Sea Cliff, na Mawazo ya Kwanza juu ya Afrika

Mara nyingi watu huniuliza jinsi nilivyopata wazo la kwenda Afrika. Nilipokuwa kwenye mkutano huu wa kambi nilikaa kwa Bi Battershell. Nyumba yao ndogo nzuri ya mapumziko ndiyo iliyokuwa bora na kubwa kuliko zote pale wakati huo. Bi Battershell alikuwa binamu wa Bi Inskip. Alikuwa ameniambia nilipofika Sea Cliff kwamba alitaka fursa ya kunikaribisha kwenye nyumba yake mpya, kwa hiyo nilikuwa na chumba kidogo kizuri sana changu peke yangu, nikaingia na kutoka nilivyopenda.

Siku moja wakati wa mkutano wa kambi walikuwa na siku ya misheni, na kwa kuwa kulikuwa na wasemaji mbalimbali, wengine kutoka India, wengine kutoka China, wengine kutoka Japani, na wengine kutoka Amerika Kusini, nadhani, nilikwenda kwenye mkutano. Niliwasikiliza wasemaji wote, nikavutiwa sana na mkutano huo.

Walipokuwa karibu kufunga mkutano, kukaja manyunyu kidogo ya mvua, na kwa kuwa sikuwa na mwavuli, nilitoka haraka nikaelekea kwenye nyumba yangu. Mkutano ulikuwa umeacha alama akilini mwangu, na nilipokuwa nikitembea niliendelea kufikiri juu ya yale niliyosikia, na ghafla nikakumbuka kwamba sikuwasikia wakisema neno lolote juu ya Afrika. Ndipo nikakumbuka kwamba nilipokuwa mdogo sana nilisikia baba na mama wakizungumza juu ya Afrika. Nilikumbuka pia kwamba nilikuwa nikiona gazeti moja kubwa, zamani huko katika miaka ya arobaini, lililoitwa "The Brother Jonathan Almanac," kitu kama lile la Frank Leslie. Lilikuwa na picha kubwa, na Waafrika katika mavazi yao na vibanda vyao, na Wahindi Wekundu katika vibanda vyao vya ngozi, chatu wakubwa, dubu, simba na chui; na baadhi ya picha zilikuwa za kutisha, kama ninavyozikumbuka sasa.

Basi, wakulima wote wazee wa maeneo yale tulikoishi walikuwa wakinunua magazeti hayo, na mara kwa mara baba alikuwa akileta nyumbani moja wapo ili sisi watoto tulitazame, na mama yangu mwema alikuwa

akihakikisha kila mara kwamba halichanwi vipande vipande. Kwa hiyo tulikuwa nalo la kutazama kwa muda, kisha alikuwa akilikunja kwa uangalifu na kuliweka. Nakumbuka jinsi ilivyokuwa furaha kubwa aliposema kwamba tungeweza kulitazama tena. Tulikuwa tukilitandaza sakafuni, kisha sisi watoto wote tukainama chini, na tulikuwa na wakati mzuri kama nini na "Brother Jonathan."

Basi nilipokuwa nikitembea sasa, nikifikiri juu ya mkutano huu wa kimisionari, nilisikia mtu akiita, "Amanda Smith," nikageuka, na bibi mmoja akanifikia, akasema alipokaribia kwangu;

"Haya, Amanda Smith, mkutano umeuonaje?"

"Ulikuwa mzuri sana, na nimeupenda. Lakini sikuwasikia wakisema neno hata moja juu ya Afrika, na nimekuwa nikijiuliza kama watu wote wa Afrika wameokoka. Nakumbuka nikimsikia baba na mama wakizungumza juu yao zamani sana, lakini sijasikia lolote juu yao tangu hapo, na nilikuwa nikijiuliza."

Alitabasamu, akasema, "Lo! laiti Mungu angejalia wawe wameokoka. Hujawahi kusikia habari za Melville B. Cox, mmishonari wetu wa kwanza wa Kanisa la M. E. kwenda Afrika?"

