Mkutano wa Kambi wa Kennebunk

Nilikuwa nimekutana na Ndugu Luce kwenye Mkutano wa Kambi wa Round Lake. Alikuwa mhubiri hodari wa utakatifu. Miongoni mwa wengine walioniomba niende kwenye mikutano mbalimbali ya kambi, yeye pia aliniomba. Nilikuwa bado mwanzilishi mchanga, na nilijua kwamba Bwana alikuwa akiniongoza. Lakini kwa kawaida niliomba sana juu ya mambo kabla ya kuamua. Kulikuwa na Bi Brown mmoja, aliyekuwa akiishi Harlem, N. Y. Alikuwa mwanamke mwema, nami nilikuwa nikimfanyia kazi. Nilimpenda sana. Wao pia walikuwa na hema huko Round Lake. Basi siku moja aliniomba nimletee jagi la maji.

Mara nyingi niliwafanyia wale wanawake mambo madogo madogo, nikawafagilia na kuwapangia mahema yao, au kuwaletea jagi au ndoo ya maji. Sikuwahi kuhisi kwamba jambo hilo liliudhuru heshima yangu.

Baada ya kumletea jagi la maji, Bi Brown aliniambia, "Tuna mkutano wa kambi huko Wesley Grove wakati fulani, nasi tumepungukiwa na watenda kazi, nami naamini, Amanda, Bwana angekubariki kama ungekuja kwenye mkutano wetu wa kambi; na fedha zote ambazo ungehitaji zingekuwa tayari kwa matumizi yako."

"Asante," nilisema, "kuna watu kadhaa walioniuliza habari za kwenda kwenye mikutano mbalimbali ya kambi. Lakini unajua kwamba ni lazima niliombee jambo hili. Basi ukinipa anwani yako, nitajua jinsi ya kwenda nitakapofika nyumbani na kutulia mbele za Bwana, ili nijue hasa ni wapi anapotaka niende; kwa maana mmoja anaposema 'Njoo huku,' na mwingine 'Kule,' siwezi kujua ni njia gani au mahali gani Bwana anapotaka niende. Lakini nikifika nyumbani na kutulia, naweza kuijua sauti yake."

Basi nikaondoka nikaliacha jambo hilo hapo. Siku moja kabla mkutano wa kambi haujafungwa nilikutana tena na Ndugu Luce.

"Sasa, Dada Smith," alisema, "nina kanisa huko St. Johnsville, na watu wetu wana hema kubwa la chama, nawe ungeweza kukaa ndani yake, nami ningependa uje kwenye mkutano wetu wa kambi. Nitakupa anwani yangu, na nitakapofika nyumbani nitakuandikia na kukupa maelekezo yote ya jinsi ya kuja, ili usipate shida yoyote."

"Sawa, bwana; asante," nilisema.

Mkutano ulifungwa, nami sikuwahi kusikia mahubiri ya ajabu namna hiyo juu ya utakatifu. Nilijazwa na kusisimka. Basi nikarudi nyumbani nikaanza kuomba na kumwuliza Bwana ni wapi angetaka niende. Kwa maana katika mahali pote nilipoombwa kutembelea, nilitaka kujua hasa ni wapi angetaka niende. Na hakika nzito ikanishukia kwamba ni lazima niende Kennebunk. Nilimpenda Ndugu Luce na Ndugu Munger, na familia zao zote zilinitendea wema sana nilipokuwa Round Lake. Halafu Ndugu Luce angeniletea habari ya jinsi hasa ya kuja. Lakini kwa mshangao wangu, barua ilipofika Ndugu Luce alisema, "Dada Smith, mimi si mzima, na watu wetu wameamua kutolichukua hema letu kubwa; kwa hiyo afadhali usije, kwa kuwa wewe ni mgeni, na huna mahali pa kukaa."

"Haya," niliwaza, "sawa. Nitakwenda Wesley Grove, ambako Bi Brown anataka niende. Tena namfahamu, na napenda kumfanyia kazi. Kwa hiyo itakuwa bora kuliko kwenda Kennebunk."

Kisha ile hakika ya kwenda Kennebunk ilionekana kuzidi kuwa nzito, nami sikuielewa. Ni lazima niende Kennebunk. Nilikwenda kwa Bwana nikamwambia. Nilisema, "Bwana, ningekuwa radhi kwenda Kennebunk, lakini Wewe wajua kwamba Ndugu Luce ameniandikia na kuniambia nisije. Na Wewe wajua kwamba si vizuri kwenda mahali unapoambiwa usije. Na nikienda, itaonekana kama ujeuri baada ya yeye kuniandikia na kuniambia nisije. Kwa hiyo nitakwenda Wesley Grove. Bi Brown anasema wanahitaji msaada huko. Tena nimemfanyia Bi Brown kazi, na ninamfahamu zaidi, na hilo lingekuwa bora kwangu."

Safari hii Shetani alinisaidia kidogo. Alisema, "Ndiyo, sababu unataka kwenda Wesley Grove ni kwamba Bi Brown amekuahidi fedha, na hicho ndicho tu unachokwendea huko—fedha."

Lo! jinsi jambo hilo lilivyoonekana baya mno nilipolifikiri. Nami nilijua kwamba si kweli. Nikasema, "Sasa, Bw. Shetani, huo ni uongo, na sitakwenda Wesley Grove hata kidogo. Ninakwenda moja kwa moja Kennebunk ambako waliniambia nisije. Nami nitakuonyesha kwamba si fedha ninazozitafuta."

Sikujua ningehitaji kiasi gani ili kwenda Kennebunk. Nilikuwa nimekwenda Philadelphia tu. Basi Ijumaa usiku nilikwenda kwenye kanisa la zamani la John Street. Ndugu Roberts alikuwa kiongozi wa darasa pale. Walipofanya sherehe yao ya mwaka wa hamsini walikuwa wamenifanya, pamoja na wengine kadhaa, mshiriki wa maisha, kwa hiyo mara nyingi nilikuwa nikihudhuria darasa hili.

Usiku ule kulikuwa na Bw. Palmer mmoja pale. Alikuwa mtu mwema sana, na Mkristo mwenye msimamo thabiti. Mkutano ulipokwisha, bwana huyu alikwenda kunipandisha kwenye tramu ya Sixth Avenue. Tulipokuwa tukitembea, tukizungumza, alisema, "Dada Smith, kwa miaka mingi nimekuwa nikiitafuta baraka ya usafi wa moyo, na ushuhuda wako usiku wa leo umenisaidia. Lakini ni kwa nini siwezi kutoka kabisa nikaingia katika nuru kamili? Bwana amenibariki," aliongeza, "nami nina mali kiasi. Mimi ni dalali katika Wall Street. Lakini nimemtolea Bwana vyote. Na wakati wowote utakapohitaji msaada wowote, ni lazima uniarifu tu."

