Mkutano wa Kambi wa Kitaifa Huko Knoxville

Ilikuwa Septemba, 1872, mara tu baada ya mkutano wa kambi huko Williamsville. Nilipokwenda Williamsville sikuwa nimefikiri lolote juu ya kwenda Knoxville. Lakini nikiwa pale, marafiki kadhaa waliona kwamba ingenipasa kwenda Knoxville. Basi, sikuwa nimeomba lolote juu ya jambo hilo, kwa hiyo sikujua. Nilikaa kwa Bw. na Bi Little, waliokuwa wasimamizi wa duka la vitabu. Palikuwa na Mch. Ford, aliyekuwa Mzee Msimamizi, au Mchungaji, wa Kanisa la Kimethodisti huko Knoxville. Yeye ndiye aliyekuwa akipanga mambo ya mkutano wa kambi, na mambo ya kuja kwa Ndugu Inskip huko Knoxville.

Siku moja niliingia nikawakuta wakizungumza, na muda mfupi baadaye Bi Little akaniambia kwamba hakufurahishwa hata kidogo na mambo fulani aliyowasikia wakisema, na kwamba hakutaka kwenda. "Lakini," akasema, "Henry anakwenda, na nadhani itanibidi kwenda."

"Ni nini?" nikasema.

"Ah," akasema, "hawataki wewe uende, na wanasema haitafaa kabisa ukienda."

"Ah," nikasema, "sikuwa nikifikiri kwenda. Sijamwomba Bwana lolote juu ya kwenda, wala sijui kama Yeye anataka niende."

"Basi," akasema, "mimi ningependa uende, lakini tena ni huko Kusini, nao wanaogopa kwamba ukienda utauharibu mkutano wao."

"Nisingekwenda kwa sababu yoyote ile," nikasema. "Natamani sana kila mtu apate baraka ya utakaso, sitaki kwenda na kumzuia mtu yeyote, la hasha, hata kwa ulimwengu wote."

Wakati wa chakula cha mchana nilipanda kwenda kwenye hema la mama mmoja aliyekuwa amenialika chakula. Nilipofika pale nilimkuta Dada Inskip mpendwa

na wengine kadhaa wakilizungumza jambo hilo. Dada Inskip alikuwa mkweli sana na msema wazi. Baadhi yao walikuwa wakisisitiza kwamba niende, nao walikuwa tayari kunilipia gharama zangu. Dada Inskip mpendwa akanigeukia, akasema, "Ingekuwa vizuri sana Dada Amanda aende, lakini tunamthamini mno hata tusikubali aende huko chini na asitendewe ipasavyo, kwa hiyo tunatumaini hataenda."

Ndipo nikaanza kufikiri kwamba maneno ya Bi Little yalikuwa na uzito zaidi kuliko nilivyodhani mwanzoni. Basi nikasema, "Nataka kila mtu abarikiwe, na sitaki kwenda isipokuwa Bwana anataka niende."

Basi hapakusemwa tena lolote moja kwa moja juu ya jambo hilo. Lakini kwa namna fulani baada ya hapo nilipata hakika nzito sana moyoni kwamba ilinipasa kwenda. Nilisikitika, kwa maana nilifikiri, "Sasa, nikienda baada ya yale aliyoyasema Dada Inskip, naogopa watadhani nimefanya hivyo kwa ukaidi."

Usiku ule Ndugu Wells mpendwa alihubiri. Ilikuwa Jumamosi usiku. Nilisikia sehemu ndogo ya mahubiri. Mpaka wakati huo kazi ilikuwa ngumu kama kupanda mlima. Palikuwa na upinzani mkubwa juu ya somo la utakatifu katika sehemu ile yote ya Illinois, uliotokana na mambo mazito yasiyopatana yaliyofanywa na baadhi ya watu waliokuwa mashuhuri katika kuikiri na kuifafanua kweli hii kuu na yenye baraka.

Palikuwa na maombi mengi ya dhati yaliyopaswa kufanywa. Bwana alimsaidia Ndugu Wells kuhubiri, lakini nililemewa na mzigo mzito mno moyoni kwa sababu ya jinsi walivyokuwa wakiona juu ya kwenda kwangu Knoxville, hata nikaondoka nikashuka mpaka msituni. Kulikuwa na giza, giza nene, nami nikapiga magoti kando ya gogo kubwa nikamwuliza Bwana kama angenifanyia wazi iwapo ilinipasa kwenda Knoxville. Kama angesema "Nenda," basi sawa.

