiki mbili hizo nilihisi lazima niwe na chumba, sanduku langu na vitu vyangu vilikuwa vikiwasumbua, na kupitia rafiki mmoja wa Bi Gibson nilipata chumba kidogo cha nyuma, ambacho ilinibidi kukilipia dola kumi kwa mwezi. Sikuweza kupata bora zaidi wakati huo, lakini Bwana alijua nisingeweza kustahimili hilo kwa muda mrefu, lakini O, nilikuwa dhaifu na kuchakaa mno nami lazima niwe na mahali fulani.

Marafiki kadhaa katika mahali mbalimbali kwa wema walinialika kuja kukaa nao, lakini wote walitaka niendeshe mikutano fulani, nami nilikuwa nimechoka na kulegea mno hata wakati mwingine nisiweze kufikiri, ndipo Bwana, aliye msaada upatikanao sana wakati wa taabu, akaweka moyoni mwa mwanamke yule mkuu, Bi Mary R. Denmen, wa Newark, naye akaniandikia akasema nije Newark, naye angenipa chumba katika mojawapo ya nyumba zake. Nyumba aliyoishi mwendesha gari lake la farasi ilikuwa nyumba ndogo nzuri, ya starehe, yenye vyumba saba, naye Joseph alikuwa na jamaa ndogo tu, kwa hiyo ningeweza kuwa na chumba kimoja pale bila kulipa kodi. Lo, jinsi nilivyomsifu Bwana kwa fadhili zake za ajabu, za upendo, akinipatia mahitaji yangu.

Bi Denmen ni mshiriki wa Kanisa la Kiepiskopali, lakini tangu nimemfahamu, kwa zaidi ya miaka ishirini, sijawahi kuwa na rafiki mwenye moyo wa joto zaidi na wa kweli zaidi kuliko yeye. Urafiki wake ni wa vitendo hivyo, Mungu mwenyewe peke yake ndiye ajuaye ni mara ngapi amenisaidia wakati ninapojua kwamba hakuna mwanadamu aliyejua uhitaji wangu ila Bwana mwenyewe.

Nimekifurahia chumba changu kidogo chenye starehe majira haya ya baridi, nilipokuwa nikiandika kitabu changu, ingawa muda mwingi niko mbali, lakini hakuna mahali kama nyumbani unapokuwa huko. Hakika, macho ya Bwana hukimbia-kimbia katika dunia yote, ili awatie nguvu wale ambao mioyo yao ni mikamilifu kwake, na sasa sijui ni wapi nitaongozwa baadaye, lakini popote nitakapokwenda sitasahau kamwe Na. 64 Park street, Newark, wala mfadhili wangu

mpendwa, Bi Mary R. Denmen. Mungu ambariki yeye na jamaa yake mpendwa.

Bw. Beecher alikuwa na makanisa mawili ya Misheni huko Brooklyn—Bethany na Mayflower. Nilikaa wiki moja katika kila moja, mwaka 1878. Katika makanisa hayo yote mawili Bwana alitubariki sana sana.

Nakumbuka waziwazi kabisa tukio moja la pekee—upatanisho kati ya ndugu wawili ambao wakati mmoja walikuwa marafiki wapendwa sana. Walikuwa wavulana pamoja, na wote wawili walikuwa katika biashara katika ofisi moja, huko New York. Wote wawili walikiri kuwa Wakristo, washiriki wa kanisa. Mmoja alikuwa Msimamizi wa Shule ya Jumapili. Lakini walikuwa wamekosana, na hawakuwa wamezungumza wao kwa wao kwa miaka minne au mitano.

Wote wawili walitaka kuzungumza, lakini kila mmoja alikuwa na kiburi mno kuzungumza kwanza, na kadiri jambo hilo lilivyoendelea ndivyo lilivyozidi kuwa gumu, hata mwishowe Bw. B. alisema alikuwa na huzuni mno, alikuwa amejiuzulu nafasi yake ya Msimamizi, na alikuwa ameacha kwenda kanisani mara kwa mara, na alikuwa karibu kuamua kujitoa kanisani kabisa. Mkewe alimsihi, kwa ajili ya watoto watatu wazuri waliokuwa nao, na athari ambayo jambo hilo lingekuwa nayo kwao, asiondoke, kwa hiyo alikuwa akishikilia, lakini alihisi angeondoka. Lo! jinsi Ibilisi anavyocheka kwa furaha juu ya jambo lolote kama hilo.

Ingawa hawakutaka kuzungumza, walikuwa wakidokezana maneno ya chuki na kusemana mmoja juu ya mwingine, hata kila mmoja angepata habari ya kile alichosema mwenzake, bila kuzungumza; na hilo linauma kiasi gani. Lakini Mungu, aliye mwingi wa rehema, hatatuacha tujaribiwe kupita tuwezavyo kustahimili, bali pamoja na lile jaribu atafanya na mlango wa kutokea. Ilimpendeza Bwana niwe Mayflower wakati huo hasa.