"Hapana," nikasema, "ana habari gani?"

Ndipo akanisimulia historia yake tulipokuwa tukienda pamoja. Aliponisimulia habari hiyo, kisha akasema maneno yake ya mwisho yalikuwa yapi alipofariki huko Monrovia, Afrika,—"Hata wakianguka elfu, Afrika isiachwe," —Lo! jinsi ilivyoacha alama kubwa akilini mwangu na moyoni mwangu.

Tulipofika kwenye kona aligeuka akaenda kwenye nyumba yake. Mimi niliingia kwa Bi Battershell nikapanda moja kwa moja hadi chumbani mwangu, nikafunga mlango kwa ufunguo, nikapiga magoti. Ulikuwa wakati wa kujiweka wakfu kama nini, mapambano makubwa kama nini niliyokuwa nayo! Nilisema, "Bwana, hitaji la Afrika ni kubwa, na siwezi kwenda, ingawa ningependa. Lakini Wewe wajua sina elimu, wala sielewi jiografia, kwa hiyo nisingejua jinsi ya kusafiri."

Kwa maana nilifikiri kwamba sifa kuu inayofuata kwa kazi ya Afrika, baada ya kujiweka wakfu kikamilifu na utakaso, ambao nilijua ninao, ilikuwa kuielewa jiografia, ili kujua jinsi ya kusafiri katika Afrika. Bila shaka nilikuwa mjinga na mgeni wa mambo, na Bwana alijua hilo, akanivumilia. Kwa hiyo nikasema, "Bwana, nimezeeka mno kujifunza sasa, lakini ukinisaidia nitamsomesha binti yangu, Mazie, naye anaweza kwenda."

Kisha likanijia wazo, je, ningekuwa tayari yeye aende? Lo, mapambano yaliyoje!

Nilionekana kuona mji mkubwa wa kipagani. Pale walikuwepo chatu wakubwa, na pale simba wakubwa na chui, na pale alikuwepo mtoto wangu maskini. Lo! jinsi nilivyolia. Lakini nilisema, "Bwana, lazima mtu fulani aende Afrika, nami nimezeeka mno kujifunza, kwa hiyo siwezi kwenda. Lakini naweza, nitafanya, tena sasa hivi namweka wakfu mtoto wangu kwako kwa ajili ya Afrika. Moyo wangu unauma, lakini, Bwana, nisaidie. Ninakupa yeye. Ni wako, nawe unaweza kumtunza."

Nadhani nilikaa pale kwa saa moja au mbili, lakini sikuinuka magotini hata nilipohisi kwamba nimemtoa kikamilifu kwa Mungu kwa ajili ya Afrika.

"Sasa, Bwana," nikasema, "nifungulie njia ya kumsomesha, ili asipate shida niliyo nayo mimi, ikiwa unataka aende. Bwana, sitaki asome vitabu na kujawa na mawazo kwa njia hiyo, lakini nisaidie kumsomesha, kisha umtakase kabisa na umtume popote utakapo."

Nilipoinuka magotini, moyo wangu ulikuwa mtulivu na wenye raha. Na sasa wazo langu likawa kumsomesha. Niliomba, nikaangalia kila dalili.

Siku kadhaa baadaye nilikutana kwa bahati na mtu yule mwema, Dkt. Ward, na tulipokuwa tukizungumza nilianza kumweleza uzoefu wangu, na jinsi nilivyokuwa nikimtazamia Bwana kuhusu elimu ya binti yangu, nikamwuliza ni wapi kungekuwa na shule nzuri kwa ajili yake.

"Lo!" akasema, "laiti ningalijua jambo hili jana. Nimetoa hivi punde ufadhili wa masomo kwa mtu fulani (akataja jina lake), na kama ningalijua matakwa yako ningefurahi sana kukupa wewe."

Basi, ilionekana kwamba yote yamepotea. Lakini bado nilikuwa na tumaini. Huu ndio ulikuwa mwanzo wa mimi kufikiri juu ya kwenda Afrika.