"Lakini, Bwana, nataka kujua. Sitaki kumzuia mtu yeyote asipate baraka; na kama kwenda kwangu kutamzuia mtu yeyote, au kuizuia kazi hii yenye baraka, sitaki kwenda. Sasa lifanye wazi kabisa mapenzi yako ni nini katika jambo hili, ili nisikosee. Na sasa, Bwana, nakuomba ishara hii. Kama ni mapenzi yako niende, mtie mtu moyoni anipatie dola hamsini."

Watu wengine wote, walioalikwa kwenda kusaidia katika kazi, walikuwa wamepatiwa gharama zao; lakini mimi hawakuniwekea chochote, kwa sababu ile niliyokwisha kuieleza. Basi nikaona nimwombe Bwana kiasi hiki kikubwa, kwa maana niliona dola hamsini ni fedha nyingi mno kuomba, na kama ningeomba kiasi kikubwa hivyo

huenda nisingezipata; na kama nisingezipata, bila shaka isingenilazimu kwenda. Lakini nilipokuwa nikiomba, maneno haya yalinijia; "Yote yawezekana kwake aaminiye." Nami nikasema, "Bwana, naamini kwamba, ukinipa fedha hizo, unataka niende." Nikaona jambo limekwisha.

Nilipokuwa tu nikitaka kuinuka magotini, wazo kama hili likanijia:

"Unajua Kuklux wako huko chini, nao wanaweza kukuua."

Ndipo nikapiga magoti tena, nikalifikiri jambo lote; nikasema, "Bwana, kama kufa shahidi kwa ajili yako kungekutukuza, basi sawa; lakini kwenda huko chini tu na kuchinjwa na watu waovu kwa kujifurahisha wenyewe, bila kujali utukufu wako hata kidogo, sikubali. Na sasa, Bwana, nisaidie. Kama wataka nifanye hili, hata hivyo, nipe neema na uniwezeshe kulifanya."

Ndipo maneno haya yakaja: "Neema yangu yakutosha." Nami nikasema, "Sawa," nikainuka.

Nilirudi juu kwenye hema nilimokuwa nikikaa, kwa Bi Little, nikiwa na ushindi kamili. Sikumwambia neno lolote yeye, wala mtu yeyote.

Jumapili asubuhi katika mkutano wa saa mbili, ambao siku zote ulikuwa mkutano mkuu sana, nilisimama, naye Bwana akaniongoza kueleza habari za maisha yangu ya kiroho; jinsi Bwana alivyoitakasa roho yangu; na Roho Mtakatifu akaonekana kuwashukia watu kwa nguvu nyingi sana nilipokuwa nikieleza habari hiyo. Naye Roho akamwambia mama mmoja, "Mpatie Amanda Smith dola hamsini aende Knoxville."

Mama huyo alikuwa mke wa mhudumu, Mch. Gardner. Alikuwa amepambana sana akitafuta baraka ya moyo safi, naye alimwambia Bwana alipokuwa akijiweka wakfu kwake, kwamba angefanya lolote atakalomwambia. Kwa hiyo Roho alipomtia wazo hili, akasema, "Nitalifanya."

Hili aliniambia baadaye. Mimi sikujua lolote juu yake wakati ule.

Palikuwa na Bi Reeves, wa Girard, O., pale, na rafiki yake, Bi Smith, aliyekuja pamoja naye; nilikuwa nimekutana na Bi Reeves hapo kwanza, huko Urbana, O., kwa hiyo nilimfahamu, na nilikuwa nimefika nyumbani kwake. Aliniambia Jumapili mchana, mara tu baada ya mahubiri ya mchana kwisha:

"Mimi na Bi Smith tunashuka kwenda Springfield kesho asubuhi kuliona mnara wa ukumbusho wa Lincoln; tunataka kuondoka karibu saa mbili; hungependa kwenda?"