Usiku mmoja, nilipokuwa nikisema juu ya kuwasamehe adui zetu, Roho wa Mungu alimshika kijana huyu. Mkutano ulipokwisha alikuja akasema alitaka kuzungumza nami, naye akanieleza habari yake. Nilimhimiza aende kwa ndugu yake azungumze naye.

"Najua hatazungumza."

"Lakini," nilisema, "wewe zungumza naye."

"Lakini namjua vizuri mno," alisema, "hata najua nikifanya hivyo atanilaani, nami siwezi kustahimili hilo."

Nilimwambia kwamba Mungu angemsaidia kama angeazimia kufanya lililo haki. Baada ya mazungumzo marefu na maombi alisema angekwenda kwake. Nilimwambia ningemwombea usiku ule na siku nzima iliyofuata, na jioni angeleta habari ya jinsi ilivyokwenda.

Na Lo! jinsi nilivyowaombea watu wale wawili. Kama tu nafsi iwezavyo kuomba inapohisi kwamba Mungu yu karibu kupata ushindi. Asubuhi iliyofuata, kwa namna fulani, nilihisi utulivu na furaha nyingi. Na bado sikujua kilichotokea. Ila tu niliamini Mungu alikuwa amechukua jambo lao mkononi.

Jioni ikaingia. Nilikwenda kanisani, nami nikamwona bwana huyu akiingia. Uso wake ulikuwa kama mwale wa jua. Alikuwa mzuri wa sura, hata hivyo. Lakini, Lo! sasa alikuwa mzuri mno. Nilijua jambo fulani limetokea. Ule uso mzito, wa huzuni nzito, wenye kiza ulikuwa umetoweka. Alinijia mkutano ulipokwisha, akasema:

"Lo! Dada Smith, Bwana asifiwe, yote yako sawa."

"Amina," nilisema. "Si nilikwambia. Basi, sasa nieleze habari zake."

"Basi," alisema, "niliamua jana usiku kwamba nitazungumza na Will hata iweje, na kama hatazungumza, na atanilaani, sikujali. Bwana alilitengeneza vizuri mno. Niliomba asubuhi yote nilipokuwa nikienda. Kwa kawaida mimi ndiye hufika ofisini kwanza. Lakini asubuhi hii yeye alikuwa ameshafika. Basi nikaingia. Hapakuwa na mtu ndani ila yeye. Nilimwendea moja kwa moja, nikasema: 'Sikia, Will, nadhani ni wakati wewe na mimi tuachane na upumbavu huu wetu,' naye akaruka akasimama akanishika mkono akasema, kwa machozi, 'Ndiyo, Charlie, nimetaka kuzungumza nawe kwa mwezi mzima, lakini niliogopa usingezungumza.' 'Na Will,' nilisema, 'nimetaka kuzungumza nawe, lakini nilidhani hukujali kuzungumza nami, na ungenilaani. Lakini Bwana amenibariki, na sasa sisi ni marafiki wa zamani tena. Bwana ashukuriwe!' "

Kama hakuna jambo lingine lililofanyika katika mkutano ule, hakika ulikuwa ushindi mkubwa; ufa huu wa muda mrefu kati ya ndugu hawa wawili ulipona, na upatanisho ukatokea. Shetani angependa zaidi wangepigana duwa. Lakini njia bora ya kupigana duwa, kwa maoni yangu, ni kwa magoti yako, ukijisalimisha kwa Mungu, na kupata moyo uliojaa upendo na msamaha. Amina.

Jumatatu usiku nilikuwa katika Kanisa la Dkt. Cuyler, Jumanne katika Kanisa la Kimethodisti, Jumatano usiku katika Kanisa la Kibaptisti, nasi tukamaliza ibada zetu Sabato iliyofuata kwa Dkt. Buddington. Wachungaji wote waliungana wakatoa makanisa yao, na michango yote, kwa hiyo wanawake walikuwa wakarimu kwangu, Mungu awabariki. Hawakujua lolote juu ya matarajio yangu ya kwenda Uingereza, kwa hiyo niliweza kuona kwamba yote yalikuwa matendo ya Bwana, na yalikuwa ya ajabu. Nilimwomba Bwana kila kitu nilichohitaji, moja kwa moja.