Nilikuwa nimefanya kazi kwa bidii sana, na kumsaidia Mazie. Alikuwa amesoma Oberlin kwa mwaka mmoja, na Xenia, akaendelea vizuri sana. Lakini sikuweza kuendelea kumudu gharama. Lakini wakati huo nilikuwa nikifikiri tu kumwandaa awe mwalimu, na kwa ubinafsi nilikuwa nimepanga moyoni mwangu kwamba, kama ningeweza kuzuia, asingelazimika kutumikishwa na kufanya kazi ngumu mchana na usiku kama nilivyofanya mimi. Kwa hiyo nilifikiri kwamba nitakapozeeka yeye angekuwa katika hali ya kujisaidia mwenyewe na kunisaidia mimi, nami ningeweza kutunza nyumba na kuangalia kila kitu wakati yeye yuko mbali akifundisha, na tungekuwa na furaha kubwa pamoja, hata siku zangu za mwisho ziwe za furaha.

Lakini, ole! jinsi nilivyovunjika moyo, hata katika kivuli cha tumaini kama hilo. Kila tamaa upande huo imefagiliwa mbali, nami imenibidi kujisalimisha na kuliacha tumaini lile nililolithamini. Nilidhani

nisingeweza kustahimili. Lo! jinsi ilivyonibidi kumlilia Mungu anipe neema ya kuvumilia. Naye ameitoa, nami nimeshikwa kwa ajabu na mkono wake mwenyezi. Neema yake yatosha, hata tunapovunjika moyo katika matumaini yetu yaliyo angavu kuliko yote.

Ameolewa na ametulia katika nyumba yake mwenyewe, nami niko pale nilipokuwa nilipoanza, kwa upande wa jambo hilo. Na sasa ombi langu mbele za Bwana ni kwamba aiokoe nafsi yake kwa njia yake mwenyewe. Ingawa jina lake liko katika daftari la kanisa, hata hivyo kama nafsi nyingi zilizo pendwa, nachelea kwamba ana uzima wa kiroho kidogo tu!

Wakati ulisonga mbele, wala sikuona njia ya kumsomesha binti yangu kwa ajili ya Afrika.

Majira fulani ya kiangazi tulikuwa Ocean Grove pamoja na Bi Sanders. Alikuwa amenunua viwanja kadhaa, nao walikuwa na nyumba nzuri ya mapumziko karibu kabisa na ziwa. Kwa hiyo alinikaribisha mimi na Mazie tuje tukae kiangazi kizima wakati wa mkutano wa kambi. Walikuwa wamesimika hema kubwa, ambalo mimi na Mazie tulikaa ndani yake, kwenye mojawapo ya viwanja hivi vilivyokuwa wazi, mahali pazuri, karibu na ziwa. Walikuwa na wageni wengi sana, kwa hiyo mimi na Mazie tulikuwa tukiingia, tukahudumia mezani, na kusaidia kazi.

Asubuhi moja nilikuwa nikishughulika kusaidia jikoni kabla ya kwenda mkutanoni; Mazie alikuwa akihudumia mezani katika chumba cha kulia; na Bi Sanders akaniambia:

"Amanda Smith, njoo sebuleni; nataka kuzungumza nawe."

Nilifanya hivyo, naye akasema, "Naona kwamba Mazie ana akili kali kama mtego wa chuma; sasa, kwa nini usimpeleke shuleni?"

Ndipo nikamweleza habari yangu, jinsi nilivyokuwa nikiomba, na jinsi nilivyokuwa nikiangalia na kumngoja Bwana afungue njia fulani. Nilimwambia nilikuwa nimefanya kadiri nilivyoweza, na gharama zilikuwa nzito mno hata nikaona siwezi kumweka Mazie shuleni. Nilikuwa nimemfanyia kadiri nilivyoweza kwa miaka miwili, kwa hiyo nilifikiri itambidi ajishughulikie mwenyewe kwa yanayofuata; nilikuwa nimekata tamaa juu ya jambo hilo. Lakini alipokuwa akiendelea kuzungumza nilionekana kuona kwamba hii ndiyo njia ambayo Bwana angelijibu ombi langu.