"Lo, nilifurahi mno. Sikujua kwamba mahali hapa palikuwa karibu kokote na mnara wa Lincoln ulipo. Bila shaka nilifurahia nafasi hiyo, nikaenda pamoja nao. Tulikaa huko mchana kutwa. Nilipanda mpaka juu kabisa ya mnara nikaandika ukutani, "Rock of Ages."

Sitasahau kamwe mandhari ile ya ajabu kwangu. Sikuwa nimewahi kuona kitu kama kile maishani mwangu.

Baada ya kuzunguka na kuona tulichoweza, tulirudi, tukafika kambini karibu saa kumi na moja na nusu jioni. Ndugu na Dada Inskip, pamoja na ndugu na marafiki wengine kadhaa, walikuwa wamealikwa chai kwenye hema la Bi Fulani. Mimi na Bi Little tulikuwa tumealikwa pia. Nilipofika pale walikuwa ndio wamemaliza kunywa chai, wakasema, "Lo, Bi Smith, tumekuwa tukikungoja, lakini hatukuweza kungoja zaidi."

"Lo, nimefurahi sana; ndio nimefika sasa hivi."

Bi Inskip alikuwa ndio anaondoka kwenda kusimamia Mkutano wa Vijana; akasema, "Ukishamaliza tu, Bi Smith, nataka uje chini unisaidie katika Mkutano wa Vijana."

Niliona kwamba vijana kadhaa kati ya hao walikuwa wakitabasamu na kucheka tu, nami sikuweza kujua kulikuwa na nini.

Basi Bi Inskip akaenda zake, nami nikaketi ninywe chai yangu. Ndipo nikawaona waungwana na wanawake kadhaa, wakizungumza na kutabasamu, nikasema, "Kuna nini? Nyote mnaonekana kuwa na furaha sana."

"Ah, haya, Bi Smith," wakasema, "usijali; ukimaliza, njoo ndani ya hema; tunataka kukuona kabla hujaenda kwenye mkutano wa Bi Inskip."

Walikuwa wameandaa meza ndefu upande wa nyuma wa hema, kwa mtindo wa zamani wa mikutano ya kambi, imejaa vitu vizuri.

Basi, sikuwa nimemdokezea mtu yeyote yale niliyoyaomba. Hakuna aliyejua ila Mungu maombi niliyoyaomba msituni Jumamosi usiku uliotangulia. Nilipomaliza chakula changu cha jioni niliingia ndani ya hema; na baada ya maongezi mafupi ya kupendeza, bwana mmoja akasimama akasema, "Basi, Dada Smith, Dada Gardner, na wanawake wengine kadhaa, wamekuchangia kifuko kidogo cha fedha, nao wanataka nikukabidhi, ili uende Knoxville;" kisha akanikabidhi, akanipa dola hamsini na senti hamsini na tano.

Basi, hizo zikawa fedha zangu za kwenda Knoxville. Bi Gardner aliniambia kwamba angeweza kupata dola mia moja kwa urahisi ule ule alioupata hamsini; lakini neno la Bwana kwake lilikuwa, "Mpatie Amanda Smith dola hamsini aende Knoxville."

Sikwenda mpaka mkutano ulipokuwa umeendelea kwa siku tatu hivi. Niliona niwape nafasi waone matokeo yalikuwa nini kabla sijafika pale, na madhara mabaya yangekuwa nini baada ya kufika kwangu. Lakini Bwana alikuwa upande wangu, Israeli na aseme sasa, kunipa hakika iliyo wazi, na kuwafanyia wengine wazi, kwamba sikuwa nimejipeleka mwenyewe, bali Yeye ndiye aliyenituma.

Katika siku zile tatu kazi ilikuwa ngumu mno kama kupanda mlima. Chuki dhidi ya fundisho hilo ilikuwa kubwa. Palikuwa na baraka kiasi fulani, lakini si kile walichokiita mvunjiko. Na bado palikuwa na wengine walioogopa kidogo kwamba dalili yoyote ndogo iliyokuwa imeonekana ingerudishwa nyuma kwa kutokea kwangu. Basi baadhi ya watu wema, waliposikia kwamba nimefika kambini, walisema walisikitika sana, kwa maana nisitazamie kutendewa kama nilivyotendewa nyumbani; yaani, Kaskazini; maskini wao!

