Wanaume Wenu na Wanyamaze

“Itakuwa siku za mwisho, asema Mungu, nitawamwagia watu wote Roho yangu; na wana wenu na binti zenu watatabiri.” — Matendo 2:17

Safari za Amanda zilimfikisha hadi India, ambako alihubiri katika makanisa yaliyojaa watu na akaona watu wakimwamini Kristo. Lakini si kila mtu alimkaribisha. Katika mji mmoja kundi la Wakristo lilichukizwa sana kwamba mwanamke alikuwa akihubiri. Walimnukulia Paulo — “Wanawake wenu wanyamaze katika makanisa” — kila mara. Waliandika makala za kumpinga magazetini. Walimtumia barua zilizojaa mistari ya Biblia zikimwambia aache, hata wakimwonyesha vifungu walivyotaka ahubiri badala yake.

Amanda alikuwa na kanuni kuhusu mambo ya aina hii: “Sibishani kamwe na mtu yeyote — nasema yangu tu, kisha naendelea.” Lakini usiku mmoja aliamua kulikabili jambo hilo moja kwa moja. Kanisa lilikuwa limejaa. Alisimama, akasoma andiko lake, na akanukuu — kwa usahihi, sura na mstari — maneno kutoka katika kifungu kile kile ambacho wakosoaji wake walikipenda: “Wanaume wenu na wanyamaze katika kanisa.” Alikuwa akitoa hoja kali. Agizo lile katika Wakorintho wa Kwanza lilikuwa Paulo akiliambia kusanyiko lililojaa vurugu kwamba kama hakuna mtu wa kufasiri kilichokuwa kikisemwa, msemaji — mwanamume au mwanamke — anyamaze ili mkutano usigeuke kuwa machafuko. Lilihusu utaratibu, si kunyamazisha nusu ya kanisa milele. Baada ya mkutano ule, aliandika, makala za magazetini zilikoma na barua zikakoma, naye akaendelea na kazi yake.

Sasa, hata leo unaweza kuwapata Wakristo ambao bado hawakubaliani kuhusu hasa kile ambacho wanawake wanapaswa na wasichopaswa kufanya kanisani, na hayo ni mazungumzo ya kweli. Lakini angalia mfano halisi wa Amanda, ambao ni mkubwa kuliko mjadala ule mmoja. Alipokabiliwa na watu waliotumia Maandiko kama silaha dhidi yake, hakupaza sauti, hakujaa uchungu, wala hakukata tamaa. Alirudi kwenye andiko lenyewe, katika muktadha wake, kwa utulivu, na akaliacha lijibu kwa niaba yake. Aliwashinda wakosoaji wake kwa kujifunza zaidi yao badala ya kuwapigia kelele zaidi.

Mapema katika safari ile ile ndefu, huko Paris, Amanda alikuwa amemtazama mfinyanzi akiufinyanga udongo kwenye gurudumu. Aliona jinsi mfinyanzi alivyokuwa na mamlaka kamili — angeweza kugeuza bonge moja kuwa kikombe, kisha mtungi, kisha bakuli, chochote alichotaka, na udongo haukumbishia kamwe. Na aligundua kwamba rangi nzuri zilijitokeza tu baada ya vyombo kupitishwa tanuruni. Alipokuwa akitazama, aliomba awe kama udongo ule mikononi mwa Mungu — hata tanuru likija, ajisalimishe na “asiamuru.” Picha hizo mbili zinakwenda pamoja. Tanuru lilikuwa upinzani, ubaguzi, mapambano yasiyokoma ya kuruhusiwa kufanya kile ambacho Mungu alikuwa amemwitia. Hakudai maisha yasiyo na tanuru. Alimtumaini mfinyanzi aliyekuwa akilitumia tanuru hilo kutengeneza kitu.

Hiki ndicho cha kubeba. Wakati mwingine watu watakujia na kanuni, mistari, au “ukweli” uliopindishwa kuwa silaha — ili kukunyamazisha, kukukandamiza, au kukuondoa kwenye jambo ambalo unapaswa kulifanya. Majibu ya kitoto ni kuvurugika kabisa au kujibu mapigo kwa hasira zaidi. Amanda anaonyesha njia ya tatu: yajue mambo yako vizuri kuliko wao wanavyoyajua yao, tulia, na endelea mbele. Na chini ya utulivu ule kulikuwa na tumaini la udongo mikononi mwa mfinyanzi — hakuwa akipigana ili kudhibiti sifa yake mwenyewe; alikuwa ameikabidhi kwa Mungu, na alikuwa huru kufanya kazi tu.

Jambo moja la kufanya: wakati ujao mtu atakapotumia “kanuni” au ukweli uliopindishwa ili kukunyamazisha kuhusu jambo ambalo una uhakika ni sahihi, usibishane kwa sauti kubwa zaidi — nenda ukalijue jambo hilo kikamilifu. Soma chanzo chenyewe, pata muktadha, lijue vizuri kuliko wao. Kisha sema yako, kwa utulivu, na uendelee mbele.