Ilikuwa wakati ule ule mkutano wa kambi ulipokuwa ukifungwa, kwa hiyo Bi Sanders akasema:

"Sasa, ukipata mahali pa kumpeleka shuleni, nitakusaidia kumnunulia mahitaji yake yote, na kumpeleka, ikiwa wewe unaweza kufanya mengine."

Nilimshukuru, nikamwambia ningefanya kadiri nilivyoweza. Nilikuwa nimesikia habari za shule nzuri huko Baltimore, na kwa kuwa shangazi yangu aliishi huko nilimwandikia nikamwuliza juu yake; alinijibu kwa wema, akaisifu sana

shule hiyo; hivyo maneno yake yalithibitisha yale niliyokuwa nimesikia kabla; tena yeye alikuwa mahali ambapo angeweza kumwangalia mtoto wangu; kwa hiyo jambo hili likaniamulia.

Wiki iliyofuata Bi Sanders alikwenda New York akamnunulia mahitaji yake yote, kila kitu, nami nikashika kazi nikamwandaa, na nadhani ilikuwa karibu wiki ya tatu ya Septemba tulipoondoka kwenda Baltimore. Alikaa katika shule hiyo mwaka mmoja. Ajabu ni kwamba, kabla tu ya mwisho wa mwaka nilipata barua kutoka kwa matroni, naye alisema Mazie alikuwa mwerevu sana; alikuwa akiendelea vizuri. Kama ningeweza tu kumwacha kwa mwaka mmoja zaidi ingemjenga kabisa. Ingekuwa hasara kumtoa sasa hivi. Nami nikajiuliza kama ningeweza kustahimili mwaka mwingine.

Nilikwenda kwa Bwana nikaomba, nikamwomba anisaidie na anitie nguvu, na anifungulie njia ya kupata fedha za kumweka mwaka mmoja tu zaidi.

Wiki mbili au tatu hivi baada ya kuamua kumwacha abaki mwaka mwingine, Bwana alionekana kunifungulia njia waziwazi kwenda Uingereza. Nilitarajia kukaa miezi mitatu tu, nami nilifikiri jinsi ingekuwa vizuri, wakati yeye yuko shuleni, wala hapotezi muda wowote, na angetunzwa vizuri, na kuwa chini ya nidhamu na usimamizi mzuri, kisha shangazi yangu angeweza kumwangalia.

Kila kitu kilionekana kuwa sawa. Kwa hiyo mnamo Julai 1878, baada ya kwenda Baltimore na kukaa naye wiki moja, nilimwacha, nikaenda Uingereza. Badala ya kurudi baada ya miezi mitatu, kama nilivyokuwa nimefikiri na kupanga, nilikaa mbali kwa zaidi ya miaka kumi na miwili.

Nilipokuwa nimekaa Uingereza karibu miezi mitatu, Bwana alinionyesha waziwazi kwamba nilipaswa kukaa muda mrefu zaidi; kwa hiyo nilifikiri miezi mitatu zaidi; lakini miezi sita ilipopita, njia yangu ilionekana kufungwa ya kurudi nyumbani, lakini iko wazi ya kubaki. Sasa, watu husema, "Lakini hilo lilikuwaje?" Hilo ndilo hasa ninalosema mimi pia; kwa maana bado silielewi, wala nisingeweza kulieleza; lakini nina hakika kwamba Mungu alikuwa ndani yake, kama nilivyo na hakika ya kuwepo kwangu mwenyewe. Ni mojawapo ya njia za Mungu zisizoelezeka. Nilimwandikia binti yangu na kumtumia fedha nyumbani, na nilikuwa nimefanya mipango yote kwa ajili yake kwa miaka miwili.