Nilikwenda moja kwa moja kwa Dada Little, kwa maana aliniambia kwamba kama ningekuja, nije moja kwa moja kwao; wangekuwa na nafasi katika hema lao. Kwa kawaida walikuwa na hema kubwa, kwa sababu lilikuwa duka la vitabu, na aina ya ofisi ya mambo yote. Nami nilikuwa na mfuko wangu wa godoro, na kwa kawaida nilikuwa nikiujaza, kisha shuka langu na blanketi na mito, nilivibeba mwenyewe; kwa hiyo usiku, ofisi zilipofungwa, tuliweka kizigeu, nami nikatandika kitanda changu chini sakafuni, na kilikuwa kizuri sana. Kisha, siku zote niliamka mapema asubuhi ili niwe nimeondoka njiani kabla ya wakati wa kufungua ofisi na duka la vitabu.

Ilikuwa Jumamosi, karibu saa nane mchana, nadhani, nilipofika pale. Ibada ya mchana ilipokwisha, nilimwona Ndugu Grey mpendwa, wa Philadelphia, amesimama akizungumza kwa bidii sana na ndugu mmoja. Sikumjua mhudumu huyo alikuwa nani; lakini walikuwa karibu sana na hema la Ndugu Little, nami nikaona kwamba Ndugu Grey alijaribu mara kadhaa kuondoka, na kila upande alioanza kwenda ndugu huyo alimtangulia na kumzuia. Nilimfahamu Ndugu Grey, nikajua ni mtu mwema, nami nikamwonea huruma. Mwishowe nikamwambia Dada Little, "Ni nani yule mtu anayezungumza na Ndugu Grey?"

"Lo," akasema, "yule ni Mch. Fulani," akamtaja kwa jina. "Anabishana juu ya somo la utakatifu. Analichukia mno fundisho hilo."

"Nini," nikasema, "na tena ni mhubiri?"

"Ndiyo," akasema, "na amembana Ndugu Grey pale kwenye mti ule kwa zaidi ya saa moja. Nadhani sasa yuko katika biashara fulani ya mashamba na nyumba, huku Kusini. Hayumo katika huduma ya kawaida."

"Basi," nikasema, "Bwana ambariki. Itatubidi tumwombee mpaka amwachilie."

Sijui ni lini alimwachilia maskini Ndugu Grey, lakini najua ilikuwa usiku sana; karibu wakati wa ibada ya jioni kuanza.

Sijui ni nani aliyehubiri Jumamosi usiku, lakini moyo wangu ulilemewa na mzigo wa maombi. Jumapili asubuhi saa mbili, Ndugu Little alikuwa aongoze ibada ya Karamu ya Upendo. Nilifurahi sana kwamba Ndugu Little ndiye aliyesimamia mkutano huo, kwa maana nilijua hangenizuia kusema kama Bwana atakavyoniongoza. Ndugu Inskip alihubiri saa tano asubuhi. Basi Bwana akauweka mzigo mzito sana moyoni mwangu kwamba nieleze habari za maisha yangu mwenyewe, jinsi Bwana alivyoniongoza kuingia katika baraka ya utakaso kamili.

Yule ndugu aliyekuwa akizungumza na kubishana hivyo na Ndugu Grey aliketi mbali kabisa nyuma katika kusanyiko. Ilikuwa katika hema kubwa; sitasahau kamwe. Palikuwa na upande mmoja ambapo watu weusi wote waliketi, hasa. Basi nami nikaketi upande ule, karibu kabisa na mbele, nikawa nikimtazamia Bwana anionyeshe ni lini alitaka niseme. Shuhuda na nyimbo ziliendelea. Palikuwa na roho nzuri sana mkutanoni. Mwishowe wakati ukafika ambapo Roho aliniagiza niseme. Nilisimama; ndugu mmoja mwema kutoka Philadelphia, nimelisahau jina lake, aliketi karibu nami sana, naye alikuwa akimtazama ndugu huyu aliyekuwa mpinzani mkubwa hivyo; basi, nilipokuwa nikieleza jinsi Bwana alivyoniongoza, na mapambano yangu na matatizo yangu, Bwana alinibariki akanipa uhuru mkubwa katika kusema. Ajabu! jinsi roho yangu ilivyoshangilia ushindi. Roho wa Mungu alionekana kuwashukia watu; akamshika ndugu huyu; nadhani nilisema kwa dakika kumi na tano hivi, na nilipomaliza, sikuwa hata nimeketi vizuri kitini ndipo ndugu huyu akaruka akasimama, na huku ameinua mkono wake akasema:

"Ngojeni, ndugu, ngojeni, ngojeni!" akatembea mpaka mbele, akilia kama mtoto. Lo! jinsi alivyolia! "Nataka kusema neno moja."