"Basi, bwana," nilisema, "sijawahi kumwambia mtu yeyote mahitaji yangu ila Bwana. Yeye anajua yote, na sikuzote humwambia aitie mioyoni mwa watu kunisaidia ninapohitaji, kisha naliacha hapo."

Basi, kwa namna fulani, nilihisi kwamba Bwana alitaka ndugu yule anipe fedha kiasi, kwa maana sikuwa na za kutosha kabisa kwenda Kennebunk. Basi nikamwaga usiku mwema, nikapanda tramu nikaenda zangu. Lakini niliomba njia nzima, na baada ya kufika nyumbani, kwamba Bwana amsumbue moyo mtu yule, kwa maana nilihisi kwamba alikuwa akimwasi Roho, na kwamba hiyo ilikuwa sababu mojawapo iliyomfanya asiweze kutoka na kuingia katika nuru ya wokovu kamili. Hupaswi kuzuia gharama kamili ya utii mwaminifu kwa Mungu, kisha bado utazamie kwamba atakubariki. Na hata hivyo ni mara ngapi tunawaona watu wakifanya jambo hili hasa. Kisha wanashangaa kwa nini hawasongi mbele. Bwana amsaidie mtu fulani asomaye haya aione kweli.

Kwa namna fulani nilihisi muda wote kwamba mtu yule ndiye aliyepaswa kunisaidia. Basi asubuhi iliyofuata nilipiga magoti nikaomba tena. Kisha nikainuka nikaanza kuvitayarisha vitu vyangu. Nilikuwa nikipiga pasi nguo kadhaa. Ghafla nilimsikia mtu akipanda ngazi mbio sana. Alipofika chini ya ngazi aliita kwa sauti, "Dada Smith!"

"Naam," nilisema. Alikuwa nani kama si ndugu huyu huyu.

"Nilikuwa na shughuli mjini juu asubuhi hii," alisema, "nikaona niingie upesi nikuone."

Basi hakuwa amewahi kufika nyumbani kwangu kabla ya hapo maishani mwake. Basi mimi

nikasema moyoni, "Bwana amemtuma." Nikamwambia, "Keti, Ndugu Palmer." "Basi," alisema, "sina muda mwingi."

Lakini kweli aliketi dakika chache, kisha akasema, "Nilitaka kukupa fedha kidogo."

"Amina," nilisema. "Ungeweza vilevile kufanya hivyo jana usiku. Hilo ndilo Bwana alilokuambia ufanye."

"Basi, ndiyo," alisema.

Zilitosha kabisa, pamoja na nilizokuwa nazo, kuninunulia tiketi ya kwenda na kurudi kwenye Mkutano wa Kambi wa Kennebunk. Bwana asifiwe!

Kisha tukapiga magoti tukaomba. Nilisema, "Sasa, ndugu, ungeweza vilevile kulimaliza jambo hili. Bwana yuko radhi kukubariki. Kwa nini usimwache? Kwa nini usitii sasa? Bwana anaweza kulifanya sasa ukimtumaini tu."

Basi tulipokuwa tumepiga magoti ilinijia niimbe ubeti mmoja au miwili ya wimbo ule wa zamani wa Charles Wesley:

"Njoo, Ee Msafiri usiyejulikana,
Ninayekushika bado ingawa sikuoni.
Wenzangu wote wamekwisha tangulia,
Nami nimebaki peke yangu nawe," n.k.

Baada ya kuimba nilimwambia, "Sasa, Ndugu Palmer, omba na uachilie."

Basi akafanya hivyo. Lo! jinsi alivyoomba! Bwana alimvunja kabisa. Alibarikiwa alipokuwa akiomba. Niliomba kidogo kisha nikaimba ubeti uliofuata:

"Wahangaika bure ili ujinasue,
Kamwe sitakuachilia;
Wewe ndiwe uliyekufa kwa ajili yangu,
Nifunulie siri ya pendo lako.
Rehema zako hazitaondoka kamwe,
Asili yako na jina lako ni Pendo."

Ndipo Roho aliyebarikiwa akamshukia, naye akaingia kwa kasi katika nuru na uhuru. Lo! jinsi alivyomsifu Bwana. Ilikuwa asubuhi iliyoje katika kale kachumba kadogo cha darini katika mtaa wa Amity. "Na bado kuna zaidi yanayofuata."

Siku chache baada ya hayo nilikuwa safarini kwenda Kennebunk. Niliondoka New York kwa meli ya Fall River Line saa kumi na moja jioni. Nilipopanda meli, kwa mshangao wangu nilikutana na nani kama si Dada Clark.

"Kumbe," alisema, "Dada Smith, unakwenda wapi?"

"Ninakwenda kwenye Mkutano wa Kambi wa Kennebunk. Wewe unakwenda wapi?" "Basi, Bwana asifiwe," alisema, "huko ndiko ninakokwenda."

Tulikuwa na jioni nzuri sana pamoja melini. Tulizungumza na kuomba na kuimba. Kulikuwa na wanawake kadhaa wema sana, walioonekana kufurahia mazungumzo na maombi ya Dada Clark. Tulipaswa kufika Boston, kwenye stesheni ya zamani ya Providence, saa mbili asubuhi, ili tupande gari la moshi pale kwenda Kennebunk. Lakini kwa sababu ya ukungu meli haikufika kwa wakati, kwa hiyo tulichelewa gari la moshi kwa dakika kumi. Kisha ikatubidi kungoja hadi saa sita mchana ndipo kulikuwa na gari la moshi jingine. Basi, mimi nilikuwa nimekusudia kununua tiketi yangu na kwenda kwa meli kutoka Boston. Ilikuwa nafuu zaidi kwa njia hiyo. Lakini Dada Clark alisema:

"Sasa usifanye hivyo, Dada Smith. Utapoteza siku mbili za mkutano wa kambi ukifanya hivyo. Endelea tu sasa pamoja nami."

Basi, niliona ningependa kufanya hivyo, lakini sikuwa na fedha za kutosha. Lakini yeye alisema, "Nadhani afadhali ufanye hivyo. Nadhani afadhali uendelee tu pamoja nami."