Kisha akaniandikia akaniambia kwamba alifikiri nilikuwa nimemlipia fedha za kutosha, na kwamba alitaka kutoka shuleni, na kwamba alikuwa amepata nafasi ya kazi ya ualimu; kwa hiyo nikakubali hilo. Nilijua alikuwa na akili ya kutosha, na angeweza kabisa kufanya hivyo, kama angetaka. Muda mfupi baadaye aliniandikia kwamba kijana mmoja alikuwa amemposa. Nilimwambia ningependa zaidi kwamba yeye

asiolewe. Alikuwa na muda wa kutosha, na ingekuwa bora zaidi kwake aje Uingereza akae angalau mwaka mmoja au miwili kwanza.

Niliona kwamba mpango wake wa kufundisha ulikuwa umevurugika kabisa alipopatwa na roho ya kutaka kuolewa; naye alikuwa kama vijana wengine wengi; hawawezi kusikia hoja wala kitu chochote wanapopata wazo la kuoa au kuolewa. Kama ningalikuwa nyumbani, nadhani ningalikataza; lakini kwa kuwa nilikuwa mbali, nilifikiri kwamba jambo lolote likitokea ningejilaumu daima. Lakini nilimsihi aje Uingereza angoje kidogo; kisha akaniandikia kwamba ameamua kufanya hivyo. Marafiki zangu wengi huko Uingereza, waliokuwa wamevutiwa naye, walifurahi sana. Walikuwa wamemwandikia, naye alikuwa na hamu kubwa ya kuja Uingereza. Kwa hiyo niliandaa fedha zote nikawa karibu kuzituma ili aje. Mipango yote ilikuwa imefanyika. Lakini nikajiambia moyoni, "Nitangoja barua kutoka kwa Mazie kabla ya kuzituma." Na barua ilipofika aliniandikia waziwazi kabisa kwamba kijana yule alikuwa amemshawishi angoje mpaka baada ya kuolewa, kisha aje Uingereza.

"Hapana," nikasema, "ukija Uingereza ukiwa umeolewa hutakuwa wangu tena; utakuwa wa mtu mwingine; na kama unaweza kuhatarisha kupoteza fursa ambayo wasichana weusi wachache wameipata, na ambayo hutaipata tena, na ukamjali zaidi mwanamume huyo, na kumchagua yeye kuliko fursa hii baada ya yote niliyosema, nadhani mpango ulio salama zaidi ni ubaki huko." Na hata sasa bado nadhani hivyo. Lakini asingeweza kupata mume mwema zaidi, au aliyemtendea mema zaidi, hata kama ningalikuwa nikiishi papo hapo pamoja naye. Ni ajabu jinsi Bwana alivyoruzuku katika jambo hilo.

Kwa kujibu maombi, Bwana alinifungulia njia ya kuhudhuria Mkutano wa Kambi wa Yarmouth. Huko nilisikia kwa mara ya kwanza habari za kutua kwa Wasafiri (Pilgrims) kwenye Mwamba wa Plymouth. Ilionekana kwamba Bwana alikuwa amekichagua kijisitu kile hasa kuwa uwanja wa mkutano wa kambi. Huko niliiona kwa mara ya kwanza familia mashuhuri ya Hutchinson. Bw. Asa Hutchinson, mkewe, wana wawili, na binti, Bi Abbie, jinsi ninavyowakumbuka vizuri; wema wa mioyo yao mikunjufu na adili. Walinifanya niimbe pamoja nao mara kadhaa. Ingawa wote wameshafariki, kumbukumbu yao ya thamani bado inadumu.

Kwa wema wa Mch. B. F. Pomeroy, wa Mkutano wa Mwaka wa Troy, nilikaa katika mojawapo ya mahema yake madogo wakati wa mkutano wa kambi. Sitasahau kamwe jinsi yeye na mkewe mpendwa walivyonitendea wema. Mara nyingi alikuwa akiketi na kunisimulia mambo

ya ajabu kuhusu jinsi Mungu alivyoshughulika naye, ambayo mara nyingi yaliimarisha imani yangu, na kunisaidia. Bwana asifiwe! Kuna taa nyingi kando ya pwani ambazo hazififii kamwe.