Kelele za shangwe na amina na haleluya zilikuwa nyingi na huru. Ndugu huyo aligeuka akalikabili kusanyiko, akajinyoosha, akajikaza, ili kuzizuia hisia zake mpaka aweze kuanza. Mwishowe akasema, "Ndugu, nimekuwa mhubiri wa Kimethodisti kwa miaka kadhaa; niliokoka wakati fulani; niliingia katika huduma," n.k. "Nimekuwa na chuki kubwa dhidi ya ndugu hawa kuja hapa, nami nimelipiga vita somo hili la utakatifu." Akaendelea na maungamo yake. Lakini maungamo yalioje! Naye akamaliza kwa kusema, "Dada huyu mweusi, aliyetueleza habari za maisha yake ya kiroho, Mungu ambariki." Kisha

akaja upande wangu akanishika mkono akasema "Bwana akubariki, dada." Kisha akamalizia ushuhuda wake, hivi:

"Nilipomsikia dada huyu mweusi akieleza jinsi Mungu alivyomwongoza na kumleta katika hali hii ya kiroho yenye baraka, giza liliondoka kabisa na Mungu ameniokoa, nami naiona kweli kama nisivyowahi kuiona hapo kwanza. Utukufu kwa Mungu."

Lo! kelele za shangwe zilizoje! Tangu wakati huo wimbi lilipanda likaenda mbele. Usiku wa mwisho wa mkutano ukafika, nami nilikuwa katika hema la Dada Little. Ilikuwa saa tano usiku. Dada Little hakuwa mzima sana, nami nilikuwa nikijiandaa kulala; lakini pazia lilikuwa limeshushwa, nami nilikuwa nimeketi kando ya kitanda cha Dada Little nikizungumza naye na kumkanda mkono. Ndugu Inskip hakujua kwamba nilikuwa ndani ya hema, akaingia; nami nikamsikia akimwambia Ndugu Little, "Tumekuwa na siku kuu; Bwana amekuwa pamoja nasi; na, hata hivyo, nilikosea kutotaka Dada Smith aje. Nakuambia, Ndugu Little, Mungu ndiye aliyemtuma."

Naye Dada Little alitaka kusema, "Amanda Smith yuko hapa sasa hivi;" lakini nikasema, "Hapana, hapana, usiseme; usimjulishe." Hili nililisikia kwa masikio yangu mwenyewe; nami sikumruhusu Dada Little amwite Ndugu Inskip. Mungu ambariki, kwa maana najua alinitakia mema tu, na sababu yake pekee ya kuona nisiende, ilikuwa kwa faida yangu mwenyewe, na ya mkutano pia. Lakini jinsi njia za Mungu zilivyo juu sana kuliko njia zetu, na mawazo yake kuliko mawazo yetu. Ni salama kutii siku zote, hata kama huwezi kueleza sababu siku zote. Amina. Amina.

Nilibaki mjini siku chache, nikafanya mikutano kadhaa na watu wa jamii yangu, ambayo Bwana aliibariki sana. Uamsho mkubwa kiasi ukazuka, na watu kadhaa wakaokoka. Jumamosi mchana, baada ya mkutano wa kambi kufungwa, nilikuwa nimeshuka mtaani nikinunua vitu vichache. Nilipokuwa njiani kurudi nyumbani nilisikia uimbaji katika Kanisa la Kipresbiteri, ingawa sikujua wakati huo kwamba lilikuwa Kanisa la Kipresbiteri. Uimbaji ulikuwa mzuri sana; ulisikika kama wa nyumbani kabisa. Walikuwa wakiuimba ule wimbo wa zamani mpendwa! "Yesu, Mpenzi wa Roho Yangu," kwa sauti ile ya zamani. Nilisikiliza, nikatamani kuingia, lakini sikuthubutu. Kanisa hilo lilikuwa katika mtaa mmoja na Kanisa la Kimethodisti. Nikajisemea, "Kama nisingekuwa na kifurushi hiki ningeingia."