Basi baada ya kuzungumza kwa muda niliamua kununua tiketi yangu na kwenda pamoja naye. Hilo lilinibakizia senti hamsini tu. Baada ya kupata tiketi yangu na kuketi, lo! jinsi Shetani alivyonishambulia. Alisema, "Sasa umekuwa ukisonga mbele, na Bwana amekuwa akikuongoza njia yote. Lakini sasa umetoka mikononi mwa Bwana. Umeingia mikononi mwa Bi Clark. Yeye ndiye anayekuongoza sasa."

Lo! nilijisikia vibaya sana. Nilitamani nisingemwona Bi Clark. Nilitamani nisingepanda meli ile. Lo! kufikiri kwamba Bwana alikuwa amenibariki kiasi kile, na sasa nilikuwa nimetoka kabisa mikononi mwake, na nilikuwa mikononi mwa mwanamke. Sidhani kwamba Dada Clark aliwahi kujua jinsi nilivyojisikia vibaya. Ningeweza kulia.

Baada ya kutembeatembea kwa muda kidogo, nilimwambia Bi Clark, "Nina anwani ya Bi Sarah Clapp."

Aliishi katika mtaa wa Winter, Boston. Nilikuwa nimekutana naye kwenye mkutano wa kambi huko Round Lake, naye alikuwa amenipa anwani hii, na kuniambia kwamba nikifika Boston wakati wowote ni lazima nipite nimwone. Basi nikasema, "Nadhani nitakwenda kumwona Bi Clapp."

"Vema sana," alisema, "mimi nitakaa hapa nivilinde vitu. Hakikisha unarudi kwa wakati."

"Ndiyo," nilisema.

Basi nikatoka nikapanda tramu nikaenda kwa Bi Clapp. Lo! jinsi alivyofurahi kuniona. Alikuwa ameipata baraka kwenye

Mkutano wa Kambi wa Round Lake, naye alikuwa akimsifu Bwana, na kusema jinsi Bwana alivyomlinda vizuri, na jinsi alivyokuwa akiendelea tangu aliporudi Boston. Aliniandalia chakula kidogo. Tuliimba na kuomba kidogo pamoja, kisha akaniletea kitu fulani akasema, "Nataka ukichukue hiki. Bwana anataka nikupe. Lakini usikitazame mpaka utakapokuwa ndani ya gari."

Basi, nilikuwa situlii, kwa sababu nilitaka kuona ni kitu gani. Basi alimtuma msichana mdogo pamoja nami anipandishe tramu iliyo sahihi ambayo ingenipeleka moja kwa moja hadi stesheni. Lo! jinsi nilivyotamani kutazama kile alichonipa. Lakini alikuwa amenifanya niahidi kwamba sitakitazama, kwa hiyo sikukitazama. Nilipokitazama, kumbe, ilikuwa noti ya dola tano! Basi huo ukawa ushindi mwingine kwa Yesu.

Tulifika Kennebunk saa tatu usiku. Dada Clark alikuwa na rafiki waliokuwa wakimtazamia, kwa hiyo walimpokea stesheni. Bila shaka tulipofika uwanjani mkutano ulikuwa umekwisha, na watu wote walikuwa ndani ya mahema yao. Nilikuwa na Dada Clark na rafiki yake kama wenzangu hadi kwenye jukwaa, au ukumbi. Kisha Dada Clark akasema, "Dada Smith, utafanya nini?"

"Sijui."

Yule mwanamke aliyekuwa pamoja naye alisema, "Laiti ningekuwa na nafasi kwa ajili yako, Bi Smith, ningekukaribisha kwangu. Lakini kwa kweli nina nafasi kwa ajili ya Dada Clark tu."

"Kama ningeweza kulipata hema la kulala wageni," nilisema, "ningeweza kuuliza kama ningepata mahali pa kulala usiku huu."

Lakini alisema kwamba kwa kweli hakujua ni wapi angenielekeza. Basi yule mtu akaliweka sanduku langu chini, nami nikaketi mwishoni mwa benchi refu kando yake. Kulikuwa na taa moja au mbili zikiwaka.

"Basi sasa," Ibilisi alisema, "kama ungekwenda kwa meli kama ulivyofikiri mwanzoni, na kama usingemfuata Dada Clark, ungefika hapa mchana, na ingekuwa bora zaidi. Tena, zaidi ya hayo, huenda ungefanya kazi njema kwa ajili ya Mungu melini. Ni sawa kabisa kwa Bi Clark. Yeye alikuwa na rafiki waliokuwa wakimngojea. Lakini hakuna mtu hapa anayekujua." "Ndivyo ilivyo," nilisema, "nami nasikitika sana kwamba sikwenda kwa meli."

Mtu angeweza kudhani kwamba alikuwa akiwajali sana wale wenye dhambi maskini waliokuwa melini. Ni hasara iliyoje kwamba sikwenda kuzungumza na watu wale kama alivyosema. Lo! jinsi mapendekezo yake yalivyo ya hila. Jinsi anavyopenda kukutesa juu ya yale ambayo ungeweza kufanya, hasa baada ya nafasi kupita. Hufanya hivyo ili jicho lako

likodolee kosa, au huzuni ya moyo wako, kwa sababu umefanya kosa, na ni nafsi ngapi maskini anazoziingiza utumwani hapa hapa. Niliketi pale, na moyoni mwangu nililia. Lakini kwa namna fulani nilihisi kwamba nilikuwa sahihi kuja. Basi nikasema, "Bwana, nisaidie nijifunze somo hili. Nadhani itanibidi kulala chini ya jukwaa."

Basi akilini mwangu nikaanza kupanga ni upande gani ningelaza kichwa changu. Kulikuwa na rundo kubwa la majani makavu na nyasi kiasi chini ya jukwaa, yaliyowekwa pale ili yakae makavu endapo mvua ingenyesha. Basi kitanda changu cha kuwaziwa kikawa tayari. Kisha nikawaza, "Sijui kama kuna nguruwe wowote huku, na kama wangenisumbua."

Kisha nikaanza kuogopa kidogo, nami nikasema, "Bwana, nisaidie, na tafadhali, nitumie mtu fulani."

Nilikuwa sijamaliza kutamka maneno hayo nilipoona mlango ukifunguka huko mbali sehemu ya juu ya uwanja; mtu mmoja akatoka akatembea hadi pale nilipokuwa nimeketi. Muda mfupi baadaye, akatoka dada mmoja. Alisema, "Ndugu M., unakwenda wapi?"

"Lo!" alisema, "nadhani naona mtu hapa! kwa hiyo ninaangalia angalia."