Nilikuwa nimeombwa na mchungaji wa Kanisa la Kimethodisti, huko Martha's Vineyard, niende kwenye Mkutano wa Kambi wa Martha's Vineyard. Alisema aliamini Mungu angetaka niende, na kwamba walikuwa na hema la chama ambalo wangelisimika kwenye uwanja wa kambi, "na," akasema, "unaweza kukaa pamoja nasi nasi tutakuangalia."

Hii ilikuwa siku ya Jumatano. Alisema lazima aondoke Ijumaa, lakini mimi ningeweza kuja pamoja na mkewe na watoto. Kwa hiyo nikamweleza Ndugu Pomeroy habari hiyo. Alionekana kufikiri kwamba haikuwa sawa kabisa mimi kwenda. Alisema kwamba miaka mingi iliyopita pale ndipo palikuwa mahali pakuu, uweza wa Bwana ulikuwa ukishuka juu ya uwanja ule wa kambi kwa namna ya zamani. "Siku hizi wana Roho kidogo sana. Wanakwenda zaidi kama kwenye pikniki, si nyakati za Roho Mtakatifu za zamani."

Basi, sikuzote alikuwa mwema sana katika mashauri yake hata nikafikiri, bila shaka, kwamba lililofaa ni kutokwenda; lakini bado nilifikiri kwamba kama walikuwa na utaratibu mno na wasio na uhai, ndivyo ilivyozidi kuwa na haja ya mimi kwenda, huenda ningesaidia kidogo.

Mwishoni mwa ibada ya asubuhi kwenye jukwaa siku ile Mzee Msimamizi aliwatangazia wenye mahema wote waliokuwa ndani ya duara wafunge upande wa mbele wa mahema yao, na kwamba kusingekuwa na kutembea ndani ya duara kuanzia saa sita na nusu mchana mpaka saa nane, ibada ya mchana itakapoanza.

Katika muda huo nilichukua Biblia yangu nikaenda msituni umbali wa karibu nusu maili, peke yangu kabisa, kumwuliza Mungu juu ya kwenda Martha's Vineyard, na pale, nilipokuwa nikiomba na kumweleza Bwana jinsi nilivyokuwa nimeombwa kwenda, kwamba Ndugu P. alikuwa mtu mwema, naye alisema alifikiri ni afadhali nisiende, nami nilitaka anionyeshe mapenzi yake.

"Bwana," nikasema, "kama unataka nichukue ujumbe wowote nitaufanya kwa ajili yako."

Basi ikawa, nikanong'onezwa nisome, nikafungua Biblia yangu kuona Bwana angenipa nini. Malaki 4, mstari wa 1: "Na Bwana akasema, Nenda ukaseme kama ninavyokuamuru." Niliogopa nikasema, "Ee Bwana, mimi ni mgeni na mwanamke mweusi, na watu ni wenye kiburi na waovu, kama nilivyoambiwa," nikalia na kutetemeka, lakini akasema, "Nenda, ufanye kama ninavyokuamuru."

Niliinuka magotini nikarudi hemani, lakini sikuthubutu

kumwambia ndugu P. nilichokuwa nimefanya. Basi siku ya mwisho ikafika, na Ndugu P. alipoanza kung'oa hema lao walitaka niende pamoja nao kwenye mkutano mwingine wa kambi, lakini nilisema, "Hapana, Bwana ananiagiza niende Martha's Vineyard." Walisema walifikiri nimekosea. Lakini sikusema neno.

Nilimwomba Bwana anipe fedha. Ningechukua jambo hilo kuwa dalili kwamba nilipaswa kwenda. Asubuhi iliyofuata niliingia katika hema la Baba Snow. Tulikuwa na mkutano wa ajabu. Baada ya mkutano wa kawaida kufungwa, watu kadhaa waliniomba niimbe, na umati ukakusanyika kunizunguka. Wengine walikuwa wamesimama juu ya mabenchi. Mtu fulani alidondosha noti ya dola mbili mapajani mwangu; hiyo ndiyo ilikuwa ishara yangu ya kwanza ya fedha, nami nikatazama juu nikamsifu Bwana. Kisha ikaja noti ya dola moja, kisha nyingine, na kuendelea hivyo mpaka nikawa na dola saba. Wakati huo huo bibi mmoja nisiyemjua aligeuka kwangu akasema:

"Umewahi kwenda Martha's Vineyard?"