Pale pale ng'ambo, upande wa pili wa barabara, msichana mweusi mlezi wa watoto alikuwa nje uani pamoja na mtoto mdogo. Nikamwambia, "Ni kanisa la aina gani lile wanamoimba hivyo?"

"Sijui," akasema, "lakini nadhani ni la Kipresbiteri."

"Ningeingia kama nisingekuwa na vifurushi hivi."

"Nitakushikia," akasema; "nitakuwa huku nje na mtoto kwa muda."

Basi nikampa vifurushi vyangu, nikaingia kanisani. Nilipotaka kuingia, pale mlangoni alikuwa amelala mbwa mkubwa wa aina ya Newfoundland, amekingama mlango wote. Nilisimama kwa dakika moja, nikafikiri, "Basi, lazima awe mbwa mwema kiasi kuwa kanisani Jumamosi asubuhi." Nikamgusa kwa mguu wangu. Akainua kichwa chake taratibu, akanitazama, akalala tena, nami nikamvuka nikaingia nikaketi kwenye kiti kimoja nyuma kidogo ya mlango. Jambo la kwanza lililonigusa lilikuwa uso wa mhudumu; ulikuwa uking'aa kama mwali wa jua. Uzuri ulioje! Jina lake lilikuwa McEwen. Baada ya kutoa matangazo kadhaa alitaja fungu lake, Isaya 35:8: "Na njia kuu itakuwa huko, na njia, nayo itaitwa, Njia ya Utakatifu," n.k. Naye akahubiri mahubiri ya utakatifu yaliyonyooka, yaliyo wazi, ya imani sahihi; na Roho wa Bwana akamjia yeye na watu wote. Hakuwa mtu wa kujionyesha kwa makelele; alikuwa mtulivu, lakini, Lo, wa kina na mwenye nguvu! Watu walilia na kwikwi. Nilitaka kupiga kelele "Utukufu kwa Yesu;" lakini nikasema, "Ee, Bwana, nisaidie, unishike nikae kimya;" kwa maana nilijua hawakuzoea jambo kama hilo hata kidogo, na lingemwaibisha mhudumu na kuwachanganya watu, kama si kuwatisha; na faida pekee ambayo lingeleta, kama ipo, wakati ule, ingekuwa kwangu peke yangu.

Basi Bwana akaigeuza ile chemchemi kubwa ya sifa kuwa mafuta, na wimbi la baraka likapita kwa utamu mwingi juu ya roho yangu. Lo! ilikuwa kama asali na mafuta vilivyochanganyika. Ilikuwa nzuri mno kupita maelezo, tamu na ya kimbinguni. Sitasahau kamwe. Bwana asifiwe!

Mkutano ulipokwisha watu walitoka nje. Niliwasikia wanawake kadhaa wakisema, "Bw. McEwen alikuwa na nini hasa? Sijawahi kumsikia akihubiri hivyo hapo kwanza."

"Lo, je, hayakuwa mahubiri ya ajabu?" akasema mmoja. Na mwingine akasema:

"Nadhani amekwenda kwenye ule mkutano wa kambi wa utakatifu."

Na kweli alikuwa amekwenda, naye alikuwa ameipata ile lulu ya thamani kubwa kuliko zote, yaani, baraka ya moyo safi.

Mwanamke mmoja alinijia akasema kwa upole mwingi (kwa maana hawakuonekana kushangaa kuniona), "Wewe ndiwe Amanda Smith?"

"Ndiyo."

"Nilikuona kwenye mkutano wa kambi siku ile. Mchungaji wetu amepata baraka."

"Ndiyo," nikasema, "naujua mlio wake."

"Tumekuwa tukimwombea kwa miaka mitano. Ana roho nzuri sana, ungefurahi kukutana naye."