Wakati huo alikuwa amenifikia karibu kabisa. "Kumbe, huyu ni Amanda Smith?"

"Ndiyo," nilisema.

"Dada A.," aliita, "huyu hapa Dada Amanda Smith. Bwana asifiwe. Lo! sasa naona kwa nini Bwana alinituma huku nje. Sikuwa na shughuli maalum, lakini ilionekana ni lazima nishuke huku niangalie angalie. Bwana asifiwe."

Tulikuwa na wakati wa kusifu sana. Walinichukua, mimi na mizigo yangu yote, hadi kwenye hema. Lilikuwa hema kubwa la chama, na kulikuwa na familia kadhaa pamoja. Walikuwa na ghorofa kubwa ya juu, nao walisema kwamba kwa vyovyote wangeweza kunipa nafasi kwa usiku huo. Nilishukuru mno. Nilikuwa na kitanda kizuri sana, na nilistarehe mno. Asubuhi wote walipokuwa wameshuka chini nilipiga magoti nikasema, "'Sasa, Bwana, inaonekana kwamba hapa ndipo mahali hasa unapotaka nikae. Lakini wamesema kwamba wangeweza kunipa nafasi usiku huu tu. Basi kama kweli unataka nikae hapa, uwafanye waniombe nikae nitakaposhuka chini. Amina."

Asubuhi niliamka nikashuka chini. Tulikuwa na maombi ya familia. Lo! tulikuwa na wakati ulioje. Haikuwa ajabu siku zile ubatizo wa Roho kutushukia tulipokuwa katika maombi ya familia na kumsifu Bwana.

Kifungua kinywa kilipokwisha nilisema, "Sasa mnaweza kuniambia ofisi iko wapi, mahali ninapoweza kwenda kuuliza habari za kupata hema, na nyasi kiasi za kujaza mfuko wa godoro langu na mto?"

"Lo! huondoki, sivyo?"

"Basi, mnajua kwamba mlikuwa mnanipa nafasi hadi asubuhi tu, kwa kuwa nilikuwa nje jana usiku."

"Basi, ulistarehe pale ulipolala jana usiku?"

"Lo! ndiyo."

"Vema sana. Kaa tu hapo ulipo."

Lo! je, sikumsifu Bwana kwa wema wake, na kwa maajabu yake kwa wanadamu! Si ajabu kwamba Ayubu alisema, "Na haya ni sehemu tu za njia zake." Haleluya!

Hapa ni lazima niseme juu ya msaada wa Dada Clark nilipojaribiwa sana kwa sababu watu walinikodolea macho na kunifuata kutoka mahali hadi mahali na kunitazama tu.

Katika jaribu hili nilijifunza maana ya mistari ya thelathini na mbili na thelathini na tatu ya sura ya kumi ya Waebrania.

Ilikuwa Jumapili moja. Kulikuwa na umati mkubwa siku nzima, na kila mahali nilipokwenda umati ulinifuata. Nikiingia hemani wangelizunguka na kukaa hadi nitoke, kisha wangenifuata. Wakati mwingine ningejipenyeza ndani ya hema mbali nao. Kisha ningewaona wakichungulia ndani, na wakiniona wangesema, "Lo! huyu hapa yule mwanamke mweusi. Tazameni!" Kisha msukumano! Basi baada ya chakula cha mchana nilifaulu kuwaepuka. Niliingia katika hema la rafiki yangu nikasema, "Niache nijilaze hapa nisionekane kwa muda kidogo."

"Ndiyo," alisema, "watu hawa wanaonekana kana kwamba hawana adabu hata kidogo. Sijawahi kuona jambo kama hili."

Basi nikajilaza sakafuni chini ya mwisho wa kitanda, nami ningewaona wakipita, na kuwasikia wakisema, "Yuko wapi, yule mwanamke mweusi?"

"Sijui, lakini nadhani yumo humu," mtu mmoja angesema. Lakini nilinyamaza kimya. Yapata saa kumi na moja jioni watu walianza kuondoka uwanjani. Basi yapata saa kumi na mbili nilitoka nikashuka hadi kwenye chemchemi. Nilikutana na Dada Clark. Alisema, "Dada Smith, umekula chakula chako cha jioni?"

"Hapana," nilisema, "kuna jambo linalonisumbua."

"Ni nini?"

"Watu wamekuwa wakinifuata siku nzima, na wamekuwa wakinikodolea macho. Kwa namna fulani najisikia vibaya sana na sina raha."

"Basi," alisema, akicheka, "hujui kwamba Biblia inasema, 'Mtakuwa tamasha?' "

"Hapana," nilisema, "je, imo katika Biblia?"

"Ndiyo."

"Sawa kabisa, basi naweza kulimaliza jambo hili."

Yeye alikwenda kwenye ukumbi wa chakula kula chakula cha jioni, nami nikashuka msituni peke yangu, na huko nikalimaliza jambo hilo kabisa. Nilimwambia Bwana jinsi nilivyojisikia vibaya na duni kwa sababu watu walikuwa wamenikodolea macho. Niliomba, "Nisaidie niitupilie mbali hisia hiyo duni, na unipe neema ya kuwa tamasha." Na baada ya kuomba, niliendelea kupiga magoti nikilitafakari jambo lote. Ghafla wazo likanijia: "Siku ile ulipokuwa ukipeleka nguo nyumbani uliuona umati umesimama ukitazama ndani ya dirisha moja katika barabara ya Broadway, New York, ukiitazama picha."

"Ndiyo."

"Nawe ulikwenda pamoja na umati ukaitazama pia."

"Ndiyo."

"Ulisikia maneno ya watu, na jinsi wengine walivyoisifu na wengine walivyoikosoa."

"Ndiyo," nilisema.

"Je, picha ile ilisema neno lolote?"

"Hapana."

"Je, iliuharibu uzuri wake?"

"Hapana, Bwana; naona sasa."

Niliinuka nikarudi hemani mbio mbio. Nilimsifu Bwana. Nilicheka, na kulia, na kupiga kelele za shangwe. Lilikuwa jambo jepesi mno, na hata hivyo halisi kabisa. Asubuhi iliyofuata kwenye mkutano wa saa mbili asubuhi nilisimama nikapaza sauti kwa shangwe, "Nimepata ushindi! Kila mtu aje anitazame! Bwana asifiwe!"

Nilikuwa huru kama ndege.

"Ni Mwokozi wa ajabu kama nini Yesu, Yesu wangu,
Ni Mwokozi wa ajabu kama nini Yesu, Bwana wangu!"