"Hapana."

"Naamini Bwana anakutaka huko, na ukienda nitakupa mahali pazuri pa kulala."

Jina la bibi huyu lilikuwa Bi Jenkins. Alisema binti yake alikuwa amekuja kutoka Baltimore, na alikuwa amepanga nyumba ya mapumziko kwa kipindi cha kiangazi; kwamba alikuwa na mwanamke mweusi mzuri sana aliyekuwa yaya wake. Kisha akaandika jina lake na anwani yake kwenye kadi akasema, "Ninaondoka leo na nataka uje kwenye nyumba yetu, ukija." Nilimshukuru nikasema, "Sawa, bibi." Siku ilipofika niliondoka pamoja na Bi — na watoto na mtumishi. Bwana alionekana kuwa amepanga kila kitu.

Tukienda kwa meli nilikwenda kulipa nauli yangu, na mtu fulani akasema, "Nauli yako imeshalipwa."

"Bwana asifiwe," lakini nilisema sikuwajua watu hao, ili niweze kuwashukuru. Basi baadhi yetu tuliketi kula chakula cha mchana; nilipokwenda kulipa walisema, "Bili yako imeshalipwa," na hivyo ikawa tena, "Bwana asifiwe!" Mpaka hapo niliweza kuuona waziwazi mkono wa Bwana katika jambo hilo.

Tulipofika kwenye uwanja wa kambi, Martha's Vineyard, ikaonekana kwamba lile hema la chama ambalo mchungaji aliniambia habari zake lilikuwa limebadilishwa na jingine likaletwa mahali pake, na hatimaye hatukuwa na hema lolote, basi tungefanya nini? Nilimwambia mke wa mchungaji, "Nifanye nini?"

"Sijui," akasema, "tutafanya nini sasa, itatubidi tushughulikie kulirudisha na kupata letu wenyewe."

"Basi," nikasema, "nitakwenda kwa Bi Jenkins, aliyenipa anwani yake," na, kweli kabisa, palionekana kuwa ndipo mahali penyewe, hivi kwamba "Kwa njia moja au nyingine Bwana hutoa riziki."

Sasa ikafika Jumapili. Lo, jinsi Bwana alivyonipatia mahitaji yangu, dola moja, dola mbili kwa wakati mmoja. Niliendelea kungoja wakati wa kutoa ujumbe wangu.

Mchana niliingia katika hema kubwa ambamo walikuwa wakifanya mikutano kabla ya ibada iliyokuwa ikikaribia. Niliketi kimya, nao wakaimba na kuomba. Sikumbuki jina la mhudumu aliyekuwa akiongoza mkutano. Kabla tu ya kufunga aliniita niimbe. Nilisimama ili niimbe, lakini Bwana akasema, "Toa ujumbe kwanza;" kwa hiyo nikanukuu kifungu kile cha Maandiko, Malaki sura ya 4, mstari wa 1: "Tazama, siku inakuja itakayowaka kama tanuru, n.k."

Kulikuwa na umati mkubwa kuzunguka hema na pia ndani yake, na nilipoinua mkono wangu na kunyoosha kidole changu kuelekea mlangoni, nikirudia andiko lile nililokuwa nimepewa, watu walionekana kushangaa sana. Kisha nikaimba, "Ninachotaka ni imani zaidi kidogo kwa Yesu." Bwana aliweka muhuri wake juu ya ujumbe huu, na pia juu ya wimbo.