Basi akapanga mchana mmoja, nami nikaenda nyumbani kwake, na lo, mchana wenye baraka ulioje nilioutumia sebuleni mwake, tena huko Knoxville, Tenn. Niliwaimbia, na kuomba, na kuwaeleza jinsi Bwana alivyoniongoza kuingia katika lile pumziko la roho lenye baraka baada ya miaka ya kutangatanga. Nami naamini Bwana aliufanya kuwa baraka zaidi kwa mhudumu huyu mpendwa.

Basi Bi McEwen, yule mama aliyenialika nyumbani kwake, (kwa maana hilo ndilo lilikuwa jina lake, ingawa yeye na mhudumu hawakuwa ndugu kwa namna yoyote), na aliyekuwa mwanamke Mkristo mzuri sana, aliniambia kwamba alikuwa amepata uzoefu ule wenye baraka wa wokovu kamili miaka kadhaa kabla, kwa kusoma kitabu cha Bi Phebe Palmer, "The Way of Faith;" na kwa miaka mingi alikuwa akisoma "The Guide to Holiness." Alisema hapakuwa na hata mtu mmoja kanisani mwao aliyekuwa nayo, alipoitafuta baraka hiyo na kuipata; lakini kwamba palikuwa na wanawake wengine wawili, rafiki zake, na washiriki wa kanisa lilo hilo, ambao, kama yeye, walitamani uzoefu wa ndani zaidi, na desturi yao ilikuwa kukutana mara moja kwa juma, na kumwombea mhudumu, na kujiombea wenyewe.

Siku moja alikwenda peke yake darini mwake, ili awe mbali na kila mtu, na pale, alipopiga magoti akaomba, Bwana alionekana kuifungulia roho yake madirisha ya Mbinguni, naye akafurika nuru na amani. Alisema: "Nilijazwa mno, nikamsifu Bwana kwa sauti yangu yote. Nikashuka chini nikavaa nguo zangu za kutoka nikaenda kumwona Bi Fulani wangu mpendwa. Alifurahi sana; nasi tukawa na wakati mzuri tukishangilia pamoja. Siku chache baadaye naye akaingia wazi katika baraka. Kisha yule mwingine. Sasa, lazima tuzidi kumwombea kwa bidii zaidi mhudumu wetu, ili aione kweli na kupata baraka." Alisema alikuwa mtu mwema sana, na kila mtu alimpenda; lakini hata hivyo palikuwa na upungufu wa upako halisi katika mahubiri yake. Lakini alisema kwa miaka hiyo yote hawakuwahi kumdokezea kwamba walikuwa wakimwombea. Alikuwa amemweleza habari za "Guide," akampa nakala mara kadhaa alipokuja kuwatembelea kama mchungaji. lakini kila juma kwa miaka mitano mirefu wanawake hawa walikutana wakamwombea mhudumu wao, wakakaa kimya, na sasa jibu lilikuwa limekuja. Lo, jinsi walivyojaa furaha na shangwe!

Nadhani huenda matokeo kama hayo yangetokea kama pangekuwa na maombi mengi zaidi chumbani kwa ajili ya mhubiri. Msiseme mengi, bali, mkiwa mmeungana, ombeni.

"Omba, uwezapo kusema au usipoweza,
Lakini omba kwa imani katika jina la Yesu."

Alisema mwaka mmoja au miwili hivi baada ya kupata uzoefu huo mumewe alifilisika katika biashara, nao wakapoteza karibu kila kitu walichokuwa nacho. Lakini alisema "Bwana aliniweka mtulivu sana rohoni mwangu; nami naamini kama si neema hii nisingeweza kamwe kupita katika yale niliyopitia." Alisema mumewe hakuweza kulielewa, na mara nyingine alikuwa akimkasirikia kwa sababu yeye hakuhangaika. "Alisema nilionekana kana kwamba sikujali. Lakini Lo, jinsi ilivyonibidi kumshikilia Mungu kwa ajili yake. Ilionekana kana kwamba angerukwa na akili nyakati fulani. Bwana asifiwe, alinilinda. Lo, Dada Smith, ni maji makuu yalioje Mungu aliyonipitisha. Jinsi Neno lake lilivyo kweli."

"Wengi watatakaswa,
Na kufanywa weupe na kujaribiwa;
Lakini mkono unaotakasa,
Hujaribu."

Basi tuko salama kabisa. Kaa kimya tu. Amina.