Katika mkutano huo huo wa kambi Bwana alimponya ndugu mmoja mzee mwema, Jacob C., ubaguzi. Alikuwa mtu mwenye uwezo wa mali, naye alikuwa ameishi Maine maisha yake yote. Alisema kwamba hakuwahi kuwaona watu weusi wengi, na hakuwahi kutaka kujihusisha nao kwa lolote kama angeweza kuepuka. Kama alikuwa na shughuli yoyote ya kufanya nao, sikuzote angeifanya upesi iwezekanavyo na kuondoka. Basi sasa, aliponiona katika mikutano alifadhaika sana.

Lakini bado alihisi kwamba aliihitaji baraka, naye alikuwa amekuja kwenye mkutano wa kambi kwa kusudi hilo. Kila mwaliko ulipotolewa kwa wale waliotaka moyo safi, angekwenda mbele na kupiga magoti. Lakini kisha yule mwanamke mweusi angekuwako katika kila mkutano; angeimba, au kuomba, au kushuhudia. Hakuweza kusonga mbele. Tena Roho Mtakatifu alikuwa amemwonyesha uchafu wa kutumia tumbaku, naye alidhani kwamba kamwe asingeweza kuiacha. Alikuwa ameitumia tangu alipokuwa mvulana wa miaka kumi; naye sasa alikuwa na umri wa miaka sitini hivi. Alisema kwamba hakuwahi kukaa siku moja bila tumbaku miaka yote hiyo; na kama alishindwa kuipata Jumamosi, angeingia katika duka la dawa akiwa njiani kwenda kanisani Jumapili asubuhi na kuinunua, na kuilipia Jumatatu. Mtumwa ulioje! Alikuwa kiongozi wa darasa, naye alisema alihisi kwamba alihitaji kurekebishwa kidogo.

Basi ndivyo alivyohitaji, ningesema. Asubuhi moja chini ya mahubiri yenye nguvu ya Mch. B. F. Pomeroy, wa Mkutano wa Mwaka wa Troy, aliongozwa kujisalimisha kikamilifu. Ndugu Pomeroy alipowaalika waje mbele, mtu huyu alikwenda. Alikuwa amepata ushindi juu ya ubaguzi wake dhidi yangu alipokuwa akiomba msituni, saa moja au mbili kabla. Lakini tumbaku ilibaki ikimng'ang'ania. Alikuwa nayo kinywani, na alipopiga magoti pale Roho alimwambia, "Je, unaweza kuiacha tumbaku ile?" Nami nilimwona alipochimba shimo katika majani na nyasi, akaitoa tumbaku yake kinywani, akaiweka chini, akaifunika, akaipigia magoti juu yake! Haikupita muda mrefu kabla Bwana hajammiminia moyoni mwake baraka ya wokovu kamili. Lo! jinsi alivyopiga kelele za shangwe!

Ulikuwa mkutano wa ajabu alasiri ile. Kitu cha kwanza alichokiona alipoinuka na kusimama kwa miguu yake, alisema, kilikuwa yule mwanamke mweusi amesimama juu ya benchi akiwa ameinua mikono yote miwili, akiimba "Ninachotaka ni imani zaidi kidogo kwa Yesu." Naye alisema kwamba kila chembe ya ubaguzi ilikuwa imetoweka, na upendo wa Mungu ulikuwa moyoni mwake, naye aliona kwamba nilikuwa mzuri kweli kweli!

Nilimwona mwaka uliofuata, naye alikuwa bado ameokoka. Aliketi kando yangu mezani katika ukumbi wa chakula akanipa dola mbili, akasema kwamba mwaka uliopita ulikuwa mwaka bora kuliko yote maishani mwake. Lo, jinsi alivyokuwa na furaha! Mungu ambariki. Amina.

Nadhani ilikuwa 21 Juni 1871. Nakumbuka ajali kubwa ya reli huko Revier. Nilifika Boston kutoka Martha's Vineyard. Nilitamani sana kuwahi gari la moshi la saa kumi na moja jioni. Liliondoka Boston, na kusimama Hamilton, yapata saa moja usiku. Kisha gari la moshi lililofuata halikuondoka hadi saa moja na nusu usiku, na hilo lisingefika kwenye mkutano wa

kambi hadi yapata saa tatu usiku; na kwa kuwa sikuwahi kufika huko, nilitamani kufika mapema kadiri nilivyoweza. Lakini mtu niliyekuwa nimemkodi kubeba sanduku langu alichelewa, na nilipokuwa tu nimeingia stesheni gari la moshi lilikuwa likiondoka.

"Lo, jamani!" nilisema, "nilitaka kwenda na gari la moshi lile." Mpagazi alisema, "Umechelewa sasa."

"Lile linalofuata litaondoka lini kwenda kwenye mkutano wa kambi?"

"Saa moja na nusu usiku," alisema, "na litafika yapata saa tatu usiku."

"Lo," nilisema, "nasikitika sana. Niliandika kwamba ningekuwa katika gari la moshi lile."

Kulikuwa na watu kadhaa waliokuja kuwaaga wapendwa wao, wazazi, na watoto, na rafiki; na gari la moshi lilipoondoka, leso zilipungwa na mabusu yalirushwa, na kwaheri ya mwisho ikasemwa, na gari la moshi likatoka stesheni, nami nilijisikia kana kwamba ningelia, nilikuwa nimevunjika moyo kiasi hicho. Lakini kuvunjika moyo huko kuliokoa maisha yangu. Tuliondoka Boston kwa gari la moshi lililofuata, kundi changamfu la watu wa mkutano wa kambi. Kadhaa walikuwa wakienda kwa ajili ya Sabato tu. Nilikutana na rafiki kadhaa walionijua, nasi tukaimba kidogo garini, nami nilikuwa najisikia mwenye furaha na shangwe, baada ya kuvunjika moyo kwangu kote. Tulikwenda kwa mwendo kasi kabisa, na ghafla gari la moshi likasimama kwa ghafla. Tuliendelea kuimba tukingoja lianze kwenda. Hatukujua kulikuwa na tatizo gani. Nusu saa ikapita; bado hatukusonga mbele. Baadhi ya wanaume walitoka nje, nasi tukadhani kwamba watakaporudi tutajua tatizo lilikuwa nini. Nusu saa nyingine ikapita, nao hawakurudi. Kisha baadhi ya wanawake wakasema, "Twendeni tukaone." Basi kadhaa wetu tukashuka tukatembea kufuata reli na tukakutana na watu kadhaa wakija, waliosema kwamba kulikuwa na ajali kubwa huko Revier. Gari moshi letu lilikuwa limesimama yapata maili moja kutoka pale, upande huu wa mahali ajali ilipotokea.