Bibi mmoja kutoka Providence, R. I., alikuwa katika mkutano huu wa hemani. Alikuwa amekuja na kusudi lililo wazi kabisa, kutafuta baraka ya moyo safi. Aliitwa bibi wa hadhi ya juu; alikuwa mmoja wa wale wa juu kidogo, wala hakujishusha kwa mambo ya hali ya chini! Basi nilipoanza kuimba, "Ninachotaka ni imani zaidi kidogo kwa Yesu," alitoka nje ya hema akajisemea moyoni, alipokuwa akitoka, "Nimekuja hapa kutafuta baraka ya moyo safi, sikuja kusikia kiimbo cha mweusi," na Roho Mtakatifu aliyebarikiwa akamwambia, "Je, hilo si ndilo hitaji lako, 'imani zaidi kidogo kwa Yesu?' "

Ndipo macho yake yakafunguliwa, akasema, "Ee Bwana, naona." Kisha akaingia katika hema lake akaomba pale, na Bwana akamtumia ubatizo na kumpa haja ya moyo wake.

Muda fulani baada ya hapo, Ndugu Inskip na McDonald walipokuwa wakifanya mkutano wao huko Providence, R. I., asubuhi moja niliingia mkutanoni karibu saa saba mchana, (mkutano wa shuhuda) sikujua habari za mapambano ya bibi huyu wakati huo, lakini nilipoingia tu mlangoni, nilimsikia bibi huyu akisema, "Amanda Smith." Mgongo wake ulikuwa kwangu. Niliketi kimya kusikiliza ushuhuda wake. Aliendelea akautoa kwa maneno yaliyotajwa hapo juu.

Sasa kuhusu ujumbe. Karibu miezi minne baada ya mkutano huu wa kambi kufungwa, nilikuwa nikifanya mikutano katika mojawapo ya makanisa ya

Kimethodisti huko Worcester, Mass., na bwana mmoja aliyekuwa Msimamizi wa Shule kubwa ya Jumapili, (Bw. C. fulani) aliniambia siku moja, "Amanda Smith, unakumbuka kuwa Martha's Vineyard wakati fulani?"

"Ndiyo," nikasema.

"Unaikumbuka ile Jumapili hemani uliposimama ukanukuu kifungu kile cha Malaki na kuimba?"

"Ndiyo."

"Basi," akasema, "Bwana aliutuma ujumbe ule kwangu."

Bw. C. alikuwa karani mkuu katika mojawapo ya maduka makubwa kabisa ya vitambaa huko Worcester, na wakati huo huo alikuwa Msimamizi wa Shule kubwa ya Jumapili, naye alifanya kazi kwa bidii sana, na alikuwa amechoka sana, naye alikuwa amekwenda kwenye mkutano huu wa kambi kwa likizo yake, na yeye na vijana wake wote walikwenda huko kwa ajili ya likizo kuliko kwa kusudi la kuhudhuria mkutano. Walikuwa wakienda kwenye mahubiri asubuhi, lakini hawakuhudhuria mikutano yoyote ya ushirika. Mchana kwa kawaida walikuwa wakienda kucheza mchezo wa kroketi, au ziwani, kuendesha mashua.

Waliposikia uimbaji katika hema hili kundi zima lao lilikuwa njiani tu kwenda uwanja wa kroketi. Walisimama mlangoni pa hema ili kumwona yule mwanamke mweusi, na kusikia angesema nini. Alifika pale tu nilipokuwa nikirudia andiko lile naye alisema lilimchoma moyoni kama mshale. Alirudi hemani mwake akaanza kuomba, naye alisema Bwana alimwonyesha jinsi alivyokuwa karibu kurudi nyuma, jinsi alivyokuwa mbali, hata akaogopa kweli kweli, na andiko lile likamwokoa kwa rehema ya Mungu.

Nilimsifu Bwana kwamba aliniwezesha kumtii. Halikuwa jambo dogo, lilikuwa jaribu, lakini tazama baraka iliyotokana nalo kwa ndugu huyu. Kisha nikamsifu Bwana kwamba ujumbe ulisikiwa na mmoja, na wimbo na mwingine. Kutii kunalipa.