Bob Mdogo

“Wakuu watakuja kutoka Misri; Kushi itafanya haraka kumnyoshea Mungu mikono yake.” — Zaburi 68:31

Amanda alikaa Afrika Magharibi miaka minane — muda mrefu zaidi kuliko ile “safari” ambayo zamani aliogopa hata kuifanya. Alifika akiwa dhaifu kwa homa, akazika marafiki, na akafanya kazi bila pesa nyingi mahali pagumu. Mapema alijifunza somo lililounda muda wake wote uliobaki huko. Alitaka kuanzisha kazi kwa ajili ya wavulana wa huko, akaanza kuomba pesa, akipitia akilini orodha ya marafiki wote kule Marekani ambao huenda wangetuma. Wiki zilipita. Hakuna pesa iliyokuja. Mwishowe alimwuliza Mungu kwa nini, na jibu likamfikia: “Hunitumaini Mimi, unaitumaini Marekani; unaitazamia Marekani ikusaidie kuliko unavyonitazamia Mimi.” Aliliona papo hapo, akaachilia kinga yake ya Marekani, akamwambia Mungu kwamba atamtumaini yeye peke yake — na msaada, kutoka mahali asipotazamia, ukaanza kuja.

Hilo ndilo lililoandaa hadithi aliyoiita kwa urahisi “Jinsi Nilivyomchukua Bob Mdogo.” Kwa muda mrefu Amanda alikuwa ametamani kumlea na kumsomesha mvulana, lakini familia alizoziomba hazikukubali kuwaachia watoto wao, naye mwishowe alikuwa ameliacha wazo hilo. Kisha huko Cape Palmas wavulana wawili wadogo walikuwa wakizunguka-zunguka karibu na lango, naye aliwagawia chakula kilichobaki na kuzungumza nao. Alimpenda mmoja hasa — Bob. Siku moja, akipita, alisimama kuweka mkono wake kichwani pake, na mwanamume mmoja aliyesimama karibu akamwita. Alikuwa baba yake Bob, Jack. Kwa Kiingereza kibovu alisema jambo ambalo Amanda hakulisahau kamwe: “Mimi kuwa mjinga; mimi hapana jua Mungu. Mimi hapana taka mtoto yangu kuwa mjinga sawasawa kama mimi.” Alikuwa akimwomba amchukue mwanawe na kumfundisha habari za Mungu, kwa sababu hakutaka mvulana huyo akue bila kujua chochote, kama alivyohisi yeye mwenyewe alivyokua.

Jibu la kweli la Amanda lilikuwa kusita. Alikuwa mgonjwa na dhaifu, hakuwa na pesa za kumtunza mtoto, naye alijua kwamba mvulana mdogo angekuwa kazi kubwa na jukumu zito. Aliendelea kumwambia Jack hapana, au bado, na mwishowe akalipeleka kwa Mungu: “Wewe wajua kwamba sina pesa za kumtunza mtoto huyu... Lakini kama Wewe wataka nimchukue, nawe utalifanya liwe wazi, itakuwa sawa.” Jibu lilikuja katika mistari miwili. Kwanza: “Je, Kushi haimnyoshei Mungu mikono yake?” — Kushi, yaani Ethiopia, bara zima likinyosha mikono. Kisha, alipolalamika kwamba alikuwa dhaifu sana na hakujua angeweza kufanya nini: “Wewe fanya unachoweza, na pale unapoishia, Mungu atamwinua mtu mwingine afanye yaliyobaki.” Basi akamchukua Bob. Wazazi wake walitia sahihi makubaliano ya kumkabidhi kwake, amlee na kumsomesha kama mtoto wake mwenyewe.

Kaa na ahadi hiyo ya mwisho, kwa sababu ndiyo dawa ya aina fulani ya kupooza ya kisasa kabisa. Amanda aliitazama haja kubwa mno — watoto wa bara zima, umaskini kila mahali, mwili wake mwenyewe dhaifu — na ukubwa wake ukawa sababu ya kutofanya chochote. Kilichomweka huru hakikuwa mpango wa kuyatatua yote. Kilikuwa ruhusa ya kufanya alichoweza na kumtumaini Mungu kwa yaliyobaki. Hakulazimika kutosha. Alilazimika kumchukua yule mvulana mmoja aliyekuwa mbele yake.

Wewe pia utajisikia hivi. Matatizo ni makubwa mno nawe ni mtu mmoja mwenye muda, pesa, na nguvu chache, na inavutia kuhitimisha kwamba kwa kuwa huwezi kuyatatua, afadhali usianze kabisa. Maisha yote ya Amanda yanajibu hilo. Baba aliyewanunulia watoto wake uhuru mmoja baada ya mwingine. Bibi aliyeomba. Mfua nguo aliyemchukua mvulana mmoja nyumbani kwake. Hakuna hata mmoja wao aliyeweza kufanya kila kitu. Wote walifanya walichoweza — na pale walipoishia, Mungu alimwinua mtu mwingine afanye yaliyobaki, pamoja na, hatimaye, mwanamke aliyekaribia kubaki nyumbani kwa sababu aliiogopa bahari.

Jambo moja la kufanya: chagua tatizo moja lililo kubwa kuliko wewe ambalo kweli unalijali — mtu aliye mpweke, kitu kilichovunjika shuleni kwako au mjini kwako, haja unayoendelea kuipita ukiperuzi simu. Acha kusubiri mpaka uweze kulitatua lote. Fanya lile jambo moja dogo unaloweza kweli kulifanya, wiki hii, na umtumaini Mungu kuwainua wengine pale unapoishia.