Mimi, pamoja na wengine kadhaa, tulitembea hadi mahali pale, na tulipokaribia moto ulikuwa ukinguruma, na kelele za kuomba msaada na kuugua kwa wanaokufa na waliojeruhiwa vilikuwa jambo lisiloweza kuelezeka. Revier kilikuwa kituo kidogo tu cha njiani; hapakuwa na duka la dawa, wala nyumba za kupata msaada wowote. Waling'oa milango ya nyumba chache zilizokuwa karibu, na madirisha ya mbao, na kila kitu walichoweza kukipata. Wengine walikuwa wameunguzwa na mvuke; wengine walikuwa wameungua kwa moto; wengine wakiwa na viungo vilivyovunjika; nasi hatukuweza kusaidia lolote; hatukuwa na kitu. Niliweza tu kulia na kuomba. Nilifikiri juu ya wema wa Bwana kwa kutomwacha yule mtu alilete sanduku langu kwa wakati, kisha maneno ya Zaburi hii yakanijia akilini kwa nguvu nyingi. "Ijapo wataanguka elfu ubavuni mwako, na kumi elfu mkono wako wa

kuume; hautakukaribia wewe." Lo, jinsi nilivyomsifu Baba yangu mwenye upendo, Mungu.

Walifaulu kwa namna fulani kuisafisha reli, na gari la moshi letu likapita. Tulifika uwanja wa kambi kati ya saa sita na saa saba usiku. Jumapili ilikuwa siku ya huzuni, ingawa wengi waliokuwa uwanjani hawakujua lolote juu ya ajali, lakini ilionekana kuweka kivuli. Lakini Bwana alikuwa pamoja nasi akatusaidia. Jinsi ninavyowakumbuka vizuri baadhi ya rafiki wapendwa. Makao yangu yalikuwa kwa Bi James Musso, katika nyumba yao ndogo nzuri ya mapumziko. Lo, mikutano mizuri tuliyokuwa nayo! Namkumbuka Bi McGee, wa Boston, na mzee Baba Waite, wa Ipswich. Siku moja, tulipokuwa tukiingia katika hema la chakula, alinitambulisha kwa watu kama "Marekebisho ya Kumi na Tano (Fifteenth Amendment)." Hiyo ndiyo mara ya kwanza nilipoisikia sheria ile. Pia namkumbuka Baba Snow, wa Boston, Sarah na Laura Clapp, na mpendwa Beenie Hamilton, na mkutano ule wa ajabu hemani. Aliniomba niende pamoja naye kwenye mkutano mdogo wa utulivu katika nyumba ndogo ya mapumziko. Haukuwa mkutano mkubwa; ni wachache tu wenye njaa waliohitaji msaada hasa. Mkutano ulipaswa kufanyika kwa saa moja tu; lakini hatukuufunga kamwe tangu saa nane na nusu mchana hadi saa kumi na mbili jioni, na hata wakati huo tuliweza kuufunga kwa shida; na kama nimewahi kumwona Mungu akiushika mkutano na kuuongoza, ilikuwa alasiri ile. Zaidi ya nafsi ishirini zilisombwa hadi ndani ya chemchemi ya utakaso. Watu kadhaa walisadikishwa papo hapo juu ya hitaji la msamaha na la usafi, wakajitoa kwa Mungu, naye Mungu akaokoa. Kweli ilionekana dhahiri, "Bisheni, nanyi mtafunguliwa; tafuteni, nanyi mtaona; ombeni, nanyi mtapewa; kwa maana kila aombaye hupokea, naye atafutaye huona, naye abishaye atafunguliwa." Muda mwingi nilisimama kwa miguu yangu nikihimiza, na kuimba, na kuzungumza, na kuomba. Nilipotoka nje na kuanza kwenda nyumbani, sikuweza kutembea karibu kabisa. Nilikuwa nimechoka kabisa. Nilikunywa kikombe cha chai, nikajilaza kwa muda, na nikawa tayari kwa pambano jingine kali. Utukufu kwa Mungu!

Zilikuwa siku za ajabu. Mtu haoni jambo hilo kwa namna ile siku hizi. Lo, jinsi tunavyohitaji nguvu kuu ya Roho Mtakatifu waliyokuwa nayo siku ya Pentekoste!

"Ilikuwa walipokuwa wakiomba wote,
Ilikuwa walipokuwa wakiomba wote,
Ilikuwa walipokuwa wakiomba wote
Na kuamini kwamba ingekuja,
Ikaja nguvu, nguvu,
Ikaja nguvu ambayo Yesu aliahidi ingeshuka."

Siku moja, muda mfupi kabla mkutano wa kambi haujafungwa, Mch. Dkt. Cushman, aliyekuwa wakati huo Mkuu wa Seminari ya Wanawake huko Auburndale, Mass., alinijia akasema: "Dada Smith, umewahi kwenda Lindenville, Vt.?" Nilisema, "Hapana."

"Basi," alisema, "huko ndiko nyumbani kwangu, si mbali na pale. Mkutano wetu wa kambi unaanza siku fulani (akiitaja siku), nami naamini Bwana angetaka uende kwenye mkutano huo. Nadhani ungetufaa sana. Ni lazima niondoke usiku wa leo," aliendelea, "au asubuhi, lakini nitakupa maelekezo ya jinsi ya kuja." Basi nikamwambia Bwana kwamba kama alitaka niende Lindenville, na angenipa fedha, ningelichukua hilo kuwa ishara ya mapenzi yake. Basi fedha zikaja bila shida.

Jumanne asubuhi, nadhani ndivyo ilivyokuwa, nilikuwa safarini. Sikungoja kula kifungua kinywa; niliona nisubiri hadi nifike huko. Niliondoka Hamilton yapata saa kumi na mbili alfajiri kwenda Boston, ili nipate gari la moshi la mapema kadiri nilivyoweza. Sikuwa na habari Vermont ilikuwa wapi, sembuse Lindenville. Nilikuwa mbichi kama njegere! Sikuwahi kusafiri umbali wowote, na kutoka New York hadi Boston, kisha hadi Martha's Vineyard, lilikuwa jambo kubwa kuliko yote niliyowahi kufanya. Nilitazamia kufika Lindenville yapata saa nne asubuhi. Nilipofika stesheni huko Boston, nilikwenda kwenye ofisi ya tiketi nikaomba tiketi ya kwenda Lindenville, Vt. Yule mtu alisema, "Hutapata muda wa kununua tiketi; gari la moshi linaondoka sasa hivi." Niligeuka nikamwambia yule mtu, "Pakia sanduku langu, upesi!"