Kiangazi kilichotangulia, rafiki yangu mwema, Bi Saunders, alikuwa amenipa gauni zuri sana la hariri nyeusi, alilishonesha na yote, nami nilikuwa nimetarajia lidumu maisha yangu yote, kwa hiyo nililiweka mbali na sikuwa nimelivaa. Kisha nilipokuwa Fleet Street, wanawake walikuwa wamenipa vazi la kijivu, gauni na kishali cha mabegani, kwa hiyo nilikuwa na magauni haya mawili mazuri, na jingine moja nililosafiri nalo. Mtu fulani alinipa jozi ya glavu za ngozi laini, kisha mtu fulani akanipa marinda ya shingo ya gauni langu; nilipewa leso kadhaa za mfukoni, na mtu fulani akanipa soksi. Lo, ilikuwa ajabu jinsi kila kitu kilivyoonekana kuingia. Basi mavazi yangu yakakamilika, ingawa si ya fahari, na, bila shaka, haikunichukua muda mrefu kuyapanga ndani ya sanduku langu.

Usiku ule katika Kanisa la Dkt. Cuyler walikuwa wamekodi chumba cha mihadhara na kukiwashia taa na kukipasha joto vizuri sana, lakini yeye alikuwa akijuta kwamba mkutano ulikuwa umepangwa Jumatatu usiku katika kanisa lake, kwa kuwa alitamani sana wanawake wapate mchango mzuri; pia, kwa sababu ya tamasha la muziki la wazee lililokuwa lifanyike katika Kanisa la Dkt. Sudder, usiku ule haukuwa mzuri sana. Aliogopa lingeathiri matokeo ya mkutano, lakini mshangao wake mkubwa ulikuwa ukweli kwamba mkutano ulikuwa uanze saa moja na nusu usiku. Nilifika pale saa moja na robo usiku na chumba cha mihadhara kilikuwa kimejaa pomoni, na wengi nje, na watu walikuwa wakipiga kelele na kusema lazima tufungue kanisa. Sikuingia kabisa mpaka kanisa lilipofunguliwa na moto kuwashwa. Mara tu kanisa lilipofunguliwa watu walikimbia kutoka chumba cha mihadhara kuingia kanisani. Dkt. Cuyler aliniambia nisubiri katika chumba cha mihadhara mpaka watu watulie.

Jambo hili lilinitikisa kidogo, lakini niliomba zaidi kwamba Mungu awabariki watu na kunisaidia kusema kwa ajili yake, nami nikasema, "Sasa, Bwana, usimwache mtu yeyote apatwe na mafua," kwa maana kanisa lisingeweza kupashwa joto kwa muda fulani, lakini kwa kuwa kulikuwa na moto siku nzima ya Jumapili, walidhani ilikuwa salama kujaribu.

Bwana alinisaidia kweli kusema kwa ajili yake. Ilikuwa ajabu usiku ule jinsi alivyonisaidia. Yote yalipotulia na kanisa lile kubwa likajaa na wengi wakiwa roshani, Dkt. Cuyler alisema, "Bi Smith, je, utaingia sasa?" Jinsi alivyokuwa mwema mno!

Nilijua kwamba kulikuwa na taabu fulani wakati fulani kabla kuhusu mwanamke kusema katika kanisa lake. Nilifikiri kama wangefanya fujo kama hiyo juu ya mtu mpole na mtamu na mstaarabu kama Bi Sarah Smiley, wangenifanya nini mimi? Basi nikajiambia, "Basi, nitafanya lolote tu nitakaloambiwa kufanya."

"Hawatathubutu kuniomba niingie ndani ya madhabahu," nilifikiri, "kwa hiyo wakiweka benchi au kiti katika njia ya katikati na kuniomba nisimame juu yake na kusema, nitafanya hivyo."

Bi Johnson na Bi Ludlow na wanawake wengine kadhaa wa chama cha kuacha vileo walikuwa pamoja nami, kwa hiyo Dkt. Cuyler aliniuliza kama ningepanda mimbarini.

"Ala!" nilijiwazia; "hata hivyo, nitafanya kama ninavyoambiwa," basi nikapanda, nayo ilikuwa juu mno ya kutisha. Baada ya kuniketisha, alisema, "Bi Smith, ungependa mmoja wa wanawake aketi pamoja nawe?"

"Kama wangependa, bwana, ningefurahi." Basi akaenda akawauliza, lakini kila mmoja alikataa. Kisha akaja yeye mwenyewe akaketi kando yangu akanitambulisha kwa watu vizuri mno. Niliimba nikatoa mazungumzo ya Biblia. Nilikuwa na uhuru kamili, kana kwamba nilikuwa katika Kanisa la Kimethodisti. Nilizungumza saa moja na hakuna nafsi hata moja iliyotikisika kutoka nje, na Dkt. C. aliusifu sana mkutano, na watu wakawapa wanawake mchango mnono kweli kweli, kama watu wanavyofanya wanapobarikiwa kweli!