Alilitupa ndani, nami nikapanda. Nadhani lilikuwa gari la moshi la saa mbili na robo asubuhi. Kondakta alipokuja nilimwambia kwamba sikupata muda wa kununua tiketi, basi nikamlipa alichoniomba. Nilimwambia, "Sikulisajili sanduku langu; tafadhali utaangalia katika behewa la mizigo uniambie kama unaona sanduku la namna hii?" nikilieleza sanduku kadiri nilivyoweza. Baada ya muda kidogo alipita, akasema, "Mama, kuna mizigo mingi sana iliyorundikwa kiasi kwamba siwezi kujua, hasa, lakini kwa maelezo uliyonipa nadhani limo; litakuwa salama." Basi nikaridhika. Saa nne ikafika, nami sikuwa Lindenville. Saa tano—saa sita—bado. Kisha nikaanza kuona njaa. Sikuona mahali popote ambapo ningeweza kupata hata tofaa moja. Kisha nikajiuliza kama sikuwa nimekosea hata hivyo. Basi Ibilisi akaona kwamba hii ndiyo nafasi yake, akanishambulia vikali:

"Hujui kama uko katika gari la moshi lililo sahihi."

"Hapana," nilisema, "sijui."

"Hukupaswa kuja bila kununua tiketi."

"Hapana," nilisema, "nadhani sikupaswa." Kisha nikawaza, "Basi, nilimwuliza Bwana juu ya jambo hili," naye akasema, "Uliomba, lakini hukuomba vya kutosha."

"Huenda sikuomba vya kutosha," niliwaza.

Kisha bwana mmoja akapanda, naye alionekana mchangamfu sana, nami nikaona nimwulize kama nilikuwa katika gari la moshi lililo sahihi la kwenda Lindenville, Vt. Basi nikamwendea nikasema, "Samahani, bwana, lakini nataka kukuuliza kama hili ndilo gari la moshi linalokwenda Lindenville, Vt.?"

Alisema kwa ukali sana, "Sijui." Kisha kila mtu alionekana kunitazama. Watu wote walionekana wa ajabu mno. Ilionekana kwangu kwamba sikuwahi kuona watu wa namna ile kabla. Nao walionekana kana kwamba hawakuwa wamewaona wengi wa aina yangu kabla! Lo! jinsi walivyonikodolea macho! Baada ya muda mwanamke mmoja akapanda, nami nikaona nimwulize yeye. Nikasema, "Mama, utaniambia kama gari la moshi hili linakwenda Lindenville, Vt.?"

Alijiinua kwa majivuno, akasema, "Sijui." Kisha nikaona nimwulize kondakta, lakini alipita kwa haraka mno kiasi kwamba sikuweza kumwuliza. Kisha Ibilisi akasema, "Unadhani Bwana alitaka uende Lindenville, Vt.; lakini kama Bwana angetaka uende, mtu fulani angejua kama uko katika gari la moshi lililo sahihi, na angeweza kukuambia." Nami nikawaza, "Ndiyo, ndivyo ilivyo; inaonekana hivyo kweli." Na waza mshangao wangu ambapo sikufika Lindenville, Vt., hadi saa kumi na mbili jioni. Lakini yapata saa kumi alasiri tulisimama kwenye stesheni moja, na Mch. Luce na mkewe na watoto wakapanda, nao wakaniona, na Ndugu Luce akanijia, akasema, "Kumbe, Amanda Smith, unakwenda wapi?"

"Lindenville, Vt., bwana."

"Basi," alisema, "sisi tunakwenda hadi St. Johnsville. Kisha tutapanda kwenda Lindenville Jumapili kwenye mkutano wa kambi."

Nilifurahi sana. Kisha akaniuliza kama nilikuwa nimekula chochote. Nilimwambia hapana, nao wakanipa chakula kidogo, na hicho kilinisaidia.

Tulipofika Lindenville, Dkt. Cushan alikuwa pale akanipokea stesheni, akalitafuta sanduku langu juu na chini; lakini hakuweza kulipata; hapakuwa na sanduku la namna hiyo pale. Na ikanibidi nikae na nguo tu nilizokuwa nimevaa, na nilizosafiri nazo, mpaka Jumamosi iliyofuata.

Basi, tulikwenda kwenye mkutano wa kambi huko Lindenville. Tulikuwa na wakati mzuri. Bwana alinibariki sana mno. Ulikuwa wa kizamani sana, lakini watu walikuwa wachangamfu na wema sana.

Nakumbuka Mch. McCann alikuwa Mzee Msimamizi, naye alikuwa msimamizi wa mkutano. Sitasahau kamwe hotuba aliyonipa asubuhi niliyoondoka. Aliogopa sana kwamba ningeharibika; na nakumbuka nilipoketi mbele yake, alinionya kwa ukali mwingi; aliposimulia matukio ambapo watu weusi walikuwa wamesifiwa na kutukuzwa sana, na jinsi walivyoshuka, na jinsi walivyoharibika, na jinsi jambo hilo lilivyowaathiri, na kuudhuru ushawishi wao. Nilitabasamu, naye akaendelea na onyo lake. Watu walinionea huruma kwa ajili ya wasiwasi wake mkubwa, nami nilihisi kwamba kazi yake ilikuwa bure. Nilikaa pale katikati ya kusanyiko, na yalikuwa maneno yake ya kuaga, kwa kuwa mkutano wa kambi ulikuwa umefungwa asubuhi ile. Sikujua kama nikae kwa ajili ya mkutano mwingine wa kambi, au niende. Wengine walicheka, na wengine walionekana kusikitika, sikujua la kufanya; lakini niliomba kwa nguvu. Lakini Bwana alinilinda, na hakuna hata moja la mambo haya lililonipata. Lo, jinsi ninavyomsifu!

Jumamosi tulikwenda Boston. Dkt. Cushan alikwenda dukani akaninunulia vitu kadhaa vya kunisaidia kupita Jumapili. Nilikaribishwa nyumbani kwa Dkt. Hopkins, wa Auburndale. Nilizungumza mara kadhaa Jumapili. Jumapili usiku tulikuwa na mkutano wa thamani sana katika Kanisa la Kimethodisti; hata nikarudi nyumbani moyo wangu ukiwa umefarijika, ingawa sikuwa na sanduku. Nilikwenda chumbani mwangu, na nilipokuwa tu najitayarisha kulala niliwaza moyoni, "Ni lazima niombe ombi maalum kabisa kwa ajili ya sanduku langu." Basi nikapiga magoti kuomba, na maneno ya Yohana 15:7 yakanijia akilini kwa nguvu: "Ninyi mkikaa ndani yangu, na maneno yangu yakikaa ndani yenu, ombeni mtakalo lote, nanyi mtatendewa." Nami nikasema, "Sasa, Bwana, hili hapa neno lako, na kwa kadiri ninavyojua, naamini kwamba ninakaa ndani yako, na kwamba neno lako linakaa ndani yangu. Na sasa, Bwana, nitakuomba juu ya sanduku langu. Unijalie ombi hili, kwamba nitalipata sanduku langu, au kusikia habari zake kesho."

Kisha maneno haya yakanijia: "Ukiweza kuamini, yote yawezekana kwake aaminiye." Nami nikasema, "Bwana, naamini kwamba nitalipata sanduku langu kesho."

Wakati huo huo Shetani akasema, waziwazi, "Sanduku hilo limepotea kwa juma moja, nawe umelitafuta juu na chini, na Dkt. Cushan, na Dkt. Hopkins, na rafiki wengine, wamelitafuta; mmepeleka simu za maandishi, wala hamjasikia neno lolote juu yake; na

sasa, wewe kusema kwamba unaamini utalipata kesho, ni kujidai; na watu wanapokuwa wametakaswa na hawajidai, kamwe hawasemi lolote mpaka wajue."

Ndipo nikaanza kuogopa kidogo. Nilisema, "Lo, Bwana, Wewe wajua kwamba sikusudii kujidai. Lakini kwa namna moja au nyingine naamini kwamba nitalipata sanduku langu kesho;" na kila mara niliposema "Naamini" kwa Mungu, ilionekana kwangu kwamba imani yangu iliimarishwa, na uhakika mtamu na amani vilikuja juu ya roho yangu, ambavyo havikuja pale kivuli kidogo kabisa cha shaka kilipojaribu kuingia moyoni mwangu. Lakini Mjaribu alinisumbua. Lo, jinsi alivyonisumbua! Niliinuka kutoka magotini, nikaenda kwenye kimeza kidogo kilichokuwa pembeni, nikasema, "Bwana, nipe neno fulani la kunisaidia." Kisha nikaifungua Biblia yangu, na macho yangu yakaangukia maneno haya: "Kizazi chenye ukaidi na kilichopotoka chatafuta ishara, wala hakitapewa ishara," nami nikakifunga kitabu, nikasema, "Bwana, sitaki ishara yoyote. Naamini kwamba nitalipata sanduku langu kesho." Ndipo Shetani alionekana kuniacha, nami nikaenda kulala kwa amani. Nilimwamini Mungu usiku kucha.

Jambo la kwanza asubuhi wazo la sanduku langu liliingia akilini mwangu, nami nikasema, "Bwana, naamini kwamba nitalipata sanduku langu leo."

Sikumwambia mtu yeyote. Nililiweka tu mbele za Bwana. Nilishuka kwenda kula kifungua kinywa. Dkt. Hopkins alikuwa bwana mwema mno. Alisoma Biblia kwa ajili ya maombi ya familia, kisha akapiga magoti kuomba, akamwomba Bwana kwa bidii sana juu ya sanduku langu. Sikumwambia lolote juu ya kile nilichokuwa nimeamini kule juu. Wakati wa kifungua kinywa alisema, "Dada Smith, tutakwenda mjini asubuhi hii, tukalitafute sanduku lako tena." Hii ilikuwa Jumanne asubuhi. Walikuwa wamelitafuta kila mahali Jumatatu, wala hawakupata habari yoyote.

Kifungua kinywa kilipokwisha, yeye nami tukaondoka kwenda Boston. Aliniambia, "Sasa, Dada Smith, wewe unaweza kwenda kwa Bi Clapp, nami nitakwenda kwenye chumba cha mizigo kuuliza kama wamesikia habari yoyote juu ya sanduku lako."

Basi nikaenda kwa Bi Clapp, 19 Winter Street. Alikuwa na shughuli katika chumba cha nje, akaniambia niketi sebuleni. Nikafanya hivyo. Baada ya muda aliita kwa sauti akasema, "Dada Smith, umesikia habari yoyote juu ya sanduku lako?"

"Hapana," nilisema.

Kisha yeye kwa namna ya uchangamfu sana akasema, "Basi, kwa namna fulani naamini kwamba utalipata. Niliwahi kupoteza mkoba wa safari, ukapotea kwa miezi mitatu, lakini niliupata salama kabisa."

Niliwaza moyoni, "Miezi mitatu, kweli; siwezi kungoja miezi mitatu; nataka sanduku langu sasa." Bado sikumwambia jinsi nilivyokuwa nimemwamini Mungu. Nilipokuwa nimeketi kitini nilikilaza kichwa changu nyuma nikaanza kuimba wimbo huu mdogo, ambao Mungu alikuwa ameutumia kwa ajabu sana kuwabariki watu wengi mno:

"Ninachotaka, ninachotaka, ninachotaka,
Ni imani zaidi kidogo kwa Yesu."

Niliimba beti mbili; na nilipokuwa nikirudia kiitikio cha ubeti wa mwisho mlango ukabishwa, na kwa kuwa Bi Clapp hakuwa chumbani, niliinuka nikaenda mlangoni: na nilipoufungua, pale alisimama Mwairishi mmoja mkubwa kabisa, mwenye urefu wa futi sita hivi, akiwa na sanduku langu. Na alipokuwa akilisukuma ndani, alisema, "Hili hapa sanduku la Amanda Smith," nami nikapaza sauti kwa shangwe, "Bwana asifiwe," naye akaonekana kana kwamba ameogopa. Alilisukuma sanduku ndani akarudi nyuma, nami nikasema, "Huna haja ya kuogopa; ninamwamini Mungu tu. Ni hilo tu. Utukufu!" Naye akatimua mbio akashuka ngazi, nami sijamwona tena tangu hapo!

Lo! jinsi Shetani alivyojaribu kuipokonya imani yangu. Lakini Mungu alisimama pamoja nami kama alivyosimama pamoja na Yoshua; hata Mjaribu anapoingia kama mafuriko Bwana atainua bendera dhidi yake. "Usiogope. Uwe hodari na moyo wa ushujaa. Sikukuambia ya kwamba ukiamini utauona utukufu wa Mungu?" Amina. Amina.